De laatste dag van het jaar is al weer ver over de helft. Nog maar een uurtje of 8 en 2014 ligt officieel achter ons.
Nu kan ik net als hele velen een hele terugblik geven op het afgelopen jaar. Wat er allemaal gebeurd is, waar ik trots, blij en liever niet op terugkijk, wie ons allemaal hebben verlaten en wat meer. Ik kan ook mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar opnoemen. Wat ik hoop te bereiken dit jaar en wat niet.
Maar alle tijdlijnen op welke social media dan ook zijn daar al mee gevuld. Die van mij gaat op in het niets. Beetje zonde van mijn tijd dan, toch? Dus... ik sla het allemaal over. Ik wens iedereen het allerbeste en hoop dat alle dromen en goede voornemens uitkomen. Ik ga hier lekker door zoals ik al doe en zie wel wat 2015 mij te brengen heeft.
En hoe breng ik deze dag dan door, hoor ik je vragen.
Ik doe iets dat ik echt nog nooit heb gedaan. In Nederland bleef ik er zelfs ver bij vandaan. Ik kocht ze een paar dagen van tevoren en de vriezer was heel lief om alles vers te houden. Maar Daryn mist nu toch wel een heel klein beetje traditie dus ik heb toegegeven.
Yup, goed geraden. Ik sta net als bijna iedere andere emigrant in de keuken om die vette bolletjes te bakken. Voorlopig staat het hele goedje nog te rijzen maar straks mag ik los.
Vanavond doen we niets bijzonders. Wat hapjes en dus oliebollen op tafel, drankje erbij en zoals het er nu naar uit ziet, gaat Back To The Future deel 2 aan. We moeten ons toch gaan voorbereiden op hoe het jaar eruit gaat zien. De mode, schoenen, huizen. Ik kan niet wachten tot die zelfstrikkende veterschoenen eindelijk in de winkels liggen, is voor Daryn toch handig...
Wednesday, 31 December 2014
Sunday, 28 December 2014
1 year ago today
En dan gaat de wekker op vrijdagochtend om 5 uur. Klaarwakker. Het is zover...
Je pakt de laatste spulletjes op en haalt nog een laatste keer een doek over het aanrecht. Maakt nog een laatste foto van een leeg huis. 'We moeten gaan' galmt het door de huiskamer. De deur die je dichttrekt, klinkt ook als een knal. Dat was het dan. 16 jaar lief en leed in ons paleisje is afgesloten...
Maar jeetje wat een avontuur ligt er voor ons. Alleen de reis al. 14-15 uur hebben we uitgerekend voor een rit van 974 km. We houden rekening met een vaste traditie: er gaat altijd wel iets mis.
En boy, were we right. Vlak voor de boot tussen Puttgarden en Rödby gaat er een lampje branden. Er is iets mis met de verlichting. Gelukkig moesten we toch tanken dus konden we dat direct checken.
Na 2 uur was het probleem eindelijk gefixed. De trailer had een kortsluiting veroorzaakt. Wat begon als 1 lampje dat het ineens niet meer deed, eindigde met nergens meer verlichting... en dat is toch knap onhandig als je in het donker het probleem probeert te fixen en uit te zoeken wat nu in hemelsnaam het probleem heeft veroorzaakt. Maar na aardig wat gefix en een aantal zekeringen verandert, deed alles het weer en konden we eindelijk verder.
Maar op de boot zagen we dat die trailer nog meer dwars wilde zitten. Een van de banden was ineens lek. Tuurlijk, kan er ook nog wel bij. Dus direct bij het volgende tankstation na de boot maar weer stoppen en hopen dat we daar een binnenbandplakmiddel konden vinden. Ik vond het net op purrschuim lijken toen we het vonden. Weer een anderhalf uur verloren. Dit keer in de regen... heerlijk.
Maar hierdoor konden we dus niet meer 'doorrijden' en om de zoveel kilometer toch maar even checken of alles nog wel goed zat.
Laat ik het kort samenvatten: De reis heeft uiteindelijk ruim 19 uur geduurd. Waar we eerst dachten zelfs al om 6 uur 's avonds aan te kunnen komen omdat het begin van de reis zo mee zat, eindige deze pas om richting half 3 's nachts.
Maar om half 3 stopten we dan toch echt eindelijk voor de woning die we een half jaar ons thuis mochten noemen.
Ik kan niet geloven dat dit nu precies 1 jaar geleden is. Het is nu 1 uur 'snachts op het moment dat ik dit schrijf en precies 1 jaar geleden zaten we nog in de auto, hopende dat alle banden het zouden houden en dat er niet nog meer mis zou gaan.
De rest van die week ging gelukkig iets voorspoediger. Peter zijn eerste werkdag ging geweldig. De spullen zijn ook allemaal in goede orde op de juiste dag aangekomen. Zelfs al vroeger dan verwacht. het huisje voelde direct aan als thuis. Tot de dag van vandaag mis ik het knusse van 'ons' huis aan Vårvägen nummer 17. Als het niet zo heel erg klein was geweest, hadden we er nu nog gewoond, terwijl we vrolijk doorzochten naar onze eigen koopwoning.
In dit afgelopen jaar is natuurlijk erg veel gebeurd. Daar heb ik het al eerder over gehad. Maar we hebben met zijn drieën geen seconde spijt gehad dat we deze zet hebben genomen. Iedere dag kijken we uit naar de volgende, nieuwsgierig wat die ons weer zal brengen.
Veel emigranten keren weer terug naar hun geboorteland rond de 18 maanden-mark, dat zou voor ons inhouden dat we rond augustus weer naar Spijkenisse terug zouden rijden... Iets dat wij ons absoluut niet voor kunnen stellen. We zijn hier nog lang niet uitgekeken. Ons verhaal hier is nog maar net begonnen.
Op naar het volgende hoofdstuk!
Je pakt de laatste spulletjes op en haalt nog een laatste keer een doek over het aanrecht. Maakt nog een laatste foto van een leeg huis. 'We moeten gaan' galmt het door de huiskamer. De deur die je dichttrekt, klinkt ook als een knal. Dat was het dan. 16 jaar lief en leed in ons paleisje is afgesloten...
Maar jeetje wat een avontuur ligt er voor ons. Alleen de reis al. 14-15 uur hebben we uitgerekend voor een rit van 974 km. We houden rekening met een vaste traditie: er gaat altijd wel iets mis.
En boy, were we right. Vlak voor de boot tussen Puttgarden en Rödby gaat er een lampje branden. Er is iets mis met de verlichting. Gelukkig moesten we toch tanken dus konden we dat direct checken.
Na 2 uur was het probleem eindelijk gefixed. De trailer had een kortsluiting veroorzaakt. Wat begon als 1 lampje dat het ineens niet meer deed, eindigde met nergens meer verlichting... en dat is toch knap onhandig als je in het donker het probleem probeert te fixen en uit te zoeken wat nu in hemelsnaam het probleem heeft veroorzaakt. Maar na aardig wat gefix en een aantal zekeringen verandert, deed alles het weer en konden we eindelijk verder.
Maar op de boot zagen we dat die trailer nog meer dwars wilde zitten. Een van de banden was ineens lek. Tuurlijk, kan er ook nog wel bij. Dus direct bij het volgende tankstation na de boot maar weer stoppen en hopen dat we daar een binnenbandplakmiddel konden vinden. Ik vond het net op purrschuim lijken toen we het vonden. Weer een anderhalf uur verloren. Dit keer in de regen... heerlijk.
Maar hierdoor konden we dus niet meer 'doorrijden' en om de zoveel kilometer toch maar even checken of alles nog wel goed zat.
Laat ik het kort samenvatten: De reis heeft uiteindelijk ruim 19 uur geduurd. Waar we eerst dachten zelfs al om 6 uur 's avonds aan te kunnen komen omdat het begin van de reis zo mee zat, eindige deze pas om richting half 3 's nachts.
Maar om half 3 stopten we dan toch echt eindelijk voor de woning die we een half jaar ons thuis mochten noemen.
Ik kan niet geloven dat dit nu precies 1 jaar geleden is. Het is nu 1 uur 'snachts op het moment dat ik dit schrijf en precies 1 jaar geleden zaten we nog in de auto, hopende dat alle banden het zouden houden en dat er niet nog meer mis zou gaan.
De rest van die week ging gelukkig iets voorspoediger. Peter zijn eerste werkdag ging geweldig. De spullen zijn ook allemaal in goede orde op de juiste dag aangekomen. Zelfs al vroeger dan verwacht. het huisje voelde direct aan als thuis. Tot de dag van vandaag mis ik het knusse van 'ons' huis aan Vårvägen nummer 17. Als het niet zo heel erg klein was geweest, hadden we er nu nog gewoond, terwijl we vrolijk doorzochten naar onze eigen koopwoning.
In dit afgelopen jaar is natuurlijk erg veel gebeurd. Daar heb ik het al eerder over gehad. Maar we hebben met zijn drieën geen seconde spijt gehad dat we deze zet hebben genomen. Iedere dag kijken we uit naar de volgende, nieuwsgierig wat die ons weer zal brengen.
Veel emigranten keren weer terug naar hun geboorteland rond de 18 maanden-mark, dat zou voor ons inhouden dat we rond augustus weer naar Spijkenisse terug zouden rijden... Iets dat wij ons absoluut niet voor kunnen stellen. We zijn hier nog lang niet uitgekeken. Ons verhaal hier is nog maar net begonnen.
Op naar het volgende hoofdstuk!
Thursday, 25 December 2014
We don't need to dream of a white christmas anymore
En na een topdag gisteren, werden we vanmorgen met weer een kerstcadeautje gewekt. Het had gesneeuwd vannacht!
De verwachtingen voor deze week sneeuw zagen we al een paar dagen op de weerinfo maar omdat het tot vanmorgen nog niet vroor, gingen we er niet van uit. Dat is het nadeel van zo dicht bij de zee wonen; de kans op sneeuw, en dan vooral de versie die blijft liggen, is hier gewoon kleiner dan verderop het land in.
Maar vanmorgen was de wereld ook in Skåne ineens wit. De laag is nog klein maar dat mindert onze pret niet. Binnen no time liepen we buiten met de honden. Voorlopig blijft het nog wel even vriezen, nu alleen nog blijven hopen dat dat geweldige goedje nog meer zal vallen de aankomende tijd.
Had ik al eens gezegd dat ik dol ben op sneeuw? :)
De verwachtingen voor deze week sneeuw zagen we al een paar dagen op de weerinfo maar omdat het tot vanmorgen nog niet vroor, gingen we er niet van uit. Dat is het nadeel van zo dicht bij de zee wonen; de kans op sneeuw, en dan vooral de versie die blijft liggen, is hier gewoon kleiner dan verderop het land in.
Maar vanmorgen was de wereld ook in Skåne ineens wit. De laag is nog klein maar dat mindert onze pret niet. Binnen no time liepen we buiten met de honden. Voorlopig blijft het nog wel even vriezen, nu alleen nog blijven hopen dat dat geweldige goedje nog meer zal vallen de aankomende tijd.
Had ik al eens gezegd dat ik dol ben op sneeuw? :)
Julafton
Julafton is in Zweden al jaren een grotere feestdag dan kerst zelf. Als er op die dagen al winkels open zijn, zullen ze met kerst (let wel; kerst is 'eerste kerstdag', tweede kerstdag is bijna niet echt een feestdag te noemen hier. Je hebt als 'gewone' medewerker wel vrij maar de meeste winkels en supermarkten zijn dan weer gewoon geopend) langer open zijn dan op julafton, oftewel kerstavond.
Hoofdmoot van een typisch Zweedse kerst is traditie. Er lijkt weinig verandering in deze dag want anders breek je de traditie en dat hoort natuurlijk niet. Klinkt misschien saai maar ik vind het eigenlijk wel mooi.
Het feest begint om 3 uur 's middags als in ieder huishouden de televisie aan gaat. Vaak komen alle gasten al aan voor die tijd zodat ze gezamenlijk deze traditie kunnen voortzetten. Iedereen gaat met hapjes zitten en zet SVT1 aan want 'Kalla Anka och hans vänner önskar god jul' begint. Een uur lang kijk je naar Donald Duck (Kalla Anka dus ;) ) en alle andere Disney figuurtjes die in korte clipjes aan elkaar worden gepraat. Het grootste deel van het programma is volgens mij sinds de jaren vijftig niet verandert maar de laatste 10 minuten mogen dan ook de nieuwere leden van het Disney team hun klassieke momentje laten zien. Met andere woorden, Frozen's 'Let It Go' zat gisteren bij menig ouder in hun hoofd.
Het diner dat volgt bestaat zowel uit vele koude als warme gerechten. De kerstham (julskinka), Jansons frestelse (Janson's verleiding), aardappelen (in welke vorm dan ook. gekookt, gebakken of in salade) en rode bietensalade zullen niet snel ontbreken. Net als natuurlijk Glögg, de warme wijndrank (ook in alcoholvrije versie verkrijgbaar wat voor de kinderen natuurlijk net zo leuk is want dan kunnen ze ook meedrinken).
Tijdens het diner komt Jultomte langs. De kersttrol. De kerstman zie je steeds meer opkomen maar jultomte is meer DE personage die langskomt. Jultomte brengt alle cadeautjes mee die tijdens en na het diner uitgepakt worden.
Vergeet tijdens deze hele dag ook niet alle traditionele liederen te zingen. (en sommigen verlangen dat je hand in hand in een slinger het hele huis doordanst).
En om traditioneel af te sluiten: toetje is risgrynsgröt. Rijstepap!
En drank natuurlijk, veel drank ;)
Onze dag zag er gisteren redelijk uit zoals de traditie voorschrijft. Kalla Anka stond braaf aan (is toch wel leuk hoor, hihi) en om even voor 3 uur ging ook de julskinka in de oven (ietsje minder traditioneel, de mosterd en kruim hebben we geruild voor rozemarijn, knoflook en honing, poehee zo lekker).
We hebben niet gezongen, maar gezien het feit dat ik blijkbaar niet altijd even toonvast blijf, is dat niet echt een groot gemis geweeest volgens sommigen. Maar de spelletjes hebben wel veel op tafel gestaan (en hoe is het dat Daryn de enige is met monopoly waar ik NIET van kan winnen? dat is MIJN spel ;) ).
Ondanks dat we ons hadden voorgenomen om cadeautjes pas op kerstochtend uit te pakken. Kriebelde het bij allemaal net iets te veel en... tja, het is toch een Zweedse traditie dus laten we die maar niet breken. Vlak na de maaltijd kwamen toch de cadeautjes op tafel.
Het leukste cadeau was toch wel het kerstpakket dat we van 'Lengkeek, Lengkeek, Lindt Inc.' hadden ontvangen. Een doos vol met lekkernijen uit Nederland (dat flesje Maggi Hot ben ik echt meer dan blij mee. Waarom dat hier niet te krijgen is, snap ik echt compleet niet) en kleine cadeautjes. En de begeleidende brief belooft alleen maar meer om naar uit te kijken in 2015.
Onze eerste julafton als nieuwe Zweden is meer dan bevallen. Ik kijk nu al uit naar volgend jaar.
Hoofdmoot van een typisch Zweedse kerst is traditie. Er lijkt weinig verandering in deze dag want anders breek je de traditie en dat hoort natuurlijk niet. Klinkt misschien saai maar ik vind het eigenlijk wel mooi.
Het feest begint om 3 uur 's middags als in ieder huishouden de televisie aan gaat. Vaak komen alle gasten al aan voor die tijd zodat ze gezamenlijk deze traditie kunnen voortzetten. Iedereen gaat met hapjes zitten en zet SVT1 aan want 'Kalla Anka och hans vänner önskar god jul' begint. Een uur lang kijk je naar Donald Duck (Kalla Anka dus ;) ) en alle andere Disney figuurtjes die in korte clipjes aan elkaar worden gepraat. Het grootste deel van het programma is volgens mij sinds de jaren vijftig niet verandert maar de laatste 10 minuten mogen dan ook de nieuwere leden van het Disney team hun klassieke momentje laten zien. Met andere woorden, Frozen's 'Let It Go' zat gisteren bij menig ouder in hun hoofd.
Het diner dat volgt bestaat zowel uit vele koude als warme gerechten. De kerstham (julskinka), Jansons frestelse (Janson's verleiding), aardappelen (in welke vorm dan ook. gekookt, gebakken of in salade) en rode bietensalade zullen niet snel ontbreken. Net als natuurlijk Glögg, de warme wijndrank (ook in alcoholvrije versie verkrijgbaar wat voor de kinderen natuurlijk net zo leuk is want dan kunnen ze ook meedrinken).
Tijdens het diner komt Jultomte langs. De kersttrol. De kerstman zie je steeds meer opkomen maar jultomte is meer DE personage die langskomt. Jultomte brengt alle cadeautjes mee die tijdens en na het diner uitgepakt worden.
Vergeet tijdens deze hele dag ook niet alle traditionele liederen te zingen. (en sommigen verlangen dat je hand in hand in een slinger het hele huis doordanst).
En om traditioneel af te sluiten: toetje is risgrynsgröt. Rijstepap!
En drank natuurlijk, veel drank ;)
Onze dag zag er gisteren redelijk uit zoals de traditie voorschrijft. Kalla Anka stond braaf aan (is toch wel leuk hoor, hihi) en om even voor 3 uur ging ook de julskinka in de oven (ietsje minder traditioneel, de mosterd en kruim hebben we geruild voor rozemarijn, knoflook en honing, poehee zo lekker).
We hebben niet gezongen, maar gezien het feit dat ik blijkbaar niet altijd even toonvast blijf, is dat niet echt een groot gemis geweeest volgens sommigen. Maar de spelletjes hebben wel veel op tafel gestaan (en hoe is het dat Daryn de enige is met monopoly waar ik NIET van kan winnen? dat is MIJN spel ;) ).
Ondanks dat we ons hadden voorgenomen om cadeautjes pas op kerstochtend uit te pakken. Kriebelde het bij allemaal net iets te veel en... tja, het is toch een Zweedse traditie dus laten we die maar niet breken. Vlak na de maaltijd kwamen toch de cadeautjes op tafel.
Het leukste cadeau was toch wel het kerstpakket dat we van 'Lengkeek, Lengkeek, Lindt Inc.' hadden ontvangen. Een doos vol met lekkernijen uit Nederland (dat flesje Maggi Hot ben ik echt meer dan blij mee. Waarom dat hier niet te krijgen is, snap ik echt compleet niet) en kleine cadeautjes. En de begeleidende brief belooft alleen maar meer om naar uit te kijken in 2015.
Onze eerste julafton als nieuwe Zweden is meer dan bevallen. Ik kijk nu al uit naar volgend jaar.
Verse tijm, rozemarijn, zout, knoflook en honing.... mummmms
Zo mums dat Daryn bijna niet kon wachten ;)
Onze eigen traditie (en probeer het eens over te slaan, dan wordt Katey woest): spelen met het inpakpapier
Het kerstpakket van Lengkeek, Lengkeek, Lindt Inc. #bofbipsenzijnwij
Tuesday, 23 December 2014
Werk!!!
Een paar weken geleden heb ik in de hele regio mijn cv achtergelaten bij bedrijven en winkels. Achterliggende gedachte was als ik nu mijn gezicht laat zien in plaats van 'anoniem' via internet solliciteer, zien ze gelijk het gezicht dat bij de cv hoort. Door jezelf te laten zien, laat je zien dat je voor jezelf op durft te komen en initiatieven neemt. Alleen maar pluspunten dacht ik.
Helaas bleef het een paar weken stil tot vanmiddag.
De bloemenkas in Billeberga is een van de gelukkigen die ik had vereerd met een cv-bezoekje. De man die ik heb gesproken gaf destijds al aan dat hij op dat moment voorzien was maar zodra er iets vrij kwam, zou hij contact met me opnemen. Ondanks het goede gesprek dat we hadden, was ik toch bang dat dit weer afwimpeltaal was.
Maar nee. Vanmiddag ging de telefoon. Dezelfde chef die ik toen had gesproken vroeg of ik nog steeds op zoek was naar een baan en of ik nog steeds interesse had om bij hem te komen werken! Ja duhhh, natuurlijk!
Heel erg spannend werk is het niet maar werk is werk en ik sta al maanden te popelen om weer aan de slag te mogen. Dus, vanaf aanstaande maandag mag ik mijzelf 'inpakster tulpen' noemen.
Jawel, tulpen uit Billeberga!
Helaas bleef het een paar weken stil tot vanmiddag.
De bloemenkas in Billeberga is een van de gelukkigen die ik had vereerd met een cv-bezoekje. De man die ik heb gesproken gaf destijds al aan dat hij op dat moment voorzien was maar zodra er iets vrij kwam, zou hij contact met me opnemen. Ondanks het goede gesprek dat we hadden, was ik toch bang dat dit weer afwimpeltaal was.
Maar nee. Vanmiddag ging de telefoon. Dezelfde chef die ik toen had gesproken vroeg of ik nog steeds op zoek was naar een baan en of ik nog steeds interesse had om bij hem te komen werken! Ja duhhh, natuurlijk!
Heel erg spannend werk is het niet maar werk is werk en ik sta al maanden te popelen om weer aan de slag te mogen. Dus, vanaf aanstaande maandag mag ik mijzelf 'inpakster tulpen' noemen.
Jawel, tulpen uit Billeberga!
Wat is het stil
Ik hoor het gewoon zeggen 'wat is het ineens weer stil hier'. Na 2 maanden regelmatig bloggen valt het mij ook tegen dat het hier zo stil blijft.
Helaas heb ik er een goede reden voor. Daryn is helaas al 2 weken goed ziek en de laatste twee weken heb ik mijn blogtijd moeten inwisselen voor zuster Mamma tijd en meerdere bezoeken aan de Vårdcentralen (de zorgpost) waar we verschillende zusters en een arts hebben gezien.
Voor Daryn zal ik niet te veel uitweiden wat hem allemaal mankeert (hij krijgt nu eenmaal 'die' leeftijd he? ;) ) maar het heeft even kantje-boord geleken of hij had in het ziekenhuis gelegen.
Langzaam maar zeker zien we ons mannetje weer beetje voor langzaam beetje terugkomen naar zijn vrolijke zelf maar we zijn er nog niet.
Hopelijk voor ons allemaal maar het meest voor hem, duurt dit ook niet lang meer. Na twee lange weken heeft hij dit meer dan verdiend. Zeker met de feestdagen die nu echt niet lang meer duren. Aanstaande woensdag is het voor ons zover. Onze eerste echte Julafton als Zweedse inwoners. Weg met tweede kerstdag, eerste kerstdag is ook nog wel leuk maar Julafton is THE day of the week.
Dus aan jullie allemaal het lieve verzoek; kruis wat je kruisen kan, steek iedere kaars aan die je kunt vinden en help meehopen dat hij woensdag opgeknapt is.
Helaas heb ik er een goede reden voor. Daryn is helaas al 2 weken goed ziek en de laatste twee weken heb ik mijn blogtijd moeten inwisselen voor zuster Mamma tijd en meerdere bezoeken aan de Vårdcentralen (de zorgpost) waar we verschillende zusters en een arts hebben gezien.
Voor Daryn zal ik niet te veel uitweiden wat hem allemaal mankeert (hij krijgt nu eenmaal 'die' leeftijd he? ;) ) maar het heeft even kantje-boord geleken of hij had in het ziekenhuis gelegen.
Langzaam maar zeker zien we ons mannetje weer beetje voor langzaam beetje terugkomen naar zijn vrolijke zelf maar we zijn er nog niet.
Hopelijk voor ons allemaal maar het meest voor hem, duurt dit ook niet lang meer. Na twee lange weken heeft hij dit meer dan verdiend. Zeker met de feestdagen die nu echt niet lang meer duren. Aanstaande woensdag is het voor ons zover. Onze eerste echte Julafton als Zweedse inwoners. Weg met tweede kerstdag, eerste kerstdag is ook nog wel leuk maar Julafton is THE day of the week.
Dus aan jullie allemaal het lieve verzoek; kruis wat je kruisen kan, steek iedere kaars aan die je kunt vinden en help meehopen dat hij woensdag opgeknapt is.
Saturday, 13 December 2014
Sankta Lucia
Het is Sankta Lucia vandaag, feest van het licht dat traditioneel op de naamdag van Sint Lucia wordt gevierd. Dit is ook het echte begin van de kerstperiode.
De traditie zegt dat meisjes in witte jurken met een rood lint om hun middel in de vroegte hun ouders wekken met eten en Lucia liederen zingen. Ieder dorp en stad kiest haar eigen Lucia die met een kaarsenkrans op haar hoofd geëerd wordt.
De jongens zijn verkleed als stjärngosse (sterrenjongen) en als ik het goed heb begrepen, stellen die de ster voor die hoog aan de hemel stond en de drie wijzen naar Jezus leidden. Zij zijn gekleed in een soortgelijk wit gewaad als de meisjes maar dragen een puntmuts met sterren erop en hebben een staf met een grote ster eraan.
In alle kerken, veel bedrijven en alle scholen wordt deze traditie gevierd. Zo ook bij Daryn op school. Helaas kreeg meneer het helaas voor elkaar om ziek te zijn en heeft hij de viering moeten missen. Zo jammer voor hem want hij keek er echt enorm naar uit. Maar ja, gezondheid gaat voor.
Omdat hij nu ook nog ziek is, slaan we allemaal de vieringen dit jaar over en blijven we lekker thuis. We branden extra kaarsjes en gaan vanavond verder met Daryn's opvoeding 'films die je gezien hoort te hebben'. De keus vanavond is een traditionele kerstfilm: Die Hard!
De traditie zegt dat meisjes in witte jurken met een rood lint om hun middel in de vroegte hun ouders wekken met eten en Lucia liederen zingen. Ieder dorp en stad kiest haar eigen Lucia die met een kaarsenkrans op haar hoofd geëerd wordt.
De jongens zijn verkleed als stjärngosse (sterrenjongen) en als ik het goed heb begrepen, stellen die de ster voor die hoog aan de hemel stond en de drie wijzen naar Jezus leidden. Zij zijn gekleed in een soortgelijk wit gewaad als de meisjes maar dragen een puntmuts met sterren erop en hebben een staf met een grote ster eraan.
In alle kerken, veel bedrijven en alle scholen wordt deze traditie gevierd. Zo ook bij Daryn op school. Helaas kreeg meneer het helaas voor elkaar om ziek te zijn en heeft hij de viering moeten missen. Zo jammer voor hem want hij keek er echt enorm naar uit. Maar ja, gezondheid gaat voor.
Omdat hij nu ook nog ziek is, slaan we allemaal de vieringen dit jaar over en blijven we lekker thuis. We branden extra kaarsjes en gaan vanavond verder met Daryn's opvoeding 'films die je gezien hoort te hebben'. De keus vanavond is een traditionele kerstfilm: Die Hard!
Alexander
Anderhalve dag werden we hier bang gemaakt. De Grote Alexander zou eraan komen. De storm die de storm uit 2005 misschien wel eens zou kunnen overtreffen. Rond een uur of 1 zou hij binnen komen rollen en zou dan een tijdje aardig huishouden.
Uiteraard hebben wij gezorgd dat we voor die tijd alles buitenshuis geregeld hadden. Om 1 uur zaten wij ook veilig binnen, in afwachting van wat de weersvoorspellingen beloofden.
Maar om 1 uur regende het wel redelijk hard, zelfs met wat natte sneeuw. Maar om nu te zeggen 'jeetje Pietje, gaat het nu echt beginnen?', nee, toch niet echt. Sterker nog, het was praktisch windstil. De stilte voor de storm, dachten we nog.
Om 5 uur zagen we op het nieuws dat Alexander het toch wel al aardig naar zijn zin had. Het waaide hier weer stevig, net als de afgelopen dagen, maar nog steeds niet zo hard als dan we op het nieuws zagen.
Maar... om een uur of acht was het zover, Alexander had eindelijk ook Billeberga weten te vinden. Ruim 2 uur lang heeft hij het echt goed naar zijn zin gehad, heeft het kleine beetje hout dat nog buiten lag opnieuw ingedeeld en alle kleine dingetjes die je niet wist dat die ook buiten lagen ook aan andere buren gegeven maar verder heeft hij alles netjes achtergelaten.
Vanmorgen was voor het eerst in dagen een heel ander uitzicht vanuit het raamkozijn: de zon scheen, de lucht was helder en de bomen dansten zachtjes mee op het briesje dat over kwam. Wat een verandering en wat een opluchting. Van mij mag het zo wel weer even blijven. Laat Alexander maar bij iemand anders gaan spelen...
Uiteraard hebben wij gezorgd dat we voor die tijd alles buitenshuis geregeld hadden. Om 1 uur zaten wij ook veilig binnen, in afwachting van wat de weersvoorspellingen beloofden.
Maar om 1 uur regende het wel redelijk hard, zelfs met wat natte sneeuw. Maar om nu te zeggen 'jeetje Pietje, gaat het nu echt beginnen?', nee, toch niet echt. Sterker nog, het was praktisch windstil. De stilte voor de storm, dachten we nog.
Om 5 uur zagen we op het nieuws dat Alexander het toch wel al aardig naar zijn zin had. Het waaide hier weer stevig, net als de afgelopen dagen, maar nog steeds niet zo hard als dan we op het nieuws zagen.
Maar... om een uur of acht was het zover, Alexander had eindelijk ook Billeberga weten te vinden. Ruim 2 uur lang heeft hij het echt goed naar zijn zin gehad, heeft het kleine beetje hout dat nog buiten lag opnieuw ingedeeld en alle kleine dingetjes die je niet wist dat die ook buiten lagen ook aan andere buren gegeven maar verder heeft hij alles netjes achtergelaten.
Vanmorgen was voor het eerst in dagen een heel ander uitzicht vanuit het raamkozijn: de zon scheen, de lucht was helder en de bomen dansten zachtjes mee op het briesje dat over kwam. Wat een verandering en wat een opluchting. Van mij mag het zo wel weer even blijven. Laat Alexander maar bij iemand anders gaan spelen...
Tuesday, 9 December 2014
It's beginning to look a lot like Christmas
Zo traditioneel als de Sinterklaasviering op 5 december is, zo is de kerstomtovering de dag erna.
Zodra de cadeautjes zijn uitgepakt, moet ik mij inhouden om niet gelijk alle bakken met kerstversiering leeg te gaan halen en op te hangen. Dit jaar heb ik me weten te beperken tot alleen de trappetjes voor de ramen te zetten. Ik was best trots op mijzelf ;).
Die trappetjes... Die inmiddels geweldige trappetjes. In Nederland snapt nog steeds niemand ze, zie je ze voornamelijk bij de oudere medemens maar hier zijn ze niet weg te denken uit de Zweedse huizen. Ieder huis heeft er een... voor ieder raam staan. Hier staan er nu ook vijf, en dat alleen maar omdat de zesde nog in Nordmark staat. Als het aan mij lag, zou er op de bovenetage ook voor ieder raam een staan maar dat bewaren we voor volgend jaar.
Onze zaterdag de 6e begon gelijk goed. Er was een kerstmarkt in het dorp. Dat mag je als inwoner dan gewoon niet missen natuurlijk en niemand deed dit ook. Hoe klein het ook was, het was gezellig druk en iedereen was vrolijk, ondanks de dreigende wolken. De standjes lagen vol met voornamelijk handgemaakte spulletjes door buurtbewoners. Kaarsen, kaarten, sjaaltjes, mooie schalen, noem maar op. Uiteraard ontbrak de barbecue en boomverkoop ook niet.
Een traditie is het dansen om de kerstboom, een beetje zoals met midsommar rond de midsommarstång. Kinderen en ouders dansten vrolijk en zongen liedjes, ik vond het helemaal geweldig.
Er stond ook een kerstboom kopen bij de lokale 'Gamma' op het programma voor ons maar de bomen waren op de markt zo mooi en zo goedkoop dat we dat tripje ook konden besparen. En ik durf er geld op te zetten dat deze van een betere kwaliteit is dan die Gamma-boom.
Voor het eerst in twee jaar mocht alle versiering ook weer uit de dozen. Vorig jaar rond deze tijd zaten we midden in de voorbereidingen op de verhuizing en stond alles al ingepakt, klaar voor vertrek. Een heel klein miniboompje is het enige dat we als versiering hadden staan. Dit jaar had ik mij al beloofd dat ik los mocht gaan.
En dat heb ik ook gedaan ook! Niet alleen de huiskamer moest eraan geloven maar ook de keuken en de hal zijn typisch rood-wit versierd. Mamma is weer helemaal in haar kerstnopjes...
Een heeeeel kleine impressie :-) :
Zodra de cadeautjes zijn uitgepakt, moet ik mij inhouden om niet gelijk alle bakken met kerstversiering leeg te gaan halen en op te hangen. Dit jaar heb ik me weten te beperken tot alleen de trappetjes voor de ramen te zetten. Ik was best trots op mijzelf ;).
Die trappetjes... Die inmiddels geweldige trappetjes. In Nederland snapt nog steeds niemand ze, zie je ze voornamelijk bij de oudere medemens maar hier zijn ze niet weg te denken uit de Zweedse huizen. Ieder huis heeft er een... voor ieder raam staan. Hier staan er nu ook vijf, en dat alleen maar omdat de zesde nog in Nordmark staat. Als het aan mij lag, zou er op de bovenetage ook voor ieder raam een staan maar dat bewaren we voor volgend jaar.
Onze zaterdag de 6e begon gelijk goed. Er was een kerstmarkt in het dorp. Dat mag je als inwoner dan gewoon niet missen natuurlijk en niemand deed dit ook. Hoe klein het ook was, het was gezellig druk en iedereen was vrolijk, ondanks de dreigende wolken. De standjes lagen vol met voornamelijk handgemaakte spulletjes door buurtbewoners. Kaarsen, kaarten, sjaaltjes, mooie schalen, noem maar op. Uiteraard ontbrak de barbecue en boomverkoop ook niet.
Een traditie is het dansen om de kerstboom, een beetje zoals met midsommar rond de midsommarstång. Kinderen en ouders dansten vrolijk en zongen liedjes, ik vond het helemaal geweldig.
Er stond ook een kerstboom kopen bij de lokale 'Gamma' op het programma voor ons maar de bomen waren op de markt zo mooi en zo goedkoop dat we dat tripje ook konden besparen. En ik durf er geld op te zetten dat deze van een betere kwaliteit is dan die Gamma-boom.
Voor het eerst in twee jaar mocht alle versiering ook weer uit de dozen. Vorig jaar rond deze tijd zaten we midden in de voorbereidingen op de verhuizing en stond alles al ingepakt, klaar voor vertrek. Een heel klein miniboompje is het enige dat we als versiering hadden staan. Dit jaar had ik mij al beloofd dat ik los mocht gaan.
En dat heb ik ook gedaan ook! Niet alleen de huiskamer moest eraan geloven maar ook de keuken en de hal zijn typisch rood-wit versierd. Mamma is weer helemaal in haar kerstnopjes...
Een heeeeel kleine impressie :-) :
Monday, 8 December 2014
Dank u, Sinterklaasje
Het heerlijk avondje is geweest. Afgelopen vrijdag was geweldig
met kleine cadeautjes helemaal uit Nederland en ook een paar lokaal gevonden.
Het allerleukste was dat Daryn echt helemaal niets door had. Hij had geen flauw idee dat we toch een bezoekje zouden krijgen. Hij zei zelfs die middag nog dat hij het achteraf toch wel jammer vond dat we het dit jaar niet zouden vieren. 'Dan toch volgend jaar maar weer een keer?'
De haard was aangestoken, de vrijdagavond pizza was op en we zaten allemaal lekker bij te komen op de bank. Ik had een pepparkaka fill gehaald om het 'toch een beetje te vieren' en vroeg of Daryn die voor ons in wilde schenken. (Het voordeel van een meneertje dat nu groot genoeg is om af en toe eens mee te helpen)
En dan wordt het ineens heel stil in die keuken... Tja, voor de haard in de keuken lagen ineens allemaal pakjes die hij niet had verwacht, dan zou ik ook ineens geen haast meer hebben om die glazen te vullen.
Traditiegetrouw duurt het bij ons nooit lang voor alles is uitgepakt en deze keer stelde ook niet teleur. Binnen 20 minuten lag de vloer vol met inpakpapier en onze schoot vol met voornamelijk lekker snoepgoed uit Nederland en kleine cadeautjes.
Alle hulpSinterklazen, superbedankt voor de cadeautjes!
ps: ik weet het, ik loop wat achter, het weekend is weer lekker druk geweest waardoor ik weinig tijd vond om bij te bloggen. Inmiddels staat de boom ook maar hopelijk kom ik daar vanavond of morgen aan toe
met kleine cadeautjes helemaal uit Nederland en ook een paar lokaal gevonden.
Het allerleukste was dat Daryn echt helemaal niets door had. Hij had geen flauw idee dat we toch een bezoekje zouden krijgen. Hij zei zelfs die middag nog dat hij het achteraf toch wel jammer vond dat we het dit jaar niet zouden vieren. 'Dan toch volgend jaar maar weer een keer?'
De haard was aangestoken, de vrijdagavond pizza was op en we zaten allemaal lekker bij te komen op de bank. Ik had een pepparkaka fill gehaald om het 'toch een beetje te vieren' en vroeg of Daryn die voor ons in wilde schenken. (Het voordeel van een meneertje dat nu groot genoeg is om af en toe eens mee te helpen)
En dan wordt het ineens heel stil in die keuken... Tja, voor de haard in de keuken lagen ineens allemaal pakjes die hij niet had verwacht, dan zou ik ook ineens geen haast meer hebben om die glazen te vullen.
Traditiegetrouw duurt het bij ons nooit lang voor alles is uitgepakt en deze keer stelde ook niet teleur. Binnen 20 minuten lag de vloer vol met inpakpapier en onze schoot vol met voornamelijk lekker snoepgoed uit Nederland en kleine cadeautjes.
Alle hulpSinterklazen, superbedankt voor de cadeautjes!
ps: ik weet het, ik loop wat achter, het weekend is weer lekker druk geweest waardoor ik weinig tijd vond om bij te bloggen. Inmiddels staat de boom ook maar hopelijk kom ik daar vanavond of morgen aan toe
Friday, 5 December 2014
Pakjesavond
Ik wens iedereen vandaag een fijne pakjesavond en een gezellig Sinterklaasfeest.
Ondanks onze verhuizing, hebben we van de Sint te horen gekregen dat hij toch een paar hele kleine dingetjes af zal komen geven. Ik ben benieuwd...
Ondanks onze verhuizing, hebben we van de Sint te horen gekregen dat hij toch een paar hele kleine dingetjes af zal komen geven. Ik ben benieuwd...
Sunday, 30 November 2014
1:a advent
Het is zover. Eerste advent is eindelijk aangebroken. Als niet-gelovige is het voor mij eigenlijk niet meer dan het mogen gaan aftellen tot kerst en het excuus om nog meer kaarsjes aan te kunnen steken.
In Nederland deed ik al een paar jaar ook aan deze traditie mee maar als ik nu hier om mij heen kijk, zie je dat het ook veel meer betekent. Dit weekend is het een explosie geweest aan kerstversiering-inkopen. Sommige schappen waren zelfs al leeg, in afwachting om snel weer bijgevuld te worden door het extra personeel dat in andere paden ook al druk bezig was met lege schappen.
Om mij heen hoorde ik ook velen al praten over de versiering die dit weekend opgehangen zou gaan worden. Daar waar in Nederland de meesten hun boom optuigen in de week na Sinterklaas (als traditie na het vieren of gewoon omdat ze het anders te vroeg vinden of wie weet welke andere reden ze hebben), is het traditionele weekend blijkbaar het weekend van het eerste advent.
En ik? Ik moet me als een idioot inhouden om niet mee te doen. Ik heb toch net dat kleine beetje Nederlandse traditie gevoel nog teveel in mijn bloed zitten. Eerst moet 5 december afgesloten worden en daarna komt de boom pas in huis. Al zolang als ik zelf mijn boom optuig in mijn eigen huisje, heb ik altijd weten te wachten tot 6 december en zo ga ik het toch ook dit jaar weer proberen.
We zullen wel als 'die gekke Hollanders' bestempeld worden. 'Zij moeten nog integreren, misschien weten ze dit niet.' We zien wel wat ze ervan vinden. Laat ze maar lekker ;)
Maar... Een heeeeel klein beetje meedoen, mag wel. De eerste adventskaars-standaard staat netjes met 1 kaarsje aan en okay... dat lichttrappetje, dat is hier bijna een wet! Ik kan toch niet tegen de wet in gaan?
In Nederland deed ik al een paar jaar ook aan deze traditie mee maar als ik nu hier om mij heen kijk, zie je dat het ook veel meer betekent. Dit weekend is het een explosie geweest aan kerstversiering-inkopen. Sommige schappen waren zelfs al leeg, in afwachting om snel weer bijgevuld te worden door het extra personeel dat in andere paden ook al druk bezig was met lege schappen.
Om mij heen hoorde ik ook velen al praten over de versiering die dit weekend opgehangen zou gaan worden. Daar waar in Nederland de meesten hun boom optuigen in de week na Sinterklaas (als traditie na het vieren of gewoon omdat ze het anders te vroeg vinden of wie weet welke andere reden ze hebben), is het traditionele weekend blijkbaar het weekend van het eerste advent.
En ik? Ik moet me als een idioot inhouden om niet mee te doen. Ik heb toch net dat kleine beetje Nederlandse traditie gevoel nog teveel in mijn bloed zitten. Eerst moet 5 december afgesloten worden en daarna komt de boom pas in huis. Al zolang als ik zelf mijn boom optuig in mijn eigen huisje, heb ik altijd weten te wachten tot 6 december en zo ga ik het toch ook dit jaar weer proberen.
We zullen wel als 'die gekke Hollanders' bestempeld worden. 'Zij moeten nog integreren, misschien weten ze dit niet.' We zien wel wat ze ervan vinden. Laat ze maar lekker ;)
Maar... Een heeeeel klein beetje meedoen, mag wel. De eerste adventskaars-standaard staat netjes met 1 kaarsje aan en okay... dat lichttrappetje, dat is hier bijna een wet! Ik kan toch niet tegen de wet in gaan?
Friday, 28 November 2014
Echt gebeurd!
Iedereen die mij echt kent, weet wat voor een koukleum ik ben. Ik kan gerust een vestje pakken als het buiten in de 20 graden is en iedereen loopt te puffen. Iedereen keek mij ook altijd vreemd aan als ik het over de verhuizing naar Zweden had. 'Jij naar Zweden? Daar waar het altijd koud is?' 'Ja, dames en heren, ik ga naar Zweden en neem veel truien mee voor in de winter als het vriest.'
De hele zomer heb ik hier lopen puffen. Zelfs in september liep ik nog in shirtjes zonder vestjes en 's avonds met kloppende voeten van de warmte.
Toch bleef ik wel een beetje zenuwachtig voor als het weer echt om zou slaan en de herfst, winter en vrieskou hun entree zouden maken. Zeker omdat ik toch een beetje op de centen probeer te letten zolang ik geen werk heb.
En wat denk je? Okay, als ik op de bank of aan mijn bureau zit om werk te zoeken, sla ik een dekentje over mij heen. Ook omdat ik dat gewoon lekker vind. Maar als ik verder gewoon in huis bezig ben? Opruimen, wassen, je kent het wel... die verwarming blijft uit en ik heb nergens last van!
Ik kan het zelfs nog veel sterker vertellen... Peter klaagt eerder dat hij het koud heeft dan ik. Ik sta soms verbaasd als hij zegt dat hij de kachel op gaat stoken. 'Heb je het koud dan?'
Wie had dat ooit gedacht? #tochweleenbeetjetrots
De hele zomer heb ik hier lopen puffen. Zelfs in september liep ik nog in shirtjes zonder vestjes en 's avonds met kloppende voeten van de warmte.
Toch bleef ik wel een beetje zenuwachtig voor als het weer echt om zou slaan en de herfst, winter en vrieskou hun entree zouden maken. Zeker omdat ik toch een beetje op de centen probeer te letten zolang ik geen werk heb.
En wat denk je? Okay, als ik op de bank of aan mijn bureau zit om werk te zoeken, sla ik een dekentje over mij heen. Ook omdat ik dat gewoon lekker vind. Maar als ik verder gewoon in huis bezig ben? Opruimen, wassen, je kent het wel... die verwarming blijft uit en ik heb nergens last van!
Ik kan het zelfs nog veel sterker vertellen... Peter klaagt eerder dat hij het koud heeft dan ik. Ik sta soms verbaasd als hij zegt dat hij de kachel op gaat stoken. 'Heb je het koud dan?'
Wie had dat ooit gedacht? #tochweleenbeetjetrots
Sunday, 23 November 2014
Traditie
Na bijna een jaar kunnen we zeggen dat we redelijk zijn geïntegreerd. We hebben voor zover we weten alle tradities overgenomen, we hebben ons aangepast aan de cultuur en spreken de taal al een aardig mondje. We zijn al redelijk verZweedst, zo te zeggen.
Er is alleen toch die ene traditie uit Nederland die we, zeker ik, niet zomaar op kunnen of willen geven; Sinterklaas. Iedereen die mijn bio op FaceBook wel eens heeft gelezen, weet dat ik de goede Sint zelfs als mijn geloofsovertuiging heb ingevuld.
Daryn mocht dus gisteravond, voor hem geheel onverwacht, ineens zijn schoen zetten. Had de grootste lol in hoe ik vol bleef houden dat de goedheiligman heel misschien wel eens een Pietje hier in de buurt kon hebben.
Vanmorgen liet hij dan ook vol trots zijn schoenvulling zien. Een kleine doosje met kerstsnoepjes. Tja, tradities kunnen we proberen hoog te houden maar de Sint&Piet snoepjes liggen hier nog steeds net niet in de winkel. Daryn was hier net zo blij mee, had niet anders verwacht.
Volgend weekend is het eerste advent en voor vele Zweden is dit het startsein om hun huis weer in kerstsferen om te toveren. Ook hier zullen wij nog heel even van die traditie af zien. Die kleine Nederlandse traditie blijft er hier in. Geen boom of versiering in huis voor we de Sint weer uit hebben gezwaaid. Maar op 6 december gaan wij ook los. Niemand die mij tegenhoudt...
Er is alleen toch die ene traditie uit Nederland die we, zeker ik, niet zomaar op kunnen of willen geven; Sinterklaas. Iedereen die mijn bio op FaceBook wel eens heeft gelezen, weet dat ik de goede Sint zelfs als mijn geloofsovertuiging heb ingevuld.
Daryn mocht dus gisteravond, voor hem geheel onverwacht, ineens zijn schoen zetten. Had de grootste lol in hoe ik vol bleef houden dat de goedheiligman heel misschien wel eens een Pietje hier in de buurt kon hebben.
Vanmorgen liet hij dan ook vol trots zijn schoenvulling zien. Een kleine doosje met kerstsnoepjes. Tja, tradities kunnen we proberen hoog te houden maar de Sint&Piet snoepjes liggen hier nog steeds net niet in de winkel. Daryn was hier net zo blij mee, had niet anders verwacht.
Volgend weekend is het eerste advent en voor vele Zweden is dit het startsein om hun huis weer in kerstsferen om te toveren. Ook hier zullen wij nog heel even van die traditie af zien. Die kleine Nederlandse traditie blijft er hier in. Geen boom of versiering in huis voor we de Sint weer uit hebben gezwaaid. Maar op 6 december gaan wij ook los. Niemand die mij tegenhoudt...
Saturday, 22 November 2014
Nieuwe blog
Onder het motto 'dat doe ik er gewoon ook nog bij', kreeg ik gisteravond ineens het 'briljante' idee om naast dit blog een Zweedstalig blog te starten. Waarom? Omdat het kan ;)
Het zullen hoogstwaarschijnlijk geen kopieën gaan worden van de blogs hier, misschien toch wel, ik weet het nog niet. Het gaat mij er voornamelijk om om op deze manier mijn Zweedse taalkennis uit te breiden en te verbeteren.
Spannend vind ik het wel. Wie weet sla ik wel de ene taalflater na de andere. Ik weet het alleen nu nog niet want op dit moment hoop ik dat het nog een beetje op grammatica correcte taal lijkt.
Dus aan al mijn volgers die heel toevallig ook de Zweedse taal machtig zijn; be gentle, ik doe echt mijn best.
Mijn prietpraat is te vinden via deze link: Stefanie's Berättelser
Natuurlijk hoor ik graag wat jullie ervan vinden :).
Het zullen hoogstwaarschijnlijk geen kopieën gaan worden van de blogs hier, misschien toch wel, ik weet het nog niet. Het gaat mij er voornamelijk om om op deze manier mijn Zweedse taalkennis uit te breiden en te verbeteren.
Spannend vind ik het wel. Wie weet sla ik wel de ene taalflater na de andere. Ik weet het alleen nu nog niet want op dit moment hoop ik dat het nog een beetje op grammatica correcte taal lijkt.
Dus aan al mijn volgers die heel toevallig ook de Zweedse taal machtig zijn; be gentle, ik doe echt mijn best.
Mijn prietpraat is te vinden via deze link: Stefanie's Berättelser
Natuurlijk hoor ik graag wat jullie ervan vinden :).
Friday, 21 November 2014
SFI
Ik was het echt zat. Ik ben het al een tijdje maar vandaag was het genoeg geweest.
ik heb mijn stoute laarzen aangetrokken en ben naar Svalöv gereden naar Svalövs Gymnasiet en vanaf vanmorgen half 12 sta ik officieel op de wachtlijst voor extra lessen SFI.
Maar waarom dan? Hoor ik je vragen. Mijn Zweeds is beter dan de gemiddelde emigrant. Soms nog beter dan emigranten die hier al een aardige tijd wonen (Nee, ik probeer niet op te scheppen, het is iets dat mij de laatste tijd erg is opgevallen...).
En toch... Thuis zitten is nu niet echt goed voor je verdere taalontwikkeling. Ik ben niet iemand die de hele dag televisie kijkt of radio luistert dus in huis hoor ik overdag geen Zweeds. Lezen gun ik mijzelf de tijd niet voor want het huis komt niet vanzelf aan kant en die baan komen ze mij ook niet spontaan aan de deur aanbieden.
Ik heb gewoon het gevoel alsof ik nu stil sta, ik kom niet verder en dat kan ik niet uitstaan. Ik heb wat dat betreft veel te weinig geduld. Als het aan mij lag, zou ik het liefst een programma uploaden et voila. Maar helaas lukt dat tot nu alleen nog in films.
Dus, dan maar terug die schoolbanken in. Heb er nog zin in ook. Ben ik gelijk wat meer onder de mensen (want op het platteland zie je maar weinig mensen, tenzij je iedere dag naar de winkel gaat).
Maar voorlopig sta ik op de wachtlijst. Blijkbaar ben ik niet de enige die staat te popelen om de taal echt volledig machtig te worden. Zo heel lang zou het niet dure, zeiden ze. En dan zal ik toch eerst die test moeten doen die uitwijst in welke niveau-klas ik mag plaatsvinden.
Tot die tijd verplicht ik mijzelf om toch iedere dag, al is het maar een uurtje, even wat tijd voor mijzelf te pakken en heerlijk een Zweeds boek in te duiken... Ook niet vervelend hoor ;)
ik heb mijn stoute laarzen aangetrokken en ben naar Svalöv gereden naar Svalövs Gymnasiet en vanaf vanmorgen half 12 sta ik officieel op de wachtlijst voor extra lessen SFI.
Maar waarom dan? Hoor ik je vragen. Mijn Zweeds is beter dan de gemiddelde emigrant. Soms nog beter dan emigranten die hier al een aardige tijd wonen (Nee, ik probeer niet op te scheppen, het is iets dat mij de laatste tijd erg is opgevallen...).
En toch... Thuis zitten is nu niet echt goed voor je verdere taalontwikkeling. Ik ben niet iemand die de hele dag televisie kijkt of radio luistert dus in huis hoor ik overdag geen Zweeds. Lezen gun ik mijzelf de tijd niet voor want het huis komt niet vanzelf aan kant en die baan komen ze mij ook niet spontaan aan de deur aanbieden.
Ik heb gewoon het gevoel alsof ik nu stil sta, ik kom niet verder en dat kan ik niet uitstaan. Ik heb wat dat betreft veel te weinig geduld. Als het aan mij lag, zou ik het liefst een programma uploaden et voila. Maar helaas lukt dat tot nu alleen nog in films.
Dus, dan maar terug die schoolbanken in. Heb er nog zin in ook. Ben ik gelijk wat meer onder de mensen (want op het platteland zie je maar weinig mensen, tenzij je iedere dag naar de winkel gaat).
Maar voorlopig sta ik op de wachtlijst. Blijkbaar ben ik niet de enige die staat te popelen om de taal echt volledig machtig te worden. Zo heel lang zou het niet dure, zeiden ze. En dan zal ik toch eerst die test moeten doen die uitwijst in welke niveau-klas ik mag plaatsvinden.
Tot die tijd verplicht ik mijzelf om toch iedere dag, al is het maar een uurtje, even wat tijd voor mijzelf te pakken en heerlijk een Zweeds boek in te duiken... Ook niet vervelend hoor ;)
Thursday, 20 November 2014
Hartelijk dank voor uw sollicitatie
Sinds 2012 ben ik op en af 'professioneel sollicitante'. Ik heb de nodige brieven op mijn naam staan waarvan ik helaas kan zeggen dat 99% niet met een belonend resultaat zijn afgelopen.
In Nederland mocht ik vaak blij zijn als ik überhaupt al een reactie kreeg en als ik die al kreeg, stond er de standaard tekst in die volgens mij toch ergens op een website 'hoe wijs ik iemand netjes maar zonder te vertellen dat we voor iemand jonger en dus goedkoper hebben gekozen' moet staan.
In Zweden gaat dit fenomeen bijna hetzelfde. Op een klein puntje na: de sluitdatum van de vacature is dan ook precies dat. Stuur je op de dag voor sluiting je sollicitatie in (omdat je soms door de vacaturebomen het bos echt niet meer ziet en je er ook wel eens overheen gekeken kan hebben), dan ding je nog steeds mee naar die felbegeerde baan.
De meeste bedrijven openen namelijk de sollicitatiebrievenbus pas na de sluitingsdatum. Op deze manier krijgt iedereen een eerlijke kans en is de functie niet al vergeven aan de allereerste die wist te reageren. Je wordt hier ook (bijna) altijd van op de hoogte gebracht. Soms zelfs met bericht dat 'Anika Andersson' de perfecte kandidaat bleek te zijn en ze haar veel succes wensen met de functie.
Had ik al verteld dat ik hou van dit land?
In Nederland mocht ik vaak blij zijn als ik überhaupt al een reactie kreeg en als ik die al kreeg, stond er de standaard tekst in die volgens mij toch ergens op een website 'hoe wijs ik iemand netjes maar zonder te vertellen dat we voor iemand jonger en dus goedkoper hebben gekozen' moet staan.
In Zweden gaat dit fenomeen bijna hetzelfde. Op een klein puntje na: de sluitdatum van de vacature is dan ook precies dat. Stuur je op de dag voor sluiting je sollicitatie in (omdat je soms door de vacaturebomen het bos echt niet meer ziet en je er ook wel eens overheen gekeken kan hebben), dan ding je nog steeds mee naar die felbegeerde baan.
De meeste bedrijven openen namelijk de sollicitatiebrievenbus pas na de sluitingsdatum. Op deze manier krijgt iedereen een eerlijke kans en is de functie niet al vergeven aan de allereerste die wist te reageren. Je wordt hier ook (bijna) altijd van op de hoogte gebracht. Soms zelfs met bericht dat 'Anika Andersson' de perfecte kandidaat bleek te zijn en ze haar veel succes wensen met de functie.
Had ik al verteld dat ik hou van dit land?
Slag bij Landskrona
De eerste keer dat wij bij het huis waar we nu wonen, mochten komen kijken, reden we op de terugweg langs 'een of ander' monument. Peet sprong uit de auto om er snel een foto van te maken zodat we thuis op konden zoeken waar het monument precies voor gemaakt is.
En wat blijkt? Een grote slag heeft hier plaatsgevonden, tot en met in onze achtertuin aan toe. De Slag bij Landskrona vond plaats op 14 juli 1677 tijdens de Skånska Kriget (de oorlog om Skåne) waarin de Denen probeerden Skåne te bemachtigen. De slag en uiteindelijk de oorlog werd (gelukkig) gewonnen door de Zweden.
Deze link verteld iets meer over deze grote slag: http://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_bij_Landskrona (let niet op de typefout, de slag vond echt een jaar later plaats in 1677
Op de velden waar deze slag gevochten is liggen vandaag de dag nog steeds vele restanten verborgen. Vele hulzen, kleine artifacts, maar zelfs ook zwaarden zijn al teruggevonden. Aankomende zomer gaan wij ons zelf ook bewapenen... met een metaaldetector dan wel. Eens kijken wat voor schatten er in onze eigen tuin verstopt liggen.
En wat blijkt? Een grote slag heeft hier plaatsgevonden, tot en met in onze achtertuin aan toe. De Slag bij Landskrona vond plaats op 14 juli 1677 tijdens de Skånska Kriget (de oorlog om Skåne) waarin de Denen probeerden Skåne te bemachtigen. De slag en uiteindelijk de oorlog werd (gelukkig) gewonnen door de Zweden.
Deze link verteld iets meer over deze grote slag: http://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_bij_Landskrona (let niet op de typefout, de slag vond echt een jaar later plaats in 1677
Op de velden waar deze slag gevochten is liggen vandaag de dag nog steeds vele restanten verborgen. Vele hulzen, kleine artifacts, maar zelfs ook zwaarden zijn al teruggevonden. Aankomende zomer gaan wij ons zelf ook bewapenen... met een metaaldetector dan wel. Eens kijken wat voor schatten er in onze eigen tuin verstopt liggen.
Tuesday, 18 November 2014
Fortfarande på väg
Wegen zijn lang. Er zijn snelwegen, omwegen, landweggetjes. Soms kom je een kruising tegen en soms mis je om wat voor redenen dan ook een afslag. Maar de weg gaat altijd door.
Onze weg ook. We zitten nu inmiddels al bijna 7 maanden op een weg die nog geen eindpunt bereikt heeft. Oh, begrijp me niet verkeerd, de weg is vaak prachtig maar we hebben ook hele stukken gezien waar we liever een afslag ervoor voor hadden kunnen nemen om zo de slechte stukken weg over te kunnen slaan.
De weg voor zoonlief en mij begon, zoals bekend op een prachtige maandagmorgen eind april. Voor we goed en wel de auto hadden uitgepakt, deed zich het eerste knelpunt al aan; het huis waar we nog geen maand later in zouden trekken, ging niet door. Hoewel wij toch altijd wel redelijk fool-proof waren, waren het wegkapers toch gelukt ons een afslag te laten missen. Resultaat: als een idioot op zoek naar een andere woning. Veel tijd was er niet, we moesten de woning waar we op dat moment verbleven half juni verlaten omdat dat contract eindigde en nieuwe huurders al stonden te trappelen om het over te nemen.
Vele landweggetjes, kronkelpaadjes en grussvägen later kwamen we uit in Billeberga bij een grote boerderij. Gelukkig, de weg is weer open en we kunnen weer even door. Maar ook dit is een omweg. Een hypotheek krijgen we niet binnen 8-12 maanden dus het is weer even een huurhuis. Maar gelukkig hebben we de mogelijkheid om hier voor 24 maanden onze parkeerplaats van te maken.
Het is een prachtig huis, heel groot ook. Zo groot dat je je af en toe het heen en weer loopt om alles op te ruimen. Maar het is niet ons huis en zo voelt het dan ook.
Maar goed. Die weg zetten we voort. We rijden nog steeds alle wegen en paden af en zullen onze weg vast ook vinden naar ons definitieve standpunt, die parkeerplaats.
Helaas hebben niet alle leden van ons reisgenootschap het mogen redden. Onverwacht moesten we van Amy begin juni afscheid nemen na maar een weekje ernstig ziek te zijn geweest.
Ook een nieuwe aanwinst, de door ons liefkozend omgedoopte ChuckNorris (Nee, niet Chuck of Chuckie, ChuckNorris!), de kat die bij het huis hoorde, hebben we naar de regenboogbrug moeten zien rennen. De weg langs ons huis is niet de veiligste en helaas heeft een mobilist niet goed opgelet en heeft ChuckNorris het niet gered.
Maar er is wel een nieuwe reisgenoot bijgekomen. Desmond vertegenwoordigt nu onze kattenstam van 1. Een prachtige Noorse Boskat. Een kroelert met een eigen willetje.
Een auto zijn we onderweg ook verloren. Een achterligger lette niet goed op waardoor hij hard op onze kleine groene Italiaan is ingereden en het kleintje total-loss heeft gekregen.
Maar we hebben ook prachtige reisdagen gekend, wees niet bang. De wegen naar de twee scholen waar onze kleine reisgenoot naar toe mocht gaan, hebben geleid tot prachtige resultaten. We hebben hem mogen zien groeien tot een heel nieuw mannetje die het beter dan ooit doet.
Het probleem met zijn discalculie lijkt alsof het niet meer een probleem van onzekerheid en verkeerde begeleiding van zijn Nederlandse leerkracht zou kunnen zijn. Hij heeft nog steeds moeite met getallen op te noemen. Zegt nog vaak vierentwintig tegen 42 maar als hij nu twijfelt, laten we het hem in het Zweeds zeggen en dat gaat tot nu toe foutloos. Zijn rekencijfers schieten omhoog en haalt zelfs 100% scores!!
En daar waar ik nooit twijfel over heb gehad maar hetgeen meneertje altijd bang voor is geweest: zijn taalontwikkeling gaat inderdaad net zo snel en goed als ik hem al die jaren in Nederland heb verteld. Hij verbetert ons en heeft al hele gesprekken met vriendjes en leerkrachten, zonder moeite.
Mijn eigen weg gaat nog wat met opstoppingen. Werk is moeilijk te vinden. Het is nu duidelijk dat ik ook in de groep 'buitenlanders' ben toegetreden. De Zweed is echt niet zo racistisch maar zeker bij een nieuw geëmigreerde, is de taal toch een probleem waar ze niet snel op zitten te wachten. Ondanks dat mijn brieven allemaal Zweedstalig zijn, mijn CV ook en gesprekken zijn ook geen probleem. Maar zolang ik geen ervaring op kan bouwen, zal ik niet snel aangenomen worden. Maar ik blijf vrolijk achter het stuur zitten met alle vertrouwen.
We hebben vast nog vele tussenstops en omwegen op onze weg voor we aankomen op onze vast bestemming maar we genieten met volle teugen van het uitzicht. De benzine is hier zowaar goed betaalbaar dus ik ga de tank maar opnieuw volgooien en rij op ons gemak verder...
Onze weg ook. We zitten nu inmiddels al bijna 7 maanden op een weg die nog geen eindpunt bereikt heeft. Oh, begrijp me niet verkeerd, de weg is vaak prachtig maar we hebben ook hele stukken gezien waar we liever een afslag ervoor voor hadden kunnen nemen om zo de slechte stukken weg over te kunnen slaan.
De weg voor zoonlief en mij begon, zoals bekend op een prachtige maandagmorgen eind april. Voor we goed en wel de auto hadden uitgepakt, deed zich het eerste knelpunt al aan; het huis waar we nog geen maand later in zouden trekken, ging niet door. Hoewel wij toch altijd wel redelijk fool-proof waren, waren het wegkapers toch gelukt ons een afslag te laten missen. Resultaat: als een idioot op zoek naar een andere woning. Veel tijd was er niet, we moesten de woning waar we op dat moment verbleven half juni verlaten omdat dat contract eindigde en nieuwe huurders al stonden te trappelen om het over te nemen.
Vele landweggetjes, kronkelpaadjes en grussvägen later kwamen we uit in Billeberga bij een grote boerderij. Gelukkig, de weg is weer open en we kunnen weer even door. Maar ook dit is een omweg. Een hypotheek krijgen we niet binnen 8-12 maanden dus het is weer even een huurhuis. Maar gelukkig hebben we de mogelijkheid om hier voor 24 maanden onze parkeerplaats van te maken.
Het is een prachtig huis, heel groot ook. Zo groot dat je je af en toe het heen en weer loopt om alles op te ruimen. Maar het is niet ons huis en zo voelt het dan ook.
Maar goed. Die weg zetten we voort. We rijden nog steeds alle wegen en paden af en zullen onze weg vast ook vinden naar ons definitieve standpunt, die parkeerplaats.
Helaas hebben niet alle leden van ons reisgenootschap het mogen redden. Onverwacht moesten we van Amy begin juni afscheid nemen na maar een weekje ernstig ziek te zijn geweest.
Ook een nieuwe aanwinst, de door ons liefkozend omgedoopte ChuckNorris (Nee, niet Chuck of Chuckie, ChuckNorris!), de kat die bij het huis hoorde, hebben we naar de regenboogbrug moeten zien rennen. De weg langs ons huis is niet de veiligste en helaas heeft een mobilist niet goed opgelet en heeft ChuckNorris het niet gered.
Maar er is wel een nieuwe reisgenoot bijgekomen. Desmond vertegenwoordigt nu onze kattenstam van 1. Een prachtige Noorse Boskat. Een kroelert met een eigen willetje.
Een auto zijn we onderweg ook verloren. Een achterligger lette niet goed op waardoor hij hard op onze kleine groene Italiaan is ingereden en het kleintje total-loss heeft gekregen.
Maar we hebben ook prachtige reisdagen gekend, wees niet bang. De wegen naar de twee scholen waar onze kleine reisgenoot naar toe mocht gaan, hebben geleid tot prachtige resultaten. We hebben hem mogen zien groeien tot een heel nieuw mannetje die het beter dan ooit doet.
Het probleem met zijn discalculie lijkt alsof het niet meer een probleem van onzekerheid en verkeerde begeleiding van zijn Nederlandse leerkracht zou kunnen zijn. Hij heeft nog steeds moeite met getallen op te noemen. Zegt nog vaak vierentwintig tegen 42 maar als hij nu twijfelt, laten we het hem in het Zweeds zeggen en dat gaat tot nu toe foutloos. Zijn rekencijfers schieten omhoog en haalt zelfs 100% scores!!
En daar waar ik nooit twijfel over heb gehad maar hetgeen meneertje altijd bang voor is geweest: zijn taalontwikkeling gaat inderdaad net zo snel en goed als ik hem al die jaren in Nederland heb verteld. Hij verbetert ons en heeft al hele gesprekken met vriendjes en leerkrachten, zonder moeite.
Mijn eigen weg gaat nog wat met opstoppingen. Werk is moeilijk te vinden. Het is nu duidelijk dat ik ook in de groep 'buitenlanders' ben toegetreden. De Zweed is echt niet zo racistisch maar zeker bij een nieuw geëmigreerde, is de taal toch een probleem waar ze niet snel op zitten te wachten. Ondanks dat mijn brieven allemaal Zweedstalig zijn, mijn CV ook en gesprekken zijn ook geen probleem. Maar zolang ik geen ervaring op kan bouwen, zal ik niet snel aangenomen worden. Maar ik blijf vrolijk achter het stuur zitten met alle vertrouwen.
We hebben vast nog vele tussenstops en omwegen op onze weg voor we aankomen op onze vast bestemming maar we genieten met volle teugen van het uitzicht. De benzine is hier zowaar goed betaalbaar dus ik ga de tank maar opnieuw volgooien en rij op ons gemak verder...
Saturday, 3 May 2014
Friday, 25 April 2014
The Road So Far...
How time flies... en blijkbaar zelfs als je wacht op iets dat je heel graag wil maar maar niet lijkt te gebeuren. Het is al zes jaar geleden dat ik een knoop doorhakte en vijf jaar sinds we ons huis definitief te koop zetten.
Zeker die beslissing van vijf jaar geleden kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren. 'It was the summer of'... nou ja, niet 1963 (eens kijken hoeveel filmliefhebbers weten welke quote dit is, heheh) maar 2009, we zouden drie weken in Nordmark blijven om echt te testen of het leven daar voor ons te doen zou zijn. American Idol werd geen aflevering gemist (wat? Het was een topjaar dat jaar!) en we genoten van het 'gewone leven'. We deden niets bijzonders, alleen wat we zouden doen als we thuis gebleven zouden zijn.
Na nog geen drie weken wisten we het. Dit is het echt! Dit is wat we zochten al die jaren. Dit is wat we moeten doen. En ook definitief en niet als probeersel.
Bij terugkomst stond binnen no-time het huis online en kenden de mensen bij de stort ons bijna bij voornaam, zo vaak kwamen we er met 'zooi'.
Over de jaren heb ik me vaak afgevraagd waarom 'wij nou niet mochten'. We konden pas weg als ons huis verkocht was, waarom verkocht het dan niet? Het zag (ziet) er toch goed en netjes uit? Maar de les die ik vergat: alles gebeurt met een reden! Er moesten eerst een hoop andere zaken afgehandeld worden en gebeuren. En toen die eenmaal afgehandeld waren, kwam die baan om de hoek zetten!
Nog drie dagen en dan wordt het allemaal beloond. En iedere keer als ik aan dat avontuur denk, komt dat ene nummer weer naar boven dat me doet denken aan die belangrijke 'vakantie' van vijf jaar geleden en ik de tekst toen al grotendeels toepasselijk vond...
Zeker die beslissing van vijf jaar geleden kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren. 'It was the summer of'... nou ja, niet 1963 (eens kijken hoeveel filmliefhebbers weten welke quote dit is, heheh) maar 2009, we zouden drie weken in Nordmark blijven om echt te testen of het leven daar voor ons te doen zou zijn. American Idol werd geen aflevering gemist (wat? Het was een topjaar dat jaar!) en we genoten van het 'gewone leven'. We deden niets bijzonders, alleen wat we zouden doen als we thuis gebleven zouden zijn.
Na nog geen drie weken wisten we het. Dit is het echt! Dit is wat we zochten al die jaren. Dit is wat we moeten doen. En ook definitief en niet als probeersel.
Bij terugkomst stond binnen no-time het huis online en kenden de mensen bij de stort ons bijna bij voornaam, zo vaak kwamen we er met 'zooi'.
Over de jaren heb ik me vaak afgevraagd waarom 'wij nou niet mochten'. We konden pas weg als ons huis verkocht was, waarom verkocht het dan niet? Het zag (ziet) er toch goed en netjes uit? Maar de les die ik vergat: alles gebeurt met een reden! Er moesten eerst een hoop andere zaken afgehandeld worden en gebeuren. En toen die eenmaal afgehandeld waren, kwam die baan om de hoek zetten!
Nog drie dagen en dan wordt het allemaal beloond. En iedere keer als ik aan dat avontuur denk, komt dat ene nummer weer naar boven dat me doet denken aan die belangrijke 'vakantie' van vijf jaar geleden en ik de tekst toen al grotendeels toepasselijk vond...
Subscribe to:
Comments (Atom)