Onze weg ook. We zitten nu inmiddels al bijna 7 maanden op een weg die nog geen eindpunt bereikt heeft. Oh, begrijp me niet verkeerd, de weg is vaak prachtig maar we hebben ook hele stukken gezien waar we liever een afslag ervoor voor hadden kunnen nemen om zo de slechte stukken weg over te kunnen slaan.
De weg voor zoonlief en mij begon, zoals bekend op een prachtige maandagmorgen eind april. Voor we goed en wel de auto hadden uitgepakt, deed zich het eerste knelpunt al aan; het huis waar we nog geen maand later in zouden trekken, ging niet door. Hoewel wij toch altijd wel redelijk fool-proof waren, waren het wegkapers toch gelukt ons een afslag te laten missen. Resultaat: als een idioot op zoek naar een andere woning. Veel tijd was er niet, we moesten de woning waar we op dat moment verbleven half juni verlaten omdat dat contract eindigde en nieuwe huurders al stonden te trappelen om het over te nemen.
Vele landweggetjes, kronkelpaadjes en grussvägen later kwamen we uit in Billeberga bij een grote boerderij. Gelukkig, de weg is weer open en we kunnen weer even door. Maar ook dit is een omweg. Een hypotheek krijgen we niet binnen 8-12 maanden dus het is weer even een huurhuis. Maar gelukkig hebben we de mogelijkheid om hier voor 24 maanden onze parkeerplaats van te maken.
Het is een prachtig huis, heel groot ook. Zo groot dat je je af en toe het heen en weer loopt om alles op te ruimen. Maar het is niet ons huis en zo voelt het dan ook.
Maar goed. Die weg zetten we voort. We rijden nog steeds alle wegen en paden af en zullen onze weg vast ook vinden naar ons definitieve standpunt, die parkeerplaats.
Helaas hebben niet alle leden van ons reisgenootschap het mogen redden. Onverwacht moesten we van Amy begin juni afscheid nemen na maar een weekje ernstig ziek te zijn geweest.
Ook een nieuwe aanwinst, de door ons liefkozend omgedoopte ChuckNorris (Nee, niet Chuck of Chuckie, ChuckNorris!), de kat die bij het huis hoorde, hebben we naar de regenboogbrug moeten zien rennen. De weg langs ons huis is niet de veiligste en helaas heeft een mobilist niet goed opgelet en heeft ChuckNorris het niet gered.
Maar er is wel een nieuwe reisgenoot bijgekomen. Desmond vertegenwoordigt nu onze kattenstam van 1. Een prachtige Noorse Boskat. Een kroelert met een eigen willetje.
Een auto zijn we onderweg ook verloren. Een achterligger lette niet goed op waardoor hij hard op onze kleine groene Italiaan is ingereden en het kleintje total-loss heeft gekregen.
Maar we hebben ook prachtige reisdagen gekend, wees niet bang. De wegen naar de twee scholen waar onze kleine reisgenoot naar toe mocht gaan, hebben geleid tot prachtige resultaten. We hebben hem mogen zien groeien tot een heel nieuw mannetje die het beter dan ooit doet.
Het probleem met zijn discalculie lijkt alsof het niet meer een probleem van onzekerheid en verkeerde begeleiding van zijn Nederlandse leerkracht zou kunnen zijn. Hij heeft nog steeds moeite met getallen op te noemen. Zegt nog vaak vierentwintig tegen 42 maar als hij nu twijfelt, laten we het hem in het Zweeds zeggen en dat gaat tot nu toe foutloos. Zijn rekencijfers schieten omhoog en haalt zelfs 100% scores!!
En daar waar ik nooit twijfel over heb gehad maar hetgeen meneertje altijd bang voor is geweest: zijn taalontwikkeling gaat inderdaad net zo snel en goed als ik hem al die jaren in Nederland heb verteld. Hij verbetert ons en heeft al hele gesprekken met vriendjes en leerkrachten, zonder moeite.
Mijn eigen weg gaat nog wat met opstoppingen. Werk is moeilijk te vinden. Het is nu duidelijk dat ik ook in de groep 'buitenlanders' ben toegetreden. De Zweed is echt niet zo racistisch maar zeker bij een nieuw geëmigreerde, is de taal toch een probleem waar ze niet snel op zitten te wachten. Ondanks dat mijn brieven allemaal Zweedstalig zijn, mijn CV ook en gesprekken zijn ook geen probleem. Maar zolang ik geen ervaring op kan bouwen, zal ik niet snel aangenomen worden. Maar ik blijf vrolijk achter het stuur zitten met alle vertrouwen.
We hebben vast nog vele tussenstops en omwegen op onze weg voor we aankomen op onze vast bestemming maar we genieten met volle teugen van het uitzicht. De benzine is hier zowaar goed betaalbaar dus ik ga de tank maar opnieuw volgooien en rij op ons gemak verder...
No comments:
Post a Comment