En dan gaat de wekker op vrijdagochtend om 5 uur. Klaarwakker. Het is zover...
Je pakt de laatste spulletjes op en haalt nog een laatste keer een doek over het aanrecht. Maakt nog een laatste foto van een leeg huis. 'We moeten gaan' galmt het door de huiskamer. De deur die je dichttrekt, klinkt ook als een knal. Dat was het dan. 16 jaar lief en leed in ons paleisje is afgesloten...
Maar jeetje wat een avontuur ligt er voor ons. Alleen de reis al. 14-15 uur hebben we uitgerekend voor een rit van 974 km. We houden rekening met een vaste traditie: er gaat altijd wel iets mis.
En boy, were we right. Vlak voor de boot tussen Puttgarden en Rödby gaat er een lampje branden. Er is iets mis met de verlichting. Gelukkig moesten we toch tanken dus konden we dat direct checken.
Na 2 uur was het probleem eindelijk gefixed. De trailer had een kortsluiting veroorzaakt. Wat begon als 1 lampje dat het ineens niet meer deed, eindigde met nergens meer verlichting... en dat is toch knap onhandig als je in het donker het probleem probeert te fixen en uit te zoeken wat nu in hemelsnaam het probleem heeft veroorzaakt. Maar na aardig wat gefix en een aantal zekeringen verandert, deed alles het weer en konden we eindelijk verder.
Maar op de boot zagen we dat die trailer nog meer dwars wilde zitten. Een van de banden was ineens lek. Tuurlijk, kan er ook nog wel bij. Dus direct bij het volgende tankstation na de boot maar weer stoppen en hopen dat we daar een binnenbandplakmiddel konden vinden. Ik vond het net op purrschuim lijken toen we het vonden. Weer een anderhalf uur verloren. Dit keer in de regen... heerlijk.
Maar hierdoor konden we dus niet meer 'doorrijden' en om de zoveel kilometer toch maar even checken of alles nog wel goed zat.
Laat ik het kort samenvatten: De reis heeft uiteindelijk ruim 19 uur geduurd. Waar we eerst dachten zelfs al om 6 uur 's avonds aan te kunnen komen omdat het begin van de reis zo mee zat, eindige deze pas om richting half 3 's nachts.
Maar om half 3 stopten we dan toch echt eindelijk voor de woning die we een half jaar ons thuis mochten noemen.
Ik kan niet geloven dat dit nu precies 1 jaar geleden is. Het is nu 1 uur 'snachts op het moment dat ik dit schrijf en precies 1 jaar geleden zaten we nog in de auto, hopende dat alle banden het zouden houden en dat er niet nog meer mis zou gaan.
De rest van die week ging gelukkig iets voorspoediger. Peter zijn eerste werkdag ging geweldig. De spullen zijn ook allemaal in goede orde op de juiste dag aangekomen. Zelfs al vroeger dan verwacht. het huisje voelde direct aan als thuis. Tot de dag van vandaag mis ik het knusse van 'ons' huis aan Vårvägen nummer 17. Als het niet zo heel erg klein was geweest, hadden we er nu nog gewoond, terwijl we vrolijk doorzochten naar onze eigen koopwoning.
In dit afgelopen jaar is natuurlijk erg veel gebeurd. Daar heb ik het al eerder over gehad. Maar we hebben met zijn drieën geen seconde spijt gehad dat we deze zet hebben genomen. Iedere dag kijken we uit naar de volgende, nieuwsgierig wat die ons weer zal brengen.
Veel emigranten keren weer terug naar hun geboorteland rond de 18 maanden-mark, dat zou voor ons inhouden dat we rond augustus weer naar Spijkenisse terug zouden rijden... Iets dat wij ons absoluut niet voor kunnen stellen. We zijn hier nog lang niet uitgekeken. Ons verhaal hier is nog maar net begonnen.
Op naar het volgende hoofdstuk!
No comments:
Post a Comment