Voorbereiden op een afscheid

Hoe snel kan het ineens gaan. Zo was ik afgelopen vrijdag nog hoopvol dat ze in het verzorgingstehuis nog 'oud' kon worden (hoewel ik wel zo reeel bleef dat 'oud' waarschijnlijk al over een paar maandjes zou zijn), een dag later werd ik ineens in een diep gat gegooid met de wetenschap dat maanden niet meer van toepassing zouden zijn waarschijnlijk en dat we in weken moesten gaan denken.

Gisteren, nog geen 48 uur later, kreeg ik te horen dat ik zelfs DIE prognose het raam uit mag gooien en dat we in uren en misschien in een paar dagen moeten gaan denken.

Gistermiddag hebben een oom en een tante een gesprek met haar arts gehad en bleek dat ze haar, ondanks het advies van de SHE dit niet te doen, toch weer morfinepleisters hebben gegeven terwijl zij geen pijn aangaf. Deze werd dan wel direct verwijderd, maar het leed was al geschied; haar bloeddruk dook direct weer naar beneden (80/34!!!). Dit was de reden waarom ze afgelopen zaterdag ook weer met spoed terug naar het zkh is gegaan.
Toen haar bloeddruk daalde is ze uiteindelijk op de hartbewaking terechtgekomen waar nog veel meer problemen ineens werden geconstateerd. 1 van haar hartkamers zat 'dicht' en kan dus niet meer goed haar bloed doorpompen, haar nieren doen het niet meer en haar vitale functies zijn aan het uitvallen. Hierdoor heeft zij inmiddels wel pijn gekregen en is besloten om haar toch maar weer aan de morfinepleisters te zetten. Voor het eerst sinds ze opgenomen wordt dat ik het daar mee eens ben.

Ze ligt nu op een eigen kamer en door de morfine is ze zo duf en moe dat ze alleen maar slaapt en dat is maar goed ook. Haar bloeddruk is allarmerend (en onmogelijk!) laag (80/25) en het enige dat ik nu kan doen is wachten op dat vervelende maar onvermijdelijke telefoontje.

Het is zo dubbel, dit gevoel. Aan de ene kant wil ik haar natuurlijk niet kwijt, het is mijn oma en de enige die ik nog heb, maar aan de andere kant wil ik haar ook niet zien lijden en het klinkt misschien cru (maar zo is het zeker niet bedoeld) maar ik hoop voor haar dat het nu niet lang meer duurt. Lijden heeft zij nooit gewild, ze heeft de beelden van opa nog goed in haar hoofd en wij ook en dat is iets dat ze gewoon voor zichzelf en ook voor haar gezin niet wil.

Ik zit nu op mijn werk, doe een poging tot werken maar lukken wil het niet echt. Iedereen komt bij me met wat klusjes waar ik mijn hoofd er echt bij moet houden, maar ik zeg tegen iedereen dat dat hem vandaag niet gaat worden. Gelukkig hoef ik maar tot een uurtje of 12, daarna ga ik Daryn ophalen en afwachten. Gelukkig heb ik nog een stapel was liggen die mij af kan leiden en een huiskamer die hard aan een poetsbeurt toe is...