The Day After...

Zo kijk je eerst enorm op tegen 'die dag', de dag dat oma begraven zal worden en zo zijn we ineens al weer ruim 24 uur verder.

Mijn vader zei gisteren via Twitter 'Oma's wens is uitgekomen; het was een mooie dag' en zo zal zij het zeker zien. Het was mooi weer, het zonnetje scheen, bijna iedereen die haar na stond was aanwezig, waaronder zelfs haar broer die al tijden in een zorghuis woont en de dienst was, in mijn ogen, precies wat zij wilde: lekker simpel, want 'teveel poespas is veel te veel werk, dat is toch allemaal niet nodig?'.

Dat neemt niet weg dat het gisteren toch echt wel een zware dag was. Je probeert toch te zorgen dat je op tijd klaar bent om weg te kunnen. Dan maar hopen dat je niet in files terecht komt of voor dichte bruggen komt te staan. Gelukkig zat dat allemaal wel mee, maar eenmaal aangekomen bij de begraafplaats begint het pas echt. Je weet dat het lichaam van jouw geliefde oma hier is en dat ze straks echt die diepte in zal zakken om haar laatste rustplaats in te nemen. Eerst nog iedereen condoleren en condoleances ontvangen. Mensen begroeten die je al jaren niet meer hebt gezien (sommigen al niet meer sinds de begrafenis van mijn opa, ruim 13 jaar geleden...).

En dan gaan die deuren open, de deuren waarachter 'oma' ligt. Natuurlijk kreeg ik het weer voor elkaar om vlak naast die deuren te gaan zitten, dus keek ik bijna direct die kist in.
Een half uur lang heb ik staan twijfelen; zal ik het doen of niet? Zal ik gaan kijken en nog een keer mijn oma een laatste groet brengen? Of krijg ik daar juist misschien spijt van? De herinnering die ik nu juist in mijn hoofd heb van haar is mooi, wat gebeurt er als ik alsnog ga kijken? Maar aan de andere kant; is het niet oneerbiedig als ik juist niet ga kijken? Ik heb mijn laatste kans nu...

Uiteindelijk heb ik alsnog besloten om niet te gaan kijken. Ik kon dat net even niet aan. Die gedachte in mijn hoofd van haar was te sterk om deze misschien af te doen door een minder mooi beeld dat ik te zien zou kunnen krijgen. En misschien was het ook wel een vorm van ontkenning (als ik niet ga kijken, is het misschien ook niet waar), zodra ik haar zou zien liggen, is het allemaal zo 'echt' en zo definitief. Niet alleen ontkenning dus maar ook een stukje zelfbescherming.

Heb ik er spijt van dat ik alsnog niet ben gaan kijken? Nee en dat kan ik gelukkig nu, na 24 uur eindelijk zeggen en menen. Nee, ik heb daar geen spijt van. Want nu zie ik in mijn hoofd nog steeds dat mooie beeld van haar zoals ze in dat ziekenhuisbed lag en ineens Daryn binnen zag komen rennen... voor mij zal dit altijd een onbetaalbare herinnering blijven. En die herinnering zal nu bewaard blijven doordat ik gisteren juist die keuze heb gemaakt.

De begrafenis zelf was simpel maar precies goed. Het zonnetje scheen heerlijk en iemand wees ons er later op dat precies op het moment dat er gesproken ging worden de wind zelfs ging liggen. Natuurlijk is dit allemaal heel toevallig, maar het pastte zo mooi bij dat moment.
De bloemen die wij (Vin, Tin, Cyn, Den, Peet en ik) en Daryn hadden geregeld, werden om het graf heen gelegd en weer viel mij op hoe goed Daryn zijn keuze had gemaakt: hij wilde voor zijn 'Grote Oma' perse zonnebloemen. Ze lagen daar zo mooi, perfect. (Mijn ventje wist er ook nog uit te gooien dat 'Grote oma nu weer bij opa was' en dat 'Opa nu niet meer alleen was', je zou toch zo verliefd op hem worden?).


Toen ik aan het einde van de middag weer thuiskwam, was ik kapot, doodop. Ik was blij dat ik voor de rest van die dag niets meer had gepland, want dat had me zeker niet gelukt. 
Het erfstuk dat ik als herinnering heb uitgekozen, ligt inmiddels al op mij te wachten: Het medaillon waar ik als klein meisje vroeger altijd even in moest kijken als ik bij oma op schoot zat en wat voor mij een paar jaar geleden ook de reden is geweest om er zelf ook een voor mijn verjaardag te vragen. Ik moet er nog een mooi doosje omheen kopen, maar het krijgt zeker een speciaal plekje in huis.