Brief aan mijn weegschaal

Lieve Weegschaal, 


Al 2 jaar zijn wij goede vriendinnen van elkaar, de ene dag vinden we elkaar wat liever dan de andere, maar over het algemeen, hebben we het altijd wel goed samen. Zeker de laatste twee maanden waren geweldig, alsof we echt de dikste maatjes (no pun intended) waren. Maar toch, de laatste anderhalve week merk ik een soort tegenwerking van jouw kant. Alsof je niet meer zo enthousiast bent om mij te zien. Ik hoop niet dat ik iets heb gedaan...


Wat mij nog het meest opvalt en verbaast is dat het lijkt alsof je niet meer met me mee wil denken. Ik dacht dat een vriendschap bestond uit geven en nemen, maar het lijkt de laatste tijd toch echt alleen maar van mijn kant af te komen. Iedere ochtend groet ik je vrolijk, zet je op je goede plekje in de badkamer neer en zet je daarna zachtjes aan. 


Maar dan lijkt er bij jou iets mis te gaan. Zodra ik mijn eerste voet in het midden zet, gaat het nog redelijk, maar zodra die tweede erbij komt, lijkt het alsof er een gevoel van jaloezie of zo over je heen golft wat resulteert in een zeer teleurstellend antwoord van jouw kant. 


Vind je het niet leuk dat ik zo afval? Of ben je bang dat ik straks niet meer op je wil staan? Geef je me daarom iedere ochtend maar zulke tegenvallende berichten door?


Zoals ik al zei; een vriendschap bestaat uit geven en nemen. Dit houdt dus ook in dat ik, nadat ik mijn 2e streefgewicht heb bereikt, ook gewoon nog jouw vriendin zal blijven en mij braaf iedere dag zal blijven wegen. Zo hoort dat toch in een vriendschap? Ik ga jou toch niet zomaar ineens aan de kant schuiven op het moment dat ik heb bereikt waar ik zo hard voor heb gewerkt?


Daarom wil ik je vriendelijk vragen om te vertellen wat er aan de hand is en waarom je nu steeds die oplopende gewichten aan mij door wilt verkopen? De outfit van vandaag toonde zeer duidelijk een ander verhaal dan de cijfertjes die jij mij vanmorgen doorgaf.


In afwachting van jouw antwoord.


Liefs, 
Stefanie


-7.8 (-0.2 (maar sinds zondag eigenlijk +0.2))