Of deze blog ooit het levenslicht online zal zien, weet ik nu nog niet. Als zo de eindelijk de telefoon mag gaan met eventueel nieuws, voor dit online staat, dan heeft dit hele verhaal natuurlijk weinig zin.
Gisteren was ook zo’n ondragelijke dag. De hele dag sleep je je telefoon overal naartoe (nu is dat bij mij niet zo heel moeilijk, het ding is toch al een verlenging van mijn arm ;-) ), zelfs bij de winkels hou ik hem in mijn arm, want ik hoor hem niet altijd als’ie in mijn tas zit. Je durft niets echt te gaan ondernemen want stel dat dat telefoontje alsnog komt op een ‘onhandig’ moment. ’s Avonds zou ik eigenlijk gaan sporten, maar tot half 9 wist ik nog niet of ik zou gaan of niet.
Enig lichtpuntje en kleine afleider was het moment waarop Daryn zijn allereerste tand er toch besloot uit te komen. Hehe, daar heeft hij iets van een half jaar over gedaan.
Om half 9 kreeg ik een telefoontje van pa dat ze sinds een half uurtje aan de morfine-pomp lag en dat het einde dan echt niet lang meer op zich zou laten wachten. Oma klaagde inmiddels over pijn in haar achterste en in haar knie. Aangezien het doorligmatras vandaag pas geleverd gaat worden, moet ze dus toch onnodig lijden en dat is niet de bedoeling. Daarom is toch besloten om haar aan de pomp te gooien.
Ik besloot om dus toch maar niet naar de sportschool te gaan. Zeker bij yoga is het juist zo belangrijk om ook innerlijke rust te hebben en die was bij mij ver te zoeken. Zelfs van een bad werd ik niet rustig...
Nu is het dus wachten op nieuws. Ik durf zelf niet te bellen uit angst dat pa en ma juist nu in het ziekenhuis zitten. Het blijft dus even nagels bijten, telefoon om de 3 minuten controleren en afleiding zien te vinden in werk. Werken gaat tot nu toe vandaag al beter dan gisteren. Waarin ik mij gisteren niet kon concentreren, vind ik nu, vreemdgenoeg, ineens afleiding.
En als ik niet genoeg afleiding in werk kan vinden, dan ga ik zo gewoon door met bloggen. Heb net Lies op een blog geantwoord en dat gaf gelijk weer een ideetje voor een eigen blog, dus wie weet ‘tot zo’.
Ps: krijg net een telefoontje: oma is de nacht goed doorgekomen, pa is nu bij haar. Ze is ‘bij’ maar ademen gaat nu al wel wat moeilijker. Met andere woorden; het is nog steeds afwachten...
No comments:
Post a Comment