Nu heeft de afstand die we hebben moeten lopen naar het theater ook wel een klein vingertje in de pap gehad natuurlijk. We waren in het centrum iets gaan eten en we bleken uiteindelijk zo’n 3 km van het theater te zitten. Dan loop je gelijk de eerste paar happen er vanaf. Wat een geweldig mooi theater is Carre trouwens. Het zitten in de zaal voor de voorstelling was al bijna een genot te noemen. Het oogde klein en sfeervol. Onze plekken waren echt geweldig (alleen jammer dat ik natuurlijk weer een lange vent voor mijn neus krijg... hoe krijgen we het weer voor elkaar...)
De show zelf was beyond fantastic. Wat een geniale gozer is het ook. Letterlijk vanaf de eerste seconde heb ik alleen maar gelachen, tot een punt dat ik er misselijk van werd, maar alsnog niet kon stoppen met lachen. Het nadeel alleen van dit soort shows is dat je bepaalde onderwerpen nu nooit meer serieus kan kijken, dat is vanaf nu voorgoed ‘verziekt’. In het geval van deze show zijn vanaf nu tankstations en schapen erg ‘gevoelig’ (het laatste vond hij zelf ook zo leuk dat hij amper uit zijn woorden kwam, wat het voor de zaal alleen maar leuker maakte).
Ik kan wel stellen dat het het wachten meer dan waard is geweest.
Eigenlijk zou je naar dit soort shows minimaal 2x moeten gaan. 1x om te genieten en een tweede keer om te horen wat je nu allemaal gemist hebt omdat je zo hebt gelachen. Als hij nu nog een keer in de buurt van Rotterdam speelt, ga ik nog een keer proberen om aan kaarten te komen want ook een tweede keer zijn de centen meer dan waard.
Cyn heeft nog wat foto’s kunnen maken, maar die moet ze nog doorsturen. Ik zal deze zo snel mogelijk ook online zetten.
-7.0 (-0.2)
No comments:
Post a Comment