Effect?

Zou het echt effect hebben gehad? Mijn brief van vandeweek?

Vanmorgen leek het er wel op, toen ik weer mijn dagelijkse weegpoging deed. De afgelopen dagen, sinds mijn brief, gaf ze al iedere dag een onsje minder aan en vanmorgen durfde ze zowaar 3 ons extra minder aan te geven.

Kijk, dat gaat er eindelijk eens op lijken. Ik heb dan mijn 1e streefgewicht niet gehaald vandaag (-9 kg) maar het gaat nu eindelijk weer eens de goede kant op. Hopelijk blijft dit ook zo doorzetten.

Of het ook daadwerkelijk gaat lukken, weet ik volgende week pas, want ik moet een weekje zonder mijn weegschaaltje doen. Dat is wel een hele uitdaging, al zeg ik het zelf. Al ruim 2 maanden weeg ik mij iedere ochtend rond het zelfde tijdstip. Om nu ineens ruim een week 'zonder' te moeten is dan ook echt wel vreemd, maar ja, dat moet dan maar, toch? ;-)

Ik ga in ieder geval de aankomende week gewoon hard braaf door. Ik heb maar 2 extraatjes die ik mijzelf ga toebedelen. Zondag mag ik een klein glaasje wijn, samen met Liesje en ik heb mijzelf een zakje chips beloofd. Verder blijf ik bij de low-cal voeding en veel bewegen. Ik zag dat mountainbike in het bos een hele goede verbranding geeft, dus je raadt al wat ik vandeweek van plan ben.

En om toch ook nog een beetje met Yoga bij te blijven, heb ik een dvd meegenomen en wil ik proberen om iedere ochtend, al is het maar 5 minuutjes, wat daaraan te doen.

Omdat ik gewoon een internetverbinding heb, zal ik proberen de (bijna) dagelijkse blogs op peil te houden. Blog ik niet, dan heb ik er gewoon lekker geen tijd voor gehad (of gemaakt) :-P

-8.3 (-0.3)

De spanning stijgt

Nu duurt het echt niet lang meer, De Zweedse belastingdienst zou zeggen 'Det är nästan dags'. Sterker nog, dat zouden ze niet zeggen, dat zeggen ze ook.

De tassen staan bijna allemaal klaar, flesjes drinken ook, broodjes ga ik zo smeren. Kabeltjes, opladers en stekkertjes liggen ook op een grote hoop te wachten op een tasje. Alleen de boodschappenlijst moet ik nog maken, maarrrrr.... dan zijn we er ook echt klaar voor.


Wat heerlijk om weer een weekje echt naar huis te gaan. Even een week geen typisch Nederlands gezeik en gezeur, geen vervelende binnengluurders die toch nooit de intentie zullen hebben om ons huis te kopen, maar het gewoon leuk vinden om bij mensen naar binnen te staren en te zien wat zij allemaal in huis hebben. In het weekend geen uitgaande jongeren (of lallende 'oudere jongeren'). Gewoon simpel 1 week THUIS zijn, meer niet.


Na de afgelopen weken hebben we dit ook wel verdiend. Kunnen we eindelijk ons hoofd weer een beetje op rij krijgen, proberen om oma ook een beetje rustig te verwerken, daar heb ik de afgelopen week niet echt de tijd voor gehad of gekregen (hoewel er nog geen dag voorbij gaat dat ik niet even aan haar denk of besef hoeveel ik haar al mis).


Veel gepland hebben we ook niet. Lies komt morgen al gelijk gezellie langs en we gaan ook lekker shoppen bij Gina (onder andere natuurlijk, daar zijn we vrouwen voor ;-) ), verder zullen we de bossen om ons heen ook wel weer veelvuldig zien, al is het alleen maar omdat de hondjes toch ook uitgelaten moeten worden. Wil ik nog meer doen? Het liefst natuurlijk niet, anders komt mijn boek nooit uit (en aangezien ik al 2 dagen niet heb kunnen lezen, loop ik dus eigenlijk achter).


Tuurlijk staan er binnenshuis altijd wel wat klusjes op het programma, maar deze keer niets ingrijpends, dat doen we van de zomer wel, dan komt eindelijk het laminaat op de bovenetage en de houtkachels in de slaapkamers.


Vannacht moeten we alleen nog even het internet regelen en dan kan ik ook gewoon daar heel braaf mijn blogs blijven schrijven.


Goed geregeld toch?


-8.0 (-0.2, hehe dat werd wel tijd zeg...)

Brief aan mijn weegschaal

Lieve Weegschaal, 


Al 2 jaar zijn wij goede vriendinnen van elkaar, de ene dag vinden we elkaar wat liever dan de andere, maar over het algemeen, hebben we het altijd wel goed samen. Zeker de laatste twee maanden waren geweldig, alsof we echt de dikste maatjes (no pun intended) waren. Maar toch, de laatste anderhalve week merk ik een soort tegenwerking van jouw kant. Alsof je niet meer zo enthousiast bent om mij te zien. Ik hoop niet dat ik iets heb gedaan...


Wat mij nog het meest opvalt en verbaast is dat het lijkt alsof je niet meer met me mee wil denken. Ik dacht dat een vriendschap bestond uit geven en nemen, maar het lijkt de laatste tijd toch echt alleen maar van mijn kant af te komen. Iedere ochtend groet ik je vrolijk, zet je op je goede plekje in de badkamer neer en zet je daarna zachtjes aan. 


Maar dan lijkt er bij jou iets mis te gaan. Zodra ik mijn eerste voet in het midden zet, gaat het nog redelijk, maar zodra die tweede erbij komt, lijkt het alsof er een gevoel van jaloezie of zo over je heen golft wat resulteert in een zeer teleurstellend antwoord van jouw kant. 


Vind je het niet leuk dat ik zo afval? Of ben je bang dat ik straks niet meer op je wil staan? Geef je me daarom iedere ochtend maar zulke tegenvallende berichten door?


Zoals ik al zei; een vriendschap bestaat uit geven en nemen. Dit houdt dus ook in dat ik, nadat ik mijn 2e streefgewicht heb bereikt, ook gewoon nog jouw vriendin zal blijven en mij braaf iedere dag zal blijven wegen. Zo hoort dat toch in een vriendschap? Ik ga jou toch niet zomaar ineens aan de kant schuiven op het moment dat ik heb bereikt waar ik zo hard voor heb gewerkt?


Daarom wil ik je vriendelijk vragen om te vertellen wat er aan de hand is en waarom je nu steeds die oplopende gewichten aan mij door wilt verkopen? De outfit van vandaag toonde zeer duidelijk een ander verhaal dan de cijfertjes die jij mij vanmorgen doorgaf.


In afwachting van jouw antwoord.


Liefs, 
Stefanie


-7.8 (-0.2 (maar sinds zondag eigenlijk +0.2))

U-lead... I Lead!

U-Lead I lead!


Vanaf nu zeker weer. Sinds vandeweek hebben de hondjes nieuwe riemen. Speciale anti-trek halsbanden die ze de toepasselijke naam U-lead (u leidt) en na een paar keer gebruiken kan ik al zeggen: wat een genot, wat een uitvinding!


Het is geen geheim dat ik het afgelopen half jaar hard gewerkt heb aan het herstel van een burn-out. Naast werk was de drukte thuis daar de oorzaak van en 'de dames' hebben het mij ook niet makkelijk gemaakt.
1 van mijn knelpunten thuis was het uitlaten van de honden. Iets dat juist als gezellig en ontspannend ervaren hoort te worden, werd voor mij een verplichting, een kwelling waar ik doorheen moest als ik niet een ondergescheten huis wilde hebben.


De grootste reden van de bijna hekel aan dat uitlaten lag voornamelijk aan het feit dat ze zo sterk zijn geworden dat ik ze bijna niet kan houden. Zij lieten mij vaak uit ipv andersom. Zelfs na het aanschaffen van speciale anti-trek banden, lukte het nog niet om een normaal rondje met ze te lopen.


Toen Luna het bijna 2 maanden geleden in haar hoofd kreeg om dat kleine hondje te willen pakken en ik met man en macht in mijn ankers moest om beide dames tegen te houden, besloot ik om jut en jul voortaan maar apart uit te laten. Maar ook dat werkte niet zoals ik hoopte. Ik had nu mijn 'tegenanker' niet meer. Dus als Luna nu ergens bang voor was, had ik Katey niet meer die er juist enthousiast voor was en vice versa.


Het was al wel een heel stuk makkelijker omdat je makkelijker in je ankers gaat als je maar 1 dame bij je hebt. Maar omdat Luna zo bang werd en Katey steeds drukker werd, werd het weer een opgave om ze beide uit te laten. Weer kreeg ik dat verplichte gevoel dat overheerste over mijn ontspannende en genietende gevoel.


Toen was ik het ook even helemaal zat ook. Het merendeel van Katey's broertjes en zusjes hadden inmiddels een zogenaamde u-lead halsband aangeschaft en allemaal zweerden ze er direct bij. Ik ben op het net toch maar eens gaan zoeken en zonder er ook maar een seconde bij stil te staan, heb ik direct 2 banden besteld. Als dit niet zou werken, dan werd ik gek.
Afgelopen vrijdag kwamen de befaamde banden binnen en ook ik ben vanaf de eerste seconde helemaal verkocht. Wat een geweldige uitvinding is dit.


Wat is nu het idee erachter? De u-lead is een band om de middel, vlak achter de voorpootjes, met 1 bandje voorom waar je ook de riem aan vastmaakt. Zodra de hond wil gaan trekken, schijnt er ergens een zenuw af te gaan knellen door de band, waardoor trekken onmogelijk wordt gemaakt en anders erg pijnlijk. Mochten ze die knelling proberen te negeren, dan struikelen ze daarna ook nog eens automatisch over de band voor hun heen, dus is het alsnog bijna onmogelijk om toch te trekken.


Met Luna 'ik ben bang voor alles, dus probeer ik altijd te vluchten' en Katey 'ik volg jou niet, trekken is veel leuker' is deze band dus een geweldige uitkomst om ook weer eens ontspannen een wandelingetje te maken. Ik kon ze bijna met 1 vinger laten volgen en dat geeft aardig wat rust na een lange werkdag.


Is de band nu zielig omdat het mogelijk pijn zou kunnen doen? Nee, het is niet zielig, die band. De band kan pas mogelijk pijn gaan doen indien ze niet luisteren en dus proberen te trekken. Als zij gewoon netjes luisteren en naast ons blijven lopen, of in ieder geval binnen de lengte van hun riem blijven lopen, dan is er niets aan de hand, hebben ze nergens last van of pijn aan. Daarbovenop hebben ze ook nog eens geen last van hun eventueel gestresste baasjes. Mens- en diervriendelijk dus :-D

Correctie:

Ik schijn een foutje te hebben gemaakt mbt het afknellen van een zenuw door de band. De versie die wij hebben (blijkbaar zijn er verschillende soorten u-leads, wist ik ook niet) knelt geen zenuwen af, meer dan een anti-trek tuig is het niet. Met andere woorden, onze dames hebben dus nergens last van, pijn aan, irritaties door... 

Beter toch? :-D

Druk weekje

Inmiddels liggen er al 3 post-it's voor mijn neus met dingen die ik deze week nog moet afhandelen. 1 voor zaken die nog op werk afgehandeld moeten worden, 1 boodschappenlijstje, 1 checklijstje voor thuis en de vierde die ik eigenlijk ook aan moet maken, doe ik wel op een A4 want op een post-itje gaat dat van zijn-lang-zal-ze-leven niet passen.

Hoe ik dit weer allemaal in een tijdsbestek van 4 dagen af ga krijgen, weet ik echt niet. Vooralsnog lijkt het nog redelijk onmogelijk haalbaar, maar toch zal het weer moeten. Bij voorbaat dus alvast mijn verontschuldigingen als ik deze week niet echt actief aan de blog ga (hoewel dit wel 1 van de puntjes op mijn to-do-list voor thuis is ;-)). Gelukkig weet ik dat dit allemaal voor een goed doel is, namelijk: vi ska gå hem för en vecka (die zin is zo duidelijk dat ik hem niet eens ga vertalen :-P).

Maar ja, met zo'n week in het vooruitzicht, heb je het de week ervoor vaak net iets drukker dan normaal. Aangezien ik dus volgende week ook niet kan sporten, wil ik ab-so-luut deze week niet overslaan (en we zijn net met een nieuwe sessie begonnen, dus die ken ik nog niet helemaal), even een uurtje 'ontspannen' tijdens de drukte kan ik wel gebruiken. Houdt alleen wel in dat ik in die tijd dus niets kan doen van het to-do lijstje... So be it :-)

Maar om nu te zorgen dat ik (bijna) alles wel af krijg voor we gaan, ga ik maar snel afsluiten en me weer verder aan punt 1 op mijn werk-to-do-lijst wijden.

Dit gaat de verkeerde kant op

En dat bedoel ik in de meest letterlijke zin van het woord. Mijn gewicht gaat namelijk de verkeerde kant op. Met afvallen is het toch de bedoeling dat de kilo’s eraf gaan? Niet dat ze erbij komen, toch?

De afgelopen week telt nu natuurlijk enorm mee, maar sinds een paar dagen kwam er iedere dag wel een onsje bij, maar vanmorgen gaf de weegschaal toch wel een alarmerend verschil aan. Sinds gisteren 4 ons meer! Met een totaal verschil met mijn laagste weegpunt van 8 ons!

Zoals je begrijpt, word ik hier niet echt vrolijk van.


Het voordeel hiervan (jawel, er is zowaar een soort van ‘voordeel’ in te vinden ;-) ) is dat je wel in een keer weer met beide voeten op de grond wordt gezet en je weer terug naar de basis moet zetten: het minderen van snoepen.

Gisteren viel mij al op dat ik weer iets makkelijker aan het worden ben. Dat ene hapje van Daryn’s pizza, werden uiteindelijk 2 pizzapuntjes, de tussendoortjes werden ook al weer wat meer dan normaal en het drinken (waardoor vaak je hongergevoel van minder wordt) werd al weer minder.

Dus maar weer even een back-to-basic check en weer beter op gaan letten op wat ik eet. Anders haal ik dat eerste streefpunt natuurlijk nooit. Ik reken in ieder geval al niet meer op dat behalen voor 30 april. Ik vrees nu alleen wel met grote vrezen voor wat de weegschaal een week daarna aan zal gaan geven. Als ik mij 1 week lang niet kan wegen, maar wel een glaasje wijn en een zakje chips in het vooruitzicht heb, is na een week dan de schade nog wel overzichtelijk? Ik kom nu al zo snel aan, laat staan na die extraatjes die ik mijzelf ga toestaan. Misschien is het dan toch iets minder verstandig als ik mij daaraan ga toegeven...

Nadat ik vanmorgen dus de schokkende tussenstand zag, ben ik ook gelijk actie gaan ondernemen. Geen overdadige tussendoortjes die echt niet nodig zijn, ook al geeft je maag aan dat ze daar juist zo’n zin in heeft (geen hongergevoel hoor, gewoon een ‘ik-heb-zin-in-iets-lekkers’gevoel), die appel is na je ontbijt meer dan voldoende. Zometeen mag ik nog 1 klein tussendoortje, maar daarna is het toch echt wachten op de lunch.

Stiekem hoop ik nu natuurlijk dat mijn gewicht zo schrikt van deze blog, dat het morgen ineens weer een paar onsjes minder aangeeft, haha. Het is mij sowieso al opgevallen dat mijn lowpoints op de weegschaal altijd op zondag zijn. (Om vervolgens op maandag juist weer een high aan te geven waar ik een week over doe om van bij te komen...)

-7.4 (+0.4)

'De Broek' update

Weet je nog? 'De Broek', wat een tijd lang mijn 'Everest' is geweest? Waar ik zo hard voor heb gewerkt om er überhaupt in te passen?

De afgelopen paar weken heb ik natuurlijk gretig gebruik gemaakt van het feit dat die mij past. Lekker paraderen in mijn geliefde aankoop. Me heerlijk voelen en zelfs bijna zelfverzekerd (you know me, zelfs nu nog voel ik mij vaak niet zoals mijn lichaam toch echt bewijst)

Vandaag was weer zo'n dagje. Ik had wel een oppeppertje verdiend en die broek helpt daar nog steeds geweldig bij. Maar ik ben bang dat dat niet lang meer zal duren. Ik vrees dat ik misschien sneller afscheid van 'haar' zal moeten gaan nemen dan ik had gedacht.

Wat wil nou het feit? 'Ze' wordt.... ja nu komt het... te groot!!!
Het viel mij net op toen ik naar de wc moest. De bovenkant wordt nu toch wel redelijk wijd...

Is dat dan wat? Maanden ben je er mee bezig om er überhaupt in te passen en nu zwem je er bijna in (nou ja, ook weer overdreven, maar het gaat om de vergelijking, toch? ;-) )

Toch ben ik in gewicht sinds de vorige melding niet veel afgevallen (precies 1 week geleden). Ik schommel weer veel, met verschillen tot 4 ons minder. Ik hou het er maar op dat dit ook met de afgelopen week te maken heeft.

Ik streef er in ieder geval naar om voor eind volgende week op mijn eerste streefgewicht te zitten (-9 kg), dat is nog 1.2 kg dat er dan nog af moet. Het zal een taaie worden, maar 'wie niet waagt, die niet wint'...

-7.8 (-0.2)

The Day After...

Zo kijk je eerst enorm op tegen 'die dag', de dag dat oma begraven zal worden en zo zijn we ineens al weer ruim 24 uur verder.

Mijn vader zei gisteren via Twitter 'Oma's wens is uitgekomen; het was een mooie dag' en zo zal zij het zeker zien. Het was mooi weer, het zonnetje scheen, bijna iedereen die haar na stond was aanwezig, waaronder zelfs haar broer die al tijden in een zorghuis woont en de dienst was, in mijn ogen, precies wat zij wilde: lekker simpel, want 'teveel poespas is veel te veel werk, dat is toch allemaal niet nodig?'.

Dat neemt niet weg dat het gisteren toch echt wel een zware dag was. Je probeert toch te zorgen dat je op tijd klaar bent om weg te kunnen. Dan maar hopen dat je niet in files terecht komt of voor dichte bruggen komt te staan. Gelukkig zat dat allemaal wel mee, maar eenmaal aangekomen bij de begraafplaats begint het pas echt. Je weet dat het lichaam van jouw geliefde oma hier is en dat ze straks echt die diepte in zal zakken om haar laatste rustplaats in te nemen. Eerst nog iedereen condoleren en condoleances ontvangen. Mensen begroeten die je al jaren niet meer hebt gezien (sommigen al niet meer sinds de begrafenis van mijn opa, ruim 13 jaar geleden...).

En dan gaan die deuren open, de deuren waarachter 'oma' ligt. Natuurlijk kreeg ik het weer voor elkaar om vlak naast die deuren te gaan zitten, dus keek ik bijna direct die kist in.
Een half uur lang heb ik staan twijfelen; zal ik het doen of niet? Zal ik gaan kijken en nog een keer mijn oma een laatste groet brengen? Of krijg ik daar juist misschien spijt van? De herinnering die ik nu juist in mijn hoofd heb van haar is mooi, wat gebeurt er als ik alsnog ga kijken? Maar aan de andere kant; is het niet oneerbiedig als ik juist niet ga kijken? Ik heb mijn laatste kans nu...

Uiteindelijk heb ik alsnog besloten om niet te gaan kijken. Ik kon dat net even niet aan. Die gedachte in mijn hoofd van haar was te sterk om deze misschien af te doen door een minder mooi beeld dat ik te zien zou kunnen krijgen. En misschien was het ook wel een vorm van ontkenning (als ik niet ga kijken, is het misschien ook niet waar), zodra ik haar zou zien liggen, is het allemaal zo 'echt' en zo definitief. Niet alleen ontkenning dus maar ook een stukje zelfbescherming.

Heb ik er spijt van dat ik alsnog niet ben gaan kijken? Nee en dat kan ik gelukkig nu, na 24 uur eindelijk zeggen en menen. Nee, ik heb daar geen spijt van. Want nu zie ik in mijn hoofd nog steeds dat mooie beeld van haar zoals ze in dat ziekenhuisbed lag en ineens Daryn binnen zag komen rennen... voor mij zal dit altijd een onbetaalbare herinnering blijven. En die herinnering zal nu bewaard blijven doordat ik gisteren juist die keuze heb gemaakt.

De begrafenis zelf was simpel maar precies goed. Het zonnetje scheen heerlijk en iemand wees ons er later op dat precies op het moment dat er gesproken ging worden de wind zelfs ging liggen. Natuurlijk is dit allemaal heel toevallig, maar het pastte zo mooi bij dat moment.
De bloemen die wij (Vin, Tin, Cyn, Den, Peet en ik) en Daryn hadden geregeld, werden om het graf heen gelegd en weer viel mij op hoe goed Daryn zijn keuze had gemaakt: hij wilde voor zijn 'Grote Oma' perse zonnebloemen. Ze lagen daar zo mooi, perfect. (Mijn ventje wist er ook nog uit te gooien dat 'Grote oma nu weer bij opa was' en dat 'Opa nu niet meer alleen was', je zou toch zo verliefd op hem worden?).


Toen ik aan het einde van de middag weer thuiskwam, was ik kapot, doodop. Ik was blij dat ik voor de rest van die dag niets meer had gepland, want dat had me zeker niet gelukt. 
Het erfstuk dat ik als herinnering heb uitgekozen, ligt inmiddels al op mij te wachten: Het medaillon waar ik als klein meisje vroeger altijd even in moest kijken als ik bij oma op schoot zat en wat voor mij een paar jaar geleden ook de reden is geweest om er zelf ook een voor mijn verjaardag te vragen. Ik moet er nog een mooi doosje omheen kopen, maar het krijgt zeker een speciaal plekje in huis.

Dag lieve oma

Mijn oma was er zo eentje uit de films en van tv, een echte 'oma-oma', een topmens wie altijd voor haar kinderen maar vooral ook (achter)kleinkinderen klaarstond. Logeren was ook echt een groot feest en zoals een echte oma betaamd, werd je ook altijd verwend. En dan niet verwend in de zin van grote cadeau's, maar echt maar een kleinigheidje (ik haal maar weer eens die gum met 'dat zit wel' en dan een zwarte snor, naar boven, die ik nog jaren op mijn bureautje had staan), een ijsje of een bezoekje aan de kinderboerderij of speeltuin.

Spelletjes werden haar nooit te veel en ik denk dat ik er echt wel een paar bomen aan kleurboeken erdoorheen gekrast, gekleurd en geverfd heb.

Herinneringen van de bezoekjes aan haar zus op de camping in de zomer komen ook nog regelmatig naar boven. Alleen de voorpret met Vincent is zo'n herinnering waar ik graag aan terugdenk. Ik zie haar nog om (blijkbaar) een uur of 4 in de nacht de logeerkamer binnenkomen met de vraag wat we in hemelsnaam op dit tijdstip aan het doen zijn. 'Maar het is toch al licht?' was destijds ons antwoord.

Hoeveel jaren ouder ik ook werd, die oma bleef altijd een speciaal mens voor mij. Zelfs in mijn pubertijd, op de momenten dat het helemaal niet 'stoer' was om bij een opa of oma op visite te gaan, sloeg ik dit echt niet over, geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht, schijt aan de rest van de puberwereld, ik ga toch geen bezoek aan MIJN oma overslaan?

Toen mijn opa eenmaal overleed, veranderde er iets. De grote (nou ja… niet letterlijk dan, ze was maar 1.58 …) sterke vrouw leek zonder mijn opa ineens niet groter dan de letterlijke lengte die ze was, een lief klein vrouwtje, maar helemaal alleen. Zo ben ik haar ook altijd blijven zien vanaf dat moment. Ik zag zo duidelijk het gemis van haar man in haar ogen en die blik is nooit meer weggegaan.

Ze heeft uiteindelijk wel weer een leven op weten te bouwen, ze kreeg het zelfs nog drukker dan ze het ooit heeft gehad. Om de paar weken stond er wel een busreisje naar Volendam of de bloemenhof of waar dan ook op het programma. Of ze ging met haar vriendinnen een paar daagjes naar Duitsland of Belgie. Zelfs op haar 'oude' leeftijd is ze niet zo lang geleden voor het eerst in haar leven in het vliegtuig gestapt om een reisje te maken. Vol bewondering hebben we haar verhalen aangehoord, want niet iedereen doet haar op haar leeftijd zoiets na.

Vanaf zijn geboorte is Daryn een van haar oogappelen geweest. De kamer lichtte op als hij bij haar binnenkwam, zelfs vorige week met Pasen, toen ze al in het ziekenhuis lag, begonnen haar ogen te stralen toen we even bij haar kwamen kijken en meneertje de kamer binnen kwam rennen. Wie er nog meer tijdens datzelfde bezoek langs geweest waren, wist ze niet meer, maar Daryn… ja, Daryn was absoluut langgewenst.

De laatste 2 jaar merkten we aan oma dat ze 'oud' werd, ze begon dingetjes te vergeten en herhaalde sommige verhalen een paar keer, zonder dat ze doorhad dat ze deze al eens had verteld. Maar ja, mag het? Ze was inmiddels al ver in de 80. 

Maar op zo'n moment krijg je dan toch de realisatie dat je oma niet het eeuwige leven heeft. Iets dat je als klein kind wel altijd in je hoofd had. Alle oma's gaan dood behalve die van mij.

De laatste weken werd dit feit alleen maar duidelijker. Het is alweer bijna 3 weken geleden dat ze in de huiskamer een lelijke val maakte midden in de nacht en dus opgenomen moest worden in het ziekenhuis. Daarnaast was ze uitgedroogd, dus was ze nog meer verward dan normaal. Iedere dag zagen we haar wel ietsje achteruit gaan en de realisatie dat het niet lang meer zou duren, komt dan onverwacht alsnog hard aan.

Afgelopen weekend ging het ineens in een sneltreinvaart, haar hart ging snel achteruit, nieren functioneerden haast niet meer en andere organen gingen ook tegensputteren en dan krijg je ineens op dinsdag te horen dat het waarschijnlijk nog maar een kwestie van een paar uur is…

Maar, ze bewees weer dat ze taaier was dan haar kleine lichaam deed vermoeden, 2 nachten heeft ze ons wakker weten te houden door zelf sterk te blijven.

Maar vanmiddag heeft ze dan toch haar strijd opgegeven. In het bijzijn van haar kinderen, in de leeftijd van 87 jaar, is ze vanmiddag heel rustig ingeslapen.

Lieve oma, 

wat zal ik u missen, ik hoop dat uw ogen weer stralen nu u weer bij opa bent.

Heel veel liefs,

Uw trotse kleindochter

Meter-benen

Jawel, ik heb ze weer. Mijn trots is weer terug.

Als mensen mij vroeger vroegen waar ik het meest tevreden over was aan mijn lichaam, was mijn antwoord standaard: mijn benen. De rest van mijn lichaam kon me gestolen worden, maar mijn benen waren gewoon mooi, lang en slank.

Met de nadruk op waren, want vanaf het moment dat de kilo’s eraan vlogen, vloog ook de trots op mijn benen heel hard weg. Het werden ineens dikke, kleine worsten waar ik mij eerder voor schaamde dan dat ik ze met trots showde in een leuke broek of beter nog: een rokje.

De afgelopen paar weken viel mij al op dat de worsten aan het verdwijnen waren (kijk maar naar de foto’s van afgelopen weekend ;-) ) en langzaam durfde ik de rokken weer uit de mottenballen te halen, voor zover ik ze nog had bewaard dan.

Maar gisteren liep ik met een wasmand toevallig langs de grote spiegel op de overloop en ineens zag ik dat mijn ‘meter-benen’ weer terug waren. Wat een geweldig gevoel om die weer terug te zien, kreeg er bijna weer hoogtevrees van, haha.

Een foto heb ik (nog) niet, misschien komt die vanmiddag of vanavond. (Ligt helemaal aan de toestand van mijn oma)


-7.6 (-0.3)

Het ondragelijke wachten...

Of deze blog ooit het levenslicht online zal zien, weet ik nu nog niet. Als zo de eindelijk de telefoon mag gaan met eventueel nieuws, voor dit online staat, dan heeft dit hele verhaal natuurlijk weinig zin.

Gisteren was ook zo’n ondragelijke dag. De hele dag sleep je je telefoon overal naartoe (nu is dat bij mij niet zo heel moeilijk, het ding is toch al een verlenging van mijn arm ;-) ), zelfs bij de winkels hou ik hem in mijn arm, want ik hoor hem niet altijd als’ie in mijn tas zit. Je durft niets echt te gaan ondernemen want stel dat dat telefoontje alsnog komt op een ‘onhandig’ moment. ’s Avonds zou ik eigenlijk gaan sporten, maar tot half 9 wist ik nog niet of ik zou gaan of niet.

Enig lichtpuntje en kleine afleider was het moment waarop Daryn zijn allereerste tand er toch besloot uit te komen. Hehe, daar heeft hij iets van een half jaar over gedaan.

Om half 9 kreeg ik een telefoontje van pa dat ze sinds een half uurtje aan de morfine-pomp lag en dat het einde dan echt niet lang meer op zich zou laten wachten. Oma klaagde inmiddels over pijn in haar achterste en in haar knie. Aangezien het doorligmatras vandaag pas geleverd gaat worden, moet ze dus toch onnodig lijden en dat is niet de bedoeling. Daarom is toch besloten om haar aan de pomp te gooien.

Ik besloot om dus toch maar niet naar de sportschool te gaan. Zeker bij yoga is het juist zo belangrijk om ook innerlijke rust te hebben en die was bij mij ver te zoeken. Zelfs van een bad werd ik niet rustig...

Nu is het dus wachten op nieuws. Ik durf zelf niet te bellen uit angst dat pa en ma juist nu in het ziekenhuis zitten. Het blijft dus even nagels bijten, telefoon om de 3 minuten controleren en afleiding zien te vinden in werk. Werken gaat tot nu toe vandaag al beter dan gisteren. Waarin ik mij gisteren niet kon concentreren, vind ik nu, vreemdgenoeg, ineens afleiding.

En als ik niet genoeg afleiding in werk kan vinden, dan ga ik zo gewoon door met bloggen. Heb net Lies op een blog geantwoord en dat gaf gelijk weer een ideetje voor een eigen blog, dus wie weet ‘tot zo’.



Ps: krijg net een telefoontje: oma is de nacht goed doorgekomen, pa is nu bij haar. Ze is ‘bij’ maar ademen gaat nu al wel wat moeilijker. Met andere woorden; het is nog steeds afwachten...

Voorbereiden op een afscheid

Hoe snel kan het ineens gaan. Zo was ik afgelopen vrijdag nog hoopvol dat ze in het verzorgingstehuis nog 'oud' kon worden (hoewel ik wel zo reeel bleef dat 'oud' waarschijnlijk al over een paar maandjes zou zijn), een dag later werd ik ineens in een diep gat gegooid met de wetenschap dat maanden niet meer van toepassing zouden zijn waarschijnlijk en dat we in weken moesten gaan denken.

Gisteren, nog geen 48 uur later, kreeg ik te horen dat ik zelfs DIE prognose het raam uit mag gooien en dat we in uren en misschien in een paar dagen moeten gaan denken.

Gistermiddag hebben een oom en een tante een gesprek met haar arts gehad en bleek dat ze haar, ondanks het advies van de SHE dit niet te doen, toch weer morfinepleisters hebben gegeven terwijl zij geen pijn aangaf. Deze werd dan wel direct verwijderd, maar het leed was al geschied; haar bloeddruk dook direct weer naar beneden (80/34!!!). Dit was de reden waarom ze afgelopen zaterdag ook weer met spoed terug naar het zkh is gegaan.
Toen haar bloeddruk daalde is ze uiteindelijk op de hartbewaking terechtgekomen waar nog veel meer problemen ineens werden geconstateerd. 1 van haar hartkamers zat 'dicht' en kan dus niet meer goed haar bloed doorpompen, haar nieren doen het niet meer en haar vitale functies zijn aan het uitvallen. Hierdoor heeft zij inmiddels wel pijn gekregen en is besloten om haar toch maar weer aan de morfinepleisters te zetten. Voor het eerst sinds ze opgenomen wordt dat ik het daar mee eens ben.

Ze ligt nu op een eigen kamer en door de morfine is ze zo duf en moe dat ze alleen maar slaapt en dat is maar goed ook. Haar bloeddruk is allarmerend (en onmogelijk!) laag (80/25) en het enige dat ik nu kan doen is wachten op dat vervelende maar onvermijdelijke telefoontje.

Het is zo dubbel, dit gevoel. Aan de ene kant wil ik haar natuurlijk niet kwijt, het is mijn oma en de enige die ik nog heb, maar aan de andere kant wil ik haar ook niet zien lijden en het klinkt misschien cru (maar zo is het zeker niet bedoeld) maar ik hoop voor haar dat het nu niet lang meer duurt. Lijden heeft zij nooit gewild, ze heeft de beelden van opa nog goed in haar hoofd en wij ook en dat is iets dat ze gewoon voor zichzelf en ook voor haar gezin niet wil.

Ik zit nu op mijn werk, doe een poging tot werken maar lukken wil het niet echt. Iedereen komt bij me met wat klusjes waar ik mijn hoofd er echt bij moet houden, maar ik zeg tegen iedereen dat dat hem vandaag niet gaat worden. Gelukkig hoef ik maar tot een uurtje of 12, daarna ga ik Daryn ophalen en afwachten. Gelukkig heb ik nog een stapel was liggen die mij af kan leiden en een huiskamer die hard aan een poetsbeurt toe is...

Wat een weekend, pfff...

En dan druk ik het nog zachtjes uit…


3 verjaardagen in 1 weekend, iets wat ik niet snel nog een keer wil herhalen, zelfs wc-bezoekjes moet je dan in gaan plannen, want tijd voor jezelf is er dan niet.

Op zaterdag hadden we er gelijk 2. Maar eerst moest Daryn ’s ochtends vroeg nog ‘even’ zwemmen. Daarna vlug door boodschappen doen, cadeautjes voor alle jarigen halen, pak voor Peet ophalen voor ‘verjaardag nummer 2’ oftewel het themafeest. Maar eerst eindelijk naar ‘verjaardag nummer 1’. Hartstikke gezellig natuurlijk (op dat ene telefoontje over de toestand van oma na dan...) maar omdat je weet dat je nog een verjaardag hebt diezelfde dag waar je ook nog eens veel voorbereiding aan hebt, zit je voor je gevoel toch een beetje op de schopstoel.

Om half 5 waren we dus ook echt al weer thuis. Hup krullers indraaien, snel een hapje eten (en na de dag die we achter de rug hadden en het nieuws over oma, had ik echt geen zin meer om verantwoord te koken dus heb ik de heren maar om patat gestuurd. Ik heb me alsnog wel goed in weten te houden, heb maar 137 gram kale patatjes op (maar die bracht de teller wel gelijk 625 kcal omhoog, hmmm)) en vlug omkleden. Om 7 uur moesten we alweer bij mijn ouders zijn om die op te halen om vervolgens om half 8 alweer bij zusjelief te zijn voor de aanvang van het themafeest.

Om het nu eindelijk eens uit te leggen. Zwagertjelief werd zaterdag 25 en dat moest groots gevierd worden. Aangezien ditzelfde zwagertje nogal dol is op verkleedpartijtjes, had Cyn zin om dat eens als excuus te gebruiken voor een verkleedfeestje. De opdracht was om verkleed te komen als een filmfiguur (en zorgen dat Dennis hier natuurlijk absoluut niets over wist). Zo gezegd zo gedaan. Aangezien ik best wel trots begin te worden om mijn nieuwe figuurtje, vond ik dus ook dat dat best wel geshowed mocht worden. Op het net kwam ik een soort ‘CanCan-pakje’ tegen en besloot als ‘Satine’ uit Moulin Rouge verkleed te komen.
Het pakje waar ik vorige week natuurlijk al over schreef zat inmiddels al ruim voor een maatje 38, dus ik was echt helemaal in mijn nopjes.

Maar omdat ik blijkbaar toch niet helemaal genoeg had gegeten die avond en ik al zo lang geen alcohol meer had gedronken, viel de Southern Comfort nou niet echt helemaal jofel en uiteindelijk ben ik er zelfs ziek van geworden. Het avondje eindigde dus niet helemaal zoals ik gehoopt had...

Ach, tot die tijd was het beregezellig en zeker voor herhaling vatbaar.

Maar ja, de volgende ochtend brak al sneller aan dan mijn maag wilde toegeven en stond ook verjaardag nummer 3 alweer voor de deur. Aangezien het deze keer de schoonmama betrof, kon ik nou ook weer niet echt afzeggen, dus met een brak lichaam heb ik me toch maar naar haar huis gesleept.

En net als de andere 2 verjaardagen was het ook nu weer heel gezellig, maar ik kan zeggen dat ik ’s avonds bij thuiskomst echt helemaal kapot was. Het huiswerk dat ik normaal op zondagavond maak, heb ik laten liggen en meer dan hangen op de bank met mijn boek op schoot, heb ik ook niet gedaan.

De eerstvolgende keer dat er 3 verjaardagen in 1 weekend worden gepland, ga ik ook echt eerst in protest want van de 3 verjaardagen was er ook maar 1 daadwerkelijk op het feest echt jarig...


-7.3 (-0.2)

Even een dagje 'niet'

Vandaag heb ik mijn lijnen een dagje 'vrij' gegeven. Naast niet alleen 2 verjaardagen met taart, chips, toastjes en hapjes, kreeg ik ook net het nieuws dat het met mijn oma momenteel helemaal niet goed gaat. 


Vandeweek is ze overgeplaatst naar een verzorgingstehuis om daar verder aan te sterken en haar fysiotherapie te krijgen, maar vanmorgen is ze weer terug in het ziekenhuis opgenomen omdat haar bloeddruk ineens enorm daalde (onderdruk was nog maar 30!!!) en haar nierfunctie daalde ineens heel hard (nee, niet nog een keer...). 
Aangekomen in het ziekenhuis zijn ze eindelijk direct gestopt met morfinepleisters (iets waar ik het al een tijd niet mee eens ben, ze gaf geen pijn aan dus had ze ze waarschijnlijk niet eens nodig). Binnen no-time werd oma 'wakker' en werd ze weer een beetje haar oude zelf. Met andere woorden, die pleisters had ze helemaal niet nodig meer. Haar bloedwaardes stegen ook direct en al snel had ze weer een BD van 110 / 65, dus hartstikke goed! Momenteel worden er naar foto's van haar buik en longen gekeken, maar daar is nog geen uitslag van.


Al met al dus even geen lekkere dag. Je weet dat je oma niet het eeuwige leven heeft, maar je wordt nu toch wel even heel duidelijk met je neus op dat feit gedrukt. In de leeftijd van 87 zijn dat toch wel dingen waar je rekening mee moet houden, maar toch...


En daarom vond ik dat ik nu best wel eventjes een dagje 'vrij' mag nemen. Nu wil ik niet zeggen dat ik nu ineens helemaal los ga hoor, maar dat bordje patatjes ipv nu verplicht een uur in de keuken staan om iets verantwoords te maken, gaat er best in en vanavond dat wijntje mag ook best wel. 
Ik hou in ieder geval nu rekening met voor 1 keer 1000 calorien meer dan normaal. Na 2 maanden intensief lijnen zonder ook maar 1x echt te zondigen (dat stukje chocola is niet echt zondigen, dat is inplannen en dus andere dingetjes die dag laten staan, ik ga niet over mijn quota heen) mag dat toch best wel een keertje?


Morgen hebben we nog een verjaardag, maar daar ga ik mij weer goed inhouden. Vanmiddag ben ik ook niet verder gegaan dan 1 minuskuul stukje taart, dus iedereen die het nu niet met me eens is, kan lekker de pot op, hahaha.


Morgen horen jullie over 'het' feest van vanavond en uiteraard ook indien er ontwikkelingen rondom mijn oma zijn, nu ga ik mij snel omkleden en mijn haar in de krullers zetten...


Lieve oma, hou vol, we denken aan je :-)


-7.1 (-0.3)

Niet vooruit te branden

Vandaag wordt weer zo’n dag, zo’n dag dat er niets uit mijn handen gaat komen. Ik ben doodop, had vanmorgen ook de grootste moeite met opstaan, maar ik heb nog een hele dag voor de boeg. Even over half 9 kreeg ik ook al van mijn leidinggevende te horen dat ik er moe uitzie en werd gelijk bezorgd of het nog wel goed gaat met me, andere collega beaamde direct het commentaar van mijn leidinggevende dus dat was ook nog een ‘leuke’ binnenkomer vanmorgen.

 Dat ik zo moe bent komt voor een deel gewoon omdat ik ’s avonds net iets te laat naar bed ga. Ik ben nu eenmaal een avondmens en geen ochtendmens, altijd al geweest. Maar daarbovenop heb ik momenteel gewoon weer veel om mij heen. Op werk gaat het allemaal nog wel, maar zodra ik op de fiets naar huis stap, ga ik de ‘sleur van verplichtingen’ weer in. Daryn ophalen vind ik nog leuk, heerlijk om zijn verhalen te horen na een dag school, maar daarna begint het gezeur. De honden moeten direct uitgelaten worden en niet met zijn tweetjes tegelijk, zoals normale gezinnen dit kunnen. Nee ik moet Jut en Jul alletwee apart uitlaten omdat ik ze tegelijk niet trekken kan. Dus hop, Daryn naar binnen, Luna aan zien te lijnen (wat geen makkie is omdat ze niet naar buiten wil), snel naar de uitlaatplaats. Ze doet alles dan wel snel (omdat ze dan ook weer snel naar binnen mag), maar je bent toch al gauw 10 tot 15 minuten kwijt voor dame nummer 1. Zodra binnen, hop, dame nummer 2 aan zien te lijnen (en daar begint bij Kaat het gedonder), die is dan weer zo enthousiast dat ze bijna niet aan te lijnen is. Op die manier ben je al gauw 10 minuten verder voor je ook daadwerkelijk met haar naar buiten kan. Kaat vindt het wel leuk om buiten te wandelen/spelen/op alles dat beweegt af te rennen, dus dat is ook weer een hele toer. Madam wordt op een andere plek uitgelaten dan Luna, want op de ‘Luna-plekken’ doet Kaat niets (of je moet heeeeeeeeeeeeeel lang geduld hebben, iets wat bij mij bij de middagwandeling meestal begint te ontbreken omdat ik ook eventjes wil gaan zitten en bijkomen). Dus hop, stukje doorlopen en daar een poging wagen om haar alles te laten doen. Mevrouw neemt daar ruim haar tijd voor. Vind de auto’s langs de weg vaak veel interessanter dan de smeekbedes van haar alpha om eens iets te gaan doen. De stoplichten die op hoorafstand liggen (zijn onder andere van die tikkende voetgangersoversteekplaatsen) zijn nog veeeeeel interessanter en hierdoor duurt het gerust nog 10 minuten eer onze koninging gaat denken om haar behoefte te doen.
Tegen de tijd dat ik dus pas weer terug ben, is het vaak al 16.15, dus een uur nadat ik Daryn van school heb gehaald en al bijna anderhalf uur nadat ik van mijn werk ben weggegaan.
Dan is het dus de bedoeling dat ik dan 20 minuutjes voor mijzelf mag pakken. Tenminste, zo heb ik dat met de maatschappelijk werkster afgesproken. Meerdere dagen per week probeer ik mij hier ook echt wel aan te houden, maar vaak lukt dit ook gewoon niet, om wat voor reden dan ook.

Dit is vaak zo frustrerend, dat ik weer erg vermoeid raak en, zoals vanmorgen, al snel geirriteerd raak.

Omdat ik dus vaak ook ’s avonds pas aan rust toekom, wil ik daar zo lang mogelijk van genieten en tja, dan ga je vaak te laat naar bed (want dat hoofdstuk wil je toch echt uitlezen en zeker nu, nu dat boek weer bijna uit is, lees je die paar volgende bladzijdes van het volgende hoofdstuk ook nog even... je kent het wel). In bed realiseer ik me dat ik het toch weer te laat hebt gemaakt en de volgende ochtend heb ik spijt dat ik toch die bladzijdes extra hebt gelezen want ik kan mijn ogen weer niet open krijgen. Gevolg: ik zie er belabberd uit zodra ik op werk aan kom.

Ik heb mij voor vanavond weeeeer voorgenomen om er op tijd in te gaan. Morgenochtend mag Daryn weer zwemmen (kijkles, deze keer gaat ‘oma Tilly’ mee  )dus dat is weer vroeg opstaan morgenochtend.

Morgen gaat ook weer een drukke dag worden. Na zwemmen gaan we boodschappen doen, cadeautjes voor alle verjaardagen kopen, naar (kinder)verjaardag nummer 1, snel eten, omkleden, naar verjaardag nummer 2 en zondag hebben we verjaardag nummer 3. Wanneer ik aan mijn huiswerk kan beginnen, is nu nog niet bekend...


En dan vinden mensen het vreemd dat ik zo uitkijk naar die weekjes die we naar ‘huis’ mogen... ;-)

-6.8 (+0.2 (tja, gisteren weer gesport, daar kom ik blijkbaar van aan... haha))

Eindelijk... de foto's zijn binnen

Zusjelief heeft vanavond eindelijk de foto's van gisteravond doorgestuurd. Geen foto's van de show zelf natuurlijk, maar van na de show, toen we nog even in de foyer stonden na te babbelen. Low and behold wie we daar tegenkwamen:

Het werkt!

Echt waar, lachen werkt! Vanmorgen gaf de weegschaal toch echt 2 ons minder aan dan gisteren ondanks dat ik 2 slices New York Pizza naar binnen heb gewerkt die per stuk toch wel minstens een calorie of 5000 bevat moeten hebben.

Nu heeft de afstand die we hebben moeten lopen naar het theater ook wel een klein vingertje in de pap gehad natuurlijk. We waren in het centrum iets gaan eten en we bleken uiteindelijk zo’n 3 km van het theater te zitten. Dan loop je gelijk de eerste paar happen er vanaf. Wat een geweldig mooi theater is Carre trouwens. Het zitten in de zaal voor de voorstelling was al bijna een genot te noemen. Het oogde klein en sfeervol. Onze plekken waren echt geweldig (alleen jammer dat ik natuurlijk weer een lange vent voor mijn neus krijg... hoe krijgen we het weer voor elkaar...)

De show zelf was beyond fantastic. Wat een geniale gozer is het ook. Letterlijk vanaf de eerste seconde heb ik alleen maar gelachen, tot een punt dat ik er misselijk van werd, maar alsnog niet kon stoppen met lachen. Het nadeel alleen van dit soort shows is dat je bepaalde onderwerpen nu nooit meer serieus kan kijken, dat is vanaf nu voorgoed ‘verziekt’. In het geval van deze show zijn vanaf nu tankstations en schapen erg ‘gevoelig’ (het laatste vond hij zelf ook zo leuk dat hij amper uit zijn woorden kwam, wat het voor de zaal alleen maar leuker maakte).

Ik kan wel stellen dat het het wachten meer dan waard is geweest.
Eigenlijk zou je naar dit soort shows minimaal 2x moeten gaan. 1x om te genieten en een tweede keer om te horen wat je nu allemaal gemist hebt omdat je zo hebt gelachen. Als hij nu nog een keer in de buurt van Rotterdam speelt, ga ik nog een keer proberen om aan kaarten te komen want ook een tweede keer zijn de centen meer dan waard.

Cyn heeft nog wat foto’s kunnen maken, maar die moet ze nog doorsturen. Ik zal deze zo snel mogelijk ook online zetten.


-7.0 (-0.2)

Lachcalorien???

Bestaan die? En zo ja; hoeveel verbrand je er dan bij grinniken, lachen en schaterlachen?

Waarom ik dit nu weer wil weten?

Na jaren lang wachten, ga ik vanavond eindelijk met mams, zuslief en zwagertje naar Jochem Myjer in het Koninklijk Theater Carre en tja, aangezien Jochem nu niet echt bekend staat om zijn slaapverwekkende avonden, ging deze gedachte ineens door mijn hoofd heen, haha.

Om het zekere voor het onzekere te nemen, heb ik vandaag maar 100 kcal meer gefietst dan op een 'normale' werkdag en ga ik morgen tijdens sporten extra hard mijn best doen.

Maar serieus, ik heb er echt zo'n zin in vanavond. Dit staat echt al een paar jaar op mijn lijstje (net als naar Guido Weijers, daar moet ik ook nog een keer naartoe). 2 jaar geleden kregen we bijna de kans om hem in Spijkenisse te zien, maar toen mijn zus naar het lokale theater belde, kreeg ze te horen dat ze de kaarten alleen kon kopen in combinatie met een pakket waarin ze naar nog 3 andere voorstellingen in een jaar diende te bezoeken in dat theater. Nu kan het aan mij liggen, maar volgens mij krijg je op die manier nou niet echt mensen het theater in, maar dat zal wel weer aan mij liggen. Gelukkig dacht Cyn er precies hetzelfde over en hebben we verstek laten gaan. Helaas was alleen wel voor bijna heel de rest van Nederland geen kaart meer voor die voorstelling te krijgen TOT hij begin december ineens aankondigde nog een paar extra voorstellingen in Carre te gaan geven. Na bijna een uur in de wacht te hebben gehangen (en dus ruim 20 euro armer was dankzij extra telefoonkosten), had ik eindelijk beet: 4 kaarten voor rij 9 net uit het midden. Verder naar voren wilden we gelukkig toch niet (die mogelijkheid was er nog wel) want het risico om de pispaal voor de avond te zijn wilden we niet nemen…

Maar… vanavond is het dus eindelijk zover. De Tena Lady ga ik zo klaarleggen en Cyn neemt haar fototoestel mee. Onderweg even stoppen bij een Mickey D's (ho ho, ik hou het bij de tonijnsalade, dat is het gezondste dat ze op de lijst hebben staan en er zit qua calorien bijna niets in, dus dat mag :-D) en dan heerlijk een avondje genieten.

Mochten jullie nog antwoorden hebben op mijn initiële vraag, dan hoor ik ze natuurlijk graag ;-)

-6.8 (0)

Een blog voor mensen die niet meer in de sneeuw zitten...

Sorry voor de nog steeds ondergesneeuwde mensen, maar ik moet het gewoon even kwijt. 


Wat is het vandaag een heerlijke lentedag. Het zonnetje schijnt en de temperatuur is heerlijk. Op dit soort momenten besef je pas hoe je inmiddels aan de echte lente toe was. Dit zijn ook de momenten dat je weer van de fietstochten van en naar werk gaat genieten. De wind in je haren, zonnebril op en ineens is al je gevoel van haast weg. Wat moet je immers met haast als je dat zachte zonnetje op je gezicht voelt schijnen? 


Hopelijk zet dit weer nu ook eindelijk door (want laten we eerlijk zijn, die regen heb ik nu wel een beetje gehad)

In Dubio

Over 2 weken is het dan zover; de allerlaatste les Zweeds van ‘juf Ilona’. De VU heeft besloten dat er bij hun geen 5e jaar gegeven gaat worden en daarbovenop heeft mijn lerares ook besloten dat de avonden gewoon te zwaar zijn (en daar geef ik haar meer dan gelijk in, ik zag haar gezondheid met de week minder worden door vermoeidheid...) en zal zij dus ook niet prive in de avonduren ons een 5e jaar lesgeven.

Voor haar ben ik nu natuurlijk hardstikke blij dat ze weer van haar vrijheid in de avonden kan genieten, maar... wat ga ik nu doen? Mijn Zweeds is, in mijn ogen, bij lange na nog niet goed genoeg om mij goed te kunnen redden na de verhuizing. Het lukt me allemaal wel, maar grammaticaal maak ik nog te veel fouten.

Ik weet waar mijn problemen liggen. In het eerste jaar heb ik, wegens het overlijden van mijn schoonvader, een aantal essentiele lessen moeten missen. Deze achterstand heb ik nooit meer in weten te halen, waardoor ik nu nog steeds moeite heb met vervoegingen en dergelijke.

Mijn klasgenoten zijn momenteel hard bezig met een zoektocht naar een nieuwe docent. Maar wil ik dit eigenlijk nog wel? Als ‘mijn eigen juf’ nou nog een jaartje was doorgegaan, had ik niet eens getwijfeld. Ik ken haar lesmethode, ik weet wat ik aan haar heb en zij kent mijn ‘kunnen’. Maar ja, mijn eigen lerares gaat niet door en de maandagen zo vroeg naar Rotterdam breken me ook al een tijdje op, dus heb ik het er voor over om dat een volgend schooljaar nog een keer te doen?

Om heel erg eerlijk te zijn, heb ik er weinig zin in. Ik heb geen zin om weer een schooljaar op maandag te moeten stressen om het eten op tijd klaar te krijgen, Daryn niet zelf op bed te kunnen leggen en vervolgens een hele avond kwijt te zijn voor 90 minuutjes les.

Thuis heb ik nog steeds de LOI cursus liggen die ik van Marlies heb mogen lenen (yup, die ligt inderdaad nog steeds bij mij, Lies, hihi) en waar ik na de laatste les weer mee verder wil gaan. Zou ik dan nog steeds ook dat 5e jaar wel nodig hebben? Hopelijk gaat het na die cursus toch een stuk beter met mijn ‘probleempuntjes’, dus lijkt mij ook weer dat 5e jaar een beetje teveel van het goede. Het enige verschil zal zijn dat ik dan mijn mondeling niet kan oefenen, maar om nu alleen daarvoor naar een nieuw schooljaar te gaan...

Zoals je begrijpt, sta ik echt in dubio ‘what to do now?’.
Ik heb bovenstaande verhaal al een beetje aan ‘mijn juf’ gemaild en haar gevraagd om haar mening. Zij kan natuurlijk als geen ander aangeven wat voor mij het beste is. Hopelijk hoor ik snel haar antwoorden zodat ik die in mijn uiteindelijke beslissing mee kan nemen. Tot die tijd blijft het voorlopig voor mij een ‘nee’, maar dat kan (mijzelf kennende) morgen ook weer veranderen, haha


-6.8 (-0.6)

Het past!

Ben helemaal blij. Het pakje dat ik had besteld en vanmorgen ben op gaan halen past helemaal goed en nog wel in dat gewilde maatje 38. Nu moet ik eerlijk zeggen dat het pakje ook wel echt ruim past hoor, het is eigenlijk meer een 'maat 39', maar gewoon het feit dat er niet '40' staat, doet me zo lekker goed. Dat geeft het gevoel dat ik mijn wekelijkse stukje choco vanavond dubbel en dwars heb verdiend.

Over dat stukje choco gesproken. Ik was er een paar weken lang van overtuigd dat dat stukje choco toch echt wel 10 gram of meer woog. Vorige week heb ik eindelijk een digitale keukenweegschaal gekocht en heb ik vandeweek zo'n stukje eens goed gewogen en wat blijkt. Ieder stukje weegt net iets meer dan 6 gram! WAT? Dan mag ik dus al een veel groter stukje dan ik dacht! Vanavond heb ik mijzelf dan ook het dubbele beloofd, met maar een gewicht van 13 gram! Ben helemaal happy, hahaha.

Voor de niet-lijners klinkt dit misschien een beetje overdreven om met chocola echt in grammen te rekenen, maar in 1 zo'n stukje choco van 13 gram zitten net zoveel calorien als in 1 hele bruine boterham maar dan met 'ietsje' meer vetinhoud.

Tja, en als ik dat pakje volgende week nog steeds wil passen, kan ik dan beter voor iets kiezen dat wat meer vult maar toch hetzelfde aantal calorien telt, toch?

Wat nou uitslapen?

Vorige week kreeg Daryn een briefje van de zwemjuf met het bericht dat de zwemlessen in het paasweekend niet door zouden gaan. YES, eindelijk weer eens uitslapen, of in ieder geval niet verplicht om om 6.45 mijn bed uit proberen te komen om ons klaar te maken voor de les. Toen vandeweek Daryn en mijn moeder ook nog eens op het idee kwamen om te logeren van vrijdag op zaterdag was voor mij natuurlijk het hek helemaal van de dam want dan kon ik echt weer eens proberen om uit te slapen. Meneertje zou per slot van rekening toch niet om half 8 alsnog aan mijn bed staan. Joepie, laat het weekend maar komen. Het was al weer even geleden dat ik uit kon slapen, dus mijn weekend kon bij voorbaat al niet meer stuk.

En wat gebeurt er dan? Jawel, je raadt het al: ik was om 8 uur klaarwakker!!! Kon met geen mogelijkheid meer in slaap vallen en werd binnen een paar minuten al gek van het gedraai en gewoel. Dan maar eruit om te wegen en mijn laptop 'Precious' te pakken. Ik kon dan mooi wat huiswerk doen en kijken of die liters thee van gisteren nog effect hebben gehad.

Om met de weegschaal te beginnen. Die was blijkbaar ook nog niet helemaal wakker want iedere keer als ik erop ging staan, gaf hij een ander gewicht aan. Na 4 keer (!!!) was ik het zat en het gewicht dat ik 2x op het schermpje zag (en wat toevallig gelukkig ook het gemiddelde van die 4x was) is het gewicht dat ik uiteindelijk maar heb genoteerd. En... het is nog 2 ons minder dan gisteren ook, joechei.

Daarna met de laptop weer terug mijn warme bedje in en wat Zweeds werk gedaan. Zelfs om 8 uur 's ochtends is dat nog best een opgave, haha. Nu maar hopen dat het nog ergens op lijkt.

Straks snel wat boodschapjes doen, het zal wel weer retedruk zijn vanwege het paasweekend. Maar ja, eten hebben we toch nodig, dus ik zal er even doorheen moeten. Maar daarna ga ik naar Breda om 'dat pakje' op te halen. Ik hoop zo dat het past, want het is echt te leuk om te laten hangen.

-6,2 (-0,2)

Zuip me klem

Vandaag, volgens mij, al bijna 4 liter en vandaag voornamelijk thee. 

Drinken is natuurlijk heel goed voor je, het reinigt je lichaam, maar het is ook goed voor je vlagen van hongergevoel.

De laatste paar dagen heb ik 's avonds weer de neiging om af en toe wat te eten. Nu zijn dat wel steeds hapjes die qua calorien zijn toegestaan, maar ja. Na het avondeten moet je eigenlijk proberen om zo min mogelijk meer te happen omdat het dan veel minder snel afbreekt. Ik denk ook dat dit de reden is waarom ik de afgelopen week eigenlijk maar 1 onsje ben afgevallen. Vandaag was ik het helemaal zat en na het eten had ik mij voorgenomen om niet meer dan 1 licht stuk fruit te mogen eten. Die pruim heeft anderhalf uur naast me gelegen omdat ik in tussentijd anderhalve liter thee heb meester gemaakt. Toen ik na anderhalf uur zag dat die pruim er nog lag, heb ik hem weggelegd ook. Het was, in mijn ogen, al veel te laat om nog iets te eten, dus is'ie weer terug gegaan naar de fruitschaal.

Nu maar hopen dat het morgen ook zichtbaar effect heeft gehad (al is het maar het 2e onsje van de week eraf).

Morgen ga ik een leuk kledingpakje ophalen. Ik kan er nu nog niet te veel over zeggen, dit heeft zo zijn redenen, maar ik heb er nu al helemaal zin in. Ook daarvoor heb ik minimaal dat onsje minder nodig morgen en vandeweek hopelijk nog een onsje of 2, 3 minder. Het moet volgende week natuurlijk wel mooi vallen. Volgende week kan ik er meer over vertellen en misschien zelfs wel foto's showen. Tot die tijd: mum's the word…

Met oma gaat het inmiddels gelukkig weer iets beter. Haar heup is zo goed herstellende dat ze waarschijnlijk woensdag al uit het ziekenhuis ontslagen zal worden. Helaas is ze alleen nog lang niet zo ver dat ze ook echt naar huis kan. Dus zal ze voorlopig naar een verzorgingstehuis gaan waar ze verder zal werken aan haar herstel. Nu maar hopen dat ze daar net zo goed op haar voeding letten als in het ziekenhuis, want ze mag gewoon niet weer uitdrogen, ik ben bang dat haar dat wel eens fataal zou kunnen worden uiteindelijk.


-6.0 (-0,1)