Vuurdoop

Vandeweek was het zover. Ik heb eindelijk de grote stap gewaagd en mij in mijn bikini in het openbaar vertoond. Het had niet veel gescheeld of ik had het alsnog niet gedaan omdat ik helemaal niet tevreden was. Nu is een vrouw dat al niet snel als het op haar uiterlijk terecht komt, maar voor mijn gevoel had ik er een gegronde reden voor.
Mijn 'zwangerschaps' buikje is nooit mooi teruggeplooid. Ik heb altijd een soort van hangzakje gehouden. Nu ik 10 kilo minder weeg, is dit alleen maar meer zichtbaar geworden waardoor ik altijd zorg dat er precies op die lijn wel een kledingstuk hangt/zit/aanwezig is.
Wat wil nu het geval; mijn bikinibroekje zit net onder die lijn. Nu kan ik dat broekje dan wel wat hoger optrekken, maar dat ziet er dan bij mijn liezen weer niet uit. Typisch vrouwelijk dillemma ongetwijfeld, maar eentje waar ik wel mee zit. Ik vind dat gewoon niet mooi, dus wilde ik de bewust bikini eigenlijk bijna niet aantrekken.
Maar aangezien het zondag echt veel te warm was om in een (zwart!) badpak te lopen en ik wist dat ik me gewoon niet aan moest stellen, heb ik toch de sprong in het diepe gewaagd en me in de bewuste bikini gehesen. 'Als ik nu zorg dat ik constant in dieper water blijf, dan valt die lijn ook niet op' was mijn redenatie.

Van de 2 uur dat we in het zwembad zijn geweest, heb ik me 1 uur en 60 minuten eigenlijk niet helemaal op mijn gemak gevoeld, puur vanwege dat stomme broekje. Dom, ik weet het, maar dat is nu eenmaal het (domme) leed van een vrouw. Die trekt zich dit soort dingen aan en ziet rolletjes die menig man vaak niet zien.
Maar ja, dit heeft nu wel tot resultaat dat ik toch een andere bikini wil gaan kopen. Eentje waar ik me wel in op mijn gemak voel.

-10.3 (+0.2)