1:a advent

Het is zover. Eerste advent is eindelijk aangebroken. Als niet-gelovige is het voor mij eigenlijk niet meer dan het mogen gaan aftellen tot kerst en het excuus om nog meer kaarsjes aan te kunnen steken.

In Nederland deed ik al een paar jaar ook aan deze traditie mee maar als ik nu hier om mij heen kijk, zie je dat het ook veel meer betekent. Dit weekend is het een explosie geweest aan kerstversiering-inkopen. Sommige schappen waren zelfs al leeg, in afwachting om snel weer bijgevuld te worden door het extra personeel dat in andere paden ook al druk bezig was met lege schappen.

Om mij heen hoorde ik ook velen al praten over de versiering die dit weekend opgehangen zou gaan worden. Daar waar in Nederland de meesten hun boom optuigen in de week na Sinterklaas (als traditie na het vieren of gewoon omdat ze het anders te vroeg vinden of wie weet welke andere reden ze hebben), is het traditionele weekend blijkbaar het weekend van het eerste advent.

En ik? Ik moet me als een idioot inhouden om niet mee te doen. Ik heb toch net dat kleine beetje Nederlandse traditie gevoel nog teveel in mijn bloed zitten. Eerst moet 5 december afgesloten worden en daarna komt de boom pas in huis. Al zolang als ik zelf mijn boom optuig in mijn eigen huisje, heb ik altijd weten te wachten tot 6 december en zo ga ik het toch ook dit jaar weer proberen.

We zullen wel als 'die gekke Hollanders' bestempeld worden. 'Zij moeten nog integreren, misschien weten ze dit niet.' We zien wel wat ze ervan vinden. Laat ze maar lekker ;)

Maar... Een heeeeel klein beetje meedoen, mag wel. De eerste adventskaars-standaard staat netjes met 1 kaarsje aan en okay... dat lichttrappetje, dat is hier bijna een wet! Ik kan toch niet tegen de wet in gaan?

Echt gebeurd!

Iedereen die mij echt kent, weet wat voor een koukleum ik ben. Ik kan gerust een vestje pakken als het buiten in de 20 graden is en iedereen loopt te puffen. Iedereen keek mij ook altijd vreemd aan als ik het over de verhuizing naar Zweden had. 'Jij naar Zweden? Daar waar het altijd koud is?' 'Ja, dames en heren, ik ga naar Zweden en neem veel truien mee voor in de winter als het vriest.'

De hele zomer heb ik hier lopen puffen. Zelfs in september liep ik nog in shirtjes zonder vestjes en 's avonds met kloppende voeten van de warmte.

Toch bleef ik wel een beetje zenuwachtig voor als het weer echt om zou slaan en de herfst, winter en vrieskou hun entree zouden maken. Zeker omdat ik toch een beetje op de centen probeer te letten zolang ik geen werk heb.

En wat denk je? Okay, als ik op de bank of aan mijn bureau zit om werk te zoeken, sla ik een dekentje over mij heen. Ook omdat ik dat gewoon lekker vind. Maar als ik verder gewoon in huis bezig ben? Opruimen, wassen, je kent het wel... die verwarming blijft uit en ik heb nergens last van!

Ik kan het zelfs nog veel sterker vertellen... Peter klaagt eerder dat hij het koud heeft dan ik. Ik sta soms verbaasd als hij zegt dat hij de kachel op gaat stoken. 'Heb je het koud dan?'

Wie had dat ooit gedacht? #tochweleenbeetjetrots

Traditie

Na bijna een jaar kunnen we zeggen dat we redelijk zijn geïntegreerd. We hebben voor zover we weten alle tradities overgenomen, we hebben ons aangepast aan de cultuur en spreken de taal al een aardig mondje. We zijn al redelijk verZweedst, zo te zeggen.

Er is alleen toch die ene traditie uit Nederland die we, zeker ik, niet zomaar op kunnen of willen geven; Sinterklaas. Iedereen die mijn bio op FaceBook wel eens heeft gelezen, weet dat ik de goede Sint zelfs als mijn geloofsovertuiging heb ingevuld.

Daryn mocht dus gisteravond, voor hem geheel onverwacht, ineens zijn schoen zetten. Had de grootste lol in hoe ik vol bleef houden dat de goedheiligman heel misschien wel eens een Pietje hier in de buurt kon hebben.

Vanmorgen liet hij dan ook vol trots zijn schoenvulling zien. Een kleine doosje met kerstsnoepjes. Tja, tradities kunnen we proberen hoog te houden maar de Sint&Piet snoepjes liggen hier nog steeds net niet in de winkel. Daryn was hier net zo blij mee, had niet anders verwacht.

Volgend weekend is het eerste advent en voor vele Zweden is dit het startsein om hun huis weer in kerstsferen om te toveren. Ook hier zullen wij nog heel even van die traditie af zien. Die kleine Nederlandse traditie blijft er hier in. Geen boom of versiering in huis voor we de Sint weer uit hebben gezwaaid. Maar op 6 december gaan wij ook los. Niemand die mij tegenhoudt...

Nieuwe blog

Onder het motto 'dat doe ik er gewoon ook nog bij', kreeg ik gisteravond ineens het 'briljante' idee om naast dit blog een Zweedstalig blog te starten. Waarom? Omdat het kan ;)

Het zullen hoogstwaarschijnlijk geen kopieën gaan worden van de blogs hier, misschien toch wel, ik weet het nog niet. Het gaat mij er voornamelijk om om op deze manier mijn Zweedse taalkennis uit te breiden en te verbeteren.

Spannend vind ik het wel. Wie weet sla ik wel de ene taalflater na de andere. Ik weet het alleen nu nog niet want op dit moment hoop ik dat het nog een beetje op grammatica correcte taal lijkt.

Dus aan al mijn volgers die heel toevallig ook de Zweedse taal machtig zijn; be gentle, ik doe echt mijn best.

Mijn prietpraat is te vinden via deze link: Stefanie's Berättelser
Natuurlijk hoor ik graag wat jullie ervan vinden :).

SFI

Ik was het echt zat. Ik ben het al een tijdje maar vandaag was het genoeg geweest.

ik heb mijn stoute laarzen aangetrokken en ben naar Svalöv gereden naar Svalövs Gymnasiet en vanaf vanmorgen half 12 sta ik officieel op de wachtlijst voor extra lessen SFI.

Maar waarom dan? Hoor ik je vragen. Mijn Zweeds is beter dan de gemiddelde emigrant. Soms nog beter dan emigranten die hier al een aardige tijd wonen (Nee, ik probeer niet op te scheppen, het is iets dat mij de laatste tijd erg is opgevallen...).

En toch... Thuis zitten is nu niet echt goed voor je verdere taalontwikkeling. Ik ben niet iemand die de hele dag televisie kijkt of radio luistert dus in huis hoor ik overdag geen Zweeds. Lezen gun ik mijzelf de tijd niet voor want het huis komt niet vanzelf aan kant en die baan komen ze mij ook niet spontaan aan de deur aanbieden.

Ik heb gewoon het gevoel alsof ik nu stil sta, ik kom niet verder en dat kan ik niet uitstaan. Ik heb wat dat betreft veel te weinig geduld. Als het aan mij lag, zou ik het liefst een programma uploaden et voila. Maar helaas lukt dat tot nu alleen nog in films.

Dus, dan maar terug die schoolbanken in. Heb er nog zin in ook. Ben ik gelijk wat meer onder de mensen (want op het platteland zie je maar weinig mensen, tenzij je iedere dag naar de winkel gaat).

Maar voorlopig sta ik op de wachtlijst. Blijkbaar ben ik niet de enige die staat te popelen om de taal echt volledig machtig te worden. Zo heel lang zou het niet dure, zeiden ze. En dan zal ik toch eerst die test moeten doen die uitwijst in welke niveau-klas ik mag plaatsvinden.

Tot die tijd verplicht ik mijzelf om toch iedere dag, al is het maar een uurtje, even wat tijd voor mijzelf te pakken en heerlijk een Zweeds boek in te duiken... Ook niet vervelend hoor ;)

Hartelijk dank voor uw sollicitatie

Sinds 2012 ben ik op en af 'professioneel sollicitante'. Ik heb de nodige brieven op mijn naam staan waarvan ik helaas kan zeggen dat 99% niet met een belonend resultaat zijn afgelopen.

In Nederland mocht ik vaak blij zijn als ik überhaupt al een reactie kreeg en als ik die al kreeg, stond er de standaard tekst in die volgens mij toch ergens op een website 'hoe wijs ik iemand netjes maar zonder te vertellen dat we voor iemand jonger en dus goedkoper hebben gekozen' moet staan.

In Zweden gaat dit fenomeen bijna hetzelfde. Op een klein puntje na: de sluitdatum van de vacature is dan ook precies dat. Stuur je op de dag voor sluiting je sollicitatie in (omdat je soms door de vacaturebomen het bos echt niet meer ziet en je er ook wel eens overheen gekeken kan hebben), dan ding je nog steeds mee naar die felbegeerde baan.

De meeste bedrijven openen namelijk de sollicitatiebrievenbus pas na de sluitingsdatum. Op deze manier krijgt iedereen een eerlijke kans en is de functie niet al vergeven aan de allereerste die wist te reageren. Je wordt hier ook (bijna) altijd van op de hoogte gebracht. Soms zelfs met bericht dat 'Anika Andersson' de perfecte kandidaat bleek te zijn en ze haar veel succes wensen met de functie.

Had ik al verteld dat ik hou van dit land?

Slag bij Landskrona

De eerste keer dat wij bij het huis waar we nu wonen, mochten komen kijken, reden we op de terugweg langs 'een of ander' monument. Peet sprong uit de auto om er snel een foto van te maken zodat we thuis op konden zoeken waar het monument precies voor gemaakt is.

En wat blijkt? Een grote slag heeft hier plaatsgevonden, tot en met in onze achtertuin aan toe. De Slag bij Landskrona vond plaats op 14 juli 1677 tijdens de Skånska Kriget (de oorlog om Skåne) waarin de Denen probeerden Skåne te bemachtigen. De slag en uiteindelijk de oorlog werd (gelukkig) gewonnen door de Zweden.

Deze link verteld iets meer over deze grote slag: http://nl.wikipedia.org/wiki/Slag_bij_Landskrona (let niet op de typefout, de slag vond echt een jaar later plaats in 1677

Op de velden waar deze slag gevochten is liggen vandaag de dag nog steeds vele restanten verborgen.  Vele hulzen, kleine artifacts, maar zelfs ook zwaarden zijn al teruggevonden. Aankomende zomer gaan wij ons zelf ook bewapenen... met een metaaldetector dan wel. Eens kijken wat voor schatten er in onze eigen tuin verstopt liggen.

Fortfarande på väg

Wegen zijn lang. Er zijn snelwegen, omwegen, landweggetjes. Soms kom je een kruising tegen en soms mis je om wat voor redenen dan ook een afslag. Maar de weg gaat altijd door.

Onze weg ook. We zitten nu inmiddels al bijna 7 maanden op een weg die nog geen eindpunt bereikt heeft. Oh, begrijp me niet verkeerd, de weg is vaak prachtig maar we hebben ook hele stukken gezien waar we liever een afslag ervoor voor hadden kunnen nemen om zo de slechte stukken weg over te kunnen slaan.

De weg voor zoonlief en mij begon, zoals bekend op een prachtige maandagmorgen eind april. Voor we goed en wel de auto hadden uitgepakt, deed zich het eerste knelpunt al aan; het huis waar we nog geen maand later in zouden trekken, ging niet door. Hoewel wij toch altijd wel redelijk fool-proof waren, waren het wegkapers toch gelukt ons een afslag te laten missen. Resultaat: als een idioot op zoek naar een andere woning. Veel tijd was er niet, we moesten de woning waar we op dat moment verbleven half juni verlaten omdat dat contract eindigde en nieuwe huurders al stonden te trappelen om het over te nemen.

Vele landweggetjes, kronkelpaadjes en grussvägen later kwamen we uit in Billeberga bij een grote boerderij. Gelukkig, de weg is weer open en we kunnen weer even door. Maar ook dit is een omweg. Een hypotheek krijgen we niet binnen 8-12 maanden dus het is weer even een huurhuis. Maar gelukkig hebben we de mogelijkheid om hier voor 24 maanden onze parkeerplaats van te maken.
Het is een prachtig huis, heel groot ook. Zo groot dat je je af en toe het heen en weer loopt om alles op te ruimen. Maar het is niet ons huis en zo voelt het dan ook.

Maar goed. Die weg zetten we voort. We rijden nog steeds alle wegen en paden af en zullen onze weg vast ook vinden naar ons definitieve standpunt, die parkeerplaats.

Helaas hebben niet alle leden van ons reisgenootschap het mogen redden. Onverwacht moesten we van Amy begin juni afscheid nemen na maar een weekje ernstig ziek te zijn geweest.
Ook een nieuwe aanwinst, de door ons liefkozend omgedoopte ChuckNorris (Nee, niet Chuck of Chuckie, ChuckNorris!), de kat die bij het huis hoorde, hebben we naar de regenboogbrug moeten zien rennen. De weg langs ons huis is niet de veiligste en helaas heeft een mobilist niet goed opgelet en heeft ChuckNorris het niet gered.

Maar er is wel een nieuwe reisgenoot bijgekomen. Desmond vertegenwoordigt nu onze kattenstam van 1. Een prachtige Noorse Boskat. Een kroelert met een eigen willetje.

Een auto zijn we onderweg ook verloren. Een achterligger lette niet goed op waardoor hij hard op onze kleine groene Italiaan is ingereden en het kleintje total-loss heeft gekregen.

Maar we hebben ook prachtige reisdagen gekend, wees niet bang. De wegen naar de twee scholen waar onze kleine reisgenoot naar toe mocht gaan, hebben geleid tot prachtige resultaten. We hebben hem mogen zien groeien tot een heel nieuw mannetje die het beter dan ooit doet.

Het probleem met zijn discalculie lijkt alsof het niet meer een probleem van onzekerheid en verkeerde begeleiding van zijn Nederlandse leerkracht zou kunnen zijn. Hij heeft nog steeds moeite met getallen op te noemen. Zegt nog vaak vierentwintig tegen 42 maar als hij nu twijfelt, laten we het hem in het Zweeds zeggen en dat gaat tot nu toe foutloos. Zijn rekencijfers schieten omhoog en haalt zelfs 100% scores!!

En daar waar ik nooit twijfel over heb gehad maar hetgeen meneertje altijd bang voor is geweest: zijn taalontwikkeling gaat inderdaad net zo snel en goed als ik hem al die jaren in Nederland heb verteld. Hij verbetert ons en heeft al hele gesprekken met vriendjes en leerkrachten, zonder moeite.

Mijn eigen weg gaat nog wat met opstoppingen. Werk is moeilijk te vinden. Het is nu duidelijk dat ik ook in de groep 'buitenlanders' ben toegetreden. De Zweed is echt niet zo racistisch maar zeker bij een nieuw geëmigreerde, is de taal toch een probleem waar ze niet snel op zitten te wachten. Ondanks dat mijn brieven allemaal Zweedstalig zijn, mijn CV ook en gesprekken zijn ook geen probleem. Maar zolang ik geen ervaring op kan bouwen, zal ik niet snel aangenomen worden. Maar ik blijf vrolijk achter het stuur zitten met alle vertrouwen.

We hebben vast nog vele tussenstops en omwegen op onze weg voor we aankomen op onze vast bestemming maar we genieten met volle teugen van het uitzicht. De benzine is hier zowaar goed betaalbaar dus ik ga de tank maar opnieuw volgooien en rij op ons gemak verder...