Wat een dag

Anders kan ik het niet zeggen. Wat een dag was het gisteren. Niet negatief hoor, maar er is zoveel gebeurt...


Het begon al om 9 uur 's ochtends met mijn jaarlijkse functioneringsgesprek. Ik ging er toch wat zenuwachtiger naar binnen dan voorgaande jaren omdat ik natuurlijk nog steeds 'herstellende' ben van een burn-out en je weet maar nooit hoe een werkgever er na een half jaar tegenaan kijkt. Na een kwartiertje! stond ik alweer buiten, helemaal opgelucht want mijn leidinggevende erkent dat het bedrijf 1 van de grootste schuldige factoren is geweest van die burn-out en dat ondanks dat ik de afgelopen maanden weinig aanwezig ben geweest, ik wel mijzelf ben blijven bewijzen. Ze zijn nog steeds supertevreden over mij en zien dat ik de burn-out gebruik om mijzelf te verbeteren.
Dat ik geen mogelijkheden meer krijg om opleidingen te gaan volgen om mijzelf verder te profileren binnen het bedrijf, is natuurlijk logisch, ik heb immers aangegeven dat ik na de verkoop van ons huis direct zal verhuizen en dus het bedrijf zal gaan verlaten. Ik zou daar zelf als werkgever ook geen verdere financiële energie in willen steken.
Het was dus weer eens nergens voor nodig om mij zorgen te maken (duhhhh, is dat niet standaard met mij? En is dat nou net niet een van de redenen wat die burn-out (onder andere) heeft veroorzaakt? Onzekerheid, dat is toch helemaal niets voor mij? haha).


Vervolgens zou het vandaag voor mij mijn allerlaatste parttime-dag zijn. De laatste dag dat ik maar 6 uur hoefde te werken alvorens ik maandag weer terug ben op mijn vaste, normale rooster van 4x7 en 1x4 uur werken.
Helaas moest er perse vandaag een monsterofferte verstuurd worden, hetgene we die ochtend pas te horen hadden gekregen. Aangezien ik de vorige versies had verstuurd aan het bedrijf (het betrof het aanpassen van een reeds gemaakte offerte waar ik ook al een aantal uren mee zoet ben geweest), was ik de klos om de aanpassingen te maken. 'Gelukkig' waren de aanpassingen zo tijdrovend dat ik er tot een uur of 1 mee bezig ben geweest waarna ik nog 2 offertes moest doorsturen waar gelukkig niet zo heel veel werk aan zat. Maar als je om 2 uur al naar huis mag, is dat een enorme uitdaging om dat zonder al te gestrest te raken ook daadwerkelijk op tijd af te krijgen. Eindresultaat: ik ging om tien voor 3 pas weg!


Ach, ik heb een kwartiertje op het schoolplein op een van de bankjes gezeten, even bijkomend van de drukke dag en mij voorbereidend op Daryn's nieuwe rapport die hij die middag mee zou krijgen. Ik was erg benieuwd naar zijn rekencijfer omdat hij daar niet al te denderend sterk in is (komt voornamelijk omdat meneertje rekenen niet leuk vindt en er dus weinig energie in wil steken en dat levert vaak lagere cijfers op dan nodig).
Toen mijn ventje om kwart over 3 naar buiten kwam rennen, wist hij niet hoe snel hij de tas met zijn rapport af moest geven. Niet omdat hij er zo trots op was om hem aan mij te laten zien, nee... meneer wilde bij een vriendje spelen. Dus ging ik na een paar minuten met 2 tassen extra, maar zonder manneke weer naar huis. Ach, dan kon ik tenminste even makkelijk de hondjes uitlaten, even de was opruimen en dan lekker even gaan zitten met mijn boek (inmiddels al HP och Den Flammande Bägaren, oftewel 'HP4', am I good or what? ;-) ).


Maar de hondjes hadden daar blijkbaar heeeeele andere gedachten over...


Ik had de voordeur nog niet eens volledig open of er kwam een ranzige lucht mijn kant op. Zowel Jut als Jul waren namelijk blijkbaar aan de diaree en de sporen daarvan waren duidelijk ruik- en zichtbaar. Een 'warm' welkom thuis dus.
Ik ben vervolgens anderhalf uur bezig geweest om de hele boel weer een beetje geur- en vlekvrij te krijgen. 1 voordeel: er moest toch overal geboend worden, dus dat was meteen ook gedaan. Je zou bijna kunnen zeggen dat het een geluk bij ongeluk was (met de nadruk op bijna)
Toen ik eenmaal klaar was, was het alweer tijd om Daryn op te gaan halen. Daar ging mijn rustige middagje voor mijzelf dus weer eens.


Ik was na deze gebeurtenissen zo kapot dat ik die avond weinig meer heb gedaan. Heb nog wat TV gekeken en in bad geweekt, maar iets intensievers kreeg ik niet meer voor elkaar.


Positief extraatje: de weegschaal gaf gisterochtend eindelijk de echte halfway marker aan, met andere woorden: het was gisterochtend eindelijk officieel dat ik 4.5 kilo kwijt ben!