In A Twinkling

Thursday, 25 March 2010

Pfffff....

Zo heerlijk voldaan als ik gisteravond was, zo moe ben ik nu. 


Het nadeel is dat ik dan vaak echt niets kan hebben. De hondjes zijn al snel te veel en Daryn moet dan ook niet te veel aan mijn hoofd zeuren. Gelukkig heeft Daryn vaak al snel door dat mama moe is en probeert hij wel om zelf ook wat rustiger te zijn, of hij gaat gezellig buiten spelen. Jammergenoeg luisteren alleen die hondjes niet naar diezelfde stem en blijven Truus en Truffel gewoon doorgaan. Met als gevolg dat ik nog vele malen sjagerijniger word dan dat ik al was. Zeker Katey kan dan bij mij het bloed onder mijn nagels vandaan krijgen. Alsof ze het express doet.


Uiteraard probeert ze me juist op te vrolijken door met mij te willen spelen, maar ze wil maar niet snappen dat ik juist even wat rust wil hebben. Ze zou mij al enorm veel goed doen door gewoon gezellig aan mijn voeten te gaan liggen, of met haar koppie op mijn schoot. Dan kom ik echt wel tot rust. Maar om een of andere reden draait ze juist 180 graden om en wordt ze uberdruk en wil ze absoluut niet luisteren.


Gelukkig heb ik dan haar bench nog als middel om haar toch rustig te krijgen. De bench is haar mandje en dat daar nou toevallig een deurtje voor zit, is voor mij echt een geschenk. Zij wordt vaak rustig en ik krijg de kans om eventjes op adem te komen en weer mijn hoofd op een rijtje te krijgen en zo de rest van de dag weer aan te kunnen.  


(heel toevallig kreeg ik vandaag van het bazinnetje van 1 van haar zusjes een mail dat zij momenteel met precies hetzelfde kampt: dametje is (net als Katey) momenteel ook erg rusteloos, erg druk en blijft maar om speelse aandacht vragen, ook al krijgt ze dat al de hele dag (Katey eist het vaak gewoon op). Ik was even heel blij dat ik echt niet de enige ben die af en toe zo over ons Truffeltje denkt)


Of ik zo even kan gaan zitten en bij kan komen, zit er waarschijnlijk niet in. We gaan zo mijn en Daryn's paspoort ophalen, schoenen voor Daryn scoren en als cadeautje aan mijzelf ga ik me zo verwennen met een nieuwe riem (tja, echt spannend is het nog niet, maar de grote inkoop met allemaal afgeslankte shirtjes en rokjes, die komt nog :-), hopelijk werkt die riem zo ook al met opbeuren). Aangezien we pas weg kunnen als Daryn's vriendje zo naar huis is, moet ik dus nu al aan het eten gaan beginnen om dan straks als we weer terugkomen niet al te laat aan tafel te hoeven.


Met andere woorden, eigenlijk ben ik nu hardstikke dom bezig, eigenlijk zou ik deze blogtijd goed kunnen gebruiken om even te gaan zitten en ontspannen te lezen in mijn boek. Maar ja, aan de andere kant ben ik wel mijn verhaal weer even kwijt en dat lucht ook weer even op.


ps: Vanmorgen gaf de weegschaal een wat stabieler gewicht aan: totaal -5kg nu. Ondanks dat het nog steeds 2 ons verschil is met mijn supergewicht van afgelopen zondag, is dit toch wel weer een hoogtepunt en dus een melding waard.

1 comment:

Liesepies said...

Ja helaas bestaan er geen betere spiegels dan onze eigen viervoeters. Ik heb ook zo´n uitermate goede spiegel. Voel ik me rusteloos en vervelend, dan is die kleine herder dat ook. Hoe oud ze ook is. Hetzelfde geldt voor die troela´s van jullie. En zeker Kate is een druktemaker. Veel sterkte ermee.