Nog 1 uurtje...

Mijn eerste fulltime werkweek zit er eindelijk bijna op. Na bijna een half jaar mocht ik het deze week weer eens proberen om het 32 uur vol te houden. Stom eigenlijk hoe snel een mens kan wennen aan minder uren werken. Van die 6 maanden heb ik er ongeveer 4 van maar halve dagen gewerkt en de gedachte aan meer maakte mij alleen maar bang. Je gaat dan langzaam opbouwen naar 5 uur, dan 6 en uiteindelijk 7 uur (mijn ww is 4 dagen 7 uur en 1 dag 4, met andere woorden; ik werk schooltijden).


Hoe is die eerste week ‘terug’ bevallen? Ik ben kapot! Ik ben heel lang niet meer zo moe geweest. Ik merk echt heel goed dat mijn lichaam het nog niet is gewend. Langzaam komt het op werk wel weer terug, maar zodra ik op de fiets stap, krijg ik de klap. Ik voel mijzelf moeier worden met iedere kilometer.

Het voordeel van weer mijn normale uren werken is dat ik weer meer kan doen op een dag qua werken. Ik kan eindelijk die offerte eens in 1x afmaken in plaats van hem eerst voorbereiden en een dag later pas afmaken. Mijn bureau is ook nog nooit zo leeg geweest (yay, eindelijk, daar doe ik ook al ruim 2 jaar over om dat voor elkaar te krijgen).

Maar toch geloof ik dat ik nu eens met recht mag zeggen dat ik aan weekend toe ben. Nog maar een uurtje te gaan, het kan me nu niet snel genoeg gaan...