Hoe een lang weekend toch ineens snel voorbij kan zijn…

Zo zit je op vrijdagavond een blog over ‘niets’ te schrijven, belovende de volgende dag te updaten met een hopelijk beter verhaal dan die avond, en zo is het ineens al weer maandagochtend en realiseer je je dat je het hele weekend niet geblogd hebt.

En ik kan ook weer niet zeggen dat er niets is gebeurd, want dat is er wel en dat begon direct na het posten van mijn laatste blog.

Mijn kleine ventje was al een paar daagjes niet helemaal zichzelf, die vrijdagavond klaagde hij ook al over buikpijn. Dus dat was op vrijdag vroeg naar bed en hopen dat het de volgende ochtend wel over zou zijn. Maar, toen ik hem voor het slapen nog even toe wilde dekken, werd dat vreemde enge gevoel van die middag bevestigd. Ik had ’s middags op werk al zo’n vreemd voorgevoel dat het niet goed zou gaan die nacht en dat hij om wat voor reden dan ook tussen ons in zou slapen. Toen ik zijn kamer binnenkwam, gaf de lucht die mij tegemoetkwam gelijk weer dat gevoel en in zijn bedje lag de rest van de bevestiging. Daryn heeft namelijk wel eens de neiging om in zijn slaap over te geven. Dit heeft hij al een paar keer gedaan en na een paar verontrustende telefoontjes naar de huisarts, blijken we hier ons echt geen zorgen over te hoeven maken, dit schijnt echt geen kwaad te kunnen. Maar ja, je moet het toch opruimen, die kleine weer schoon zien te krijgen en hij kan die nacht natuurlijk zijn bedje niet meer in, dat is logisch.
Na een erg lange nacht (meneer die maar niet in slaap kon vallen en nog twee beurten boven de bak) was hij de volgende dag nog lang niet opgeknapt en had hij inmiddels koorts erbij.
Wat wordt het dan ineens weer een klein hummeltje. Zo zielig op die bank, niets willen eten, zelfs liever bijna niets drinken (maar dat is pech, dat moet) en alleen maar willen hangen, het liefst lekker tegen je aan (en dat vind ik toch wel zooo erg, haha).

Ik had die zaterdag nog wel het voornemen om te bloggen, ik had immers weer iets over te schrijven. Nadat Daryn naar bed was, wilde ik nog heel even met een kopje thee zitten, voor ik ‘Precious’ zou pakken en mijn verhaal neer wilde pennen. Tja, dan worden je ogen zwaar en voor je het weet is het ineens 11 uur en te moe (ondanks die 2 uur slaap op de bank) om zelfs nog maar de flap open te gooien. Dan morgen maar, dacht ik.

Dat ‘morgen’ begon pas rond het middaguur. De dag en nacht ervoor had me zo gesloopt dat ik pas om 12 uur ’s middags wakker werd! Help, ik had nog zoveel te doen! Eenmaal beneden en aangekleed had ik alleen weinig zin om nog ‘zoveel te doen’. Vond het veel belangrijker om mijn boek nu eindelijk eens uit te lezen. Daar deed ik alweer ruim een half jaar over en nu was ik het zat. Mijn streven lag dus ook meer bij het uitlezen van mijn boek dan het afmaken van de was en er moest ook nog wat huiswerk gemaakt worden, hmmm...

Het boek uitlezen is me dan ook gelukt en de was en mijn huiswerk ook. Alleen toen ik eenmaal overal mee klaar was, was het ook alweer tijd om te gaan slapen. Potjandosie, weer niet geblogd, daar moet ik toch wat aan gaan doen.

En dat doe ik dus eindelijk nu, stiekem op werk. Maar ja, ik moet ergens prioriteiten stellen, toch?

Als alles een beetje meezit, wordt het morgen weer een officiele weegdag. Ik weeg me wel iedere dag, maar ik wil 1x in de week de balans opmaken. Het afgelopen weekend heb ik ook zo geschommeld, dat er nu helemaal geen peil op te trekken is. Wel zitten mijn spijkerbroeken inmiddels een stukje ruimer, dus het gaat nog steeds de goede kant op.