1 jaar Luna

Volgende week is het alweer een jaar geleden dat Luna bij ons is komen wonen. Wat is dat snel gegaan zeg en toch kan ik mij geen leven zonder haar meer voorstellen.

Toen ze vorig jaar met ons meeging, was het eigenlijk de bedoeling dat wij een soort ‘tussenthuis’ voor haar zouden zijn tot wij een goed tehuis voor haar zouden vinden. Een gouden mandje had ze zeker verdiend na wat ze allemaal in haar leventje mee heeft moeten maken. En dat ze een bewogen leventje heeft gehad, werd al direct erg duidelijk.

Mijn hemeltje wat was ze bang. Bang voor alles en iedereen. Alles werd wantrouwt. Ook zagen we al snel dat ze niet veel buiten kwam of onder de mensen. Het was een drama om haar mee te nemen naar de winkels. Toch bleven we volhouden omdat we allebei vonden dat ze daar wel tegen moet kunnen. Hopelijk konden we op die manier een klein beetje van die angst voor mensen wegnemen. Snoep en speeltjes was ze ook niet gewend en wist in het begin niet wat ze nou met dat botje moest doen (dit was ook duidelijk aan haar gebit te zien... arm beest).

Al snel merkten we vorderingen bij Loeneke, ze liep na een paar weken al wat rustiger met ons mee over het winkelcentrum, ze begon ook familie om ons heen wat meer te vertrouwen (en tot op de dag van vandaag is ze dolenthousiast als ze mijn moeder ziet aankomen en gaat ze kwispelend bij de deur zitten. Of dit nou iets te maken kan hebben met de tractaties die mijn moeder standaard meeneemt, durf ik niet te zeggen ;-) ). Ze bleek ook een echte kroelkont te zijn en kwam iedere avond gezellig bij je liggen op de bank of aan je voeten. Het werd echt een heel ander hondje.

Alles ging perfect TOT er op een dag in haar buurt een pallet op de grond viel waar ze zo van schrok. Vanaf dat moment zagen we haar weer langzaam terugkruipen in dat bange schulpje. Met man en macht proberen we nu al bijna een jaar om haar hier weer uit te krijgen, maar wat we ook proberen, het lukt niet meer. Ze is zo beschadigd dat zij het zichzelf niet toestaat om zich te laten helpen. Haar uitlaten is dus soms ook echt een drama. Zeker als je haar laat lopen langs de uitlaatstrook die redelijk in de buurt ligt van een fietspad. Om een of andere reden heeft ze een panische angst voor fietsers, ze heeft zich zelfs een keer uit haar riem gewurmd omdat ze zo bang was van een klein groepje fietsers. Wat daar de reden van is, weten we nog steeds niet. We hebben het geprobeerd te achterhalen via haar vorige baasje, maar die geeft bijna standaard niet thuis. Alle vragen over haar wuift ze weg (als ze uberhaupt al antwoord geeft, wat ze 9 vd 10 keer niet eens doet) en zegt ze dat ze daar bij haar geen last van had of dat het haar nooit was opgevallen. Ons vermoeden is dat zij als pup een keer hard is aangepakt door iemand met een fiets. Misschien een voormalig vriendje van haar bazinnetje dat haar een keer een schop heeft gegeven terwijl hij op de fiets zat, of zo iets dergelijks.

Toen we merkten dat die angst toch niet meer uit haar te krijgen is, hebben we besloten om te stoppen met het zoeken naar een nieuw baasje voor haar. We wilden haar niet NOG een keer naar een nieuw thuis brengen terwijl ze ook juist hier een beetje begon te wennen aan ons en aan het gevoel van een thuis. We wilden haar juist niet meer het gevoel geven dat een baasje haar weer in de steek zou laten...
(en daarbovenop is ze zo’n schat dat we haar niet meer wilden laten gaan)


Dat ze niet al te dol is op katten en kleine hondjes, werd ook al snel duidelijk. Haar vorige bazinnetje vertelde, bijna vol trots, dat ze ooit een kat heeft aangevallen die het verhaal niet overleefd heeft. Dat werd dus even opletten als poes Amy de huiskamer in wilde. Inmiddels is ze al een stuk rustiger rondom Amy, maar we kunnen haar nog steeds niet alleen met Amy in 1 ruimte laten.
Ook kleine hondjes heeft ze iets tegen, wat snappen we ook niet helemaal, maar ze wil er liever niets van weten. En als Katey juist op een klein hondje af wil gaan (want madam denkt nog steeds dat ze ook zo’n klein schoothondje is...) om mee te spelen, knapt er iets in Luna en wil ze er op af! Zo ook een paar weken geleden. Ik was de dames aan het uitlaten toen we buren van verderop tegenkwamen die hun kleine viervoeter aan het uitlaten waren. Kaateke ging er gelijk vrolijk op af, wat Luna niet kon hebben, dus die wilde er ook op af.
Ik kan je vertellen dat 2 wolfhonden die beiden dezelfde kant op willen ERG sterk zijn. Ik hield het dus ook bijna niet (ondanks de speciale anti-trek-riemen!!!) en schoof steeds dichter richting dat hondje toe en wat ik ook probeerde, jut en jul luisterden niet en gingen op hun doel af. Kate nog steeds om te spelen en Luna om het tegen te houden. Het eindresultaat: Luna hing dus bijna in die hond en het arme beestje heeft er een kleine beet bij haar achterste aan overgehouden!
Gelukkig is het beestje (en haar eigenaar) inmiddels weer helemaal opgeknapt, maar Luna heeft er nog steeds last van.
Ze leek er zo van geschrokken dat ze sindsdien helemaal van slag is. Uitlaten vind ze nu helemaal een crime en trilt helemaal als wij aan komen zetten met haar riem. Aangezien ik ze nu niet meer samen uit durf te laten uit angst voor een herhaling, moet Luna dus ook alleen de wandeling maken. Dit vindt ze ECHT niet leuk, ze heeft nu Katey niet om op terug te vallen en om te kalmeren. Als het aan haar ligt, gaat ze rennend naar de uitlaatstrook, doet ze wat ze moet doen en dan met sneltreinvaart weer mee terug naar huis.
Dus ook voor haar hopen we maar op een snelle verkoop van het huis. In Zweden heeft ze veel minder last van deze angsten omdat ze daar veel minder mensen tegenkomt en we veel meer bij haar zijn.

Maar al met al, Luna is een schat van een hond die zich heerlijk thuisvoelt bij ons. Ze heeft al aardig wat van Katey’s eigenschappen overgenomen, zoals bietsen en dergelijke :-) en wij genieten dagelijks van haar aanwezigheid. Een echte aanwinst voor ons gezinnetje dus...