Aanstaande zaterdag is het weer zover, dan komt de grootste kinderleugen weer aan in Nederland. Als ouder leer je je kind om nooit te liegen want dat mag niet, maar wat doen wij nu? Wij doen eigenlijk precies datgene dat we onze kinderen verbieden; we liegen 3 slagen in de rondte en alles en iedereen doet eraan mee.
Vanaf kleins af aan ben ik al een grote fan van Sinterklaas geweest. Zelfs toen ik 'erachter kwam' bleef hij stiekem een grote held van mij. Ieder jaar zit ik weer op zaterdag voor de televisie om de intocht te kijken (en mis Aart Staartjes nog steeds...) en ieder jaar weer krijg ik een warm gevoel als ik de goedheiligman voet aan wal zie zetten en wens ik mijzelf heel stiekem weer een klein meisje die de waarheid nog niet weet.
Ik vond het een geweldige tijd, die 8 jaar dat mijn ouders tegen mij logen (en zich maar af bleven vragen wanneer ik het nou eens doorhad) en hoe stoer ik het ook vond dat ik 'het' nu wist, van binnen vond ik het echt jammer dat het achteraf allemaal niet echt bleek te zijn.
Maar toch ben ik nooit boos geweest op mijn ouders dat ze mij hebben voorgelogen. Maar waarom voel ik mij dan nu wel schuldig? Ik vind het echt heerlijk om hem zo op te zien leven, met de wetenschap dat mijn kleine mannetje er straks, net als ik, achter moet komen dat het een grote leugen is geweest. Een fabel waarin we een kind laten geloven dat als hij of zij niet lief is, het geen cadeautjes zal krijgen. Ik ben zelfs al helemaal vrolijk voor hem zijn cadeaus gaan kopen en kan ook deze keer weer niet wachten om zijn gezicht te zien zodra hij het pakketje in zijn handen krijgt.
Aan de ene kant hoop ik voor mijn schuldgevoel dat hij er snel achterkomt dat het allemaal niet helemaal is zoals hij denkt. Aan de andere kant hoop ik dat hij nog heeeeeeeel lang de leugen mag geloven... dat ik mijn 'geloof' via hem nog lang mag uit blijven oefenen...
liefs,
a believer
Wednesday, 12 November 2008
Sunday, 2 November 2008
Dagboek van een wolfhond
Nu mijn eerste week erop zit bij mijn nieuwe baasjes, wordt het tijd eens te evalueren wat ik allemaal heb geleerd en wat ik verder allemaal heb beleefd.
Vorige week heb ik afscheid moeten nemen van mijn eerste alpha en mijn mama. Mama zag ik al wat minder omdat ze vond dat ik al zo groot gegroeid was dat ik de wereld best zonder haar aan kon. Dat vond ik wel heel lief van haar, ze heeft heel veel vertrouwen in mij. Maar ik mis haar best wel een beetje hoor, net als al mijn broertjes en zusjes. Ik heb ze een dag later nog even gehoord, maar toen ik achter een vreemd ding (leptop? Wat het is weet ik niet, maar dat zeggen ze steeds tegen dat ding) ging kijken waar ze nou waren (achter dat ding kwam hun gekef vandaan, dus daar moesten ze toch zitten, leek mij) zag ik niemand. Toen maar onder de tafel kijken waar dat ding opstond, maar ook geen broertje, zusje of mama... Toen werd ik helemaal gek, ik snapte er echt niets meer van. Ineens was midden in een blafje ook alle geluid weg. Sindsdien heb ik het niet meer gehoord. Volgens mijn nieuwe alpha’s zal ik ze allemaal echt nog wel een keertje zien, dat hebben ze mij beloofd (en anders ga ik ze gewoon heel hard bijten tot ze me wel meenemen).
Ik heb deze week wel heel veel nieuwe woorden geleerd. ‘Kateymagniet’, ‘Kateygoedzo’ en ‘Kateygroteplas’ heb ik toch wel het meest gehoord. Ik probeer er nog achter te komen waarom alle woordjes met ‘Katey’ beginnen, misschien is dat normaal in de mensenwereld. Ik begin er ook langzaam achter te komen wat ze allemaal betekenen. Volgens mij is ‘Kateymagniet’ een teken dat ik iets doe wat niet de bedoeling is, maar het kan net zo goed mijn naam zijn. ‘Kateygoedzo’ zeggen ze zo overdreven vrolijk dat dit toch echt alleen maar positief kan zijn, als ik niet in de huiskamer lek, of als ik niet lekker ga knabbelen aan de tafel of zo. Dat vind ik ook zo grappig; als ik niet lek in de huiskamer zeggen ze ‘Kateygoedzo’, maar lek ik wel op het grasveld zeggen ze ‘Kateygroteplas’, snappen jullie het nog? Ik heb mijzelf in ieder geval maar aangeleerd dat iedere keer als mijn alpha’s een woord met ‘Katey’ erin zeggen, dat ik dan naar ze kijk om te zien wat ze van me willen. Dat vinden ze ook heel goed, want dan worden ze ook weer heel enthousiast.
Ze vinden het niet leuk als ik in dat kleine traliehuisje lek en ik geloof dat ik ze daar gelijk in ga geven. Het is toch wel een fijn en veilig huisje waar alleen ik in pas. Zelfs die kleine alpha past er bijna niet in en als hij het probeert zegt mevrouw alpha ‘Darynmagniet’ (lijkt wel erg veel op ‘Kateymagniet’, dus volgens mij is het toch iets van een waarschuwing of zo).
Naar buiten is ook een nieuwe gebeurtenis. Natuurlijk ben ik al heel veel buiten geweest, maar dat was dan bijna altijd in dat open traliehuis zonder dak (mijn vorige alpha noemde dit volgens mij iets van ‘buitenren’ of zo). Nu krijg ik een lijntje aan mijn bandje om mijn nek waar ze van mij van verwachten dat ik dan meeloop. Denken ze nu echt dat ik weg ga lopen? Ik weet toch ook ongeveer waar ik nu woon, oke ik weet niet precies hoe ik er moet komen, maar ik kan je inmiddels het huis zo aanwijzen als ik in mijn straat sta.
Had ik je trouwens al verteld over die miauw-honden? Er loopt een zwarte van in huis en dat is toch wel zo grappig. Ze zijn veel kleiner dan ik ben (altijd handig) en ze maken een vreemd miauw-geluid (helemaal als je achter ze aan rent, hihi).
Ik heb inmiddels al een paar eigen hobbies gevonden. Ik vind het bijvoorbeeld geweldig om achter de miauw-hond aan te rennen. Of aan alles en iedereen te bijten, hoe harder hoe leuker, maar als ze van die gekke huil-geluidjes maken, stop ik wel want volgens mij doet het dan toch wel pijn. Spelen met mijn nieuwe alpha’s vind ik ook geweldig, ze hebben me heel veel speelgoedjes en knuffeltjes gegeven waar we met zijn allen mee spelen. Kleine alpha moet dan altijd heel hard lachen en dat vind ik dan ook weer leuk. Dan ga ik extra mijn best doen om hem nog harder te laten lachen (dat hoort toch ook? Ik hoor het mijn alpha’s toch naar hun zin te maken? Braaf ben ik he?).
Wat ik nog meer geleerd heb deze week, zullen mijn alpha’s in een filmpje en foto’s laten zien. Nu ga ik weer even een tukkie doen, na al die inspanningen.
Groetjes van een wolfhondje
Vorige week heb ik afscheid moeten nemen van mijn eerste alpha en mijn mama. Mama zag ik al wat minder omdat ze vond dat ik al zo groot gegroeid was dat ik de wereld best zonder haar aan kon. Dat vond ik wel heel lief van haar, ze heeft heel veel vertrouwen in mij. Maar ik mis haar best wel een beetje hoor, net als al mijn broertjes en zusjes. Ik heb ze een dag later nog even gehoord, maar toen ik achter een vreemd ding (leptop? Wat het is weet ik niet, maar dat zeggen ze steeds tegen dat ding) ging kijken waar ze nou waren (achter dat ding kwam hun gekef vandaan, dus daar moesten ze toch zitten, leek mij) zag ik niemand. Toen maar onder de tafel kijken waar dat ding opstond, maar ook geen broertje, zusje of mama... Toen werd ik helemaal gek, ik snapte er echt niets meer van. Ineens was midden in een blafje ook alle geluid weg. Sindsdien heb ik het niet meer gehoord. Volgens mijn nieuwe alpha’s zal ik ze allemaal echt nog wel een keertje zien, dat hebben ze mij beloofd (en anders ga ik ze gewoon heel hard bijten tot ze me wel meenemen).
Ik heb deze week wel heel veel nieuwe woorden geleerd. ‘Kateymagniet’, ‘Kateygoedzo’ en ‘Kateygroteplas’ heb ik toch wel het meest gehoord. Ik probeer er nog achter te komen waarom alle woordjes met ‘Katey’ beginnen, misschien is dat normaal in de mensenwereld. Ik begin er ook langzaam achter te komen wat ze allemaal betekenen. Volgens mij is ‘Kateymagniet’ een teken dat ik iets doe wat niet de bedoeling is, maar het kan net zo goed mijn naam zijn. ‘Kateygoedzo’ zeggen ze zo overdreven vrolijk dat dit toch echt alleen maar positief kan zijn, als ik niet in de huiskamer lek, of als ik niet lekker ga knabbelen aan de tafel of zo. Dat vind ik ook zo grappig; als ik niet lek in de huiskamer zeggen ze ‘Kateygoedzo’, maar lek ik wel op het grasveld zeggen ze ‘Kateygroteplas’, snappen jullie het nog? Ik heb mijzelf in ieder geval maar aangeleerd dat iedere keer als mijn alpha’s een woord met ‘Katey’ erin zeggen, dat ik dan naar ze kijk om te zien wat ze van me willen. Dat vinden ze ook heel goed, want dan worden ze ook weer heel enthousiast.
Ze vinden het niet leuk als ik in dat kleine traliehuisje lek en ik geloof dat ik ze daar gelijk in ga geven. Het is toch wel een fijn en veilig huisje waar alleen ik in pas. Zelfs die kleine alpha past er bijna niet in en als hij het probeert zegt mevrouw alpha ‘Darynmagniet’ (lijkt wel erg veel op ‘Kateymagniet’, dus volgens mij is het toch iets van een waarschuwing of zo).
Naar buiten is ook een nieuwe gebeurtenis. Natuurlijk ben ik al heel veel buiten geweest, maar dat was dan bijna altijd in dat open traliehuis zonder dak (mijn vorige alpha noemde dit volgens mij iets van ‘buitenren’ of zo). Nu krijg ik een lijntje aan mijn bandje om mijn nek waar ze van mij van verwachten dat ik dan meeloop. Denken ze nu echt dat ik weg ga lopen? Ik weet toch ook ongeveer waar ik nu woon, oke ik weet niet precies hoe ik er moet komen, maar ik kan je inmiddels het huis zo aanwijzen als ik in mijn straat sta.
Had ik je trouwens al verteld over die miauw-honden? Er loopt een zwarte van in huis en dat is toch wel zo grappig. Ze zijn veel kleiner dan ik ben (altijd handig) en ze maken een vreemd miauw-geluid (helemaal als je achter ze aan rent, hihi).
Ik heb inmiddels al een paar eigen hobbies gevonden. Ik vind het bijvoorbeeld geweldig om achter de miauw-hond aan te rennen. Of aan alles en iedereen te bijten, hoe harder hoe leuker, maar als ze van die gekke huil-geluidjes maken, stop ik wel want volgens mij doet het dan toch wel pijn. Spelen met mijn nieuwe alpha’s vind ik ook geweldig, ze hebben me heel veel speelgoedjes en knuffeltjes gegeven waar we met zijn allen mee spelen. Kleine alpha moet dan altijd heel hard lachen en dat vind ik dan ook weer leuk. Dan ga ik extra mijn best doen om hem nog harder te laten lachen (dat hoort toch ook? Ik hoor het mijn alpha’s toch naar hun zin te maken? Braaf ben ik he?).
Wat ik nog meer geleerd heb deze week, zullen mijn alpha’s in een filmpje en foto’s laten zien. Nu ga ik weer even een tukkie doen, na al die inspanningen.
Groetjes van een wolfhondje
.JPG)
Thursday, 9 October 2008
Anderhalf jaar
Zolang heb ik het voor elkaar gekregen om stil te blijven. Iets dat voor mij toch wel als onmogelijk bestempeld mag worden. Maar het is me gelukt, en hoe.
Anderhalf jaar geleden hebben broertjelief Vincent en zijn toenmalige vriendin Tina namelijk besloten om te gaan trouwen en ik mocht daar, samen met Peet heel trots, ceremoniekoppel voor zijn. Ik hoor je denken ‘waarom moet dit stilgehouden worden dan?’ Omdat de bruiloft erg klein zou worden en er maar een heel klein clubje zou worden uitgenodigd. Daarbovenop kreeg ik natuurlijk informatie te horen die ik niet eens aan onze moeder mocht vertellen (sorry mam, was voor een goed doel ;-)).
In die 18 maanden hebben we, samen met het bruidspaar (of ook wel ‘B’ en ‘BG’ genoemd), alle wensen en ideeën besproken, hebben we trouwlocaties bekeken en de fotograaf uitgezocht. Wat je maar kunt verzinnen, ik mocht het meemaken.
En toen brak eindelijk hun dag aan en ik geloof dat ik toch wel mag zeggen dat het allemaal perfect is verlopen. Tina zag er echt ongelofelijk mooi uit en Vin zag ik voor het eerst als ‘broer’ (ipv mijn kleine broertje ;-) ).
Nogmaals, Vin en Tina, wil ik jullie hartelijk bedanken voor deze eer. Zowel Peet als ik vonden het geweldig om jullie dag tot een succes te maken. We hebben er hard aan gewerkt, maar ik denk dat we er allemaal met veel plezier naar terug kijken.
Liefs, Steefje (once known as ‘CM1’)
Anderhalf jaar geleden hebben broertjelief Vincent en zijn toenmalige vriendin Tina namelijk besloten om te gaan trouwen en ik mocht daar, samen met Peet heel trots, ceremoniekoppel voor zijn. Ik hoor je denken ‘waarom moet dit stilgehouden worden dan?’ Omdat de bruiloft erg klein zou worden en er maar een heel klein clubje zou worden uitgenodigd. Daarbovenop kreeg ik natuurlijk informatie te horen die ik niet eens aan onze moeder mocht vertellen (sorry mam, was voor een goed doel ;-)).
In die 18 maanden hebben we, samen met het bruidspaar (of ook wel ‘B’ en ‘BG’ genoemd), alle wensen en ideeën besproken, hebben we trouwlocaties bekeken en de fotograaf uitgezocht. Wat je maar kunt verzinnen, ik mocht het meemaken.
En toen brak eindelijk hun dag aan en ik geloof dat ik toch wel mag zeggen dat het allemaal perfect is verlopen. Tina zag er echt ongelofelijk mooi uit en Vin zag ik voor het eerst als ‘broer’ (ipv mijn kleine broertje ;-) ).
Nogmaals, Vin en Tina, wil ik jullie hartelijk bedanken voor deze eer. Zowel Peet als ik vonden het geweldig om jullie dag tot een succes te maken. We hebben er hard aan gewerkt, maar ik denk dat we er allemaal met veel plezier naar terug kijken.
Liefs, Steefje (once known as ‘CM1’)
Thursday, 4 September 2008
GEZINSUITBREIDING!!!!!
Het is deze week precies 5 jaar geleden dat we helaas erg vroeg afscheid hebben moeten nemen van ‘ons meisje’ Sharon, onze Mechelaar. Een grote tumor in haar hersenen heeft haar maar 9 jaar oud laten worden. Nu, 5 jaar later, mogen we een nieuw 4-voetig meisje in ons leven verwelkomen.
Toen we afscheid moesten nemen van Sharon konden we ons niet indenken dat we ooit nog een nieuw hondje zouden verwelkomen, de wond was te vers natuurlijk. Zelfs vorig jaar moesten we er nog niet aan denken. Tot begin dit jaar ineens de kriebels weer kwamen, we misten de wandelingen steeds meer. Ook het gevoel van veiligheid na de inbraak speelden grote parten en natuurlijk de liefde die je alleen van een hond kan krijgen (laten we eerlijk zijn, die affectie en liefde zul je niet bij een kat vinden…)
Al jaren zijn we gecharmeerd van wolfachtigen (je moet Peet zien als we in de dierentuin langs de wolven komen… laat hem daar maar achter en kom hem een uurtje later maar op halen, dat werkt het beste, anders sta je daar gewoon een uur lang…) maar de gedachte dat we ons ‘beessie’ niet zomaar binnen kunnen houden stond ons niet zo aan. TOEN kwamen we ineens op een wolvenras dat superlief is en heel goed binnen te houden is; de Tsjechoslowaakse Wolfhond! Een ras dat echt superlief is voor de medemens ook nog eens. We zijn ons gaan verdiepen en konden niet geloven hoe perfect dit ras in ons leven zou zijn. We houden wel van een wat intelligenter ras en dit is een super intelligent ras. Maw, helemaal goed dus…
We hebben ons meteen op meerdere lijsten ingeschreven waar binnen nu en een half jaar puppies geboren konden worden en 1 adres gaf ons echt een supergoed gevoel. Een Belgisch gezin dat met 1 van hun 2 ‘Tsjechen’ een nestje wilde hebben. Ze waren zo enthousiast en gaven echt het gevoel alsof ze zelf zwanger waren ipv de hond zelf. Om de paar dagen gaven ze een update en we hebben zelfs een grote collectie ‘zwangere foto’s’ verzameld de afgelopen 2 maanden.
‘Rond 5 september’ was de mama uitgerekend en sinds een week hebben een nieuw werkwoord in dit huis geïntroduceerd ‘F5-en’ oftewel, het verversen van een (internet)pagina. Ik kan wel stellen dat dit fenomeen de afgelopen 2 dagen VEELVULDIG is toegepast! We voelden ons allemaal weer een beetje zwanger en de navragen naar ‘of er al nieuws was’ was een veelgehoorde en –gebruikte vraag.
Toen was het gisterochtend om 5:50 ineens zover, de mamahond gaf aan dat het nu toch wel een beetje tijd ging worden. De ontsluitingsfase trad in en toen werd het wachten helemaal ondragelijk. Concentratie op werk was onmogelijk en iedere vorm van afleiding was welkom (Vin en Tina, jullie hebben me gisteren zeker geholpen zonder dat jullie het weten ;-) ). Maar de mamahond had blijkbaar waarschijnlijk nog weinig zin om te werpen en hield ze lekker bij zich, veilig geborgen in de baarmoeder.
Tot erg laat in de avond (zeg maar gerust nacht) hebben we opgezeten en driftig ‘ge-F5’d’ maar nog steeds geen nieuws. Zelfs vanmorgen om half 7 waren de puppies er nog niet. Zenuwen braken nu nog erger uit, want het zal toch nog wel goed gaan met de mamahond en haar pupjes?
Tot overmaat van ramp besloten de internetgoden de verbinding op mijn werk ook nog eens te dwarsbomen en kwam ik bijna niet het net op… mijn enige bron van info die ik op dat moment daar had! Wat doen ze me aan????
Maar, om 9:15 in de ochtend kwam via Peter eindelijk het verlossende woord; de eerste pup was geboren…
En sinds vanmorgen half 11 ben ik eindelijk ‘mama’ van een prachtig klein meisje. Ze weegt iets meer dan 400 gram en is waarschijnlijk ongeveer 20 cm lang en haar stamboomnamen zijn geworden;
Hloðyn Dakota
(de uitspraak van ‘die d met dat kruisje’ is als de engelse ‘th’-klank)
Haar roepnaam wordt ‘iets simpeler’; Katey
‘Waar staat Hloðyn voor’ hoor ik al vragen; Hloðyn is een oude mythische Viking naam en komt van de godin van de aarde en vruchtbaarheid. Ze was ook de moeder van de dondergod Thor.
Nog 3 lange weekjes wachten en dan mogen we haar voor het eerst gaan bezoeken, tot die tijd zullen we het moeten doen met foto’s die de fokster stuurt… met andere woorden; wij blijven voorlopig driftig ‘F5-en’ maar nu eerst lekker vroeg mijn mandje opzoeken, dat heb ik na een paar dagen met weinig nachtrust toch wel een beetje verdiend :-D
Toen we afscheid moesten nemen van Sharon konden we ons niet indenken dat we ooit nog een nieuw hondje zouden verwelkomen, de wond was te vers natuurlijk. Zelfs vorig jaar moesten we er nog niet aan denken. Tot begin dit jaar ineens de kriebels weer kwamen, we misten de wandelingen steeds meer. Ook het gevoel van veiligheid na de inbraak speelden grote parten en natuurlijk de liefde die je alleen van een hond kan krijgen (laten we eerlijk zijn, die affectie en liefde zul je niet bij een kat vinden…)
Al jaren zijn we gecharmeerd van wolfachtigen (je moet Peet zien als we in de dierentuin langs de wolven komen… laat hem daar maar achter en kom hem een uurtje later maar op halen, dat werkt het beste, anders sta je daar gewoon een uur lang…) maar de gedachte dat we ons ‘beessie’ niet zomaar binnen kunnen houden stond ons niet zo aan. TOEN kwamen we ineens op een wolvenras dat superlief is en heel goed binnen te houden is; de Tsjechoslowaakse Wolfhond! Een ras dat echt superlief is voor de medemens ook nog eens. We zijn ons gaan verdiepen en konden niet geloven hoe perfect dit ras in ons leven zou zijn. We houden wel van een wat intelligenter ras en dit is een super intelligent ras. Maw, helemaal goed dus…
We hebben ons meteen op meerdere lijsten ingeschreven waar binnen nu en een half jaar puppies geboren konden worden en 1 adres gaf ons echt een supergoed gevoel. Een Belgisch gezin dat met 1 van hun 2 ‘Tsjechen’ een nestje wilde hebben. Ze waren zo enthousiast en gaven echt het gevoel alsof ze zelf zwanger waren ipv de hond zelf. Om de paar dagen gaven ze een update en we hebben zelfs een grote collectie ‘zwangere foto’s’ verzameld de afgelopen 2 maanden.
‘Rond 5 september’ was de mama uitgerekend en sinds een week hebben een nieuw werkwoord in dit huis geïntroduceerd ‘F5-en’ oftewel, het verversen van een (internet)pagina. Ik kan wel stellen dat dit fenomeen de afgelopen 2 dagen VEELVULDIG is toegepast! We voelden ons allemaal weer een beetje zwanger en de navragen naar ‘of er al nieuws was’ was een veelgehoorde en –gebruikte vraag.
Toen was het gisterochtend om 5:50 ineens zover, de mamahond gaf aan dat het nu toch wel een beetje tijd ging worden. De ontsluitingsfase trad in en toen werd het wachten helemaal ondragelijk. Concentratie op werk was onmogelijk en iedere vorm van afleiding was welkom (Vin en Tina, jullie hebben me gisteren zeker geholpen zonder dat jullie het weten ;-) ). Maar de mamahond had blijkbaar waarschijnlijk nog weinig zin om te werpen en hield ze lekker bij zich, veilig geborgen in de baarmoeder.
Tot erg laat in de avond (zeg maar gerust nacht) hebben we opgezeten en driftig ‘ge-F5’d’ maar nog steeds geen nieuws. Zelfs vanmorgen om half 7 waren de puppies er nog niet. Zenuwen braken nu nog erger uit, want het zal toch nog wel goed gaan met de mamahond en haar pupjes?
Tot overmaat van ramp besloten de internetgoden de verbinding op mijn werk ook nog eens te dwarsbomen en kwam ik bijna niet het net op… mijn enige bron van info die ik op dat moment daar had! Wat doen ze me aan????
Maar, om 9:15 in de ochtend kwam via Peter eindelijk het verlossende woord; de eerste pup was geboren…
En sinds vanmorgen half 11 ben ik eindelijk ‘mama’ van een prachtig klein meisje. Ze weegt iets meer dan 400 gram en is waarschijnlijk ongeveer 20 cm lang en haar stamboomnamen zijn geworden;
Hloðyn Dakota
(de uitspraak van ‘die d met dat kruisje’ is als de engelse ‘th’-klank)
Haar roepnaam wordt ‘iets simpeler’; Katey
‘Waar staat Hloðyn voor’ hoor ik al vragen; Hloðyn is een oude mythische Viking naam en komt van de godin van de aarde en vruchtbaarheid. Ze was ook de moeder van de dondergod Thor.
Nog 3 lange weekjes wachten en dan mogen we haar voor het eerst gaan bezoeken, tot die tijd zullen we het moeten doen met foto’s die de fokster stuurt… met andere woorden; wij blijven voorlopig driftig ‘F5-en’ maar nu eerst lekker vroeg mijn mandje opzoeken, dat heb ik na een paar dagen met weinig nachtrust toch wel een beetje verdiend :-D
Wednesday, 25 June 2008
De knoop doorgehakt
Toen ik 14 was, kreeg ik voor het eerst kriebels om dit kleine kikkerlandje te verlaten en het buiten de grenzen te zoeken. Het idee van au-pair klonk wel interessant, maar trok me toch niet helemaal. Misschien ook omdat ik op dat moment nog niet helemaal wist welke hoek ik dan heen wilde. Op die leeftijd lijkt overal nog prachtig en interesseert het nog niet hoeveel belastingen je moet betalen of aan wat voor eisen je moet voldoen om het land daadwerkelijk in te komen. Je denkt dan vaak alleen nog aan de ‘romantische’ kanten van een ander land; een andere cultuur, leefwijze, taal en wie weet, als je geluk hebt, misschien ook nog wel eens een nieuwe liefde.
Dit gevoel verandert over de jaren dat je ouder wordt. Je komt al snel achter bepaalde ‘minder romantische’ kanten van een land en door wat reizen, kom je er ook achter dat dat ene land dat je eerst zo leuk leek, helemaal niet zo leuk lijkt na een bezoekje. Zo ook bij mij, hoewel Engeland me enorm bleef grijpen. Ik wist dat het helemaal niet zo voordelig was om er te gaan wonen, maar er was een bepaalde aantrekkingskracht.
Het vervelende van aantrekkingskracht is dat logisch denken dan niet meer mogelijk is. En het ging bij mij zelfs zover dat ik op mijn 20e, samen met een paar engelse vriendinnen, serieus bezig was met het zoeken van een klein flatje in Manchester. Eindelijk leek het dan toch te lukken, de verhuizing naar het buitenland. Ik was helemaal in mijn nopjes… tot die fatale vrijdagavond in december toen een wederzijdse vriend van Peter en mij vroeg wat we alletwee wilden drinken…. Met een wederzijds ‘bitter lemon’ als antwoord was ons lot bezegeld, maar wel een voorlopige stop gezet op mijn emigatie-avontuur. Later leerde ik dat ook ik een stop had gezet op een emigratie-avontuur van Peter. Hij was op dat moment heel toevallig ook bezig met voobereidingen van een emigratie… Wat liefde allemaal niet kan doen ;-)
De jaren gingen nu voorbij, maar alletwee konden we toch het idee van emigreren naar het buitenland niet vergeten. Vaak hebben we gesproken over waar we graag heen wilden en waarom. Heel lang hebben we het over Canada gehad. Na info te lezen op het internet over het wel en wee van de Canadezen, trok het ons alleen maar meer. Het feit dat de procedure best zwaar zou zijn en ze veel eisen stelden, schrok ons niet eens af. Het gaf ons juist meer een gevoel dat ze daadwerkelijk nadachten over wie ze wel en niet binnen wilden laten. Het enige dat ons wat tegensprak was het feit dat het wel erg ver van onze familie was, zeker nu er een kleine ukkepuk rondkroop. De term ‘we houden het in ons achterhoofd’ is genoeg gevallen.
Natuurlijk zijn er ook een hoop Europese landen voorbijgekomen. Zwitserland, vanwege zijn neutraliteit, Menorca, vanwege zijn goedkope huizen (maar die viel erg snel af omdat dat echt saai leek) en nog een paar landen hebben we over nagedacht.
TOT Peet erachter kwam dat Zweden hele goedkope huizen had. Hij was er al vaker geweest en kende dus ook de schoonheid van het land. Het begon als ‘oudedagvoorziening’ zoals ik in eerdere blogs wel eens heb vermeld, maar met ieder bezoek groeide de liefde voor het land meer en meer. Weer zijn we ons in gaan lezen en informatie in gaan winnen, deze keer met Zweden in ons hoofd. We kwamen erachter dat het ons allemaal nog steeds aan bleef spreken. Dat de vooroordelen niet allemaal klopten, wisten we natuurlijk allang. Om ze even op te noemen; het land is echt niet zo duur (drank en roken erbuiten gelaten, dat is inderdaad bijna niet te betalen (gelukkig roken we alletwee niet, dus dat scheelt weer)), Het is inderdaad erg koud…. In de WINTER!!! De zomers zijn net zo warm als bijvoorbeeld Nederland, Belgie of Duitsland… (en gekeken naar afgelopen jaar was het er zelfs warmer!) En die grote werkloosheid valt ook wel weer mee. Dat is voornamelijk regio-gebonden, de ene regio heeft er veel last van, maar andere regio’s weer helemaal niet.
In je hoofd ga je dan lijstjes maken met ‘voors’ en ‘tegens’. Voor iedere ‘tegen’ probeer je dan een ‘voor’ te vinden.
Tegen: in de winter wordt het erg vroeg donker (rond half 4 ‘smiddags is het donker)
Maar dan kan je meerdere ‘voors’ tegenover zetten; knusse avonden voor de haard, spannende avondwandelingen met een zaklamp en de zomers die juist zo lekker lang licht zijn.
Dit is maar een klein simpel voorbeeldje, de daadwerkelijke lijst was natuurlijk erg lang en stonden niet alleen ‘simpele’ twists op. (Hoewel voor mij de donkere winters toch wel een punt zullen worden, bedenkende dat ik in NL al last heb van winterdepressies, daarom moest deze toch erg goed overwogen worden. Gelukkig heb ik nu meerdere malen deze vroege avonden meegemaakt en het gaat nu al beter dan 2 jaar geleden, dus dat zal uiteindelijk ook wel weer goed komen)
Voor ons bleef het in ieder geval nog steeds pro-Zweden en dus pro-emigreren. Onze laatste test kwam voor ons afgelopen 3 weken. We zijn toen met zijn drietjes 3 hele weken in ons huis geweest (op een heel leuk bezoek aan Marlies en Andreas na dan :-D) om te proeven hoe het gewone leven zou voelen. We zijn natuurlijk wel veel weggeweest en hebben genoeg gedaan, maar we hebben juist ook veel ‘gewone’ dagen gepland om het gevoel van wonen te creeeren. Na anderhalve week hadden we afzonderlijk van elkaar eigenlijk dezelfde beslissing al gemaakt; we gaan ervoor!
Denk alsjeblieft nu niet dat we net als die idioten bij ‘Ik vertrek’ nu meteen ons boeltje aan het pakken zijn om daar van een lapje grond een camping te creeeren of ons huis om te toveren in een B&B of noem maar een andere horeca-mogelijkheid op waarvan je direct weet dat het nooit een kans van slagen zal hebben. (ter verduidelijking; In Zweden zijn campings absoluut weinig in trek wegens het zogenaamde allemansrecht dat toestaat om te camperen waar je maar wil en ons huis is dan wel groter dan het huis in NL, maar zoooo groot nu ook weer niet ;-p )
Ook zullen we echt niet vertrekken zonder kennis van taal, cultuur en politiek (zelfs Daryn leert nu spelenderwijs al Zweeds (hoewel hij ‘födelsedag (verjaardag) nog een erg moeilijk woord vindt, hihi).
Zolang we ook nog geen idee hebben wat we willen doen voor broodwinning, kunnen we nog niet eens een duidelijke tijdsplanning maken. We hebben al wel meerdere mogelijkheden openstaan, maar nog geen definitieve keuze kunnen maken. Voorlopig streven we naar de zomer van 2011, met een mogelijkheid tot vertraging van 1 of 2 jaar indien er dingen tegenzitten. In die tijd willen we alle zaken op orde stellen, alles regelen wat er geregeld moet worden (waaronder het befaamde ‘personsnummer’ waar je in Zweden niet zonder kan) en de taal zo goed mogelijk leren.
Tegen de tijd dat we zover zijn, zal onze bestaande site ook aangepast worden naar een site waar we al onze avonturen op zullen zetten en foto’s op zullen plaatsen.
Zover is het (helaas) nog lang niet. Voorlopig gaan we weer terug de boeken in en het net op om nog meer belangrijke info te verzamelen die ons kan helpen met het regelen van alle rompslomp die nu op ons af zal komen. Ook begint voor mij in September school weer waar ik me nu helemaal goed op moet gaan storten. Peter zal in de loop van dit schooljaar zich ook gaan gooien op de taal en dan kunnen we samen Daryn ook de taal langzaam machtig gaan maken.
We’ll keep you posted…
Dit gevoel verandert over de jaren dat je ouder wordt. Je komt al snel achter bepaalde ‘minder romantische’ kanten van een land en door wat reizen, kom je er ook achter dat dat ene land dat je eerst zo leuk leek, helemaal niet zo leuk lijkt na een bezoekje. Zo ook bij mij, hoewel Engeland me enorm bleef grijpen. Ik wist dat het helemaal niet zo voordelig was om er te gaan wonen, maar er was een bepaalde aantrekkingskracht.
Het vervelende van aantrekkingskracht is dat logisch denken dan niet meer mogelijk is. En het ging bij mij zelfs zover dat ik op mijn 20e, samen met een paar engelse vriendinnen, serieus bezig was met het zoeken van een klein flatje in Manchester. Eindelijk leek het dan toch te lukken, de verhuizing naar het buitenland. Ik was helemaal in mijn nopjes… tot die fatale vrijdagavond in december toen een wederzijdse vriend van Peter en mij vroeg wat we alletwee wilden drinken…. Met een wederzijds ‘bitter lemon’ als antwoord was ons lot bezegeld, maar wel een voorlopige stop gezet op mijn emigatie-avontuur. Later leerde ik dat ook ik een stop had gezet op een emigratie-avontuur van Peter. Hij was op dat moment heel toevallig ook bezig met voobereidingen van een emigratie… Wat liefde allemaal niet kan doen ;-)
De jaren gingen nu voorbij, maar alletwee konden we toch het idee van emigreren naar het buitenland niet vergeten. Vaak hebben we gesproken over waar we graag heen wilden en waarom. Heel lang hebben we het over Canada gehad. Na info te lezen op het internet over het wel en wee van de Canadezen, trok het ons alleen maar meer. Het feit dat de procedure best zwaar zou zijn en ze veel eisen stelden, schrok ons niet eens af. Het gaf ons juist meer een gevoel dat ze daadwerkelijk nadachten over wie ze wel en niet binnen wilden laten. Het enige dat ons wat tegensprak was het feit dat het wel erg ver van onze familie was, zeker nu er een kleine ukkepuk rondkroop. De term ‘we houden het in ons achterhoofd’ is genoeg gevallen.
Natuurlijk zijn er ook een hoop Europese landen voorbijgekomen. Zwitserland, vanwege zijn neutraliteit, Menorca, vanwege zijn goedkope huizen (maar die viel erg snel af omdat dat echt saai leek) en nog een paar landen hebben we over nagedacht.
TOT Peet erachter kwam dat Zweden hele goedkope huizen had. Hij was er al vaker geweest en kende dus ook de schoonheid van het land. Het begon als ‘oudedagvoorziening’ zoals ik in eerdere blogs wel eens heb vermeld, maar met ieder bezoek groeide de liefde voor het land meer en meer. Weer zijn we ons in gaan lezen en informatie in gaan winnen, deze keer met Zweden in ons hoofd. We kwamen erachter dat het ons allemaal nog steeds aan bleef spreken. Dat de vooroordelen niet allemaal klopten, wisten we natuurlijk allang. Om ze even op te noemen; het land is echt niet zo duur (drank en roken erbuiten gelaten, dat is inderdaad bijna niet te betalen (gelukkig roken we alletwee niet, dus dat scheelt weer)), Het is inderdaad erg koud…. In de WINTER!!! De zomers zijn net zo warm als bijvoorbeeld Nederland, Belgie of Duitsland… (en gekeken naar afgelopen jaar was het er zelfs warmer!) En die grote werkloosheid valt ook wel weer mee. Dat is voornamelijk regio-gebonden, de ene regio heeft er veel last van, maar andere regio’s weer helemaal niet.
In je hoofd ga je dan lijstjes maken met ‘voors’ en ‘tegens’. Voor iedere ‘tegen’ probeer je dan een ‘voor’ te vinden.
Tegen: in de winter wordt het erg vroeg donker (rond half 4 ‘smiddags is het donker)
Maar dan kan je meerdere ‘voors’ tegenover zetten; knusse avonden voor de haard, spannende avondwandelingen met een zaklamp en de zomers die juist zo lekker lang licht zijn.
Dit is maar een klein simpel voorbeeldje, de daadwerkelijke lijst was natuurlijk erg lang en stonden niet alleen ‘simpele’ twists op. (Hoewel voor mij de donkere winters toch wel een punt zullen worden, bedenkende dat ik in NL al last heb van winterdepressies, daarom moest deze toch erg goed overwogen worden. Gelukkig heb ik nu meerdere malen deze vroege avonden meegemaakt en het gaat nu al beter dan 2 jaar geleden, dus dat zal uiteindelijk ook wel weer goed komen)
Voor ons bleef het in ieder geval nog steeds pro-Zweden en dus pro-emigreren. Onze laatste test kwam voor ons afgelopen 3 weken. We zijn toen met zijn drietjes 3 hele weken in ons huis geweest (op een heel leuk bezoek aan Marlies en Andreas na dan :-D) om te proeven hoe het gewone leven zou voelen. We zijn natuurlijk wel veel weggeweest en hebben genoeg gedaan, maar we hebben juist ook veel ‘gewone’ dagen gepland om het gevoel van wonen te creeeren. Na anderhalve week hadden we afzonderlijk van elkaar eigenlijk dezelfde beslissing al gemaakt; we gaan ervoor!
Denk alsjeblieft nu niet dat we net als die idioten bij ‘Ik vertrek’ nu meteen ons boeltje aan het pakken zijn om daar van een lapje grond een camping te creeeren of ons huis om te toveren in een B&B of noem maar een andere horeca-mogelijkheid op waarvan je direct weet dat het nooit een kans van slagen zal hebben. (ter verduidelijking; In Zweden zijn campings absoluut weinig in trek wegens het zogenaamde allemansrecht dat toestaat om te camperen waar je maar wil en ons huis is dan wel groter dan het huis in NL, maar zoooo groot nu ook weer niet ;-p )
Ook zullen we echt niet vertrekken zonder kennis van taal, cultuur en politiek (zelfs Daryn leert nu spelenderwijs al Zweeds (hoewel hij ‘födelsedag (verjaardag) nog een erg moeilijk woord vindt, hihi).
Zolang we ook nog geen idee hebben wat we willen doen voor broodwinning, kunnen we nog niet eens een duidelijke tijdsplanning maken. We hebben al wel meerdere mogelijkheden openstaan, maar nog geen definitieve keuze kunnen maken. Voorlopig streven we naar de zomer van 2011, met een mogelijkheid tot vertraging van 1 of 2 jaar indien er dingen tegenzitten. In die tijd willen we alle zaken op orde stellen, alles regelen wat er geregeld moet worden (waaronder het befaamde ‘personsnummer’ waar je in Zweden niet zonder kan) en de taal zo goed mogelijk leren.
Tegen de tijd dat we zover zijn, zal onze bestaande site ook aangepast worden naar een site waar we al onze avonturen op zullen zetten en foto’s op zullen plaatsen.
Zover is het (helaas) nog lang niet. Voorlopig gaan we weer terug de boeken in en het net op om nog meer belangrijke info te verzamelen die ons kan helpen met het regelen van alle rompslomp die nu op ons af zal komen. Ook begint voor mij in September school weer waar ik me nu helemaal goed op moet gaan storten. Peter zal in de loop van dit schooljaar zich ook gaan gooien op de taal en dan kunnen we samen Daryn ook de taal langzaam machtig gaan maken.
We’ll keep you posted…
Saturday, 17 May 2008
Sneeuw in Mei?!?!
Ik heb het al vaak laten vallen dat wij de gelukkige eigenaren zijn van een mooi blauw huis in Nordmark, Zweden. 2 jaar geleden zagen we dit juweeltje voor het eerst toen we besloten om onze oudedag-voorziening wat zekerder te stellen. Wees eerlijk, hoe zeker zijn we van een pensioen tegen de tijd dat WIJ die leeftijd hebben bereikt? Het is een goede investering en omdat we altijd al hebben gezegd dat we niet ons hele leven in Nederland willen blijven en Zweden geweldig mooi is, besloten we om eindelijk woorden in daden om te zetten.
En zo tekenden we dus ruim anderhalf jaar geleden het koopcontract en was het huis eindelijk van ons. We wisten dat de winters koud en donker zijn en dat ze ook erg lang kunnen duren. Maar dat deerde ons niet. Die lange koude winters zijn juist ook weer sprookjesachtig. Kou boeit absoluut niet meer zodra je uit je raam kijkt en de wereld in wit ingepakt voor je ziet liggen (en vergeet niet dat de zomers heel groen en warm zijn)
Maar wat we vandaag te horen kregen, stonden we toch wel even versteld van. Vanavond kreeg ik namelijk een telefoontje van kennissen die momenteel ons huisje hebben gehuurd voor een weekje vakantie. Helaas hadden ze niet zo’n leuk nieuws; de stroom was uitgevallen! Ze vertelden me ook de oorzaak van de stroomstoring; het sneeuwde er namelijk!!! Terwijl ook Nordmark vorige week nog te kampen had met 30 graden. Zoals ik al zei, in Zweden duren de winters echt langer en sneeuw is daar zeker geen uitzondering, maar eerder regel. Maar zelfs de Zweden stonden vandaag eventjes verbaasd toen ze de dikke witte deken zagen ontstaan.
We zijn meteen het internet opgegaan om wat uit te zoeken over deze storing. Was het een lokaal probleem? Of trof het een groter gebied? Het blijkt dus dat heel Nordmark, samen met Filipstad en een deel van Hagfors zonder stroom hebben gezeten. Dat zijn toch zo’n 1200 huizen waar ik het dan over heb. In realtime hebben we de storing bij kunnen houden op de site van de energieleverancier. We zagen rond half 8 gelukkig het aantal huizen dat zonder stroom zat dalen en even na half acht kregen ook wij het bericht dat ons eigen stulpje inmiddels weer van stroom voorzien werd.
De sneeuwbui zal trouwens niet lang meer duren. Morgen wordt het alweer ‘boven 0’ en maandag zelfs alweer 9 graden. Het zal me niets verbazen als onze huurders aan het einde van de week weer in t-shirtjes kunnen lopen.
En zo tekenden we dus ruim anderhalf jaar geleden het koopcontract en was het huis eindelijk van ons. We wisten dat de winters koud en donker zijn en dat ze ook erg lang kunnen duren. Maar dat deerde ons niet. Die lange koude winters zijn juist ook weer sprookjesachtig. Kou boeit absoluut niet meer zodra je uit je raam kijkt en de wereld in wit ingepakt voor je ziet liggen (en vergeet niet dat de zomers heel groen en warm zijn)
Maar wat we vandaag te horen kregen, stonden we toch wel even versteld van. Vanavond kreeg ik namelijk een telefoontje van kennissen die momenteel ons huisje hebben gehuurd voor een weekje vakantie. Helaas hadden ze niet zo’n leuk nieuws; de stroom was uitgevallen! Ze vertelden me ook de oorzaak van de stroomstoring; het sneeuwde er namelijk!!! Terwijl ook Nordmark vorige week nog te kampen had met 30 graden. Zoals ik al zei, in Zweden duren de winters echt langer en sneeuw is daar zeker geen uitzondering, maar eerder regel. Maar zelfs de Zweden stonden vandaag eventjes verbaasd toen ze de dikke witte deken zagen ontstaan.
We zijn meteen het internet opgegaan om wat uit te zoeken over deze storing. Was het een lokaal probleem? Of trof het een groter gebied? Het blijkt dus dat heel Nordmark, samen met Filipstad en een deel van Hagfors zonder stroom hebben gezeten. Dat zijn toch zo’n 1200 huizen waar ik het dan over heb. In realtime hebben we de storing bij kunnen houden op de site van de energieleverancier. We zagen rond half 8 gelukkig het aantal huizen dat zonder stroom zat dalen en even na half acht kregen ook wij het bericht dat ons eigen stulpje inmiddels weer van stroom voorzien werd.
De sneeuwbui zal trouwens niet lang meer duren. Morgen wordt het alweer ‘boven 0’ en maandag zelfs alweer 9 graden. Het zal me niets verbazen als onze huurders aan het einde van de week weer in t-shirtjes kunnen lopen.
Sunday, 11 May 2008
Ik heb er ruim 20 jaar op moeten wachten...
Weten jullie nog wat jullie eerste singeltje was? Vreemdgenoeg kunnen we ons vaak niet meer herinneren wat we een dag eerder gegeten hebben, maar herinneringen zoals eerste singeltjes, eerste crushes en je eerste zoen vergeet je nooit.
Mijn eerste singeltje was ‘Leila, Queen of Sheba’ van de Dolly Dots. Ik was 5 of 6 jaar oud toen ik dat singeltje kreeg en ik zie me nu nog trots op de bank zitten met het hoesje in mijn handen terwijl het singeltje op de platenspeler lag te draaien. Bij TopPop kwam toentertijd ook vaak het clipje voorbij van toen ze in de studio dat bewuste liedje hadden opgetreden. Hoe jong ik ook was, vanaf dat moment was ik helemaal fan. Voor zover mogelijk probeerde ik alle albums te verzamelen en alle danspasjes na te doen (vooral ‘She’s a Liar’ zittend op de stoelen vond ik geweldig).
Helaas speelde mijn jonge leeftijd wel een belangrijke rol als het op concerten en dergelijke aan kwam. Toen in 1988 het afscheidsconcert werd gegeven, hoopte ik natuurlijk dat ik dat afscheid in The Escape mee mocht maken, maar mijn ouders vonden het te ver weg en te laat voor een meisje dat bijna 13 was. Ik moest die bewuste zondagavond dus op televisie hun afscheid meemaken. Gelukkig hadden mijn ouders een paar maandjes eerder een videorecorder gekocht en hadden we het concert opgenomen zodat ik het nog vaak terug kon kijken, wat ik ook vele malen heb gedaan (volgens mij moet ik die band zelfs nog ergens in een kast hebben liggen. Jammer dat ik alleen geen videorecorder meer in huis heb…).
Jaren lang heb ik het altijd erg jammer gevonden dat ik toen te jong was of dat het zo ver weg was geweest. Vaak heb ik me afgevraagd of ik er wel bij had kunnen zijn als het niet The Escape was geweest, maar Ahoy…
En toen ineens, ongeveer 2 jaar geleden, kondigden ‘mijn Dots’ aan dat ze een reünieconcert zouden geven en in de Ahoy nogwel… Dit was mijn kans…
Helaas kreeg ik niemand zo gek om met me mee te gaan. En alleen gaan doe je ook niet zo snel en dus moest ik weer mijn kansen voorbij laten gaan. En weer moest ik een concert thuis op de bank kijken ipv ‘in real life’. Iedere hit die op het scherm voorbij kwam, bracht een herinnering naar boven van vroeger en weer baalde ik dat ik er weer niet bij was geweest. Wel had ik mee deze keer voorgenomen dat mocht ik ooooooit nog een kans krijgen om een ander reünieconcert bij te kunnen wonen ik deze keer echt wel zou gaan, alleen of samen met iemand, niemand die me deze keer tegen kon houden.
Toen ik dus een half jaar geleden ineens een mailtje kreeg dat er deze keer echt voor de laatste keer optredens stonden gepland, heb ik me geen seconde bedacht en ben ik meteen kaarten gaan regelen en kijken of ik nog iemand mee kon krijgen. Gelukkig voor mij, had ik bij meerdere mensen een soort van schuldgevoel weten in te praten (en ik heb er niet eens wat voor hoeven doen. Ik heb een dvd van het reünieconcert aangezet en er waren direct meerdere mensen die toen zeiden dat ze dat ook best wel mee hadden willen maken achteraf).
Zusje Cynthia was de gelukkige die als eerste ja zei en zo mocht ze gisteren dus met mij mee naar Eindhoven om mijn kinderwens eindelijk in vervulling te zien gaan.
We waren al om een uur of 3 in Eindhoven en zijn we eerst nog even lekker wezen shoppen en hebben wat terrasjes gepakt om rond half zeven rustig naar het beursgebouw te wandelen. Weer kwam het gevoel van jonge leeftijd naar boven, want ik was zeker jonger dan het gemiddelde van de bezoekers. Dat gemiddelde lag toch wel tussen de 36 en 40…
En dan was het eindelijk zover… de lichten gingen uit, de muzikanten kwamen op en de muziek begon te spelen. 20 jaar na het afscheidsconcert mocht ik eindelijk mijn idolen van toen mijn favoriete hits van toen horen zingen. Om het geheel nog mooier te maken, had ik het voor elkaar weten te krijgen om helemaal vooraan te staan, mijn avond kon dus niet meer stuk. Nu, een dag later, kan ik zeggen dat het die 20 jaar wachten waard is geweest. Wat een topavond heb ik gehad. Bijna al mijn favoriete hits zijn voorbij gekomen en de dames die nu toch allemaal al wel richting 50 lopen hebben een spetterende show gegeven. Ik zal deze avond nooit meer vergeten.
Cyn, dank je wel dat je met me mee bent gegaan. Ik hoop dat je het net zo naar je zin hebt gehad als ik. Zonder jou was het zeker lang zo gezellig niet geweest…
Mijn eerste singeltje was ‘Leila, Queen of Sheba’ van de Dolly Dots. Ik was 5 of 6 jaar oud toen ik dat singeltje kreeg en ik zie me nu nog trots op de bank zitten met het hoesje in mijn handen terwijl het singeltje op de platenspeler lag te draaien. Bij TopPop kwam toentertijd ook vaak het clipje voorbij van toen ze in de studio dat bewuste liedje hadden opgetreden. Hoe jong ik ook was, vanaf dat moment was ik helemaal fan. Voor zover mogelijk probeerde ik alle albums te verzamelen en alle danspasjes na te doen (vooral ‘She’s a Liar’ zittend op de stoelen vond ik geweldig).
Helaas speelde mijn jonge leeftijd wel een belangrijke rol als het op concerten en dergelijke aan kwam. Toen in 1988 het afscheidsconcert werd gegeven, hoopte ik natuurlijk dat ik dat afscheid in The Escape mee mocht maken, maar mijn ouders vonden het te ver weg en te laat voor een meisje dat bijna 13 was. Ik moest die bewuste zondagavond dus op televisie hun afscheid meemaken. Gelukkig hadden mijn ouders een paar maandjes eerder een videorecorder gekocht en hadden we het concert opgenomen zodat ik het nog vaak terug kon kijken, wat ik ook vele malen heb gedaan (volgens mij moet ik die band zelfs nog ergens in een kast hebben liggen. Jammer dat ik alleen geen videorecorder meer in huis heb…).
Jaren lang heb ik het altijd erg jammer gevonden dat ik toen te jong was of dat het zo ver weg was geweest. Vaak heb ik me afgevraagd of ik er wel bij had kunnen zijn als het niet The Escape was geweest, maar Ahoy…
En toen ineens, ongeveer 2 jaar geleden, kondigden ‘mijn Dots’ aan dat ze een reünieconcert zouden geven en in de Ahoy nogwel… Dit was mijn kans…
Helaas kreeg ik niemand zo gek om met me mee te gaan. En alleen gaan doe je ook niet zo snel en dus moest ik weer mijn kansen voorbij laten gaan. En weer moest ik een concert thuis op de bank kijken ipv ‘in real life’. Iedere hit die op het scherm voorbij kwam, bracht een herinnering naar boven van vroeger en weer baalde ik dat ik er weer niet bij was geweest. Wel had ik mee deze keer voorgenomen dat mocht ik ooooooit nog een kans krijgen om een ander reünieconcert bij te kunnen wonen ik deze keer echt wel zou gaan, alleen of samen met iemand, niemand die me deze keer tegen kon houden.
Toen ik dus een half jaar geleden ineens een mailtje kreeg dat er deze keer echt voor de laatste keer optredens stonden gepland, heb ik me geen seconde bedacht en ben ik meteen kaarten gaan regelen en kijken of ik nog iemand mee kon krijgen. Gelukkig voor mij, had ik bij meerdere mensen een soort van schuldgevoel weten in te praten (en ik heb er niet eens wat voor hoeven doen. Ik heb een dvd van het reünieconcert aangezet en er waren direct meerdere mensen die toen zeiden dat ze dat ook best wel mee hadden willen maken achteraf).
Zusje Cynthia was de gelukkige die als eerste ja zei en zo mocht ze gisteren dus met mij mee naar Eindhoven om mijn kinderwens eindelijk in vervulling te zien gaan.
We waren al om een uur of 3 in Eindhoven en zijn we eerst nog even lekker wezen shoppen en hebben wat terrasjes gepakt om rond half zeven rustig naar het beursgebouw te wandelen. Weer kwam het gevoel van jonge leeftijd naar boven, want ik was zeker jonger dan het gemiddelde van de bezoekers. Dat gemiddelde lag toch wel tussen de 36 en 40…
En dan was het eindelijk zover… de lichten gingen uit, de muzikanten kwamen op en de muziek begon te spelen. 20 jaar na het afscheidsconcert mocht ik eindelijk mijn idolen van toen mijn favoriete hits van toen horen zingen. Om het geheel nog mooier te maken, had ik het voor elkaar weten te krijgen om helemaal vooraan te staan, mijn avond kon dus niet meer stuk. Nu, een dag later, kan ik zeggen dat het die 20 jaar wachten waard is geweest. Wat een topavond heb ik gehad. Bijna al mijn favoriete hits zijn voorbij gekomen en de dames die nu toch allemaal al wel richting 50 lopen hebben een spetterende show gegeven. Ik zal deze avond nooit meer vergeten.
Cyn, dank je wel dat je met me mee bent gegaan. Ik hoop dat je het net zo naar je zin hebt gehad als ik. Zonder jou was het zeker lang zo gezellig niet geweest…
Monday, 28 April 2008
Waar is mijn muse heen?
Ik kijk nu al een tijd onder banken, stoelen, bed, achter het gordijn of tussen de kussens van de bank. Dan voor de zoveelste keer die computer weer aangezet, misschien zit ze wel ergens tussen wat files verstopt, of in een oud verhaal of tussen de research mappen die ik gebruik om personages op te zetten, tijdlijnen uit te stippelen en focuspunten in te zetten zodat ik tijdens het schrijven geen ‘tegenspreekpunten’ creëer.
Nergens…
Die muse is echt even nergens te vinden. Heel frustrerend als je weet dat ik juist mijn creatieve ‘fantasie’ei kwijt kan door het schrijven van verhalen. Ik hoopte weer wat inspiratie op te doen door blogs te schrijven, maar helaas. Ook door weer meer te gaan lezen, zei het online of met een echt boek op schoot, hoopte ik weer wat op papier te kunnen krijgen. Maar niets werkt momenteel.
Pasgeleden had ik weer even hoop. Ik loop al een lange tijd met een bepaald personage in mijn hoofd dat ik graag uit zou willen werken in een verhaal. Heel enthousiast start ik dan mijn flaptop weer op en begin met een researchmapje op te zetten. In no-time heb ik al een hele familie opgezet, appartement ingericht en ook een baan is verzonnen. Zelfs een begin aan het eerste hoofdstuk is gemaakt. De pijn die de hoofdpersonage voelt wegens het verliezen van haar man is duidelijk voelbaar op het digitale papier.
Maar dan gaat het weer mis. Ik heb een punt A en een punt B, maar die muse die mij normaliter dus van A naar B leidt, weigert de rit te starten en me naar dat eindpunt te leiden. Zelfs het eerste station wil ze nog niet aandoen, laat staan dat ik dus nog de volgende stations in zicht heb.
Ik weiger me hier bij neer te leggen. Die levendige fantasie in mijn hoofd moet ik uit kunnen werken. Ik vind het heerlijk om een personage tot leven te zien komen en een wereld om hem of haar op te bouwen. Het is een geweldig gevoel om na een aantal uren driftig te tikken, het hoofdstuk terug te lezen en soms letterlijk verbaasd te staan over wat ik er allemaal bij heb weten te zetten (wanneer heb ik dat neergezet? Ik kan me de stukken ervoor en erna nog herinneren, maar dit even niet… (en soms zijn dat soort stukjes nog beter geworden dan de ‘geplande’ stukken))
Mocht iemand een oplossing hebben, of mijn muse verstopt zien zitten tussen de kussens of computerfiles, ik beloof plechtig mijn eerste boek aan die persoon op te dragen ;-)
Nergens…
Die muse is echt even nergens te vinden. Heel frustrerend als je weet dat ik juist mijn creatieve ‘fantasie’ei kwijt kan door het schrijven van verhalen. Ik hoopte weer wat inspiratie op te doen door blogs te schrijven, maar helaas. Ook door weer meer te gaan lezen, zei het online of met een echt boek op schoot, hoopte ik weer wat op papier te kunnen krijgen. Maar niets werkt momenteel.
Pasgeleden had ik weer even hoop. Ik loop al een lange tijd met een bepaald personage in mijn hoofd dat ik graag uit zou willen werken in een verhaal. Heel enthousiast start ik dan mijn flaptop weer op en begin met een researchmapje op te zetten. In no-time heb ik al een hele familie opgezet, appartement ingericht en ook een baan is verzonnen. Zelfs een begin aan het eerste hoofdstuk is gemaakt. De pijn die de hoofdpersonage voelt wegens het verliezen van haar man is duidelijk voelbaar op het digitale papier.
Maar dan gaat het weer mis. Ik heb een punt A en een punt B, maar die muse die mij normaliter dus van A naar B leidt, weigert de rit te starten en me naar dat eindpunt te leiden. Zelfs het eerste station wil ze nog niet aandoen, laat staan dat ik dus nog de volgende stations in zicht heb.
Ik weiger me hier bij neer te leggen. Die levendige fantasie in mijn hoofd moet ik uit kunnen werken. Ik vind het heerlijk om een personage tot leven te zien komen en een wereld om hem of haar op te bouwen. Het is een geweldig gevoel om na een aantal uren driftig te tikken, het hoofdstuk terug te lezen en soms letterlijk verbaasd te staan over wat ik er allemaal bij heb weten te zetten (wanneer heb ik dat neergezet? Ik kan me de stukken ervoor en erna nog herinneren, maar dit even niet… (en soms zijn dat soort stukjes nog beter geworden dan de ‘geplande’ stukken))
Mocht iemand een oplossing hebben, of mijn muse verstopt zien zitten tussen de kussens of computerfiles, ik beloof plechtig mijn eerste boek aan die persoon op te dragen ;-)
Monday, 10 March 2008
Ik mag ook niets van jou!
'Vroeger, toen we klein waren' klaagden we allemaal steen en been over wat we allemaal niet mochten van onze ouders. Zelfs als kind van 7 nam je je al voor om 'nooooooooit zo streng en gemeen als je ouders te worden'. Ouders snapten er ook niks van hoe het is om kind te zijn.
Nee, als je 'groot was', zou je het helemaal anders doen. Je zou je eigen kind veel vaker televisie laten kijken, meer zakgeld geven, veel vaker een snoepje geven of cola laten drinken en naarmate je ouder werd, zou je je kind veel langer uit laten gaan en wel die scooter geven en ga zo maar door.
Dit hou je vol tot je zelf vader of moeder wordt. Je gaat je inlezen over opvoeding en wat nu goed is voor je kind en je gaat nadenken over hoe je je kind echt op wilt voeden. Dan kom je er dus achter dat televisie kijken wel leuk is, maar buiten spelen weer beter is voor sociale contacten en beweging. Dat snoepje is ook wel leuk, maar die gaatjes die eraan verbonden zijn weer wat minder zijn. En dat je het helemaal niet zo leuk vindt om je kind zo laat uit te laten gaan met de criminaliteit e.d. van tegenwoordig.
En dan komt ineens die ene zin, die je als kind had voorgenomen om nooooooit je eigen kind te hoeven laten zeggen, die zin die je zelf als kind, voor je eigen gevoel, veeeeel te vaak zelf hebt moeten zeggen...
Ik mag ook helemaal niets van jullie...
Vanavond was het voor ons dan zover. 'Het' moment waarop je op een manier gewacht had, maar toch ook weer niet. We zaten te eten en Daryn vroeg of hij na het eten nog even achter de computer mocht. Normaal hebben wij daar alletwee niet zoveel moeite mee, hij moet er toch mee leren omgaan en spelenderwijs leer je een hoop. Maar omdat hij het weekend al relatief veel achter 'dat ding' had gezeten, hadden we alletwee zoiets van 'vanavond een keertje niet... morgen weer'. Daar was meneer het natuurlijk niet mee eens, maar hij ging er niet tegenin. Hij besloot toen zijn tweede troef uit te spelen; mag ik dan zo televisie kijken... En ook met dit onderwerp hebben wij normaal niet zo veel moeite, zij het niet dat hij vlak voor het eten ook al had zitten kijken en wij zelf ook het nieuws even wilde zien, voordat ikzelf naar les moest. Daarnaast moest hij vanavond ook nog even in bad en dan zou het allemaal weer veel te laat worden voor een schoolavond.
En ja hoor... daar kwam hij... Eerst kwam het pruillipje, daarna de waterlanders... en toen...
Ik mag ook helemaal nooit iets...
Ben ik nou een slechte moeder als mijn eerste reactie was om een lachbui in te moeten houden? Dit was toch juist hetgene dat ik me als kind had voorgenomen nooit van mijn eigen kind te willen horen? Dan hoor ik toch niet in de lach te schieten maar juist mijn eigen kind tegemoet te komen en tegen hem te zeggen dat hij juist wel alles mag en dat ik de televisie om zal schakelen terwijl hij de pc aanzet? DAT was per slot van rekening wat ik mezelf had beloofd... juist omdat mijn eigen ouders dit niet deden...
En dan valt eindelijk alles op zijn plaats. NU begrijp je eindelijk waarom je eigen ouders dit vroeger ook nooit deden. Hoe ongelofelijk het een 7-jarige (of in Daryn's geval een 4.5-jarige) ook zal klinken, de reden waarom je JUIST niet doet wat je kind juist wel wil, is omdat je aan je kind en zijn/haar bestwil denkt... 'Later als je groot bent en zelf kinderen hebt, zul je me begrijpen' denk je dan bij jezelf, maar je zegt het niet... nog niet... Maar je hoopt het wel en van binnen weet je ook dat hij of zij het later zal begrijpen omdat hij dan eindelijk zelf eens in die situatie zit.
Dus Daryn, als jij dit leest later en je het zelf voor het eerst hebt mogen ervaren hoe het is om deze zin tegen je te horen zeggen, ik hoop dat je me nu begrijpt waarom je toen (om precies te zijn 10 maart, rond kwart voor 6 's avonds) niet achter de computer mocht voor 1 keertje en waarom je ook niet een stukje van de 'Transformers-film' mocht kijken. Als je morgen niet bij Jullian gaat spelen, dan mag je best morgen even achter de computer en ongetwijfeld ook eventjes televisie kijken. Het was vandaag gewoon te laat voor je om alles te kunnen doen. liefs, mama
Nee, als je 'groot was', zou je het helemaal anders doen. Je zou je eigen kind veel vaker televisie laten kijken, meer zakgeld geven, veel vaker een snoepje geven of cola laten drinken en naarmate je ouder werd, zou je je kind veel langer uit laten gaan en wel die scooter geven en ga zo maar door.
Dit hou je vol tot je zelf vader of moeder wordt. Je gaat je inlezen over opvoeding en wat nu goed is voor je kind en je gaat nadenken over hoe je je kind echt op wilt voeden. Dan kom je er dus achter dat televisie kijken wel leuk is, maar buiten spelen weer beter is voor sociale contacten en beweging. Dat snoepje is ook wel leuk, maar die gaatjes die eraan verbonden zijn weer wat minder zijn. En dat je het helemaal niet zo leuk vindt om je kind zo laat uit te laten gaan met de criminaliteit e.d. van tegenwoordig.
En dan komt ineens die ene zin, die je als kind had voorgenomen om nooooooit je eigen kind te hoeven laten zeggen, die zin die je zelf als kind, voor je eigen gevoel, veeeeel te vaak zelf hebt moeten zeggen...
Ik mag ook helemaal niets van jullie...
Vanavond was het voor ons dan zover. 'Het' moment waarop je op een manier gewacht had, maar toch ook weer niet. We zaten te eten en Daryn vroeg of hij na het eten nog even achter de computer mocht. Normaal hebben wij daar alletwee niet zoveel moeite mee, hij moet er toch mee leren omgaan en spelenderwijs leer je een hoop. Maar omdat hij het weekend al relatief veel achter 'dat ding' had gezeten, hadden we alletwee zoiets van 'vanavond een keertje niet... morgen weer'. Daar was meneer het natuurlijk niet mee eens, maar hij ging er niet tegenin. Hij besloot toen zijn tweede troef uit te spelen; mag ik dan zo televisie kijken... En ook met dit onderwerp hebben wij normaal niet zo veel moeite, zij het niet dat hij vlak voor het eten ook al had zitten kijken en wij zelf ook het nieuws even wilde zien, voordat ikzelf naar les moest. Daarnaast moest hij vanavond ook nog even in bad en dan zou het allemaal weer veel te laat worden voor een schoolavond.
En ja hoor... daar kwam hij... Eerst kwam het pruillipje, daarna de waterlanders... en toen...
Ik mag ook helemaal nooit iets...
Ben ik nou een slechte moeder als mijn eerste reactie was om een lachbui in te moeten houden? Dit was toch juist hetgene dat ik me als kind had voorgenomen nooit van mijn eigen kind te willen horen? Dan hoor ik toch niet in de lach te schieten maar juist mijn eigen kind tegemoet te komen en tegen hem te zeggen dat hij juist wel alles mag en dat ik de televisie om zal schakelen terwijl hij de pc aanzet? DAT was per slot van rekening wat ik mezelf had beloofd... juist omdat mijn eigen ouders dit niet deden...
En dan valt eindelijk alles op zijn plaats. NU begrijp je eindelijk waarom je eigen ouders dit vroeger ook nooit deden. Hoe ongelofelijk het een 7-jarige (of in Daryn's geval een 4.5-jarige) ook zal klinken, de reden waarom je JUIST niet doet wat je kind juist wel wil, is omdat je aan je kind en zijn/haar bestwil denkt... 'Later als je groot bent en zelf kinderen hebt, zul je me begrijpen' denk je dan bij jezelf, maar je zegt het niet... nog niet... Maar je hoopt het wel en van binnen weet je ook dat hij of zij het later zal begrijpen omdat hij dan eindelijk zelf eens in die situatie zit.
Dus Daryn, als jij dit leest later en je het zelf voor het eerst hebt mogen ervaren hoe het is om deze zin tegen je te horen zeggen, ik hoop dat je me nu begrijpt waarom je toen (om precies te zijn 10 maart, rond kwart voor 6 's avonds) niet achter de computer mocht voor 1 keertje en waarom je ook niet een stukje van de 'Transformers-film' mocht kijken. Als je morgen niet bij Jullian gaat spelen, dan mag je best morgen even achter de computer en ongetwijfeld ook eventjes televisie kijken. Het was vandaag gewoon te laat voor je om alles te kunnen doen. liefs, mama
Monday, 18 February 2008
Eindelijk!
Na de vorige 2 wat negatievere blogs, vond ik dat het tijd werd voor wat positievers en laat ik nou vandaag eens iets voor mij positiefs meemaken...
Jullie zullen me ongetwijfeld voor gek verklaren, want aan stofzuigen valt weinig positiefs te bevinden, behalve dan dat je huis er lekker schoon van wordt... Waarom vind ik dit dan juist positief en een blog waard?
Om dat uit te leggen, moet ik eerst wat 'terug in de tijd'. Ik heb, voor ik bij mijn huidige werkgever kwam werken, 4 jaar lang bij een flatscreenmonitorenboer gewerkt en altijd erg naar mijn zin gehad. Er zat alleen altijd die ene 'maar' aan. Ik zat dagelijks 2 uur in de auto en dus ook 2 uur in de file. Ik kwam pas om 6 uur bij mijn ouders om Daryn op te halen en dan moest ik nog naar huis. Eer dat ik dan gegeten had, Daryn in bad of douche en in bed had gelegd, was het vaak al na 8en. En dan moest het hele huishouden nog gedaan worden. Zoals jullie begrijpen, wilde dat nog wel eens wat versloffen...
Toen Daryn naar de kleuterschool ging, vond ik het tijd worden om toch maar eens naar een baan dichter bij huis te zoeken. Die vond ik sneller dan ik dacht en in November was de dag dan daar dat ik tijdens schooltijden in Spijkenisse kon gaan werken. Ik kon nu zelfs iedere dag Daryn uit school halen!
Voor ik de overstap maakte, dacht ik altijd dat ik dan ook meer tijd voor het huis zou krijgen. Ik was per slot van rekening ruim 3 uur eerder dan voorheen thuis...
Tja, dat bleek dus even anders. Zodra ik Daryn uit school haalde, ging ik vaak nog even snel wat boodschapjes halen, eenmaal thuis ging ik niet meteen het huis soppen maar speelde eerst eventjes wat spelletjes want daar kreeg je ook ineens tijd voor. Wat gebeurt er dan, dan blijft nog weinig tijd over voor opruim- en schoonmaakklusjes overdag en wordt het al weer snel 's avonds een vlugge stofzuig- of afsop beurt.
Maar...
Vandaag was dan eindelijk de dag dat ik eens overdag de stofzuiger kon pakken. Daryn zat heel lief in zijn kamertje te spelen en had mama daar blijkbaar niet bij nodig. Zo'n kans liet ik dus niet liggen, vanavond moet ik al naar school en morgen zou er ook weer weinig van komen...
Geloof het of niet, maar ik heb vanmiddag staan fluiten terwijl ik vrolijk stond te stofzuigen...
Jullie zullen me ongetwijfeld voor gek verklaren, want aan stofzuigen valt weinig positiefs te bevinden, behalve dan dat je huis er lekker schoon van wordt... Waarom vind ik dit dan juist positief en een blog waard?
Om dat uit te leggen, moet ik eerst wat 'terug in de tijd'. Ik heb, voor ik bij mijn huidige werkgever kwam werken, 4 jaar lang bij een flatscreenmonitorenboer gewerkt en altijd erg naar mijn zin gehad. Er zat alleen altijd die ene 'maar' aan. Ik zat dagelijks 2 uur in de auto en dus ook 2 uur in de file. Ik kwam pas om 6 uur bij mijn ouders om Daryn op te halen en dan moest ik nog naar huis. Eer dat ik dan gegeten had, Daryn in bad of douche en in bed had gelegd, was het vaak al na 8en. En dan moest het hele huishouden nog gedaan worden. Zoals jullie begrijpen, wilde dat nog wel eens wat versloffen...
Toen Daryn naar de kleuterschool ging, vond ik het tijd worden om toch maar eens naar een baan dichter bij huis te zoeken. Die vond ik sneller dan ik dacht en in November was de dag dan daar dat ik tijdens schooltijden in Spijkenisse kon gaan werken. Ik kon nu zelfs iedere dag Daryn uit school halen!
Voor ik de overstap maakte, dacht ik altijd dat ik dan ook meer tijd voor het huis zou krijgen. Ik was per slot van rekening ruim 3 uur eerder dan voorheen thuis...
Tja, dat bleek dus even anders. Zodra ik Daryn uit school haalde, ging ik vaak nog even snel wat boodschapjes halen, eenmaal thuis ging ik niet meteen het huis soppen maar speelde eerst eventjes wat spelletjes want daar kreeg je ook ineens tijd voor. Wat gebeurt er dan, dan blijft nog weinig tijd over voor opruim- en schoonmaakklusjes overdag en wordt het al weer snel 's avonds een vlugge stofzuig- of afsop beurt.
Maar...
Vandaag was dan eindelijk de dag dat ik eens overdag de stofzuiger kon pakken. Daryn zat heel lief in zijn kamertje te spelen en had mama daar blijkbaar niet bij nodig. Zo'n kans liet ik dus niet liggen, vanavond moet ik al naar school en morgen zou er ook weer weinig van komen...
Geloof het of niet, maar ik heb vanmiddag staan fluiten terwijl ik vrolijk stond te stofzuigen...
Friday, 15 February 2008
Vernielen schijnt grappig (origineel gepost op 10 februari 2008)
De afgelopen paar weken hebben wij, samen met bewoners uit onze wijk, last van een aantal 'grappenmakers' die het blijkbaar hilarisch vinden om je auto te 'modificeren'. Met andere woorden; je zijspiegel zodanig naar buiten te buigen dat hij het liefst afbreekt.
In het begin viel het nog mee. De lieverdjes gingen niet verder dan alleen de spiegels naar buiten te buigen. Ja ach, denk je dan, het zijn weekendstappers die waarschijnlijk na een paar glaasjes het leuk vinden om dit te doen. Je doet er verder niets mee want er is niets kapot. Je ergert je wel, maar weet dat je toch niets kunt doen. Na een aantal weekeinden ben je het wel zat en begin je er toch eens aan te denken om die wijkagent eens te polsen. Misschien kan hij eens een extra oogje in het zijl houden tijdens de weekeinden. Vanmorgen hoorde ik dus dat onze wijkgenoten dit inmiddels allang hebben gedaan en dat deze mevrouw van de wet er blijkbaar niets mee gedaan heeft.
Maar afgelopen weekend besloten ze zelf ook dat het naar buiten buigen van zijspiegels inderdaad niet meer leuk is... Nee, ze dachten dat het leuker zou zijn als ze een stapje verder zouden gaan. 'Gewoon, voor de leuk! Ze hadden toch niets anders te doen om 3 uur 's nachts.'
Ik zat zaterdagochtend samen met mijn zus en toekomstige schoonzus en haar moeder heerlijk te genieten van een high tea om zo daarna ontspannen een trouwjurk voor mijn schoonzusje uit te gaan kiezen. We waren allemaal supervrolijk en hadden veel zin in de dag die komen ging. Tot er een telefoontje van Peter binnenkwam en ons net zo vrolijk meedeelde dat onze 'vriendjes' weer bezig geweest waren.
Dit maal hadden ze de spiegel zo ver naar buiten gebogen dat hij eraf geschoten was. Niet alleen was onze auto aangepakt, maar in de wijk waren ze ook maar weer bezig geweest. Gelukkig is Peter handig genoeg en kon hij de spiegel nog repareren.
De nacht die volgde, waren we beter voorbereid; spiegels alvast naar binnengeklapt, auto nog dichter tegen het huis, lichten in de huiskamer aangelaten om zo een indruk te wekken dat er nog iemand op was. Maar helaas... Toen we vanmorgen de auto toch nog een keertje gingen checken, vonden onze vriendjes het toch nodig om ons te laten zien dat de voorbereidingen die we hadden genomen niet grondig genoeg waren... Ditmaal was de spiegel zodanig afgebroken dat hij niet meer zo te repareren is, maar dat hij echt naar een monteur moet. Op de grond lagen allemaal afgebroken stukken van de omkasting van de spiegel en wat nog aan de auto vast zat, hing lekker langs de lak te schuren, die door het afbreken van de spiegel toch al dusdanig was beschadigd. Peter is daarna de wijk door gaan lopen en kwam vele medebewoners tegen die hetzelfde lot hadden ondergaan. De vriendjes hadden niet alleen auto's aangepakt, maar ook kabelhuisjes en veel meer. Ze hebben letterlijk een spoor achtergelaten van hun wandelrichting.
Dan ga je internetaangifte doen (wat overigens minimaal 5 werkdagen duurt eer je aangifte daadwerkelijk is verwerkt en je er uberhaupt navraag naar kan doen ) en ga je je afvragen of jijzelf vroeger ook zo geweest bent... Tuurlijk, toen ik jong was, ben ik ook ieder weekend wezen stappen, heb ik ook het nodige gedronken en ben ik ook vaak genoeg naar huis gelopen met een stel vrienden...
Maar nooit heb ik de neiging gehad om aan het vernielen te slaan. Ik heb het nooit begrepen waarom dat zo leuk moest zijn. Ik kan mij nog wel heel goed een avond herinneren dat we dus onderweg naar huis waren en 2 vrienden het ook zo leuk vonden om te proberen een lantaarnpaal uit te krijgen door er met een baksteen naar te gooien . Wat ik toen deed? Ik ben naar huis gegaan want ik had daar absoluut geen zin in. Sterker nog; ik schaamde me dat ik daarbij hoorde.
Ik ben nu benieuwd hoe lang het gaat duren eer we ook maar uberhaupt iets horen van het verloop van deze 'zaak'. Ik weet inmiddels dat de buurtbewoners het nu zo zat zijn dat ze de media maar in gaan schakelen in de hoop dat er dan iets zal gebeuren. Ik vrees van niet en ga mijn auto voortaan maar op het erf parkeren.
liefs,
Stefanie
ps: de jurkentocht is trouwens geweldig gelukt. Mijn schoonzusje heeft een geweldig mooi groen broekpak uitgekozen met knalroze cowboylaarzen en een rode hoed met gele veren (Vin, je denkt toch niet werkelijk dat ik me per ongeluk voorbij praat alleen maar omdat ik in mijn tirade even niet oplet? )
In het begin viel het nog mee. De lieverdjes gingen niet verder dan alleen de spiegels naar buiten te buigen. Ja ach, denk je dan, het zijn weekendstappers die waarschijnlijk na een paar glaasjes het leuk vinden om dit te doen. Je doet er verder niets mee want er is niets kapot. Je ergert je wel, maar weet dat je toch niets kunt doen. Na een aantal weekeinden ben je het wel zat en begin je er toch eens aan te denken om die wijkagent eens te polsen. Misschien kan hij eens een extra oogje in het zijl houden tijdens de weekeinden. Vanmorgen hoorde ik dus dat onze wijkgenoten dit inmiddels allang hebben gedaan en dat deze mevrouw van de wet er blijkbaar niets mee gedaan heeft.
Maar afgelopen weekend besloten ze zelf ook dat het naar buiten buigen van zijspiegels inderdaad niet meer leuk is... Nee, ze dachten dat het leuker zou zijn als ze een stapje verder zouden gaan. 'Gewoon, voor de leuk! Ze hadden toch niets anders te doen om 3 uur 's nachts.'
Ik zat zaterdagochtend samen met mijn zus en toekomstige schoonzus en haar moeder heerlijk te genieten van een high tea om zo daarna ontspannen een trouwjurk voor mijn schoonzusje uit te gaan kiezen. We waren allemaal supervrolijk en hadden veel zin in de dag die komen ging. Tot er een telefoontje van Peter binnenkwam en ons net zo vrolijk meedeelde dat onze 'vriendjes' weer bezig geweest waren.
Dit maal hadden ze de spiegel zo ver naar buiten gebogen dat hij eraf geschoten was. Niet alleen was onze auto aangepakt, maar in de wijk waren ze ook maar weer bezig geweest. Gelukkig is Peter handig genoeg en kon hij de spiegel nog repareren.
De nacht die volgde, waren we beter voorbereid; spiegels alvast naar binnengeklapt, auto nog dichter tegen het huis, lichten in de huiskamer aangelaten om zo een indruk te wekken dat er nog iemand op was. Maar helaas... Toen we vanmorgen de auto toch nog een keertje gingen checken, vonden onze vriendjes het toch nodig om ons te laten zien dat de voorbereidingen die we hadden genomen niet grondig genoeg waren... Ditmaal was de spiegel zodanig afgebroken dat hij niet meer zo te repareren is, maar dat hij echt naar een monteur moet. Op de grond lagen allemaal afgebroken stukken van de omkasting van de spiegel en wat nog aan de auto vast zat, hing lekker langs de lak te schuren, die door het afbreken van de spiegel toch al dusdanig was beschadigd. Peter is daarna de wijk door gaan lopen en kwam vele medebewoners tegen die hetzelfde lot hadden ondergaan. De vriendjes hadden niet alleen auto's aangepakt, maar ook kabelhuisjes en veel meer. Ze hebben letterlijk een spoor achtergelaten van hun wandelrichting.
Dan ga je internetaangifte doen (wat overigens minimaal 5 werkdagen duurt eer je aangifte daadwerkelijk is verwerkt en je er uberhaupt navraag naar kan doen ) en ga je je afvragen of jijzelf vroeger ook zo geweest bent... Tuurlijk, toen ik jong was, ben ik ook ieder weekend wezen stappen, heb ik ook het nodige gedronken en ben ik ook vaak genoeg naar huis gelopen met een stel vrienden...
Maar nooit heb ik de neiging gehad om aan het vernielen te slaan. Ik heb het nooit begrepen waarom dat zo leuk moest zijn. Ik kan mij nog wel heel goed een avond herinneren dat we dus onderweg naar huis waren en 2 vrienden het ook zo leuk vonden om te proberen een lantaarnpaal uit te krijgen door er met een baksteen naar te gooien . Wat ik toen deed? Ik ben naar huis gegaan want ik had daar absoluut geen zin in. Sterker nog; ik schaamde me dat ik daarbij hoorde.
Ik ben nu benieuwd hoe lang het gaat duren eer we ook maar uberhaupt iets horen van het verloop van deze 'zaak'. Ik weet inmiddels dat de buurtbewoners het nu zo zat zijn dat ze de media maar in gaan schakelen in de hoop dat er dan iets zal gebeuren. Ik vrees van niet en ga mijn auto voortaan maar op het erf parkeren.
liefs,
Stefanie
ps: de jurkentocht is trouwens geweldig gelukt. Mijn schoonzusje heeft een geweldig mooi groen broekpak uitgekozen met knalroze cowboylaarzen en een rode hoed met gele veren (Vin, je denkt toch niet werkelijk dat ik me per ongeluk voorbij praat alleen maar omdat ik in mijn tirade even niet oplet? )
Hel in Denemarken (origineel gepost op 7 januari 2008)
Al bijna anderhalf jaar lang rijden we met de auto naar ons andere 'humble abode' in Zweden, via Duitsland, met de boot naar Denemarken en zo door over de brug naar Zweden. Hier doen we zo'n 16 uur over (verdeeld over 4 'blokken') en tot nu toe is dit altijd goed gegaan. Het eerste blok zitten we met zijn allen enthousiast in de auto (Zelfs om 6 uur 's ochtends is Daryn klaarwakker en stuiter-enthousiast (zijn we al bij de boot? Zijn we al in Denemarken, zijn we al bijna bij de tunnel en de brug? En al deze vragen krijgen we standaard al het eerste uur van de trip te horen)). Het tweede blok wordt iedereen al wat rustiger, hoewel Daryn's vraag of we al bijna bij de boot zijn nu niet om de 5 minuten maar om de 2 minuten gesteld wordt. De boot is het begin van het derde blok, je eet wat, kijkt wat rond in de shop en bereidt je voor op het saaiste stuk van de hele reis... Denemarken... Het land is er vlak, de huizen zien er nog redelijk 'Duits' uit en er is gewoon niets te zien of beleven. Het enige voordeel van Denemarken is dat het wel erg dicht nu is bij Zweden; ons einddoel...
Blok 4 is voor ons altijd geweldig. We zitten dan al wat dieper in Zweden en je ziet de omgeving veranderen. De typische houten huizen zie je heerlijk verlaten tussen de mooie landschappen staan, de elandgebieden worden steeds groter en je blijft uit je raampje turen in de hoop er weer eentje te spotten.
Voor mij persoonlijk is mijn favoriete moment van de hele vakantie het moment dat het huis weer in zicht komt tot de eerste paar minuten dat je binnen staat. Je voelt direct een soort rust over je heen vallen en je (ik dan) voelt je direct thuis. Dit gevoel van rust, ontspanning en huiselijkheid gaat ook niet weg. Zodra je al je spulletjes weer op zijn plekkie hebt opgeborgen, ga je zitten op je favoriete plekje op de bank (en waag het eens om op 'mijn' plekje te gaan zitten... ), je neemt er wat lekkers te drinken bij en zo begint je weekje weg.
Zo ook afgelopen week... De week begon perfect. Het was heerlijk koud, de belofte op sneeuw leek toch wel eens uit te kunnen gaan komen. Oud en nieuw hebben we met een klein groepje gevierd en dit was super. De nieuwjaarswandeling die middag gaf ons de beloofde sneeuw en dit heeft de rest van de week ook aangehouden.
Alles ging perfect dus... Tja, 1 probleem... perfect gaat bij ons altijd mis... Er moet dan iets misgaan... en dat deed het ook en niet zo'n klein beetje ook...
De terugreis begon goed. Het was geweldig om afscheid te nemen van een land dat je inmiddels je tweede thuis bent gaan noemen dat op dat moment in een dikke laag sneeuw lag. Halverwege Skåne (Zuid Zweden) zagen we dat de sneeuw minder werd tot het op een gegeven moment helemaal weg was. Mijn zus, die we hadden meegenomen, reed op dat moment en begon te klagen over dat ze het zo glad vond, het leek wel ijzel. Peter nam het van haar over en die schrok van de gladheid.
Gelukkig zijn de Zweden beter gewend om in sneeuw en ijzel te rijden dan de Nederlanders en iedereen hield zich dan ook aan een minimum snelheid. Helaas deed ook niet iedereen dit en die zagen we allemaal ook stuk voor stuk een paar honderd meter verderop op zijn kop liggen of anders met een flinke deuk in de zijkant. MAAR... geen moment file... Daar kunnen wij nog eens wat van leren.
Tot nu toe ging alles, naar omstandigheden, nog goed. We wisten inmiddels dat we tot in Denemarken deze ijzel nog zouden hebben en dat we echt niet voor middernacht thuis zouden zijn. A small price to pay, maar ja, keus hadden we niet.
Toen ging het mis... We reden op de brug tussen Zweden en Denemarken toen er ineens een lampje op het dashboard ging branden. Er waren problemen met de dynamo... Zo goed en zo kwaad als het ging hebben we de auto van de brug kunnen rijden, direct de snelweg af en de eerste afslag die we tegenkwamen was toevallig het vliegveld van DK. Vlak voor de ingang van het SAS-kantoor hebben we de auto geparkeerd en direct onze dealer gebeld. We zouden binnen een half uurtje gebeld worden met wanneer de auto weer opgehaald zou worden.
Na anderhalf uur hebben we maar weer eens gebeld. Inmiddels hadden medewerkers van SAS ons in de lobby neergezet omdat de vrieskou nou niet echt lekker was. De man aan de lijn zou direct bellen met de dealer in DK en we kregen gelukkig direct te horen dat deze man asap contact met ons op zou nemen. Dit duurde natuurlijk even, maar er werd ons wel gelijk gezegd dat de takelwagen er binnen een uur zou zijn... 1 uur werd uiteindelijk 2 uur wegens die verrekte ijzel en na totaal 4 uur in de lobby gezeten te hebben, werden we met de kapotte auto naar de dealer gebracht zodat de auto direct gerepareerd kon worden. Het viel maar weer direct op dat de Denen blijkbaar iets anders denken over sneeuw, ijzel en slecht weer dan de Zweden want hier reden ze niet zo rustig en geordend. Zelfs de takelwagenbestuurder reedt niet echt geweldig (bumperkleven was zijn motto!)
En toen kwam het. 'Mevrouw, meneer, de dynamo is inderdaad kapot en ik heb deze niet op voorraad liggen. Ik kan wel morgenochtend met 1 van de 6 andere Deense dealers bellen om te vragen of zij er wel een hebben liggen en deze kunnen we dan maandag per koerier hierheen laten sturen... Het was toen zaterdag.
Hij vond mijn idee om de dynamo dan zelf bij die dealer op te gaan halen met een huurauto zodat hij op zondag er nog ingezet kon worden ook wel een idee, maar dat hield nog steeds in dat we minimaal een dag later pas naar huis konden...
De volgende dag kregen we het goede nieuws te horen. Op ruim 250 km afstand hadden ze er eentje liggen... We zijn meteen in de auto gestapt om het kreng te gaan halen. Toen bleek maar weer dat niet alleen dat standaard stuk dat we altijd rijden qua omgeving saai was, maar dat de rest van het land niet veel beter was (sorry voor DK-liefhebbers...). Het land bleef vlak, bijna geen wild te zien en er gebeurde gewoon niets.
Na een heen-en-weer rit van 6 uur bleek die sukkel van een monteur die auto dynamo er nog niet uit te hebben gehaald. Dit zou inhouden dat we ipv anderhalf uur, nog 3,5 uur te wachten hadden...
Hij bleek daarna zelfs nog vager want hij belde alsnog na een uurtje dat de auto over een half uurtje klaar was (hoe kan een klus die 3,5 uur zou duren ineens in 1,5 uur geklaard te kunnen zijn? (hoe spel je 'genept'?)) Ik ben er ook nog steeds van overtuigd dat hij ons toch die 3,5 uur heeft doorberekend en gewoon de uurprijzen heeft 'aangepast'. We hebben een boven-modaal maandsalaris achtergelaten (en na controle bleek de dynamo echt niet van goud met diamantjes te zijn)...
Maar toen was het wel eindelijk zover... 27 uur nadat we gestrand raakten, mochten we eindelijk weer in onze eigen auto stappen (gelukkig maar want die huurauto (het nieuwe model van onze eigen auto en nog op zomerbanden ook! Ik kan je vertellen dat de rit naar het hotel een spannende aangelegenheid was, gezien het nog niet gestopt was met ijzelen!!!) was echt he-le-maal niets) en onze reis naar huis voortzetten. De sneeuw was inmiddels helemaal weg, de ijzel ook en eindelijk zag DK er mooi uit... helemaal donker.
Vraag je je nu af of we de volgende keer toch maar eens het vliegtuig gaan pakken, of met de boot zullen gaan? Nee, natuurlijk niet. De rit is voor ons het begin van een heerlijke week (weken) en Denemarken hoort daar (helaas) ook bij. Denemarken zal nooit mijn keus voor vakantie worden, maar ze hebben wel voor een ervaring gezorgd die wij nooit meer zullen vergeten.
Subscribe to:
Comments (Atom)