Sinterklaas, wie kent hem niet

Aanstaande zaterdag is het weer zover, dan komt de grootste kinderleugen weer aan in Nederland. Als ouder leer je je kind om nooit te liegen want dat mag niet, maar wat doen wij nu? Wij doen eigenlijk precies datgene dat we onze kinderen verbieden; we liegen 3 slagen in de rondte en alles en iedereen doet eraan mee.

Vanaf kleins af aan ben ik al een grote fan van Sinterklaas geweest. Zelfs toen ik 'erachter kwam' bleef hij stiekem een grote held van mij. Ieder jaar zit ik weer op zaterdag voor de televisie om de intocht te kijken (en mis Aart Staartjes nog steeds...) en ieder jaar weer krijg ik een warm gevoel als ik de goedheiligman voet aan wal zie zetten en wens ik mijzelf heel stiekem weer een klein meisje die de waarheid nog niet weet.

Ik vond het een geweldige tijd, die 8 jaar dat mijn ouders tegen mij logen (en zich maar af bleven vragen wanneer ik het nou eens doorhad) en hoe stoer ik het ook vond dat ik 'het' nu wist, van binnen vond ik het echt jammer dat het achteraf allemaal niet echt bleek te zijn.

Maar toch ben ik nooit boos geweest op mijn ouders dat ze mij hebben voorgelogen. Maar waarom voel ik mij dan nu wel schuldig? Ik vind het echt heerlijk om hem zo op te zien leven, met de wetenschap dat mijn kleine mannetje er straks, net als ik, achter moet komen dat het een grote leugen is geweest. Een fabel waarin we een kind laten geloven dat als hij of zij niet lief is, het geen cadeautjes zal krijgen. Ik ben zelfs al helemaal vrolijk voor hem zijn cadeaus gaan kopen en kan ook deze keer weer niet wachten om zijn gezicht te zien zodra hij het pakketje in zijn handen krijgt.

Aan de ene kant hoop ik voor mijn schuldgevoel dat hij er snel achterkomt dat het allemaal niet helemaal is zoals hij denkt. Aan de andere kant hoop ik dat hij nog heeeeeeeel lang de leugen mag geloven... dat ik mijn 'geloof' via hem nog lang mag uit blijven oefenen...

liefs,
a believer