Vernielen schijnt grappig (origineel gepost op 10 februari 2008)

De afgelopen paar weken hebben wij, samen met bewoners uit onze wijk, last van een aantal 'grappenmakers' die het blijkbaar hilarisch vinden om je auto te 'modificeren'. Met andere woorden; je zijspiegel zodanig naar buiten te buigen dat hij het liefst afbreekt.

In het begin viel het nog mee. De lieverdjes gingen niet verder dan alleen de spiegels naar buiten te buigen. Ja ach, denk je dan, het zijn weekendstappers die waarschijnlijk na een paar glaasjes het leuk vinden om dit te doen. Je doet er verder niets mee want er is niets kapot. Je ergert je wel, maar weet dat je toch niets kunt doen. Na een aantal weekeinden ben je het wel zat en begin je er toch eens aan te denken om die wijkagent eens te polsen. Misschien kan hij eens een extra oogje in het zijl houden tijdens de weekeinden. Vanmorgen hoorde ik dus dat onze wijkgenoten dit inmiddels allang hebben gedaan en dat deze mevrouw van de wet er blijkbaar niets mee gedaan heeft.

Maar afgelopen weekend besloten ze zelf ook dat het naar buiten buigen van zijspiegels inderdaad niet meer leuk is... Nee, ze dachten dat het leuker zou zijn als ze een stapje verder zouden gaan. 'Gewoon, voor de leuk! Ze hadden toch niets anders te doen om 3 uur 's nachts.'

Ik zat zaterdagochtend samen met mijn zus en toekomstige schoonzus en haar moeder heerlijk te genieten van een high tea om zo daarna ontspannen een trouwjurk voor mijn schoonzusje uit te gaan kiezen. We waren allemaal supervrolijk en hadden veel zin in de dag die komen ging. Tot er een telefoontje van Peter binnenkwam en ons net zo vrolijk meedeelde dat onze 'vriendjes' weer bezig geweest waren.

Dit maal hadden ze de spiegel zo ver naar buiten gebogen dat hij eraf geschoten was. Niet alleen was onze auto aangepakt, maar in de wijk waren ze ook maar weer bezig geweest. Gelukkig is Peter handig genoeg en kon hij de spiegel nog repareren.

De nacht die volgde, waren we beter voorbereid; spiegels alvast naar binnengeklapt, auto nog dichter tegen het huis, lichten in de huiskamer aangelaten om zo een indruk te wekken dat er nog iemand op was. Maar helaas... Toen we vanmorgen de auto toch nog een keertje gingen checken, vonden onze vriendjes het toch nodig om ons te laten zien dat de voorbereidingen die we hadden genomen niet grondig genoeg waren... Ditmaal was de spiegel zodanig afgebroken dat hij niet meer zo te repareren is, maar dat hij echt naar een monteur moet. Op de grond lagen allemaal afgebroken stukken van de omkasting van de spiegel en wat nog aan de auto vast zat, hing lekker langs de lak te schuren, die door het afbreken van de spiegel toch al dusdanig was beschadigd. Peter is daarna de wijk door gaan lopen en kwam vele medebewoners tegen die hetzelfde lot hadden ondergaan. De vriendjes hadden niet alleen auto's aangepakt, maar ook kabelhuisjes en veel meer. Ze hebben letterlijk een spoor achtergelaten van hun wandelrichting.

Dan ga je internetaangifte doen (wat overigens minimaal 5 werkdagen duurt eer je aangifte daadwerkelijk is verwerkt en je er uberhaupt navraag naar kan doen ) en ga je je afvragen of jijzelf vroeger ook zo geweest bent... Tuurlijk, toen ik jong was, ben ik ook ieder weekend wezen stappen, heb ik ook het nodige gedronken en ben ik ook vaak genoeg naar huis gelopen met een stel vrienden...

Maar nooit heb ik de neiging gehad om aan het vernielen te slaan. Ik heb het nooit begrepen waarom dat zo leuk moest zijn. Ik kan mij nog wel heel goed een avond herinneren dat we dus onderweg naar huis waren en 2 vrienden het ook zo leuk vonden om te proberen een lantaarnpaal uit te krijgen door er met een baksteen naar te gooien . Wat ik toen deed? Ik ben naar huis gegaan want ik had daar absoluut geen zin in. Sterker nog; ik schaamde me dat ik daarbij hoorde.

Ik ben nu benieuwd hoe lang het gaat duren eer we ook maar uberhaupt iets horen van het verloop van deze 'zaak'. Ik weet inmiddels dat de buurtbewoners het nu zo zat zijn dat ze de media maar in gaan schakelen in de hoop dat er dan iets zal gebeuren. Ik vrees van niet en ga mijn auto voortaan maar op het erf parkeren.

liefs,
Stefanie

ps: de jurkentocht is trouwens geweldig gelukt. Mijn schoonzusje heeft een geweldig mooi groen broekpak uitgekozen met knalroze cowboylaarzen en een rode hoed met gele veren (Vin, je denkt toch niet werkelijk dat ik me per ongeluk voorbij praat alleen maar omdat ik in mijn tirade even niet oplet? )