Het is deze week precies 5 jaar geleden dat we helaas erg vroeg afscheid hebben moeten nemen van ‘ons meisje’ Sharon, onze Mechelaar. Een grote tumor in haar hersenen heeft haar maar 9 jaar oud laten worden. Nu, 5 jaar later, mogen we een nieuw 4-voetig meisje in ons leven verwelkomen.
Toen we afscheid moesten nemen van Sharon konden we ons niet indenken dat we ooit nog een nieuw hondje zouden verwelkomen, de wond was te vers natuurlijk. Zelfs vorig jaar moesten we er nog niet aan denken. Tot begin dit jaar ineens de kriebels weer kwamen, we misten de wandelingen steeds meer. Ook het gevoel van veiligheid na de inbraak speelden grote parten en natuurlijk de liefde die je alleen van een hond kan krijgen (laten we eerlijk zijn, die affectie en liefde zul je niet bij een kat vinden…)
Al jaren zijn we gecharmeerd van wolfachtigen (je moet Peet zien als we in de dierentuin langs de wolven komen… laat hem daar maar achter en kom hem een uurtje later maar op halen, dat werkt het beste, anders sta je daar gewoon een uur lang…) maar de gedachte dat we ons ‘beessie’ niet zomaar binnen kunnen houden stond ons niet zo aan. TOEN kwamen we ineens op een wolvenras dat superlief is en heel goed binnen te houden is; de Tsjechoslowaakse Wolfhond! Een ras dat echt superlief is voor de medemens ook nog eens. We zijn ons gaan verdiepen en konden niet geloven hoe perfect dit ras in ons leven zou zijn. We houden wel van een wat intelligenter ras en dit is een super intelligent ras. Maw, helemaal goed dus…
We hebben ons meteen op meerdere lijsten ingeschreven waar binnen nu en een half jaar puppies geboren konden worden en 1 adres gaf ons echt een supergoed gevoel. Een Belgisch gezin dat met 1 van hun 2 ‘Tsjechen’ een nestje wilde hebben. Ze waren zo enthousiast en gaven echt het gevoel alsof ze zelf zwanger waren ipv de hond zelf. Om de paar dagen gaven ze een update en we hebben zelfs een grote collectie ‘zwangere foto’s’ verzameld de afgelopen 2 maanden.
‘Rond 5 september’ was de mama uitgerekend en sinds een week hebben een nieuw werkwoord in dit huis geïntroduceerd ‘F5-en’ oftewel, het verversen van een (internet)pagina. Ik kan wel stellen dat dit fenomeen de afgelopen 2 dagen VEELVULDIG is toegepast! We voelden ons allemaal weer een beetje zwanger en de navragen naar ‘of er al nieuws was’ was een veelgehoorde en –gebruikte vraag.
Toen was het gisterochtend om 5:50 ineens zover, de mamahond gaf aan dat het nu toch wel een beetje tijd ging worden. De ontsluitingsfase trad in en toen werd het wachten helemaal ondragelijk. Concentratie op werk was onmogelijk en iedere vorm van afleiding was welkom (Vin en Tina, jullie hebben me gisteren zeker geholpen zonder dat jullie het weten ;-) ). Maar de mamahond had blijkbaar waarschijnlijk nog weinig zin om te werpen en hield ze lekker bij zich, veilig geborgen in de baarmoeder.
Tot erg laat in de avond (zeg maar gerust nacht) hebben we opgezeten en driftig ‘ge-F5’d’ maar nog steeds geen nieuws. Zelfs vanmorgen om half 7 waren de puppies er nog niet. Zenuwen braken nu nog erger uit, want het zal toch nog wel goed gaan met de mamahond en haar pupjes?
Tot overmaat van ramp besloten de internetgoden de verbinding op mijn werk ook nog eens te dwarsbomen en kwam ik bijna niet het net op… mijn enige bron van info die ik op dat moment daar had! Wat doen ze me aan????
Maar, om 9:15 in de ochtend kwam via Peter eindelijk het verlossende woord; de eerste pup was geboren…
En sinds vanmorgen half 11 ben ik eindelijk ‘mama’ van een prachtig klein meisje. Ze weegt iets meer dan 400 gram en is waarschijnlijk ongeveer 20 cm lang en haar stamboomnamen zijn geworden;
Hloðyn Dakota
(de uitspraak van ‘die d met dat kruisje’ is als de engelse ‘th’-klank)
Haar roepnaam wordt ‘iets simpeler’; Katey
‘Waar staat Hloðyn voor’ hoor ik al vragen; Hloðyn is een oude mythische Viking naam en komt van de godin van de aarde en vruchtbaarheid. Ze was ook de moeder van de dondergod Thor.
Nog 3 lange weekjes wachten en dan mogen we haar voor het eerst gaan bezoeken, tot die tijd zullen we het moeten doen met foto’s die de fokster stuurt… met andere woorden; wij blijven voorlopig driftig ‘F5-en’ maar nu eerst lekker vroeg mijn mandje opzoeken, dat heb ik na een paar dagen met weinig nachtrust toch wel een beetje verdiend :-D
Toen we afscheid moesten nemen van Sharon konden we ons niet indenken dat we ooit nog een nieuw hondje zouden verwelkomen, de wond was te vers natuurlijk. Zelfs vorig jaar moesten we er nog niet aan denken. Tot begin dit jaar ineens de kriebels weer kwamen, we misten de wandelingen steeds meer. Ook het gevoel van veiligheid na de inbraak speelden grote parten en natuurlijk de liefde die je alleen van een hond kan krijgen (laten we eerlijk zijn, die affectie en liefde zul je niet bij een kat vinden…)
Al jaren zijn we gecharmeerd van wolfachtigen (je moet Peet zien als we in de dierentuin langs de wolven komen… laat hem daar maar achter en kom hem een uurtje later maar op halen, dat werkt het beste, anders sta je daar gewoon een uur lang…) maar de gedachte dat we ons ‘beessie’ niet zomaar binnen kunnen houden stond ons niet zo aan. TOEN kwamen we ineens op een wolvenras dat superlief is en heel goed binnen te houden is; de Tsjechoslowaakse Wolfhond! Een ras dat echt superlief is voor de medemens ook nog eens. We zijn ons gaan verdiepen en konden niet geloven hoe perfect dit ras in ons leven zou zijn. We houden wel van een wat intelligenter ras en dit is een super intelligent ras. Maw, helemaal goed dus…
We hebben ons meteen op meerdere lijsten ingeschreven waar binnen nu en een half jaar puppies geboren konden worden en 1 adres gaf ons echt een supergoed gevoel. Een Belgisch gezin dat met 1 van hun 2 ‘Tsjechen’ een nestje wilde hebben. Ze waren zo enthousiast en gaven echt het gevoel alsof ze zelf zwanger waren ipv de hond zelf. Om de paar dagen gaven ze een update en we hebben zelfs een grote collectie ‘zwangere foto’s’ verzameld de afgelopen 2 maanden.
‘Rond 5 september’ was de mama uitgerekend en sinds een week hebben een nieuw werkwoord in dit huis geïntroduceerd ‘F5-en’ oftewel, het verversen van een (internet)pagina. Ik kan wel stellen dat dit fenomeen de afgelopen 2 dagen VEELVULDIG is toegepast! We voelden ons allemaal weer een beetje zwanger en de navragen naar ‘of er al nieuws was’ was een veelgehoorde en –gebruikte vraag.
Toen was het gisterochtend om 5:50 ineens zover, de mamahond gaf aan dat het nu toch wel een beetje tijd ging worden. De ontsluitingsfase trad in en toen werd het wachten helemaal ondragelijk. Concentratie op werk was onmogelijk en iedere vorm van afleiding was welkom (Vin en Tina, jullie hebben me gisteren zeker geholpen zonder dat jullie het weten ;-) ). Maar de mamahond had blijkbaar waarschijnlijk nog weinig zin om te werpen en hield ze lekker bij zich, veilig geborgen in de baarmoeder.
Tot erg laat in de avond (zeg maar gerust nacht) hebben we opgezeten en driftig ‘ge-F5’d’ maar nog steeds geen nieuws. Zelfs vanmorgen om half 7 waren de puppies er nog niet. Zenuwen braken nu nog erger uit, want het zal toch nog wel goed gaan met de mamahond en haar pupjes?
Tot overmaat van ramp besloten de internetgoden de verbinding op mijn werk ook nog eens te dwarsbomen en kwam ik bijna niet het net op… mijn enige bron van info die ik op dat moment daar had! Wat doen ze me aan????
Maar, om 9:15 in de ochtend kwam via Peter eindelijk het verlossende woord; de eerste pup was geboren…
En sinds vanmorgen half 11 ben ik eindelijk ‘mama’ van een prachtig klein meisje. Ze weegt iets meer dan 400 gram en is waarschijnlijk ongeveer 20 cm lang en haar stamboomnamen zijn geworden;
Hloðyn Dakota
(de uitspraak van ‘die d met dat kruisje’ is als de engelse ‘th’-klank)
Haar roepnaam wordt ‘iets simpeler’; Katey
‘Waar staat Hloðyn voor’ hoor ik al vragen; Hloðyn is een oude mythische Viking naam en komt van de godin van de aarde en vruchtbaarheid. Ze was ook de moeder van de dondergod Thor.
Nog 3 lange weekjes wachten en dan mogen we haar voor het eerst gaan bezoeken, tot die tijd zullen we het moeten doen met foto’s die de fokster stuurt… met andere woorden; wij blijven voorlopig driftig ‘F5-en’ maar nu eerst lekker vroeg mijn mandje opzoeken, dat heb ik na een paar dagen met weinig nachtrust toch wel een beetje verdiend :-D
No comments:
Post a Comment