Weten jullie nog wat jullie eerste singeltje was? Vreemdgenoeg kunnen we ons vaak niet meer herinneren wat we een dag eerder gegeten hebben, maar herinneringen zoals eerste singeltjes, eerste crushes en je eerste zoen vergeet je nooit.
Mijn eerste singeltje was ‘Leila, Queen of Sheba’ van de Dolly Dots. Ik was 5 of 6 jaar oud toen ik dat singeltje kreeg en ik zie me nu nog trots op de bank zitten met het hoesje in mijn handen terwijl het singeltje op de platenspeler lag te draaien. Bij TopPop kwam toentertijd ook vaak het clipje voorbij van toen ze in de studio dat bewuste liedje hadden opgetreden. Hoe jong ik ook was, vanaf dat moment was ik helemaal fan. Voor zover mogelijk probeerde ik alle albums te verzamelen en alle danspasjes na te doen (vooral ‘She’s a Liar’ zittend op de stoelen vond ik geweldig).
Helaas speelde mijn jonge leeftijd wel een belangrijke rol als het op concerten en dergelijke aan kwam. Toen in 1988 het afscheidsconcert werd gegeven, hoopte ik natuurlijk dat ik dat afscheid in The Escape mee mocht maken, maar mijn ouders vonden het te ver weg en te laat voor een meisje dat bijna 13 was. Ik moest die bewuste zondagavond dus op televisie hun afscheid meemaken. Gelukkig hadden mijn ouders een paar maandjes eerder een videorecorder gekocht en hadden we het concert opgenomen zodat ik het nog vaak terug kon kijken, wat ik ook vele malen heb gedaan (volgens mij moet ik die band zelfs nog ergens in een kast hebben liggen. Jammer dat ik alleen geen videorecorder meer in huis heb…).
Jaren lang heb ik het altijd erg jammer gevonden dat ik toen te jong was of dat het zo ver weg was geweest. Vaak heb ik me afgevraagd of ik er wel bij had kunnen zijn als het niet The Escape was geweest, maar Ahoy…
En toen ineens, ongeveer 2 jaar geleden, kondigden ‘mijn Dots’ aan dat ze een reünieconcert zouden geven en in de Ahoy nogwel… Dit was mijn kans…
Helaas kreeg ik niemand zo gek om met me mee te gaan. En alleen gaan doe je ook niet zo snel en dus moest ik weer mijn kansen voorbij laten gaan. En weer moest ik een concert thuis op de bank kijken ipv ‘in real life’. Iedere hit die op het scherm voorbij kwam, bracht een herinnering naar boven van vroeger en weer baalde ik dat ik er weer niet bij was geweest. Wel had ik mee deze keer voorgenomen dat mocht ik ooooooit nog een kans krijgen om een ander reünieconcert bij te kunnen wonen ik deze keer echt wel zou gaan, alleen of samen met iemand, niemand die me deze keer tegen kon houden.
Toen ik dus een half jaar geleden ineens een mailtje kreeg dat er deze keer echt voor de laatste keer optredens stonden gepland, heb ik me geen seconde bedacht en ben ik meteen kaarten gaan regelen en kijken of ik nog iemand mee kon krijgen. Gelukkig voor mij, had ik bij meerdere mensen een soort van schuldgevoel weten in te praten (en ik heb er niet eens wat voor hoeven doen. Ik heb een dvd van het reünieconcert aangezet en er waren direct meerdere mensen die toen zeiden dat ze dat ook best wel mee hadden willen maken achteraf).
Zusje Cynthia was de gelukkige die als eerste ja zei en zo mocht ze gisteren dus met mij mee naar Eindhoven om mijn kinderwens eindelijk in vervulling te zien gaan.
We waren al om een uur of 3 in Eindhoven en zijn we eerst nog even lekker wezen shoppen en hebben wat terrasjes gepakt om rond half zeven rustig naar het beursgebouw te wandelen. Weer kwam het gevoel van jonge leeftijd naar boven, want ik was zeker jonger dan het gemiddelde van de bezoekers. Dat gemiddelde lag toch wel tussen de 36 en 40…
En dan was het eindelijk zover… de lichten gingen uit, de muzikanten kwamen op en de muziek begon te spelen. 20 jaar na het afscheidsconcert mocht ik eindelijk mijn idolen van toen mijn favoriete hits van toen horen zingen. Om het geheel nog mooier te maken, had ik het voor elkaar weten te krijgen om helemaal vooraan te staan, mijn avond kon dus niet meer stuk. Nu, een dag later, kan ik zeggen dat het die 20 jaar wachten waard is geweest. Wat een topavond heb ik gehad. Bijna al mijn favoriete hits zijn voorbij gekomen en de dames die nu toch allemaal al wel richting 50 lopen hebben een spetterende show gegeven. Ik zal deze avond nooit meer vergeten.
Cyn, dank je wel dat je met me mee bent gegaan. Ik hoop dat je het net zo naar je zin hebt gehad als ik. Zonder jou was het zeker lang zo gezellig niet geweest…
Mijn eerste singeltje was ‘Leila, Queen of Sheba’ van de Dolly Dots. Ik was 5 of 6 jaar oud toen ik dat singeltje kreeg en ik zie me nu nog trots op de bank zitten met het hoesje in mijn handen terwijl het singeltje op de platenspeler lag te draaien. Bij TopPop kwam toentertijd ook vaak het clipje voorbij van toen ze in de studio dat bewuste liedje hadden opgetreden. Hoe jong ik ook was, vanaf dat moment was ik helemaal fan. Voor zover mogelijk probeerde ik alle albums te verzamelen en alle danspasjes na te doen (vooral ‘She’s a Liar’ zittend op de stoelen vond ik geweldig).
Helaas speelde mijn jonge leeftijd wel een belangrijke rol als het op concerten en dergelijke aan kwam. Toen in 1988 het afscheidsconcert werd gegeven, hoopte ik natuurlijk dat ik dat afscheid in The Escape mee mocht maken, maar mijn ouders vonden het te ver weg en te laat voor een meisje dat bijna 13 was. Ik moest die bewuste zondagavond dus op televisie hun afscheid meemaken. Gelukkig hadden mijn ouders een paar maandjes eerder een videorecorder gekocht en hadden we het concert opgenomen zodat ik het nog vaak terug kon kijken, wat ik ook vele malen heb gedaan (volgens mij moet ik die band zelfs nog ergens in een kast hebben liggen. Jammer dat ik alleen geen videorecorder meer in huis heb…).
Jaren lang heb ik het altijd erg jammer gevonden dat ik toen te jong was of dat het zo ver weg was geweest. Vaak heb ik me afgevraagd of ik er wel bij had kunnen zijn als het niet The Escape was geweest, maar Ahoy…
En toen ineens, ongeveer 2 jaar geleden, kondigden ‘mijn Dots’ aan dat ze een reünieconcert zouden geven en in de Ahoy nogwel… Dit was mijn kans…
Helaas kreeg ik niemand zo gek om met me mee te gaan. En alleen gaan doe je ook niet zo snel en dus moest ik weer mijn kansen voorbij laten gaan. En weer moest ik een concert thuis op de bank kijken ipv ‘in real life’. Iedere hit die op het scherm voorbij kwam, bracht een herinnering naar boven van vroeger en weer baalde ik dat ik er weer niet bij was geweest. Wel had ik mee deze keer voorgenomen dat mocht ik ooooooit nog een kans krijgen om een ander reünieconcert bij te kunnen wonen ik deze keer echt wel zou gaan, alleen of samen met iemand, niemand die me deze keer tegen kon houden.
Toen ik dus een half jaar geleden ineens een mailtje kreeg dat er deze keer echt voor de laatste keer optredens stonden gepland, heb ik me geen seconde bedacht en ben ik meteen kaarten gaan regelen en kijken of ik nog iemand mee kon krijgen. Gelukkig voor mij, had ik bij meerdere mensen een soort van schuldgevoel weten in te praten (en ik heb er niet eens wat voor hoeven doen. Ik heb een dvd van het reünieconcert aangezet en er waren direct meerdere mensen die toen zeiden dat ze dat ook best wel mee hadden willen maken achteraf).
Zusje Cynthia was de gelukkige die als eerste ja zei en zo mocht ze gisteren dus met mij mee naar Eindhoven om mijn kinderwens eindelijk in vervulling te zien gaan.
We waren al om een uur of 3 in Eindhoven en zijn we eerst nog even lekker wezen shoppen en hebben wat terrasjes gepakt om rond half zeven rustig naar het beursgebouw te wandelen. Weer kwam het gevoel van jonge leeftijd naar boven, want ik was zeker jonger dan het gemiddelde van de bezoekers. Dat gemiddelde lag toch wel tussen de 36 en 40…
En dan was het eindelijk zover… de lichten gingen uit, de muzikanten kwamen op en de muziek begon te spelen. 20 jaar na het afscheidsconcert mocht ik eindelijk mijn idolen van toen mijn favoriete hits van toen horen zingen. Om het geheel nog mooier te maken, had ik het voor elkaar weten te krijgen om helemaal vooraan te staan, mijn avond kon dus niet meer stuk. Nu, een dag later, kan ik zeggen dat het die 20 jaar wachten waard is geweest. Wat een topavond heb ik gehad. Bijna al mijn favoriete hits zijn voorbij gekomen en de dames die nu toch allemaal al wel richting 50 lopen hebben een spetterende show gegeven. Ik zal deze avond nooit meer vergeten.
Cyn, dank je wel dat je met me mee bent gegaan. Ik hoop dat je het net zo naar je zin hebt gehad als ik. Zonder jou was het zeker lang zo gezellig niet geweest…
No comments:
Post a Comment