Typisch...

Volgens mij trek ik het aan, ik weet het niet... De eerste keer was het in mijn ogen een puur toevalletje, maar vanmiddag overkwam het me weer; toepasselijke songteksten op de 'juiste' (of misschien juist wel 'meest onmogelijke') momenten.


Een paar maanden geleden zat ik 's ochtends op de fiets. Zoals altijd iPodje aan, terwijl de regen hard naar beneden kwam... heel hard naar beneden kwam, zeg maar richting 'waar zijn mijn zwembandjes?' zo hard. De shuffle zette op dat moment een nieuw nummer in en wat zijn de eerste woorden die mij via de oortjes bereiken 'Soaked to the bone...' Tuurlijk, erg fijn, dank u wel, dit wist ik al, hoef je me niet nog een keer te benadrukken.
Maar fijn, toevallig, dat kan.


Maar vanmiddag gebeurt het me weer. Deze keer is het scenario de tandarts. Weer blèrt mijn iPodje muziek naar mijn keuze, maar weer besluit dit apparaatje om met mij te spelen. Deze keer zet een vrolijk liedje in, kan niet missen zou je zeggen. Tot de brug naar het refrein begint en jawel hoor: 'Open your mouth, open it wide'
Hoe krijg ik het voor elkaar? Wat is het volgende? Op een vreemde manier, ben ik er nog bijna nog nieuwsgierig naar ook...


Ik weet het, nog steeds geen spannende blog, maar het is iets, toch? Hopelijk helpt dit toch om mijn muse weer een beetje terug te vinden. Gelukkig heeft Liesje me een geweldig idee gegeven waar ik de aankomende dagen aan ga werken. Kan alvast vertellen dat die blog een volledig tegenovergestelde zal zijn van deze hier. Maar ja, daarom heeft deze ook het label 'Ach...' verdiend ;-)