Weer heel even 16

Jaren heb ik haar opgesloten laten zitten, veilig ver weg van de buitenwereld, maar gisteren mocht ze voor het eerst in jaren weer heel even naar buiten; mijn 16-jarige ik.

Het was zomer 2009 en we waren net 2 dagen in ons Zweedse thuis. Het was maandagmiddag toen ik nog even een paar minuutjes had, voor ik aan het eten wilde beginnen. Daryn was buiten aan het spelen en ongetwijfeld was Peet in de tuin bezig. Mooi, dan kan ik nog even een paar minuutjes televisie kijken voor mijzelf, zonder dat er gezeurd wordt om kinderprogramma’s of iets dergelijks.
Bij het zappen kwam ik langs, ik meen, Viasat 6 waar jaarlijks ‘American Idol’ wordt uitgezonden. Ik wist van het jaar ervoor dat de standaard voor de Amerikaanse versie veel hoger ligt en automatisch bleef ik hangen. Een dame kwam het podium op, Allison, en dankzij haar geweldige stem ben ik blijven hangen, dat eten komt straks wel was mijn gedachte. 

Maar goed dat ik ben blijven hangen want niet te veel later kwam er een apart figuur op het toneel. Pikzwart haar, puik pak aan en… was dat eyeliner? (voor diegenen die mij niet echt kennen: ik heb een zwak voor mannen met make-up, zeker op de juiste manier aangebracht…) Uiteraard kreeg hij al snel mijn aandacht, maar je weet maar nooit. Make-up of niet, hij moet wel kunnen zingen. Die vraag werd bij een van de eerste noten al meteen beantwoord; mijn hemel wat had deze knul een stem. Er kwam zo’n geluid uit die keel dat ik gelijk de rest van de vakantie alvast had gereserveerd om dan voor de televisie te zitten. 

 

De 2 weken die erop volgden, liet deze kandidaat horen dat hij met gemak nummers als ‘Mad World’, ‘Born to be Wild’ en ‘Ring of Fire’ eigen kon maken. Zijn versie van ‘If I can’t have you’ is in mijn ogen nog steeds fenomenaal.

 

In tussentijd was ik wat op internet gaan zoeken, de serie was in Amerika zo’n 2 maanden eerder uitgezonden, dus er moest inmiddels wel wat meer bekend zijn over deze Adam Lambert.  Dat hij uiteindelijk blijkbaar niet gewonnen had, verbaasde mij wel en niet. Wel omdat hij, in mijn ogen, het beste talent van dat jaar was en niet omdat hij niet een ‘All American Boy’ was en tja, daar gaat de gemiddelde Amerikaan toch eerder voor.

 

Niet lang na de vakantie kwam zijn solo album uit en ik was daar best sceptisch voor want het is al vaker gebleken dat zo’n kandidaat het geweldig doet met covers tijdens televisieshows, maar nu moest hij zich gaan bewijzen met nieuw materiaal en dat loopt gewoon niet altijd lekker (kijk maar naar onze Nederlandse Idols/X-Factor/enz winnaars, die zijn uiteindelijk ook niet zo beroemd geworden als je tijdens de shows het gevoel krijgt). Maar het album was vele malen beter dan verwacht. Ook de recensies van zijn eerste tour werden lovend binnengehaald. 

 

Met andere woorden, dat 16-jarige meisje in mij begon aan de gesloten deur te kloppen. Ze wilde eruit, ze wilde net als vroeger weer los gaan. Het heeft me dan ook heel veel moeite gekost om haar binnen te houden, veilig van en voor de buitenwereld.

Maar vandeweek ging het even niet meer, er kwam een aankondiging voor een Europese tour en daar kreeg zelfs de huidige ik wel erg de kriebels voor, daar wilde ik gewoon heen. Maar als er geen concerten in Nederland gegeven worden, maar wel in Zwitserland, wat doe je dan? Juist...

Op dat moment heb ik ook mijn 16-jarige ik weer even vrijgelaten, ik voelde me echt weer even de tiener die ik toen was toen ik de kaarten eenmaal besteld had en de bevestiging ervan in mijn inbox stond.

 

Let’s face it; ik ben nu eenmaal mijn hele leven al wel fan van iemand geweest en dat zal ook nooit veranderen en in dit geval kom ik er ook eindelijk eerlijk voor uit: YUP, ik ben fan van Adam Lambert! And I don’t care what you think of it! Over 2 maanden gaan vriendinnetje Leonie en ik gezellig met zijn tweetjes naar Zwitserland en we gaan helemaal Glam met glitters en veren en al... En ook dan mag mijn 16-jarige ik weer eventjes buiten spelen...