... geleden schreef ik:
Al een week of twee volg ik Lies haar geweldige poging om af te vallen en aangezien er bij mij ook echt wel wat kilo's af kunnen (het woordje 'moeten' probeer ik angstvallig te vermijden), probeer ik haar enthousiasme te gebruiken om mijzelf ook weer in vorm te krijgen. Dagelijks lees ik heel braaf haar blogs en de eerste week werkte het echt om zelf ook van de lekkernijen af te blijven, maar de laatste paar dagen heb ik het toch weer wat moeilijker. Ik betrap mijzelf erop dat ik hier en daar toch weer die hand in de snoeppot steek of ineens met een zak chips op schoot zit.
Potverdorie, ik zou dit toch ook moeten kunnen? Waarom vind ik het het laatste jaar zo moeilijk om mij aan mijn dieet te houden. Sinds ik vorig jaar weer ben begonnen ben ik af en toe wel een kilootje afgevallen, maar uiteindelijk zitten er inmiddels zelfs 3 kilo BIJ! Oops, tijd voor actie dus.
(uit: Eens moet het toch lukken?)
We zijn nu dus 197 dagen verder en ik kan de volgende conclusie trekken: die hand gaat af en toe inmiddels weeeer in die pot en heeeeeel af en toe zit ik wel eens met die zak chips op schoot. Het enige verschil is dat ik toen pas aan het begin stond van mijn marathon, die zware race om kilo's kwijt te raken.
En nu?
Nu sta ik dan eindelijk op de finishlijn! Ik heb uiteindelijk niet geluisterd naar al die 'goede bedoelingen' om net een paar meter voor de eindstreep te stoppen want 'zo is het toch ook goed?' of 'je moet echt niet meer lijnen hoor, je wordt nu echt te dun'. Ik weet dat iedereen het ook echt wel goed heeft bedoeld, maar daarom haal ik juist het metafoor marathon aan. Je stopt toch ook niet als je nog maar 5 meter te lopen hebt? Dan ga je toch alsnog voor dat streven om die marathon uit te lopen? Zo zag ik mijn lijnrace ook. Ik wilde niet stoppen op 11.5 of 11.8 kilo, mijn finishlijn lag op 12 kilo en geen gram eerder.
Daar heb ik mij ook strak aan gehouden en vandeweek zag ik het al aankomen. Maar ik wilde er ook echt wel zeker van zijn dat het 'echt' was en niet dat ik een dag later erachter kwam dat ik nog een onsje te gaan had.
Na 3 dagen iedere ochtend hetzelfde resultaat op de weegschaal, vind ik dat ik nu toch wel mag concluderen: HET IS GELUKT! De 12 kilo zijn eraf! De laatste maanden dacht ik echt dat ik dat nooit zou halen. Over een kilo deed ik gerust 2 maanden of langer en ik heb de nodige terugvallen gehad op schommeldagen.
Ben ik dan nu ook echt klaar? Nee, nu begint het eigenlijk pas. Nu moet ik dit gewicht vol zien te houden en zorgen dat ik niet over een half jaar weer bijna overnieuw kan beginnen. Het volhouden is dan ook veel zwaarder dan het afvallen. But I don't care, I did it :-D
2 comments:
JEEEEE JIPPIEEE. Gefeliciflapstaart. Ik ben zoo trots op je. Wat een wilskracht heb je om zo door te gaan. Petje af hoor. Ik hoop dat ik ook ooit op mijn streefgewicht kom. Ik zit er eng dichtbij, maar zit nu al 1,5 maand op hetzelfde gewicht. Je bent een kanjer
Je hoopt ook 'ooit' je streefgewicht te bereiken? Liefje, dat heb je al 3x gedaan... Eerst 20, toen 25 en daarna weer 30. Jij bent mijn voorbeeld geweest, weet je nog?
Ik doe er trouwens ook steeds langzamer over, over die laatste kilo heb ik iets van ruim 2 maanden gedaan. Die laatste kilo's zullen voor jou nog veeeeel langzamer gaan omdat dit echt de laatste kilo's zijn die je lichaam kan missen. Mocht ik het ooit in mijn domme kop krijgen om er nog 3 af te willen krijgen, dan doe ik daar minimaal een heel jaar over en dan zonder echte extraatjes oid. 15 kilo zou voor mij echt veel te veel zijn. Tot aan je nieuwe streefgewicht haal jij zeker nog, maar dat zal niet meer zo makkelijk gaan als die eerste 30 (zou ook niet goed zijn, toch? :-) )
xxx
Post a Comment