Mentaal afvallen

Iedereen kan afvallen als in kilo's lichaamgewicht kwijtraken, ik geloof dat we die stelling toch wel kunnen aannemen. Maar je kunt wel 'lichamelijk' afvallen, maar daarnaast moet je dit mentaal ook nog even doen en dat gaat een stuk minder makkelijk dan de lichamelijke variant is mij opgevallen.

Ik zit momenteel in de fase dat ik weet dat de weegschaal aangeeft dat ik aardig wat kilo's kwijt ben en op foto's kan ik ook het bewijs hiervan zien, maar toch voel ik mij nog dat 'dikkertje' dat ik een jaar geleden was. Ik zie de losse kwabben nog hangen, niets is nog 'strak' en door mijn zwangerschap heb ik een chronisch buikje waar ik gewoon nooit meer vanaf zal komen (tenzij ik naar een plastisch chirurg zou stappen). Ik heb het hier met Lies ook al eens over gehad en toch blijft het een apart gegeven. Je kunt wel afvallen maar je hoofd gelooft het nog niet helemaal. In je hoofd blijft maar dat beeld van je 'vroegere ik' en ik krijg het bijna niet kwijt. Als ik een dag wat onsjes ben aangekomen omdat ik gewoon lekker heb gegeten de dag ervoor, dan geeft mijn hoofd gelijk signalen en voel ik me echt dikker, terwijl een ander daar helemaal niets van zal zien. En op zich zou dat ook weer geen probleem moeten opleveren, maar op dat soort dagen heb ik wel gelijk weer de neiging om alle lekkere dingen te laten staan en me aan een strak eetschema te houden. Dat vind ik nu ook weer niet de bedoeling. Ik heb mijn streefgewicht gehaald, dus moet ik daar nu ook van kunnen gaan genieten. Dat doe ik natuurlijk ook wel, behalve alleen op dit soort dagen niet.

Ik hoop maar dat ik ook mentaal heel snel af ga vallen, dan kan ik daarna eindelijk eens echt gaan genieten van mijn 'nieuwe ik'...

Shoppingspree

Tja, een van de vele nadelen die je ook als voordeel kunt zien van het lijnen is: je kleren passen je niet meer, of eigenlijk, je past er 2 keer in. Dus... dan moet je een nieuwe garderobe aan gaan schaffen, iets dat de gemiddelde vrouw nou niet echt als grote straf ziet. Laat ik in dit geval nu toevallig in dat gemiddelde vallen. 


En dus was het vandaag zover, ik mocht mijzelf een nieuwe garderobe aan gaan meten. Ik had nog maar 1 broek die me echt past en 2 truitjes en met de winter voor de deur had ik toch echt iets meer nodig. Samen met mijn zus en mams heb ik er vandaag een heerlijk dagje van gemaakt en mijn kast ligt inmiddels gelukkig iets voller met wat truitjes (okay en ook nog een shirtje dat ik echt niet kon laten liggen 'SuperGleek', echt helemaal te gek) en broeken. Gelijk ook mijn winterjas maar gekocht en een paar laarsjes, tja als je dan toch bezig bent...


En hier het resultaat van een van de nieuwe setjes:

De tekst op dit shirtje klopt echt helemaal ;-):

En als laatste mijn nieuwe Glammy winterjas met sparkly barret (ik weet het, mijn ogen zien er wat vreemd uit, maar ik was ook echt helemaal op toen de foto gemaakt werd...):

Katey was helemaal dol op de veertjes van mijn jas, ik kreeg haar bijna niet bij me vandaan...:

Überstressed...

Voor het eerst sinds mijn laatste bezoek aan de maatschappelijk werkster voor mijn burn-out, heb ik weer een stress aanval. Zit er zelfs nog middenin. Ik zie het even niet meer, bomen en bos zijn een grote warboel van bladeren en kan geen van beiden scheiden van de ander.


Nu weet ik dat ik dit makkelijk op kan lossen door simpel alles even voor mijzelf op een rijtje te zetten, maar dat is nu juist mijn probleem. Als ik dit gevoel heb, dan lukt mij dat gewoon niet. Dan is het niet alleen een chaos op mijn bureau, maar ook in mijn hoofd en het is dan zo verschrikkelijk moeilijk om die warboel in mijn hoofd op rij te krijgen.
Zelfs even een paar minuutjes alles van mij afsluiten door bijvoorbeeld even naar het toilet te gaan, werkt dan niet. Dan kom ik terug en zie ik de chaos weer liggen en bam… ben ik weer terug bij af en soms zelfs nog verder naar beneden.

De stress zit letterlijk in mijn keel, ben er gewoon misselijk van en om nu te zeggen ‘gelukkig is het vrijdag, bijna weekend, dus je kunt zo 2 dagen bijkomen’ gaat nu ook niet op. Mijn hele weekend is al vol gepland vanaf het moment dat ik hier strakjes wegfiets tot het moment dat ik hier weer naartoe mag fietsen. Terwijl alles dat ik heb gepland juist leuke dingen zijn. Maar ik weet dat door al die hele leuke dingen te doen ik weer klusjes moet laten liggen zoals dat verrekte verfwerk wat maar niet af komt, of de was die weer opstapelt, het huis dat hard toe is aan een schoonmaakbeurt en ga zo maar door.

Ik weet dat ik de enige ben die mijzelf hier doorheen kan slepen, ik moet hier gewoon even doorheen. Hopelijk is dit gevoel over een uurtje of 3 weer over. Ik moest het gewoon nu even van mij afschrijven en daar vond ik 'hier' de perfecte plek voor...

YouTube video van mijn fotoshoot

Toen ik vorige week die fotoshoot had, zei Peet al meteen dat hij weer een YT-filmpje ervan wilde maken. Toen we gisteren in de auto zaten, kwam er een nummer voorbij dat Peet er zo goed bij vond passen (Can't Let You Go van Adam Lambert (van wie anders ;-) )), dat hij er vandaag gelijk mee aan de slag is gegaan. Het resultaat moet ik natuurlijk wel gelijk delen, ik vind het zo geweldig geworden. Ben er echt supertrots op.

Halloween versiering, deel 2

Toen ik gisteravond het idee kreeg om de foto's van onze Halloweenversiering online te gooien, was het helaas al te donker om foto's te maken van 1 van de raamdecoraties. Maar ik kon het niet laten om ze nu alsnog hier te tonen. Dit is het hoofd van de Witch King uit The Lord Of The Rings. 


Is'ie gaaf of niet?

Halloween is upon us

Yes, yes, yes, het is eindelijk weer zover. De spinnenwebben, doodshoofden en grafstenen mogen weer uit de kast. Nog een maandje en dan is het weer Halloween. 


Ik weet het, het is een absoluut veramerikaanst commercieel spektakel geworden, maar wel een die ik echt heel leuk vind. Paasversieringen en Valentijnsonzin mag mij gestolen worden, maar zodra het september wordt, gaat het bij mij kriebelen. Het begon een paar jaar geleden nog met een paar spinnetjes en zwarte rozen voor het raam (let wel; dit is uiteraard nog pre-Katey ;-)) maar met de jaren kwamen daar steeds meer kleine prulletjes bij. Inmiddels wordt de huiskamer al echt omgetoverd naar bijna een heus museum en dan ben ik nu nog lang niet klaar. Heb bij de verschillende feestwinkels hier nog veel te veel leuks zien liggen :-)


Een kleine impressie, wordt waarschijnlijk nog wel vervolgd zodra het echt 'af' is:

Kijk dan hoe de skeletjes in de slinger verbonden zijn... hahaha

Typisch...

Volgens mij trek ik het aan, ik weet het niet... De eerste keer was het in mijn ogen een puur toevalletje, maar vanmiddag overkwam het me weer; toepasselijke songteksten op de 'juiste' (of misschien juist wel 'meest onmogelijke') momenten.


Een paar maanden geleden zat ik 's ochtends op de fiets. Zoals altijd iPodje aan, terwijl de regen hard naar beneden kwam... heel hard naar beneden kwam, zeg maar richting 'waar zijn mijn zwembandjes?' zo hard. De shuffle zette op dat moment een nieuw nummer in en wat zijn de eerste woorden die mij via de oortjes bereiken 'Soaked to the bone...' Tuurlijk, erg fijn, dank u wel, dit wist ik al, hoef je me niet nog een keer te benadrukken.
Maar fijn, toevallig, dat kan.


Maar vanmiddag gebeurt het me weer. Deze keer is het scenario de tandarts. Weer blèrt mijn iPodje muziek naar mijn keuze, maar weer besluit dit apparaatje om met mij te spelen. Deze keer zet een vrolijk liedje in, kan niet missen zou je zeggen. Tot de brug naar het refrein begint en jawel hoor: 'Open your mouth, open it wide'
Hoe krijg ik het voor elkaar? Wat is het volgende? Op een vreemde manier, ben ik er nog bijna nog nieuwsgierig naar ook...


Ik weet het, nog steeds geen spannende blog, maar het is iets, toch? Hopelijk helpt dit toch om mijn muse weer een beetje terug te vinden. Gelukkig heeft Liesje me een geweldig idee gegeven waar ik de aankomende dagen aan ga werken. Kan alvast vertellen dat die blog een volledig tegenovergestelde zal zijn van deze hier. Maar ja, daarom heeft deze ook het label 'Ach...' verdiend ;-)

Beetje leeg

Meestal als ik een blog schrijf, heb ik al 3 ideeën voor een volgende blog. Maar de laatste 2 dagen heb ik echt weinig tot geen bloginspiratie. Zelfs nu ik een poging doe om uit te leggen waarom ik even niet (ge)blog(d heb), weet ik niet wat ik neer moet pennen.


Ik kan wel zeggen dat dit weer eens redelijk frustrerend is. Normaal heb ik helemaal geen moeite om iets te verzinnen. Er komt eigenlijk altijd wel iets uit, hoe onzinnig het ook is, maar het lukt gewoon even niet.


Hopelijk is deze onzin morgen weer over en heb ik weer genoeg ideeën om jullie mee te vervelen. Tot die tijd: alle ideeën zijn welkom :-)

Telepathie of 'just plain scary'

Ik moet weer even iets kwijt. Heb vandaag zo iets vreemds meegemaakt.


Toen ik nog op de middelbare school zat, had ik van een paar klasgenoten een bijnaam gekregen; 'rare' en na vanmorgen denk ik dat ze daar misschien niet eens zover naast hebben gezeten...


Voor ik de titel van mijn blog kan verklaren, moet ik eerst iets uitleggen, anders snapt niemand waar ik het in hemelsnaam over heb (komt ineens mijn bijnaam weer naar boven, maar dat terzijde).
Al bijna 10 jaar zijn Leonie en ik hele goede vriendinnen van elkaar. Vanaf het begin hebben we een connectie gehad met elkaar en ook al spreken we elkaar soms maanden niet, we kunnen altijd bij elkaar aankloppen.


Tot zover de uitleg, nu verder met mijn verhaal:
Vanmorgen begon ik mijn werkdag, zoals altijd met een kort rondje fora en blogs checken. Maar ik had een vreemd gevoel dat ik niet kon verklaren, alsof ik ergens op zat te wachten, maar niet wist waarop of waarom.
Een uurtje later, kreeg ik datzelfde gevoel alleen dit keer wist ik wel wat het was. Om een of andere reden wist ik dat Leonie geblogd had. Ik had haar die ochtend nog niet gesproken, dus ik kon dat niet weten, maar toch was het zo.
Uiteraard ging ik gelijk kijken of mijn gevoel juist was, maar er stond geen blog. Een normaal mens zou dan denken dat die het dan wel verkeerd had gevoeld. Maar dat gevoel kreeg ik niet, het enige wat ik wist was 'dan is ze nog niet klaar met schrijven, ik check zo nog wel een keer'.
Echt eng werd het pas toen na een uurtje ik nog een keer ging kijken et voila... daar stond haar blog, precies zoals ik gevoeld had. Ik vond het gewoon bijna eng worden.


Dit soort telepathie of hoe je het ook wilt noemen heb ik nog nooit zo met 'anderen' ervaren. Met Peet wel, wij hebben vaak ook zo'n enge telepathie, maar ik heb dit, volgens mij, echt nog nooit zo met iemand anders dan Peet meegemaakt.


Is dit normaal? Of moet ik toch mijn bijnaam van de middelbare school maar aan gaan nemen?

Weer heel even 16

Jaren heb ik haar opgesloten laten zitten, veilig ver weg van de buitenwereld, maar gisteren mocht ze voor het eerst in jaren weer heel even naar buiten; mijn 16-jarige ik.

Het was zomer 2009 en we waren net 2 dagen in ons Zweedse thuis. Het was maandagmiddag toen ik nog even een paar minuutjes had, voor ik aan het eten wilde beginnen. Daryn was buiten aan het spelen en ongetwijfeld was Peet in de tuin bezig. Mooi, dan kan ik nog even een paar minuutjes televisie kijken voor mijzelf, zonder dat er gezeurd wordt om kinderprogramma’s of iets dergelijks.
Bij het zappen kwam ik langs, ik meen, Viasat 6 waar jaarlijks ‘American Idol’ wordt uitgezonden. Ik wist van het jaar ervoor dat de standaard voor de Amerikaanse versie veel hoger ligt en automatisch bleef ik hangen. Een dame kwam het podium op, Allison, en dankzij haar geweldige stem ben ik blijven hangen, dat eten komt straks wel was mijn gedachte. 

Maar goed dat ik ben blijven hangen want niet te veel later kwam er een apart figuur op het toneel. Pikzwart haar, puik pak aan en… was dat eyeliner? (voor diegenen die mij niet echt kennen: ik heb een zwak voor mannen met make-up, zeker op de juiste manier aangebracht…) Uiteraard kreeg hij al snel mijn aandacht, maar je weet maar nooit. Make-up of niet, hij moet wel kunnen zingen. Die vraag werd bij een van de eerste noten al meteen beantwoord; mijn hemel wat had deze knul een stem. Er kwam zo’n geluid uit die keel dat ik gelijk de rest van de vakantie alvast had gereserveerd om dan voor de televisie te zitten. 

 

De 2 weken die erop volgden, liet deze kandidaat horen dat hij met gemak nummers als ‘Mad World’, ‘Born to be Wild’ en ‘Ring of Fire’ eigen kon maken. Zijn versie van ‘If I can’t have you’ is in mijn ogen nog steeds fenomenaal.

 

In tussentijd was ik wat op internet gaan zoeken, de serie was in Amerika zo’n 2 maanden eerder uitgezonden, dus er moest inmiddels wel wat meer bekend zijn over deze Adam Lambert.  Dat hij uiteindelijk blijkbaar niet gewonnen had, verbaasde mij wel en niet. Wel omdat hij, in mijn ogen, het beste talent van dat jaar was en niet omdat hij niet een ‘All American Boy’ was en tja, daar gaat de gemiddelde Amerikaan toch eerder voor.

 

Niet lang na de vakantie kwam zijn solo album uit en ik was daar best sceptisch voor want het is al vaker gebleken dat zo’n kandidaat het geweldig doet met covers tijdens televisieshows, maar nu moest hij zich gaan bewijzen met nieuw materiaal en dat loopt gewoon niet altijd lekker (kijk maar naar onze Nederlandse Idols/X-Factor/enz winnaars, die zijn uiteindelijk ook niet zo beroemd geworden als je tijdens de shows het gevoel krijgt). Maar het album was vele malen beter dan verwacht. Ook de recensies van zijn eerste tour werden lovend binnengehaald. 

 

Met andere woorden, dat 16-jarige meisje in mij begon aan de gesloten deur te kloppen. Ze wilde eruit, ze wilde net als vroeger weer los gaan. Het heeft me dan ook heel veel moeite gekost om haar binnen te houden, veilig van en voor de buitenwereld.

Maar vandeweek ging het even niet meer, er kwam een aankondiging voor een Europese tour en daar kreeg zelfs de huidige ik wel erg de kriebels voor, daar wilde ik gewoon heen. Maar als er geen concerten in Nederland gegeven worden, maar wel in Zwitserland, wat doe je dan? Juist...

Op dat moment heb ik ook mijn 16-jarige ik weer even vrijgelaten, ik voelde me echt weer even de tiener die ik toen was toen ik de kaarten eenmaal besteld had en de bevestiging ervan in mijn inbox stond.

 

Let’s face it; ik ben nu eenmaal mijn hele leven al wel fan van iemand geweest en dat zal ook nooit veranderen en in dit geval kom ik er ook eindelijk eerlijk voor uit: YUP, ik ben fan van Adam Lambert! And I don’t care what you think of it! Over 2 maanden gaan vriendinnetje Leonie en ik gezellig met zijn tweetjes naar Zwitserland en we gaan helemaal Glam met glitters en veren en al... En ook dan mag mijn 16-jarige ik weer eventjes buiten spelen...

Mitt i Naturen? Nee hoor, gewoon bij ons om de hoek

Deze foto's zijn vorige week op nog geen 10 km afstand van ons huis gemaakt. Nee, dit is niet Kaateke die weer eens geprobeerd heeft om weg te lopen, maar 'the real thing'. 

Nu kun je pas echt goed zien hoeveel Kate lijkt op haar 'semi-voorouders'. Ik ben ook zo blij dat ze weer wat meer worden gesignaleerd in de regio. Zeker na dat fiasco van vorig jaar toen de halve Zweedse bevolking 'af wilde' van dit prachtige dier. Ondanks dat onder heel veel mensen nog steeds het 'Roodkapje-syndroom' heerst, is dit dier echt niet zo eng en gevaarlijk als zijn sprookjesvariant. Ze zijn veel liever dan veel mensen denken. Er zijn meerdere dierenparken in Europa waar je zelfs kunt knuffelen met wolven. Zodra Daryn dan ook de zogenaamd veilige leeftijd heeft bereikt (veel parken durven het risico niet aan om kinderen jonger dan 15 toe te staan tijdens deze meet&greets, puur omdat ze voor die leeftijd nog wat ontoerekeningsvatbaar zijn en zonder kwaad bedoeld alsnog de wolf kunnen uitdagen...) gaan wij deze belevenis ook zeker meemaken 


(Dus Daryn, voor je 15e verjaardag staat je verjaarscadeau alvast vast, is dat goed?)

6 maanden en 16 dagen...

... geleden schreef ik:

Al een week of twee volg ik Lies haar geweldige poging om af te vallen en aangezien er bij mij ook echt wel wat kilo's af kunnen (het woordje 'moeten' probeer ik angstvallig te vermijden), probeer ik haar enthousiasme te gebruiken om mijzelf ook weer in vorm te krijgen. Dagelijks lees ik heel braaf haar blogs en de eerste week werkte het echt om zelf ook van de lekkernijen af te blijven, maar de laatste paar dagen heb ik het toch weer wat moeilijker. Ik betrap mijzelf erop dat ik hier en daar toch weer die hand in de snoeppot steek of ineens met een zak chips op schoot zit.

Potverdorie, ik zou dit toch ook moeten kunnen? Waarom vind ik het het laatste jaar zo moeilijk om mij aan mijn dieet te houden. Sinds ik vorig jaar weer ben begonnen ben ik af en toe wel een kilootje afgevallen, maar uiteindelijk zitten er inmiddels zelfs 3 kilo BIJ! Oops, tijd voor actie dus.
(uit: Eens moet het toch lukken?)

We zijn nu dus 197 dagen verder en ik kan de volgende conclusie trekken: die hand gaat af en toe inmiddels weeeer in die pot en heeeeeel af en toe zit ik wel eens met die zak chips op schoot. Het enige verschil is dat ik toen pas aan het begin stond van mijn marathon, die zware race om kilo's kwijt te raken.

En nu?

Nu sta ik dan eindelijk op de finishlijn! Ik heb uiteindelijk niet geluisterd naar al die 'goede bedoelingen' om net een paar meter voor de eindstreep te stoppen want 'zo is het toch ook goed?' of 'je moet echt niet meer lijnen hoor, je wordt nu echt te dun'. Ik weet dat iedereen het ook echt wel goed heeft bedoeld, maar daarom haal ik juist het metafoor marathon aan. Je stopt toch ook niet als je nog maar 5 meter te lopen hebt? Dan ga je toch alsnog voor dat streven om die marathon uit te lopen? Zo zag ik mijn lijnrace ook. Ik wilde niet stoppen op 11.5 of 11.8 kilo, mijn finishlijn lag op 12 kilo en geen gram eerder.

Daar heb ik mij ook strak aan gehouden en vandeweek zag ik het al aankomen. Maar ik wilde er ook echt wel zeker van zijn dat het 'echt' was en niet dat ik een dag later erachter kwam dat ik nog een onsje te gaan had.

Na 3 dagen iedere ochtend hetzelfde resultaat op de weegschaal, vind ik dat ik nu toch wel mag concluderen: HET IS GELUKT! De 12 kilo zijn eraf! De laatste maanden dacht ik echt dat ik dat nooit zou halen. Over een kilo deed ik gerust 2 maanden of langer en ik heb de nodige terugvallen gehad op schommeldagen.

Ben ik dan nu ook echt klaar? Nee, nu begint het eigenlijk pas. Nu moet ik dit gewicht vol zien te houden en zorgen dat ik niet over een half jaar weer bijna overnieuw kan beginnen. Het volhouden is dan ook veel zwaarder dan het afvallen. But I don't care, I did it :-D