Hemlängtan

Oftewel: heimwee!

Yup, we zaten nog niet in de auto onderweg terug naar Nederland of ik had al heimwee. Het wordt met de keren dat we komen ook erger. Ik voel me ziek zodra we terugrijden en dat gaat pas na een paar dagen over. Dit moet niet gekker worden, heimwee oke, maar ziek worden wil ik niet. Ik moet toch die tijd dat we hier nog wonen wel een beetje goed door zien te komen.

De afgelopen week is toch anders verlopen dan ik had gehoopt. Waarschijnlijk komt dit door de 'te' hoge verwachtingen van het gevoel van ontspanning. Ik was natuurlijk zo toe aan een weekje ontspanning dat ik daardoor juist niet goed heb kunnen ontspannen. Ach, dan maar hopen op deze zomer en lukt het dan nog niet, dan sla ik gewoon een paar liter alcohol in en zuip ik me kalm, haha.


Het is nu niet zo dat ik helemaal niet heb ontspannen, hoor. We hebben iedere dag heerlijke wandelingen gemaakt en iedere keer wel dieren gezien die je in NL niet dagelijks (voor Randstadbegrippen dan) tegen komt. Zelfs een das die de weg overstak. Een das is al een dier dat zelfs voor Zweedse begrippen bijzonder is om zo tegen te komen, ze zijn wat schuw, maar deze zagen we bij daglicht en dat schijnt helemaal bijzonder te zijn. Ook hebben we weer de nodige herten en eekhoorntjes gezien op loopafstand. We hebben nu een paar wandelpaadjes gevonden waar ze regelmatig voorbij wandelen/klimmen. Volgend bezoek hebben we al een 'elandenpaadje' ingepland, in de hoop dat we deze wonderlijke beesten ook rustig op loopafstand tegen mogen komen.

Natuurlijk hebben we ook de nodige bezoekjes aan kennissen en vrienden afgelegd. Helaas hebben we niet iedereen kunnen bezoeken, daar was de week gewoon echt veel te kort voor (dus nogmaals excuses aan iedereen die we een bezoekje beloofd hebben maar dit niet waar hebben kunnen maken. We proberen dit met aankomende bezoekjes echt goed te maken).
Het allermeest keek ik natuurlijk uit naar het bezoek van Liesbo. We hadden elkaar alweer ruim een half jaar niet gezien en de afgelopen maanden zijn we natuurlijk samen hard aan het lijnen geslagen. Het werd dus hard tijd om onze nieuwe figuurtjes eens van dichtbij te showen ;-). We hebben 3 dagen lang heerlijk bijgekletst en de maandagochtend dat ze echt weer naar huis moest, kwam voor mij in ieder geval al veel te vroeg.

We hebben een heel leuk, spontaan bezoekje gehad van Ben en Nicôle Heerland die de Zweedse (en gesigneerde! :-)) versie van het boek 'Er is geen Grens' over paralympisch zwemkampioen Anders Olsson langs kwamen brengen. Ze hadden hun hond Jeanny meegenomen en wat een heerlijk lief beest is dat.


Op Peet zijn verjaardag besloten we maar weer eens zelf een bezoekje aan vrienden te wagen. Peet is toch al niet zo gehecht aan verjaardagen en het was eigenlijk de enige dag nog waarop we bezoeken in konden plannen, dus hop, om een uurtje of 3 sprongen we in de auto en reden we richting Tyfors, naar de ‘Ververtjes’ waar Daryn lekker met de kinderen heeft kunnen spelen langs het watertje in hun tuin (tenminste... grotendeels was het langs het water, maar eigenwijs als meneer is, eindigde het avontuur natuurlijk pontificaal in het water! En een lol dat hij erom had... haha).

We hebben, ondanks mijn onrust, toch heerlijk kunnen genieten en kijken nu al weer hard uit naar de zomervakantie.

Het voordeel van dit soort weken is dat bij terugkomst de drijfkracht om te willen verhuizen weer verveelvoudigd is en je extra onderneemt om het nog sneller geregeld te krijgen. De eerste spullen zijn al weer weggegooid/weggegeven en aankomend weekend hoop ik nog veel meer uit te kunnen zoeken en weg te kunnen gooien, behang voor de slaapkamers om het toch nog meer extra sjeu te geven, is ook al uitgezocht en gaat uiterlijk volgende maand tegen de muren. Deze week gaat er nog een mail uit naar de gemeente Filipstad die op zoek is naar ondernemende Nederlanders.

We komen er wel, het duurt alleen zo verschrikkelijk lang...