Volgende halte bereikt! (maar wel met veel omwegen)

Een week lang heb ik zonder mijn geliefde (en soms wat minder geliefde) weegschaal moeten doen. Aangezien ik het risico niet wilde nemen dat deze de trip naar Zweden niet zou overleven (en ik daar geen nieuwe wilde kopen voor die paar weekjes per jaar dat we daar zijn), had ik besloten de weegschaal maar thuis te laten staan. Dat ene weekje zonder zou ik vast wel overleven.

Tot de eerste ochtend aanbrak en ik wakker werd. Tja, hoe handel ik nu mijn standaard ritueel af? Eerst toilet, dan wegen en invoeren en de balans van die dag opmaken. Nu viel ineens 'stap 2' weg en nu?

Nou, toch heel makkelijk: die sla je gewoon over en hoopt dat je na een week toch nog een beetje in de juiste weegrichting zit. Toch bleef het wel vreemd. Je bent zo gewend om iedere ochtend het resultaat van de dag(en) ervoor te zien. En aangezien ik mij voor die week wat meer extraatjes had beloofd, was het bij terugkomst wel erg spannend om te zien of deze extraatjes niet ook op de weegschaal zichtbaar zouden zijn.

Gelukkig had ik voor die week erg veel wandelingen gepland, lekker ontspannen met de hondjes lopen in de bossen en toch tegelijkertijd veel calorien verbranden. Beter kan het bijna niet, toch?
Zelfs een half uurtje wandelen in de bossen tikt al, volgens websites, zo'n 200 kcal af. Nu vond ik dat wel erg veel, dus voor die 2 uur die we de eerste dag hebben gewandeld, heb ik niet 800 kcal afgetrokken, maar heb er 550 van gemaakt, wat ik toch nog veel vond. Het is zo'n vreemde gedachte dat met zo iets simpels als wandelen je zo verschrikkelijk veel kan verbranden. Door ook mijn verbrande kcal lager te houden dan volgens online lijstjes aangegeven, ging ook mijn nog toegestane te nuttigen kcal naar beneden. Dit hield in dat ik mij 's avonds niet kon gaan uitleven op chips- en snoepzakken, waar ik wel erg veel trek in kreeg toen ik Peet en Daryn zo heerlijk in die bewuste zakken zag graaien.

1 avond is het alsnog mis gegaan. Peter was jarig en Daryn had met mijn hulp brownies gebakken en ik dacht dat een klein stukje geen probleem zou zijn. Dat was het ook niet als ik het bij dat ene kleine stukje had gehouden. Maar dat ene stukje werden er toch 2 waardoor ik ineens zo'n 460 kcal af moest schrijven! oops!
Nou ja, dat zou ik wel weer goedmaken met mijn maaltijd van die avond. In Zweden kun je Weight Watcher maaltijden gewoon in de supermarkten kopen. Heerlijke en vullende gerechten met een zeer laag calorie-gehalte: 2 vliegen in 1 klap dus. Voor die avond had ik een Chili-schotel klaarliggen van maar 400 kcal, ik keek er al helemaal naar uit.
Maar... Peet en Daryn gingen aan de patat en hamburgers... die er wel erg lekker uitzagen...

Wat zo grappig is: af en toe een patatje pikken bij Peet of Daryn is zo lekker, ik geniet er echt meer van, zelfs van maar 1 patatje. Maar... op het moment dat je 1x bezwijkt en alsnog zelfs een heel bord patat leeg gaat zitten werken (uiteraard in rap tempo want je baalt dat je toch toegeeft, maar toch kun je niet stoppen. Alsof je mond en je handen alles zo snel mogelijk naar binnen willen proppen voordat je hersenen doorkrijgen waar je mee bezig bent en het dus weer zal proberen af te stoten) en dat stukje hamburger wat overblijft (en... schaam, schaam... daarna nog een grote graai in de snoepzak), is het ineens lang zo lekker niet meer. In ieder geval niet zoals je je herinnert van voor je begon met lijnen en al helemaal niet zo lekker als dat 'gestolen' frietje dat je af en toe tussendoor opsnoepte.
Het viel mij in ieder geval zo enorm tegen. Was dit nu wat ik af en toe dacht gemist te hebben? Toch niet dus.

Na een uur kwam ik weer bij mijn positieven en begon ik mij af te vragen waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Ik heb nog net niet die zak snoep in de hoek gesmeten, maar ik was daar niet ver vandaan.
Ik werd ook direct extreem misselijk. Dat ik uiteindelijk alles binnen heb weten te houden, is mij nog steeds een wonder. De rest van de avond kon en wilde ik ook absoluut niet meer aan eten denken want alleen die gedachte al maakte mij opnieuw extreem misselijk.

Toch, op een manier, zie ik die avond als een positief gebeuren, want ik werd direct weer met beide benen op de grond gezet en realiseerde ik dat als ik echt dat streefgewicht wilde bereiken ik zo niet door moest gaan. Ik had het 1 keer gedaan en het was niet bevallen, dus weet ik nu dat ik het niet nog een keer hoef te proberen, zeker niet als ik terug denk aan de misselijkheid die volgde.

het blijkt ook maar weer hoe snel je lichaam went aan minder en gezonder voedsel. Voorheen draaide ik mijn hand er niet voor om voor dit soort vreetbuien, die waren soms meer regelmaat dan uitzondering (dat ik zelfs niet zwaarder dan 100 kg woog toen ik begon, is mij nu ook een raadsel, want ik besef de laatste 3 maanden pas hoeveel ik maar liefst naar binnen kon werken). Maar nu, na 3 maanden letten op wat ik wel en niet eet, wil mijn lichaam er niet aan denken om daar weer naar terug te gaan. Mijn lichaam stoot het direct af. Toevallig heeft Lies een avond later een soortgelijke bui gehad, maar die is er zelfs nog veel zieker uit gekomen.

Les van vandaag: niet meer doen dus!!!

De rest van die week heb ik me volledig ingehouden. Heb zelfs minder extraatjes genuttigd omdat ik niet weer een herhaling van die avond wilde aanwakkeren.

Iets waar ik wel al een hele tijd naar uitkeek voor we vertrokken, was een zak chips met een smaak die ik hier niet kan vinden. Ik had mijzelf 1 zak beloofd waar ik dan vervolgens wel een hele week mee moest doen. Nou, 4 avonden van 25 gram moest dan toch geen probleem zijn? Maar 25 gram is nog best veel. Velen zullen dit wel weer niet willen begrijpen maar gooi maar eens 25 gram chips in een bakje (niet Pringles dan, die wegen lood ;-)), het zal je verbazen hoe vol je bakje ligt. Na de eerste avond heb ik dan ook die dosis verlaagd naar 15 gram, dat scheelde niet alleen 50 calorien maar het was ook meer dan zat. Ik deed daar maar liefst ook gemiddeld een half uur over eer dat dat bakje leeg was. Maar wat heb ik ervan genoten. Ik kan nu al bijna niet meer wachten tot ik van de zomer weer een zak mag halen (nee, heb juist niet een zak meegenomen naar NL, dat bewaar ik bewust voor daar. Dan blijft het ook nog eens speciaal).

Tja, toen brak toch echt weer die dag aan dat je naar Nederland terug moet. Als enige positieve punt kon ik op dat moment alleen maar mijn weegschaaltje opnoemen. Ik was inmiddels retenieuwsgierig of die vreetbui veel schade had aangericht en of juist het wandelen misschien nog een klein beetje evenwicht heeft kunnen brengen. Al met al verwachtte (of hoopte ik in ieder geval op niet meer dan...) ik dat ik een halve tot 1 kg meer zou zien bij mijn eerste weging.

En dan ben je eindelijk weer in de buurt van je gemistte weegschaal, eindelijk mag en kan je weer en wat gebeurt er dan? Juist, na 1 week afwezigheid, vergeet ik gewoon bijna om alsnog te wegen voor ik ging ontbijten... typisch.
Net op tijd kon ik mij nog tegenhouden en ben ik snel naar de schaal gerend. Met dichtgeknepen ogen ben ik erop gaan staan en tussen mijn wimpers door gekeken wat de schade was...

Wat nou schade? Klopt dit wel? Nog een keer proberen maar, want hier snap ik niets van.

Na nog 3 keer overnieuw proberen, bleef die teller toch echt steeds op hetzelfde gewicht staan: -0.9 kg!!
Maar... dat hield in dat ik niet alleen niet was aangekomen tijdens de vakantie, maar dat ik ook nog eens mijn eerste streefgewicht heb bereikt van -9 kg en dat al 2 ons daarvoor ook! Ik wilde het bijna niet geloven, maar ja, na 4 keer wegen is er weinig twijfel mogelijk, toch?

Nu, bijna 1 week later is mijn gewicht zelfs nog verder gezakt en staat de teller al 3 dagen op precies hetzelfde gewicht, maar dat is niet erg. Van mij mag het ook wel wat trager gaan nu. Ik ben zelf gewoon erg bang dat als ik nu ineens hard naar dat eindstation ga, dat ik dan of blijf doorgaan maar dan op een ongezond laag gewicht zal gaan eindigen, of ik juist ineens helemaal omsla omdat het dan toch weer mag en ik juist binnen no-time op mijn oude gewicht terug ben. Nee, ik vind het wel goed zo, laat het maar even zo blijven.

Nu ik dat felbegeerde eerste streefpunt heb bereikt, waarvan ik 3 maanden geleden juist nog dacht dat dit een wel erg ambitieus en hooggegrepen streven was, moet ik een nieuw plan opmaken. Vanaf nu mag ik mijzelf wat meer toestaan, maar dit moet en wil ik in een langzaam tempo op gaan voeren. Uiteindelijk wil ik ongeveer 300 kcal per dag meer eten (het zei in meer eten of in meer kcal per gerecht), maar dat bouw ik langzaam op. Als ik nu ineens die 300 per dag meer toesta, kom ik uiteraard ook weer aan en dat wil ik nu juist niet (flauw he), dus als ik dit over de aankomende weken probeer op te bouwen, blijft mijn gewicht stabiel en went mijn lichaam langzaam aan het toenemende aantal calorien. Per week wil ik rond de 75 kcal per dag meer toestaan. Dan zou ik over een week of 4 aan het totaal van 300 kcal per dag meer zitten.
het ligt er natuurlijk maar helemaal aan hoe mijn lichaam en gewicht hierop reageert. Als de weegschaal weer hogere gewichten aan gaat geven, ga ik mijn kcal weer bijstellen.

Op naar de eindstreep dus en juist dan pas komt de zwaarste strijd: het volhouden om op dat gewicht te blijven! Die is nog vele malen zwaarder dan het bereiken van dat gewicht... Maar dat is van latere zorg. Laten we eerst maar eens zorgen dat ik die totaal van 12 kilo kwijt ben...

-9.5 (-1.2)