Okay, niet echt een blog, maar deze volgende clip is toch geweldig? Staat momenteel in ieder geval in Nederland in de Top 40! Dit soort muziek mag van mij de hele top 40 wel domineren...
Sorry, moest ik even kwijt ;-)
Wednesday, 31 March 2010
Stop!
Stop! Niet bewegen! Dat moet de weegschaal een paar dagen geleden gedacht hebben. Al 3 dagen lang krijg ik 's ochtends hetzelfde gewicht op de teller te zien. Soms lijkt het alsof hij naar een onsje meer wil neigen, soms ook minder, maar steevast is het al 3 dagen toch uiteindelijk hetzelfde eindresultaat.
Op zich klaag ik niet hoor, dit is beter dan schommelen, maar vreemd is het wel. Zeker omdat ik toevallig de afgelopen 2 dagen niet zoveel heb gegeten, je zou toch denken dat dat ook effect heeft op je gewicht. Misschien moet ik dan toch maar meer gaan eten, wie weet geeft dat effect...
Maar zonder dollen weer. Nu na 6 weken ga ik een patroon zien in het afvallen. Het is me opgevallen dat meestal de eerste paar dagen van de nieuwe week mijn gewicht vreemde dingen doet. De heftigste schommelingen vinden ook aan het begin van de week plaats. Meestal rond donderdag vind het dan een balans en dat zijn vaak de dagen dat ik af ga vallen. Het grappige is dat mijn weekrecord meestal op zondag is... om dan vervolgens op maandag maar weer te gaan schommelen of in ieder geval minimaal 2 ons omhoog te gaan.
Als ik het niet vergeet, leek het mij ook leuk om voortaan onderaan de blog een update te zetten met mijn totaal afgevallen gewicht en het verschil vanaf de vorige keer dat ik mijn gewicht heb doorgegeven. Op dagen dat ik de weegschaal weer eens niet helemaal vertrouw, sla ik over.
Vanmiddag heb ik een bezoekje aan het ziekenhuis in het vooruitzicht. Niet voor mijzelf gelukkig maar mijn oma ligt sinds maandag in het ziekenhuis. Ze is vandeweek gevallen en kon niet meer opstaan. Ze blijkt nu een scheurtje ergens in haar bekken/heup te hebben. Gelukkig hoeft ze niet geopereerd te worden en gaan ze het weer opknappen via fysiotherapie. Hier moet ze alleen een paar weekjes voor in het ziekenhuis blijven.
Op zich is dit ook weer niet zo erg want ze was blijkbaar ook uitgedroogd omdat ze te weinig dronk (waar ik haar al vaker voor heb gewaarschuwd). Op deze manier wordt dat probleempje ook direct verholpen.
Zo blijkt maar weer dat die 2 liter drinken per dag toch echt wel belangrijk is. Zonder dat een mens het vaak merkt, drinkt'ie vaak niet genoeg. Ongemerkt droog je dan toch uit. De symptomen die de 'onwetende patient' vertoond, merkt hij/zij zelf vaak niet, maar de mensen om hem/haar heen wel, maar die kunnen het vaak weer niet koppelen aan een uitdroging. Zeker bij de oudere mens is het niet altijd zichtbaar. Mensen om hun heen geven de verwardheid die het vaak veroorzaakt veelal te wijten aan de ouderdom, terwijl dit juist niets met leeftijd te maken heeft.
-5.9 (-0.4)
Op zich klaag ik niet hoor, dit is beter dan schommelen, maar vreemd is het wel. Zeker omdat ik toevallig de afgelopen 2 dagen niet zoveel heb gegeten, je zou toch denken dat dat ook effect heeft op je gewicht. Misschien moet ik dan toch maar meer gaan eten, wie weet geeft dat effect...
Maar zonder dollen weer. Nu na 6 weken ga ik een patroon zien in het afvallen. Het is me opgevallen dat meestal de eerste paar dagen van de nieuwe week mijn gewicht vreemde dingen doet. De heftigste schommelingen vinden ook aan het begin van de week plaats. Meestal rond donderdag vind het dan een balans en dat zijn vaak de dagen dat ik af ga vallen. Het grappige is dat mijn weekrecord meestal op zondag is... om dan vervolgens op maandag maar weer te gaan schommelen of in ieder geval minimaal 2 ons omhoog te gaan.
Als ik het niet vergeet, leek het mij ook leuk om voortaan onderaan de blog een update te zetten met mijn totaal afgevallen gewicht en het verschil vanaf de vorige keer dat ik mijn gewicht heb doorgegeven. Op dagen dat ik de weegschaal weer eens niet helemaal vertrouw, sla ik over.
Vanmiddag heb ik een bezoekje aan het ziekenhuis in het vooruitzicht. Niet voor mijzelf gelukkig maar mijn oma ligt sinds maandag in het ziekenhuis. Ze is vandeweek gevallen en kon niet meer opstaan. Ze blijkt nu een scheurtje ergens in haar bekken/heup te hebben. Gelukkig hoeft ze niet geopereerd te worden en gaan ze het weer opknappen via fysiotherapie. Hier moet ze alleen een paar weekjes voor in het ziekenhuis blijven.
Op zich is dit ook weer niet zo erg want ze was blijkbaar ook uitgedroogd omdat ze te weinig dronk (waar ik haar al vaker voor heb gewaarschuwd). Op deze manier wordt dat probleempje ook direct verholpen.
Zo blijkt maar weer dat die 2 liter drinken per dag toch echt wel belangrijk is. Zonder dat een mens het vaak merkt, drinkt'ie vaak niet genoeg. Ongemerkt droog je dan toch uit. De symptomen die de 'onwetende patient' vertoond, merkt hij/zij zelf vaak niet, maar de mensen om hem/haar heen wel, maar die kunnen het vaak weer niet koppelen aan een uitdroging. Zeker bij de oudere mens is het niet altijd zichtbaar. Mensen om hun heen geven de verwardheid die het vaak veroorzaakt veelal te wijten aan de ouderdom, terwijl dit juist niets met leeftijd te maken heeft.
-5.9 (-0.4)
Monday, 29 March 2010
De keerzijde van lijnen
Nooit gedacht dat die er zou zijn, maar jawel, er is ook echt een keerzijde aan het lijnen: mijn broeken worden te groot! Zelfs de broeken waar ik vorig jaar niet meer in kon zitten, laat staan ademhalen, zitten nu redelijk wijd. De broek van vandaag zit zelfs zo wijd dat ik hem straks na werk direct (!) uit ga doen om een andere aan te trekken want ik blijf hem omhoog hijsen (en dat ziet er niet echt charmant uit, mag ik je verzekeren).
Uiteindelijk vind je dan natuurlijk wel weer een pluspunt aan die keerzijde want het betekent nu wel dat ik mag gaan shoppuhhhh, maar ja... tot die tijd moet ik het behelpen met hetgeen dat ik in mijn kasten heb hangen. Nu is het ook nog net zo'n tussentijd waarin je nog net niet in je zomerkleding kan gaan lopen, maar je dikke winterspullen worden nu wel erg warm. Ik denk dus dat ik met dat shoppen toch nog eventjes wacht (en over niet al te lange tijd mag ik weer naar 'huis' en laten ze daar nu een van mijn favoriete kledingzaken hebben: Gina Tricott!).
Waar ik van het weekend al bang voor was, heeft zich vanmorgen maar weer bewezen: ik ben weer erg aan de schommel geweest. Gisteren gaf de schaal zelfs een totaal van -6.3 (!) aan, wat er bij mij niet echt inging. Vanmorgen dus maar weer braaf gekeken wat het nu weer aangaf en deze uitslag geloof ik al iets meer: totaal -5.9 kg!
Ik ga mijn streefgewicht toch wat verlagen met 3 kg. Het gaat nu zo goed dat ik dat wel aandurf. Mijn eindstreep ligt dus op -12 kg ipv -9. Ik denk niet dat ik dit al voor de zomer haal want het is wel een enorm streven om te halen, maar ik ga het gewoon proberen. Als ik zo door blijf gaan als het nu gaat, is de kans wel aanwezig (doch niet groot hoor) dat ik de -9 haal voor ik naar 'huis' ga over een aantal weken. Die week zal ik wel weer het nodige aankomen (hoewel ik dat tot maximaal 1 kg wil proberen te beperken) maar na terugkomst ga ik gewoon fris en fruitig weer verder.
Zojuist bedenk ik me een tweede minpuntje: met het bijstellen van mijn streefgewicht zit ik ineens weer onder die halfway-marker, m.a.w. ben ik nu nog (net) niet eens op de helft... :-P
Uiteindelijk vind je dan natuurlijk wel weer een pluspunt aan die keerzijde want het betekent nu wel dat ik mag gaan shoppuhhhh, maar ja... tot die tijd moet ik het behelpen met hetgeen dat ik in mijn kasten heb hangen. Nu is het ook nog net zo'n tussentijd waarin je nog net niet in je zomerkleding kan gaan lopen, maar je dikke winterspullen worden nu wel erg warm. Ik denk dus dat ik met dat shoppen toch nog eventjes wacht (en over niet al te lange tijd mag ik weer naar 'huis' en laten ze daar nu een van mijn favoriete kledingzaken hebben: Gina Tricott!).
Waar ik van het weekend al bang voor was, heeft zich vanmorgen maar weer bewezen: ik ben weer erg aan de schommel geweest. Gisteren gaf de schaal zelfs een totaal van -6.3 (!) aan, wat er bij mij niet echt inging. Vanmorgen dus maar weer braaf gekeken wat het nu weer aangaf en deze uitslag geloof ik al iets meer: totaal -5.9 kg!
Ik ga mijn streefgewicht toch wat verlagen met 3 kg. Het gaat nu zo goed dat ik dat wel aandurf. Mijn eindstreep ligt dus op -12 kg ipv -9. Ik denk niet dat ik dit al voor de zomer haal want het is wel een enorm streven om te halen, maar ik ga het gewoon proberen. Als ik zo door blijf gaan als het nu gaat, is de kans wel aanwezig (doch niet groot hoor) dat ik de -9 haal voor ik naar 'huis' ga over een aantal weken. Die week zal ik wel weer het nodige aankomen (hoewel ik dat tot maximaal 1 kg wil proberen te beperken) maar na terugkomst ga ik gewoon fris en fruitig weer verder.
Zojuist bedenk ik me een tweede minpuntje: met het bijstellen van mijn streefgewicht zit ik ineens weer onder die halfway-marker, m.a.w. ben ik nu nog (net) niet eens op de helft... :-P
Saturday, 27 March 2010
My 'Everest'
In de Friends-aflevering 'The one with the Rumor' krijgt Joey de uitdaging om tijdens Thanksgiving een hele Kalkoen op te eten. Tijdens zijn strijd zegt hij halverwege 'This is my (Mount) Everest'.
Nu heb ik al een half jaar een broek in de kast liggen die voor mijn gevoel ook mijn 'Everest' werd. 'De Broek' heb ik te klein gekocht, met de intentie dat dat misschien eindelijk eens mijn stok achter de deur werd om te gaan lijnen. Ik heb hem echt niet veel te klein gekocht, maar net zo dat het een haalbaar streven zou zijn.
Uiteindelijk duurde het nog tot februari tot ik echt daadwerkelijk begon aan die 'klimtocht' en vanaf dat begin heb ik altijd 'De Broek' als uitgangspunt gebruikt; daar moest ik minimaal inpassen, anders was mijn lijnpoging niet succesvol.
Gisteren schreef ik al dat de weegschaal zo'n positief bericht gaf, dat het niet lang meer kon duren, misschien zelfs al vandaag dat ik die broek wilde proberen te passen. Gisteravond, vlak voor ik naar bed ging, werd ik toch te nieuwsgierig en heb ik met angst en beven 'De Broek' uit de kast gehaald en geprobeerd om hem aan te krijgen. Of het ook gelukt is? Kijk hieronder zelf maar ;-)
Net als Lies heeft gedaan, zal ik eerst nog wat 'voor'-foto's laten zien.
Nu heb ik al een half jaar een broek in de kast liggen die voor mijn gevoel ook mijn 'Everest' werd. 'De Broek' heb ik te klein gekocht, met de intentie dat dat misschien eindelijk eens mijn stok achter de deur werd om te gaan lijnen. Ik heb hem echt niet veel te klein gekocht, maar net zo dat het een haalbaar streven zou zijn.
Uiteindelijk duurde het nog tot februari tot ik echt daadwerkelijk begon aan die 'klimtocht' en vanaf dat begin heb ik altijd 'De Broek' als uitgangspunt gebruikt; daar moest ik minimaal inpassen, anders was mijn lijnpoging niet succesvol.
Gisteren schreef ik al dat de weegschaal zo'n positief bericht gaf, dat het niet lang meer kon duren, misschien zelfs al vandaag dat ik die broek wilde proberen te passen. Gisteravond, vlak voor ik naar bed ging, werd ik toch te nieuwsgierig en heb ik met angst en beven 'De Broek' uit de kast gehaald en geprobeerd om hem aan te krijgen. Of het ook gelukt is? Kijk hieronder zelf maar ;-)
Net als Lies heeft gedaan, zal ik eerst nog wat 'voor'-foto's laten zien.
En dan nu de foto's die Peet zojuist heeft gemaakt:
Dit is 'em dan: 'De Broek'!
En deze heb ik mijzelf eindelijk vanmiddag cadeau mogen doen:
Jag är verkligen så jättestolt över migsjälv!
Nu alleen een volgende moeilijke taak: welk van deze twee wil ik nu als profielfoto? Haha.
Ik ben er overigens nog lang niet hoor. De weegschaal gaf vanmorgen aan dat ik ongeveer 5.5 kg kwijt ben (eigenlijk ietsje meer, maar door die schommelingen vertrouw ik dat niet helemaal, daarom hou ik het voor de zekerheid op een afgerond getal), maar dat houdt in dat ik nog steeds 3.5 kg te gaan heb. Ik heb al met Marlies afgesproken dat ik daarna verder ga en ga proberen om dan nog eens 3 extra kilo's eraf te krijgen. Of dat ook echt gaat lukken, durf ik niet te zeggen, het is wel een erg grote stap, maar 'wie niet waagt, die niet wint'...
Friday, 26 March 2010
Yes!
Ik heb het gehaald, voor mij is het weekend nu officieel aangebroken. In dat laatste uurtje, waar ik het in mijn vorige blog van een uur geleden over had, heb ik gelukkig ook nog genoeg kunnen doen zodat ik niet met een rotgevoel het weekend in ga, wetende dat ik maandag weer een bureau vol heb liggen.
Als het nu op de fiets zo ook niet zo heel koud is (maar als ik zo naar buiten kijk, heb ik daar weinig vertrouwen in), kan mijn weekend nu al niet beter beginnen. Vanavond gaan we een AH-recept voor Zweedse balletjes uitproberen en heb nu al zin om de keuken in te duiken.
Als nou morgenochtend de weegschaal ook weer zo positief is als vanmorgen, dan ga ik morgen ‘De Broek’ eindelijk eens uit de kast halen. Heel stom misschien, maar ik vind het doodeng, ik durf hem bijna niet uit de kast te halen uit angst dat hij nog steeds bij lange na niet past.
Trouwens, ik ben gisteren nog die riem gaan halen. Uit gewoonte pak ik een L-maat want hij zag er nu ook weer niet al te groot uit. H&M wil nog wel eens wat krapper zitten met hun maten, dus deze durfde ik niet te strak te kopen. Voor de zekerheid had ik hem nog wel om gedaan boven mijn truitje en ik durfde zeker geen kleinere maat te pakken.
Maar vanmorgen deed ik hem om terwijl ik een bloesje aan had, maarreh... hij is veel te ruim!
Haha, wie had dat ooit gedacht?
Terugbrengen doe ik niet, ik kan hem mooi bij truitjes aan en ongetwijfeld is ook dit verworven figuurtje geen eeuwigdurend blijvertje, dus zal hij ooit ook om een bloesje wat strakker passen. Tot die tijd is mijn zusje voor me op zoek naar een eendere riem maar dan in een andere kleur, maar dan wel in dat ene maatje kleiner.
Maar nu ga ik echt afsluiten, het is tijd voor weekend en ik ga daar nu heerlijk van genieten!
Als het nu op de fiets zo ook niet zo heel koud is (maar als ik zo naar buiten kijk, heb ik daar weinig vertrouwen in), kan mijn weekend nu al niet beter beginnen. Vanavond gaan we een AH-recept voor Zweedse balletjes uitproberen en heb nu al zin om de keuken in te duiken.
Als nou morgenochtend de weegschaal ook weer zo positief is als vanmorgen, dan ga ik morgen ‘De Broek’ eindelijk eens uit de kast halen. Heel stom misschien, maar ik vind het doodeng, ik durf hem bijna niet uit de kast te halen uit angst dat hij nog steeds bij lange na niet past.
Trouwens, ik ben gisteren nog die riem gaan halen. Uit gewoonte pak ik een L-maat want hij zag er nu ook weer niet al te groot uit. H&M wil nog wel eens wat krapper zitten met hun maten, dus deze durfde ik niet te strak te kopen. Voor de zekerheid had ik hem nog wel om gedaan boven mijn truitje en ik durfde zeker geen kleinere maat te pakken.
Maar vanmorgen deed ik hem om terwijl ik een bloesje aan had, maarreh... hij is veel te ruim!
Haha, wie had dat ooit gedacht?
Terugbrengen doe ik niet, ik kan hem mooi bij truitjes aan en ongetwijfeld is ook dit verworven figuurtje geen eeuwigdurend blijvertje, dus zal hij ooit ook om een bloesje wat strakker passen. Tot die tijd is mijn zusje voor me op zoek naar een eendere riem maar dan in een andere kleur, maar dan wel in dat ene maatje kleiner.
Maar nu ga ik echt afsluiten, het is tijd voor weekend en ik ga daar nu heerlijk van genieten!
Nog 1 uurtje...
Mijn eerste fulltime werkweek zit er eindelijk bijna op. Na bijna een half jaar mocht ik het deze week weer eens proberen om het 32 uur vol te houden. Stom eigenlijk hoe snel een mens kan wennen aan minder uren werken. Van die 6 maanden heb ik er ongeveer 4 van maar halve dagen gewerkt en de gedachte aan meer maakte mij alleen maar bang. Je gaat dan langzaam opbouwen naar 5 uur, dan 6 en uiteindelijk 7 uur (mijn ww is 4 dagen 7 uur en 1 dag 4, met andere woorden; ik werk schooltijden).
Hoe is die eerste week ‘terug’ bevallen? Ik ben kapot! Ik ben heel lang niet meer zo moe geweest. Ik merk echt heel goed dat mijn lichaam het nog niet is gewend. Langzaam komt het op werk wel weer terug, maar zodra ik op de fiets stap, krijg ik de klap. Ik voel mijzelf moeier worden met iedere kilometer.
Het voordeel van weer mijn normale uren werken is dat ik weer meer kan doen op een dag qua werken. Ik kan eindelijk die offerte eens in 1x afmaken in plaats van hem eerst voorbereiden en een dag later pas afmaken. Mijn bureau is ook nog nooit zo leeg geweest (yay, eindelijk, daar doe ik ook al ruim 2 jaar over om dat voor elkaar te krijgen).
Maar toch geloof ik dat ik nu eens met recht mag zeggen dat ik aan weekend toe ben. Nog maar een uurtje te gaan, het kan me nu niet snel genoeg gaan...
Hoe is die eerste week ‘terug’ bevallen? Ik ben kapot! Ik ben heel lang niet meer zo moe geweest. Ik merk echt heel goed dat mijn lichaam het nog niet is gewend. Langzaam komt het op werk wel weer terug, maar zodra ik op de fiets stap, krijg ik de klap. Ik voel mijzelf moeier worden met iedere kilometer.
Het voordeel van weer mijn normale uren werken is dat ik weer meer kan doen op een dag qua werken. Ik kan eindelijk die offerte eens in 1x afmaken in plaats van hem eerst voorbereiden en een dag later pas afmaken. Mijn bureau is ook nog nooit zo leeg geweest (yay, eindelijk, daar doe ik ook al ruim 2 jaar over om dat voor elkaar te krijgen).
Maar toch geloof ik dat ik nu eens met recht mag zeggen dat ik aan weekend toe ben. Nog maar een uurtje te gaan, het kan me nu niet snel genoeg gaan...
Thursday, 25 March 2010
Pfffff....
Zo heerlijk voldaan als ik gisteravond was, zo moe ben ik nu.
Het nadeel is dat ik dan vaak echt niets kan hebben. De hondjes zijn al snel te veel en Daryn moet dan ook niet te veel aan mijn hoofd zeuren. Gelukkig heeft Daryn vaak al snel door dat mama moe is en probeert hij wel om zelf ook wat rustiger te zijn, of hij gaat gezellig buiten spelen. Jammergenoeg luisteren alleen die hondjes niet naar diezelfde stem en blijven Truus en Truffel gewoon doorgaan. Met als gevolg dat ik nog vele malen sjagerijniger word dan dat ik al was. Zeker Katey kan dan bij mij het bloed onder mijn nagels vandaan krijgen. Alsof ze het express doet.
Uiteraard probeert ze me juist op te vrolijken door met mij te willen spelen, maar ze wil maar niet snappen dat ik juist even wat rust wil hebben. Ze zou mij al enorm veel goed doen door gewoon gezellig aan mijn voeten te gaan liggen, of met haar koppie op mijn schoot. Dan kom ik echt wel tot rust. Maar om een of andere reden draait ze juist 180 graden om en wordt ze uberdruk en wil ze absoluut niet luisteren.
Gelukkig heb ik dan haar bench nog als middel om haar toch rustig te krijgen. De bench is haar mandje en dat daar nou toevallig een deurtje voor zit, is voor mij echt een geschenk. Zij wordt vaak rustig en ik krijg de kans om eventjes op adem te komen en weer mijn hoofd op een rijtje te krijgen en zo de rest van de dag weer aan te kunnen.
(heel toevallig kreeg ik vandaag van het bazinnetje van 1 van haar zusjes een mail dat zij momenteel met precies hetzelfde kampt: dametje is (net als Katey) momenteel ook erg rusteloos, erg druk en blijft maar om speelse aandacht vragen, ook al krijgt ze dat al de hele dag (Katey eist het vaak gewoon op). Ik was even heel blij dat ik echt niet de enige ben die af en toe zo over ons Truffeltje denkt)
Of ik zo even kan gaan zitten en bij kan komen, zit er waarschijnlijk niet in. We gaan zo mijn en Daryn's paspoort ophalen, schoenen voor Daryn scoren en als cadeautje aan mijzelf ga ik me zo verwennen met een nieuwe riem (tja, echt spannend is het nog niet, maar de grote inkoop met allemaal afgeslankte shirtjes en rokjes, die komt nog :-), hopelijk werkt die riem zo ook al met opbeuren). Aangezien we pas weg kunnen als Daryn's vriendje zo naar huis is, moet ik dus nu al aan het eten gaan beginnen om dan straks als we weer terugkomen niet al te laat aan tafel te hoeven.
Met andere woorden, eigenlijk ben ik nu hardstikke dom bezig, eigenlijk zou ik deze blogtijd goed kunnen gebruiken om even te gaan zitten en ontspannen te lezen in mijn boek. Maar ja, aan de andere kant ben ik wel mijn verhaal weer even kwijt en dat lucht ook weer even op.
ps: Vanmorgen gaf de weegschaal een wat stabieler gewicht aan: totaal -5kg nu. Ondanks dat het nog steeds 2 ons verschil is met mijn supergewicht van afgelopen zondag, is dit toch wel weer een hoogtepunt en dus een melding waard.
Het nadeel is dat ik dan vaak echt niets kan hebben. De hondjes zijn al snel te veel en Daryn moet dan ook niet te veel aan mijn hoofd zeuren. Gelukkig heeft Daryn vaak al snel door dat mama moe is en probeert hij wel om zelf ook wat rustiger te zijn, of hij gaat gezellig buiten spelen. Jammergenoeg luisteren alleen die hondjes niet naar diezelfde stem en blijven Truus en Truffel gewoon doorgaan. Met als gevolg dat ik nog vele malen sjagerijniger word dan dat ik al was. Zeker Katey kan dan bij mij het bloed onder mijn nagels vandaan krijgen. Alsof ze het express doet.
Uiteraard probeert ze me juist op te vrolijken door met mij te willen spelen, maar ze wil maar niet snappen dat ik juist even wat rust wil hebben. Ze zou mij al enorm veel goed doen door gewoon gezellig aan mijn voeten te gaan liggen, of met haar koppie op mijn schoot. Dan kom ik echt wel tot rust. Maar om een of andere reden draait ze juist 180 graden om en wordt ze uberdruk en wil ze absoluut niet luisteren.
Gelukkig heb ik dan haar bench nog als middel om haar toch rustig te krijgen. De bench is haar mandje en dat daar nou toevallig een deurtje voor zit, is voor mij echt een geschenk. Zij wordt vaak rustig en ik krijg de kans om eventjes op adem te komen en weer mijn hoofd op een rijtje te krijgen en zo de rest van de dag weer aan te kunnen.
(heel toevallig kreeg ik vandaag van het bazinnetje van 1 van haar zusjes een mail dat zij momenteel met precies hetzelfde kampt: dametje is (net als Katey) momenteel ook erg rusteloos, erg druk en blijft maar om speelse aandacht vragen, ook al krijgt ze dat al de hele dag (Katey eist het vaak gewoon op). Ik was even heel blij dat ik echt niet de enige ben die af en toe zo over ons Truffeltje denkt)
Of ik zo even kan gaan zitten en bij kan komen, zit er waarschijnlijk niet in. We gaan zo mijn en Daryn's paspoort ophalen, schoenen voor Daryn scoren en als cadeautje aan mijzelf ga ik me zo verwennen met een nieuwe riem (tja, echt spannend is het nog niet, maar de grote inkoop met allemaal afgeslankte shirtjes en rokjes, die komt nog :-), hopelijk werkt die riem zo ook al met opbeuren). Aangezien we pas weg kunnen als Daryn's vriendje zo naar huis is, moet ik dus nu al aan het eten gaan beginnen om dan straks als we weer terugkomen niet al te laat aan tafel te hoeven.
Met andere woorden, eigenlijk ben ik nu hardstikke dom bezig, eigenlijk zou ik deze blogtijd goed kunnen gebruiken om even te gaan zitten en ontspannen te lezen in mijn boek. Maar ja, aan de andere kant ben ik wel mijn verhaal weer even kwijt en dat lucht ook weer even op.
ps: Vanmorgen gaf de weegschaal een wat stabieler gewicht aan: totaal -5kg nu. Ondanks dat het nog steeds 2 ons verschil is met mijn supergewicht van afgelopen zondag, is dit toch wel weer een hoogtepunt en dus een melding waard.
Wednesday, 24 March 2010
Voldaan
Woensdagavond is sportavond. In het begin zag ik er nog wat tegenop. Ik ben geen sporter, zal het ook nooit echt worden ook. Maar ik merk dat ik iedere week toch wel uitkijk naar die woensdagavond. Zo ook vanavond.
Om even voor half 9 kleed ik me om, drink mijn thee op en om kwart voor negen stap ik op de fiets (ook zoiets, dat deed ik een maand geleden ook niet vrijwillig, nu denk ik er niet eens over om in de auto te stappen, ik vind het juist heerlijk om ook nog even die 12 minuutjes op de fiets te zitten, dan komen er toch alvast wat spieren los en in je eentje ontspan je je heerlijk (maar ik moet wel zeggen dat als het regent, ik toch wel weer het watje ga spelen, want ontspannen is fijn, maar dat doe ik niet in de regen)).
Aangekomen, doe ik het merendeel van het zootje dat ik aanheb weer uit, tot en met mijn schoenen en zelfs sokken aan toe. Aangezien ik niet zo'n 'aansluiter' ben (dus hier een praatje en daar een babbeltje met mensen die ik nauwelijks ken), sta ik me op mijn plekje voor te bereiden en te wachten tot de les begint en met de eerste klanken van momenteel de Love Theme uit Ben Hur, ben ik direct in mijn ritme. Heerlijk, die vloeiende beweging op die vloeiende muziek.
Je bouwt het ritme op en dus ook de spanning in je spieren, maar wel alles in vloeiende gebalanceerde bewegingen en na 40 minuten ga je ook weer langzaam afbouwen, ondanks dat je dan juist je grootste stretches maakt. En als laatste die heerlijke 8 minuten rust en hard sporten met je innerlijk door middel van medidatie.
Vroeger moest je mij niets vertellen over meditatie, vond het maar een beetje zweverige onzin, maar nu ik weet wat het precies inhoud, ben ik helemaal om. Het is misschien nog wel zwaarder dan een intensieve work-out omdat je juist je hele lichaam moet zien te ontspannen, letterlijk lichaamsdeel voor lichaamsdeel. Als dan je lichaam helemaal is ontspannen, moet je zien te zorgen dat dat zo blijft zonder dat je je gaat afleiden of op onbelangrijkheden gaat focussen. Je gaat meer luisteren naar de muziek of naar je eigen ademhaling die zeer regelmatig is en je voelt je met de seconde rustiger worden. Daar krijg je zo veel energie van, heerlijk.
De muziek die je tijdens zo'n les hoort is ook geweldig. Iedere week neem ik mij voor om thuis eens te zoeken naar een aantal nummers, maar iedere week vergeet ik het bij thuiskomst weer. Vanavond toch maar eindelijk eens gaan zoeken en wat gebeurt er dan? Het beste nummer van de hele work-out kan ik niet vinden! Volgende week toch maar eens naar de juiste titel vragen en als ik nou heel erg slim ben ook de artiest. 2 andere nummers heb ik gelukkig wel gevonden, dus als we straks weer 'hemma' zijn, kan ik zelfs nog een beetje oefenen.
Vanavond wordt er niet meer geoefend, ik ga zo mijn mandje opzoeken, moe en lekker voldaan!
Om even voor half 9 kleed ik me om, drink mijn thee op en om kwart voor negen stap ik op de fiets (ook zoiets, dat deed ik een maand geleden ook niet vrijwillig, nu denk ik er niet eens over om in de auto te stappen, ik vind het juist heerlijk om ook nog even die 12 minuutjes op de fiets te zitten, dan komen er toch alvast wat spieren los en in je eentje ontspan je je heerlijk (maar ik moet wel zeggen dat als het regent, ik toch wel weer het watje ga spelen, want ontspannen is fijn, maar dat doe ik niet in de regen)).
Aangekomen, doe ik het merendeel van het zootje dat ik aanheb weer uit, tot en met mijn schoenen en zelfs sokken aan toe. Aangezien ik niet zo'n 'aansluiter' ben (dus hier een praatje en daar een babbeltje met mensen die ik nauwelijks ken), sta ik me op mijn plekje voor te bereiden en te wachten tot de les begint en met de eerste klanken van momenteel de Love Theme uit Ben Hur, ben ik direct in mijn ritme. Heerlijk, die vloeiende beweging op die vloeiende muziek.
Je bouwt het ritme op en dus ook de spanning in je spieren, maar wel alles in vloeiende gebalanceerde bewegingen en na 40 minuten ga je ook weer langzaam afbouwen, ondanks dat je dan juist je grootste stretches maakt. En als laatste die heerlijke 8 minuten rust en hard sporten met je innerlijk door middel van medidatie.
Vroeger moest je mij niets vertellen over meditatie, vond het maar een beetje zweverige onzin, maar nu ik weet wat het precies inhoud, ben ik helemaal om. Het is misschien nog wel zwaarder dan een intensieve work-out omdat je juist je hele lichaam moet zien te ontspannen, letterlijk lichaamsdeel voor lichaamsdeel. Als dan je lichaam helemaal is ontspannen, moet je zien te zorgen dat dat zo blijft zonder dat je je gaat afleiden of op onbelangrijkheden gaat focussen. Je gaat meer luisteren naar de muziek of naar je eigen ademhaling die zeer regelmatig is en je voelt je met de seconde rustiger worden. Daar krijg je zo veel energie van, heerlijk.
De muziek die je tijdens zo'n les hoort is ook geweldig. Iedere week neem ik mij voor om thuis eens te zoeken naar een aantal nummers, maar iedere week vergeet ik het bij thuiskomst weer. Vanavond toch maar eindelijk eens gaan zoeken en wat gebeurt er dan? Het beste nummer van de hele work-out kan ik niet vinden! Volgende week toch maar eens naar de juiste titel vragen en als ik nou heel erg slim ben ook de artiest. 2 andere nummers heb ik gelukkig wel gevonden, dus als we straks weer 'hemma' zijn, kan ik zelfs nog een beetje oefenen.
Vanavond wordt er niet meer geoefend, ik ga zo mijn mandje opzoeken, moe en lekker voldaan!
Klaar? Maar wat dan?
Zomaar een gedachtegang die al een paar dagen door mijn hoofd spookt; als ik straks mijn streefgewicht heb gehaald, wat doe ik dan?
Dan kan ik natuurlijk weer allerlei ‘zondigheden’ naar binnen werken, maar zit mijn oude gewicht er dan niet binnen no-time weer aan? Wat sta ik mijzelf sowieso dan toe?
Ik kan natuurlijk ook proberen door te gaan en zien waar het schip strand, maar heb ik daar dan de fut, zin en energie nog wel voor?
Optie 3 zou dan natuurlijk kunnen zijn dat ik nu alvast mijn streefgewicht bijstel met een kilootje (of 2) naar beneden zodat ik altijd wel wat te streven hou. Zou dat eigenlijk wel haalbaar zijn?
Zomaar wat ‘random thoughts’ die door mijn hoofd flitsten. Let er maar niet te veel op. Ik ben mijn ei weer even kwijt. Hopelijk heb ik vanmiddag of vanavond weer wat zinnigers te melden ;-)
Dan kan ik natuurlijk weer allerlei ‘zondigheden’ naar binnen werken, maar zit mijn oude gewicht er dan niet binnen no-time weer aan? Wat sta ik mijzelf sowieso dan toe?
Ik kan natuurlijk ook proberen door te gaan en zien waar het schip strand, maar heb ik daar dan de fut, zin en energie nog wel voor?
Optie 3 zou dan natuurlijk kunnen zijn dat ik nu alvast mijn streefgewicht bijstel met een kilootje (of 2) naar beneden zodat ik altijd wel wat te streven hou. Zou dat eigenlijk wel haalbaar zijn?
Zomaar wat ‘random thoughts’ die door mijn hoofd flitsten. Let er maar niet te veel op. Ik ben mijn ei weer even kwijt. Hopelijk heb ik vanmiddag of vanavond weer wat zinnigers te melden ;-)
Tuesday, 23 March 2010
De schommel staat weer niet stil
Om bijna gek van te worden. Gisteren was het verschil met zondag maar liefst 7 ons! Terwijl ik niet vreemd heb gegeten of zo. Ik weet dat het normaal is om wat te schommelen, maar ik kan nou niet echt zeggen dat ik het leuk vind, of zo...
Als ik weer zo'n vreemde schommel heb, duurt het ook een aantal dagen eer ik weer terug ben bij dat gewicht waar ik juist zo trots op was dat ik DAT had gehaald.
Waarom weeg ik me dan iedere dag?
Omdat die telefoonapplicatie anders in de stress schiet, haha. Ik gebruik eigenlijk 2 applicaties; 1 om de calorien in bij te houden en een andere om mijn gewicht bij te houden. De gewicht-app heeft sowieso al moeite met geloven dat de gewichten die ik dagelijks invoer 'correct' zijn (hij geeft nu nog steeds een ons verschil aan met de weegschaal, laat staan als ik in een dag ineens een ons of 3 kwijt ben, dan blijft het ding gewoon op het gewicht van de dag ervoren staan (en dat lag ook al hoger dan 'werkelijk'.
Besluit ik nu om maar 1 keer per week mijn gewicht in te voeren, dan gelooft hij me helemaaaaaal niet meer en scheelt het vaak tot ruim een kilo met de weegschaal.
Het klopt ook wel dat een weegmoment ook echt maar een momentopname is, maar ik zou het toch wel eens leuk vinden als dat ding mij eens een beetje meer vertrouwde, haha...
Zodra de schommeling weer een beetje is gekalmeerd, zal ik weer een gewicht-update geven. Nu vertrouw ik het nog niet genoeg om een bijna-kloppende schatting te maken.
Als ik weer zo'n vreemde schommel heb, duurt het ook een aantal dagen eer ik weer terug ben bij dat gewicht waar ik juist zo trots op was dat ik DAT had gehaald.
Waarom weeg ik me dan iedere dag?
Omdat die telefoonapplicatie anders in de stress schiet, haha. Ik gebruik eigenlijk 2 applicaties; 1 om de calorien in bij te houden en een andere om mijn gewicht bij te houden. De gewicht-app heeft sowieso al moeite met geloven dat de gewichten die ik dagelijks invoer 'correct' zijn (hij geeft nu nog steeds een ons verschil aan met de weegschaal, laat staan als ik in een dag ineens een ons of 3 kwijt ben, dan blijft het ding gewoon op het gewicht van de dag ervoren staan (en dat lag ook al hoger dan 'werkelijk'.
Besluit ik nu om maar 1 keer per week mijn gewicht in te voeren, dan gelooft hij me helemaaaaaal niet meer en scheelt het vaak tot ruim een kilo met de weegschaal.
Het klopt ook wel dat een weegmoment ook echt maar een momentopname is, maar ik zou het toch wel eens leuk vinden als dat ding mij eens een beetje meer vertrouwde, haha...
Zodra de schommeling weer een beetje is gekalmeerd, zal ik weer een gewicht-update geven. Nu vertrouw ik het nog niet genoeg om een bijna-kloppende schatting te maken.
Monday, 22 March 2010
Våren!
Zou het? Zou het nieuwe seizoen ook gelijk goed van start gaan? Gisteren, de eerste lentedag, zag het er wel even zo uit. Het zonnetje scheen en het was heerlijk in huis. Het was gisteren bijna een genot om de huiskamer aan te pakken terwijl 'de mannen' op stap waren met de doggies. Lekker muziekje aan en soppen met die handel. Ik genoot ervan. Ja, aan de voorjaarsschoonmaakkriebels te voelen is de lente toch echt niet ver meer.
's Middags was ook zo'n typisch lentegevoelmomentje: we gingen op bezoek bij mijn ouders en het was zo lekker dat ik mijn winterjas aan de kapstop heb laten hangen en een fleesetrui heb gepakt. Uiteindelijk was dat op de fiets nog wel wat fris, maar ik had het nou niet echt koud. Met mijn zonnebril op zag het er echt even uit alsof de winter ineens heel ver achter ons ligt. En dat terwijl ik een paar dagen geleden nog met dikke wanten aan op de fiets zat.
Als ik nu naar buiten kijk, zie ik ook tekenen dat de lente het van de winter aan het overnemen is. Eens in de 3 maanden is het tijd om het seizoenstokje door te geven en aangezien de lente mijn favoriete seizoen is, is dit nu een heerlijke gedachte. Het moment van nieuwe blaadjes aan de boom, bloemen die opkomen en de koude grond die weer op gaat warmen, laat het maar komen.
Ik ben benieuwd hoe lang het nog duurt voordat we definitief onze winterjas weer op mogen bergen...
's Middags was ook zo'n typisch lentegevoelmomentje: we gingen op bezoek bij mijn ouders en het was zo lekker dat ik mijn winterjas aan de kapstop heb laten hangen en een fleesetrui heb gepakt. Uiteindelijk was dat op de fiets nog wel wat fris, maar ik had het nou niet echt koud. Met mijn zonnebril op zag het er echt even uit alsof de winter ineens heel ver achter ons ligt. En dat terwijl ik een paar dagen geleden nog met dikke wanten aan op de fiets zat.
Als ik nu naar buiten kijk, zie ik ook tekenen dat de lente het van de winter aan het overnemen is. Eens in de 3 maanden is het tijd om het seizoenstokje door te geven en aangezien de lente mijn favoriete seizoen is, is dit nu een heerlijke gedachte. Het moment van nieuwe blaadjes aan de boom, bloemen die opkomen en de koude grond die weer op gaat warmen, laat het maar komen.
Ik ben benieuwd hoe lang het nog duurt voordat we definitief onze winterjas weer op mogen bergen...
Saturday, 20 March 2010
Wat een dag
Anders kan ik het niet zeggen. Wat een dag was het gisteren. Niet negatief hoor, maar er is zoveel gebeurt...
Het begon al om 9 uur 's ochtends met mijn jaarlijkse functioneringsgesprek. Ik ging er toch wat zenuwachtiger naar binnen dan voorgaande jaren omdat ik natuurlijk nog steeds 'herstellende' ben van een burn-out en je weet maar nooit hoe een werkgever er na een half jaar tegenaan kijkt. Na een kwartiertje! stond ik alweer buiten, helemaal opgelucht want mijn leidinggevende erkent dat het bedrijf 1 van de grootste schuldige factoren is geweest van die burn-out en dat ondanks dat ik de afgelopen maanden weinig aanwezig ben geweest, ik wel mijzelf ben blijven bewijzen. Ze zijn nog steeds supertevreden over mij en zien dat ik de burn-out gebruik om mijzelf te verbeteren.
Dat ik geen mogelijkheden meer krijg om opleidingen te gaan volgen om mijzelf verder te profileren binnen het bedrijf, is natuurlijk logisch, ik heb immers aangegeven dat ik na de verkoop van ons huis direct zal verhuizen en dus het bedrijf zal gaan verlaten. Ik zou daar zelf als werkgever ook geen verdere financiële energie in willen steken.
Het was dus weer eens nergens voor nodig om mij zorgen te maken (duhhhh, is dat niet standaard met mij? En is dat nou net niet een van de redenen wat die burn-out (onder andere) heeft veroorzaakt? Onzekerheid, dat is toch helemaal niets voor mij? haha).
Vervolgens zou het vandaag voor mij mijn allerlaatste parttime-dag zijn. De laatste dag dat ik maar 6 uur hoefde te werken alvorens ik maandag weer terug ben op mijn vaste, normale rooster van 4x7 en 1x4 uur werken.
Helaas moest er perse vandaag een monsterofferte verstuurd worden, hetgene we die ochtend pas te horen hadden gekregen. Aangezien ik de vorige versies had verstuurd aan het bedrijf (het betrof het aanpassen van een reeds gemaakte offerte waar ik ook al een aantal uren mee zoet ben geweest), was ik de klos om de aanpassingen te maken. 'Gelukkig' waren de aanpassingen zo tijdrovend dat ik er tot een uur of 1 mee bezig ben geweest waarna ik nog 2 offertes moest doorsturen waar gelukkig niet zo heel veel werk aan zat. Maar als je om 2 uur al naar huis mag, is dat een enorme uitdaging om dat zonder al te gestrest te raken ook daadwerkelijk op tijd af te krijgen. Eindresultaat: ik ging om tien voor 3 pas weg!
Ach, ik heb een kwartiertje op het schoolplein op een van de bankjes gezeten, even bijkomend van de drukke dag en mij voorbereidend op Daryn's nieuwe rapport die hij die middag mee zou krijgen. Ik was erg benieuwd naar zijn rekencijfer omdat hij daar niet al te denderend sterk in is (komt voornamelijk omdat meneertje rekenen niet leuk vindt en er dus weinig energie in wil steken en dat levert vaak lagere cijfers op dan nodig).
Toen mijn ventje om kwart over 3 naar buiten kwam rennen, wist hij niet hoe snel hij de tas met zijn rapport af moest geven. Niet omdat hij er zo trots op was om hem aan mij te laten zien, nee... meneer wilde bij een vriendje spelen. Dus ging ik na een paar minuten met 2 tassen extra, maar zonder manneke weer naar huis. Ach, dan kon ik tenminste even makkelijk de hondjes uitlaten, even de was opruimen en dan lekker even gaan zitten met mijn boek (inmiddels al HP och Den Flammande Bägaren, oftewel 'HP4', am I good or what? ;-) ).
Maar de hondjes hadden daar blijkbaar heeeeele andere gedachten over...
Ik had de voordeur nog niet eens volledig open of er kwam een ranzige lucht mijn kant op. Zowel Jut als Jul waren namelijk blijkbaar aan de diaree en de sporen daarvan waren duidelijk ruik- en zichtbaar. Een 'warm' welkom thuis dus.
Ik ben vervolgens anderhalf uur bezig geweest om de hele boel weer een beetje geur- en vlekvrij te krijgen. 1 voordeel: er moest toch overal geboend worden, dus dat was meteen ook gedaan. Je zou bijna kunnen zeggen dat het een geluk bij ongeluk was (met de nadruk op bijna)
Toen ik eenmaal klaar was, was het alweer tijd om Daryn op te gaan halen. Daar ging mijn rustige middagje voor mijzelf dus weer eens.
Ik was na deze gebeurtenissen zo kapot dat ik die avond weinig meer heb gedaan. Heb nog wat TV gekeken en in bad geweekt, maar iets intensievers kreeg ik niet meer voor elkaar.
Positief extraatje: de weegschaal gaf gisterochtend eindelijk de echte halfway marker aan, met andere woorden: het was gisterochtend eindelijk officieel dat ik 4.5 kilo kwijt ben!
Het begon al om 9 uur 's ochtends met mijn jaarlijkse functioneringsgesprek. Ik ging er toch wat zenuwachtiger naar binnen dan voorgaande jaren omdat ik natuurlijk nog steeds 'herstellende' ben van een burn-out en je weet maar nooit hoe een werkgever er na een half jaar tegenaan kijkt. Na een kwartiertje! stond ik alweer buiten, helemaal opgelucht want mijn leidinggevende erkent dat het bedrijf 1 van de grootste schuldige factoren is geweest van die burn-out en dat ondanks dat ik de afgelopen maanden weinig aanwezig ben geweest, ik wel mijzelf ben blijven bewijzen. Ze zijn nog steeds supertevreden over mij en zien dat ik de burn-out gebruik om mijzelf te verbeteren.
Dat ik geen mogelijkheden meer krijg om opleidingen te gaan volgen om mijzelf verder te profileren binnen het bedrijf, is natuurlijk logisch, ik heb immers aangegeven dat ik na de verkoop van ons huis direct zal verhuizen en dus het bedrijf zal gaan verlaten. Ik zou daar zelf als werkgever ook geen verdere financiële energie in willen steken.
Het was dus weer eens nergens voor nodig om mij zorgen te maken (duhhhh, is dat niet standaard met mij? En is dat nou net niet een van de redenen wat die burn-out (onder andere) heeft veroorzaakt? Onzekerheid, dat is toch helemaal niets voor mij? haha).
Vervolgens zou het vandaag voor mij mijn allerlaatste parttime-dag zijn. De laatste dag dat ik maar 6 uur hoefde te werken alvorens ik maandag weer terug ben op mijn vaste, normale rooster van 4x7 en 1x4 uur werken.
Helaas moest er perse vandaag een monsterofferte verstuurd worden, hetgene we die ochtend pas te horen hadden gekregen. Aangezien ik de vorige versies had verstuurd aan het bedrijf (het betrof het aanpassen van een reeds gemaakte offerte waar ik ook al een aantal uren mee zoet ben geweest), was ik de klos om de aanpassingen te maken. 'Gelukkig' waren de aanpassingen zo tijdrovend dat ik er tot een uur of 1 mee bezig ben geweest waarna ik nog 2 offertes moest doorsturen waar gelukkig niet zo heel veel werk aan zat. Maar als je om 2 uur al naar huis mag, is dat een enorme uitdaging om dat zonder al te gestrest te raken ook daadwerkelijk op tijd af te krijgen. Eindresultaat: ik ging om tien voor 3 pas weg!
Ach, ik heb een kwartiertje op het schoolplein op een van de bankjes gezeten, even bijkomend van de drukke dag en mij voorbereidend op Daryn's nieuwe rapport die hij die middag mee zou krijgen. Ik was erg benieuwd naar zijn rekencijfer omdat hij daar niet al te denderend sterk in is (komt voornamelijk omdat meneertje rekenen niet leuk vindt en er dus weinig energie in wil steken en dat levert vaak lagere cijfers op dan nodig).
Toen mijn ventje om kwart over 3 naar buiten kwam rennen, wist hij niet hoe snel hij de tas met zijn rapport af moest geven. Niet omdat hij er zo trots op was om hem aan mij te laten zien, nee... meneer wilde bij een vriendje spelen. Dus ging ik na een paar minuten met 2 tassen extra, maar zonder manneke weer naar huis. Ach, dan kon ik tenminste even makkelijk de hondjes uitlaten, even de was opruimen en dan lekker even gaan zitten met mijn boek (inmiddels al HP och Den Flammande Bägaren, oftewel 'HP4', am I good or what? ;-) ).
Maar de hondjes hadden daar blijkbaar heeeeele andere gedachten over...
Ik had de voordeur nog niet eens volledig open of er kwam een ranzige lucht mijn kant op. Zowel Jut als Jul waren namelijk blijkbaar aan de diaree en de sporen daarvan waren duidelijk ruik- en zichtbaar. Een 'warm' welkom thuis dus.
Ik ben vervolgens anderhalf uur bezig geweest om de hele boel weer een beetje geur- en vlekvrij te krijgen. 1 voordeel: er moest toch overal geboend worden, dus dat was meteen ook gedaan. Je zou bijna kunnen zeggen dat het een geluk bij ongeluk was (met de nadruk op bijna)
Toen ik eenmaal klaar was, was het alweer tijd om Daryn op te gaan halen. Daar ging mijn rustige middagje voor mijzelf dus weer eens.
Ik was na deze gebeurtenissen zo kapot dat ik die avond weinig meer heb gedaan. Heb nog wat TV gekeken en in bad geweekt, maar iets intensievers kreeg ik niet meer voor elkaar.
Positief extraatje: de weegschaal gaf gisterochtend eindelijk de echte halfway marker aan, met andere woorden: het was gisterochtend eindelijk officieel dat ik 4.5 kilo kwijt ben!
Thursday, 18 March 2010
Halfway Marker
Tenminste, dat gok ik dan. Aangezien ik nog steeds enorm schommel (en dan niet een onsje hier of daar, maar soms tot zelfs een halve kilo!) is er weer eens geen peil op te trekken. Ik gok dan maar dat het gewicht van vanmorgen wel een beetje klopt.
Als het inderdaad klopt, dan mag ik inmiddels bijna mijn halfway-marker vieren, oftewel Ik Ben (bijna) Op De Helft!
Met de stand van vanmorgen ben ik nu, na 4 weken, 4.4 kilo kwijt en ik wil ongeveer 9 kilo in totaal kwijt. We komen dus eindelijk aan de goede kant van de teller.
Het nadeel is wel dat het vanaf nu alleen maar moeilijker wordt om die paar onsjes eraf te krijgen. De eerste aantal kilo’s vliegen wel, maar daarna...
Zoals ik nu steeds gemiddeld een kilo per week verloor (tenminste, week 1 gelijk 2, daarna 1 en vanaf dat moment was het allemaal een beetje onduidelijk ;-) ), zal dat nu wel allemaal iets minder worden, misschien een half kilootje per week, of misschien nog wel minder. Mijn lichaam is al redelijk gewend aan de mindere hoeveelheden voedsel die het voorheen mocht verwerken en daar is het zich ook op aan aan het passen. Dat is natuurlijk wel goed want dat houdt in dat ik straks ook gewoon minder voedsel WIL eten. Maar het houdt ook in dat mijn gewicht dus steeds langzamer af zal nemen. Ach, hoe langzamer het gaat, hoe zekerder ik kan zijn dat het permanent eraf blijft.
Ook hou ik nu al een beetje rekening met de aankomende vakanties. Ik ga me daar niet in bochten wringen, ik wil natuurlijk ook wel een beetje genieten. Dat bakje chips en dat wijntje op de bank met mijn boek op schoot is hetgene waar ik altijd naar uitkijk, dus dat wil ik nu niet anders gaan doen. Zij het dan wel dat ik het in veeeeeel mindere maten zal doen. Dus niet iedere avond een bakje chips, maar misschien maar 2 keer. En aangezien onze NL oven het, op zijn zachtst gezegd, nu niet echt denderend doet (lees: een gloeilamp krijgt een pizza nog sneller gaar...), hebben we voor SE een week lang bijna alleen maar oven-gerechten op het programma en tja, de meeste oven-gerechten staan nu niet echt bekend om hun low-calories.
Een kilootje erbij is dan ook niet erg en op die manier heb ik na de vakantie weer goede moed om verder te gaan.
Toen ik vanmorgen het resultaat op de weegschaal las, was ik ook gelijk zo enthousiast dat ik ‘dat ene bloesje’ dat ik al een jaar lang ongedragen in de kast had hangen maar eens uit die kast heb gehaald en gekeken of het nu wel past en joepie ik heb het ding toch niet voor niets gekocht. Zoals je begrijpt, met dit heerlijke lenteweer, heb ik hem maar gelijk aangehouden.
Nog een kilootje te gaan en dan gaan we ook ‘De Broek’ passen... I’ll keep you posted!
Als het inderdaad klopt, dan mag ik inmiddels bijna mijn halfway-marker vieren, oftewel Ik Ben (bijna) Op De Helft!
Met de stand van vanmorgen ben ik nu, na 4 weken, 4.4 kilo kwijt en ik wil ongeveer 9 kilo in totaal kwijt. We komen dus eindelijk aan de goede kant van de teller.
Het nadeel is wel dat het vanaf nu alleen maar moeilijker wordt om die paar onsjes eraf te krijgen. De eerste aantal kilo’s vliegen wel, maar daarna...
Zoals ik nu steeds gemiddeld een kilo per week verloor (tenminste, week 1 gelijk 2, daarna 1 en vanaf dat moment was het allemaal een beetje onduidelijk ;-) ), zal dat nu wel allemaal iets minder worden, misschien een half kilootje per week, of misschien nog wel minder. Mijn lichaam is al redelijk gewend aan de mindere hoeveelheden voedsel die het voorheen mocht verwerken en daar is het zich ook op aan aan het passen. Dat is natuurlijk wel goed want dat houdt in dat ik straks ook gewoon minder voedsel WIL eten. Maar het houdt ook in dat mijn gewicht dus steeds langzamer af zal nemen. Ach, hoe langzamer het gaat, hoe zekerder ik kan zijn dat het permanent eraf blijft.
Ook hou ik nu al een beetje rekening met de aankomende vakanties. Ik ga me daar niet in bochten wringen, ik wil natuurlijk ook wel een beetje genieten. Dat bakje chips en dat wijntje op de bank met mijn boek op schoot is hetgene waar ik altijd naar uitkijk, dus dat wil ik nu niet anders gaan doen. Zij het dan wel dat ik het in veeeeeel mindere maten zal doen. Dus niet iedere avond een bakje chips, maar misschien maar 2 keer. En aangezien onze NL oven het, op zijn zachtst gezegd, nu niet echt denderend doet (lees: een gloeilamp krijgt een pizza nog sneller gaar...), hebben we voor SE een week lang bijna alleen maar oven-gerechten op het programma en tja, de meeste oven-gerechten staan nu niet echt bekend om hun low-calories.
Een kilootje erbij is dan ook niet erg en op die manier heb ik na de vakantie weer goede moed om verder te gaan.
Toen ik vanmorgen het resultaat op de weegschaal las, was ik ook gelijk zo enthousiast dat ik ‘dat ene bloesje’ dat ik al een jaar lang ongedragen in de kast had hangen maar eens uit die kast heb gehaald en gekeken of het nu wel past en joepie ik heb het ding toch niet voor niets gekocht. Zoals je begrijpt, met dit heerlijke lenteweer, heb ik hem maar gelijk aangehouden.
Nog een kilootje te gaan en dan gaan we ook ‘De Broek’ passen... I’ll keep you posted!
Wednesday, 17 March 2010
De politie is toch je vriend?
Heel Nederland houdt zich er al een week mee bezig: de verdwijning van het 12-jarige meisje Milly uit Dordrecht. Dat het vannacht tot het trieste einde moest komen, had stiekem, denk ik, iedereen wel een beetje aan zien komen, maar massaal bleven we hopen dat ze alsnog levend gevonden zou worden.
Gisteravond heb ik tot na twaalven met kippenvel, afschuw en verdriet het nieuws gevolgd. De termen 'graven', 'Forensisch onderzoek' en 'artsen' voorspelden natuurlijk weinig goeds. Je weet diep van binnen al, nog ver voordat het officieel bekend wordt gemaakt, dat het over is en dat dit arme meisje het niet heeft overleefd. Alle lof overigens voor de voorlichtster die de media continue op de hoogte heeft gehouden.
De verbazing die je over je heenkrijgt dat het hoogstwaarschijnlijk een buurman is geweest en dat de ouders van het meisje al die dagen dichter bij hun dochter zijn geweest dan iemand had kunnen denken, maakt het verhaal alleen maar meer luguber. Maar de grootste verbazing kwam toen werd medegedeeld dat deze buurman ook nog eens zelf een politieagent is!
1 van de andere buren werd geinterviewd en gaf aan dat er door buurtbewoners werd gezegd tegen hun kinderen 'als er iets is, ga dan naar de buurman, die is politie en daar ben je veilig' (ik krijg weer kippenvel als ik dit schrijf).
'De politie is je vriend, daar ben je veilig'. Inderdaad een zin die je je eigen kinderen ook verteld, want zo hoort het toch ook te zijn? Moeten we daar met zijn allen dan maar mee ophouden dit te denken? Natuurlijk is dit een uitzonderlijk geval, maar door dit uitzonderlijke geval is wel een onschuldig kind van haar leven beroofd. Het heeft mij in ieder geval de halve nacht bezig gehouden. Dit is toch de grootste nachtmerrie van een ouder? Want stel nou dat het Daryn overkwam? Daryn kijkt zo op tegen die mensen in het blauw dat hij waarschijnlijk ook blindelings op zou volgen wat een agent hem vraagt.
Gelukkig kent hij 1 agente die hij wel altijd kan vertrouwen; zijn tante!
Wat er verder allemaal precies is gebeurt, is nog niet bekend maar daar horen we ongetwijfeld de aankomende dagen meer van. Laten we in ieder geval maar hopen dat deze heer maar 1x is doorgedraaid en dat we straks niet van nog meer gevallen hoeven te horen. En uiteraard hoop ik dat het meisje niet al te veel heeft hoeven lijden, het is al erg genoeg dat ze het niet heeft mogen overleven.
Lieve Milly, rust zacht!
Gisteravond heb ik tot na twaalven met kippenvel, afschuw en verdriet het nieuws gevolgd. De termen 'graven', 'Forensisch onderzoek' en 'artsen' voorspelden natuurlijk weinig goeds. Je weet diep van binnen al, nog ver voordat het officieel bekend wordt gemaakt, dat het over is en dat dit arme meisje het niet heeft overleefd. Alle lof overigens voor de voorlichtster die de media continue op de hoogte heeft gehouden.
De verbazing die je over je heenkrijgt dat het hoogstwaarschijnlijk een buurman is geweest en dat de ouders van het meisje al die dagen dichter bij hun dochter zijn geweest dan iemand had kunnen denken, maakt het verhaal alleen maar meer luguber. Maar de grootste verbazing kwam toen werd medegedeeld dat deze buurman ook nog eens zelf een politieagent is!
1 van de andere buren werd geinterviewd en gaf aan dat er door buurtbewoners werd gezegd tegen hun kinderen 'als er iets is, ga dan naar de buurman, die is politie en daar ben je veilig' (ik krijg weer kippenvel als ik dit schrijf).
'De politie is je vriend, daar ben je veilig'. Inderdaad een zin die je je eigen kinderen ook verteld, want zo hoort het toch ook te zijn? Moeten we daar met zijn allen dan maar mee ophouden dit te denken? Natuurlijk is dit een uitzonderlijk geval, maar door dit uitzonderlijke geval is wel een onschuldig kind van haar leven beroofd. Het heeft mij in ieder geval de halve nacht bezig gehouden. Dit is toch de grootste nachtmerrie van een ouder? Want stel nou dat het Daryn overkwam? Daryn kijkt zo op tegen die mensen in het blauw dat hij waarschijnlijk ook blindelings op zou volgen wat een agent hem vraagt.
Gelukkig kent hij 1 agente die hij wel altijd kan vertrouwen; zijn tante!
Wat er verder allemaal precies is gebeurt, is nog niet bekend maar daar horen we ongetwijfeld de aankomende dagen meer van. Laten we in ieder geval maar hopen dat deze heer maar 1x is doorgedraaid en dat we straks niet van nog meer gevallen hoeven te horen. En uiteraard hoop ik dat het meisje niet al te veel heeft hoeven lijden, het is al erg genoeg dat ze het niet heeft mogen overleven.
Lieve Milly, rust zacht!
Tuesday, 16 March 2010
1 jaar Luna
Volgende week is het alweer een jaar geleden dat Luna bij ons is komen wonen. Wat is dat snel gegaan zeg en toch kan ik mij geen leven zonder haar meer voorstellen.
Toen ze vorig jaar met ons meeging, was het eigenlijk de bedoeling dat wij een soort ‘tussenthuis’ voor haar zouden zijn tot wij een goed tehuis voor haar zouden vinden. Een gouden mandje had ze zeker verdiend na wat ze allemaal in haar leventje mee heeft moeten maken. En dat ze een bewogen leventje heeft gehad, werd al direct erg duidelijk.
Mijn hemeltje wat was ze bang. Bang voor alles en iedereen. Alles werd wantrouwt. Ook zagen we al snel dat ze niet veel buiten kwam of onder de mensen. Het was een drama om haar mee te nemen naar de winkels. Toch bleven we volhouden omdat we allebei vonden dat ze daar wel tegen moet kunnen. Hopelijk konden we op die manier een klein beetje van die angst voor mensen wegnemen. Snoep en speeltjes was ze ook niet gewend en wist in het begin niet wat ze nou met dat botje moest doen (dit was ook duidelijk aan haar gebit te zien... arm beest).
Al snel merkten we vorderingen bij Loeneke, ze liep na een paar weken al wat rustiger met ons mee over het winkelcentrum, ze begon ook familie om ons heen wat meer te vertrouwen (en tot op de dag van vandaag is ze dolenthousiast als ze mijn moeder ziet aankomen en gaat ze kwispelend bij de deur zitten. Of dit nou iets te maken kan hebben met de tractaties die mijn moeder standaard meeneemt, durf ik niet te zeggen ;-) ). Ze bleek ook een echte kroelkont te zijn en kwam iedere avond gezellig bij je liggen op de bank of aan je voeten. Het werd echt een heel ander hondje.
Alles ging perfect TOT er op een dag in haar buurt een pallet op de grond viel waar ze zo van schrok. Vanaf dat moment zagen we haar weer langzaam terugkruipen in dat bange schulpje. Met man en macht proberen we nu al bijna een jaar om haar hier weer uit te krijgen, maar wat we ook proberen, het lukt niet meer. Ze is zo beschadigd dat zij het zichzelf niet toestaat om zich te laten helpen. Haar uitlaten is dus soms ook echt een drama. Zeker als je haar laat lopen langs de uitlaatstrook die redelijk in de buurt ligt van een fietspad. Om een of andere reden heeft ze een panische angst voor fietsers, ze heeft zich zelfs een keer uit haar riem gewurmd omdat ze zo bang was van een klein groepje fietsers. Wat daar de reden van is, weten we nog steeds niet. We hebben het geprobeerd te achterhalen via haar vorige baasje, maar die geeft bijna standaard niet thuis. Alle vragen over haar wuift ze weg (als ze uberhaupt al antwoord geeft, wat ze 9 vd 10 keer niet eens doet) en zegt ze dat ze daar bij haar geen last van had of dat het haar nooit was opgevallen. Ons vermoeden is dat zij als pup een keer hard is aangepakt door iemand met een fiets. Misschien een voormalig vriendje van haar bazinnetje dat haar een keer een schop heeft gegeven terwijl hij op de fiets zat, of zo iets dergelijks.
Toen we merkten dat die angst toch niet meer uit haar te krijgen is, hebben we besloten om te stoppen met het zoeken naar een nieuw baasje voor haar. We wilden haar niet NOG een keer naar een nieuw thuis brengen terwijl ze ook juist hier een beetje begon te wennen aan ons en aan het gevoel van een thuis. We wilden haar juist niet meer het gevoel geven dat een baasje haar weer in de steek zou laten...
(en daarbovenop is ze zo’n schat dat we haar niet meer wilden laten gaan)
Dat ze niet al te dol is op katten en kleine hondjes, werd ook al snel duidelijk. Haar vorige bazinnetje vertelde, bijna vol trots, dat ze ooit een kat heeft aangevallen die het verhaal niet overleefd heeft. Dat werd dus even opletten als poes Amy de huiskamer in wilde. Inmiddels is ze al een stuk rustiger rondom Amy, maar we kunnen haar nog steeds niet alleen met Amy in 1 ruimte laten.
Ook kleine hondjes heeft ze iets tegen, wat snappen we ook niet helemaal, maar ze wil er liever niets van weten. En als Katey juist op een klein hondje af wil gaan (want madam denkt nog steeds dat ze ook zo’n klein schoothondje is...) om mee te spelen, knapt er iets in Luna en wil ze er op af! Zo ook een paar weken geleden. Ik was de dames aan het uitlaten toen we buren van verderop tegenkwamen die hun kleine viervoeter aan het uitlaten waren. Kaateke ging er gelijk vrolijk op af, wat Luna niet kon hebben, dus die wilde er ook op af.
Ik kan je vertellen dat 2 wolfhonden die beiden dezelfde kant op willen ERG sterk zijn. Ik hield het dus ook bijna niet (ondanks de speciale anti-trek-riemen!!!) en schoof steeds dichter richting dat hondje toe en wat ik ook probeerde, jut en jul luisterden niet en gingen op hun doel af. Kate nog steeds om te spelen en Luna om het tegen te houden. Het eindresultaat: Luna hing dus bijna in die hond en het arme beestje heeft er een kleine beet bij haar achterste aan overgehouden!
Gelukkig is het beestje (en haar eigenaar) inmiddels weer helemaal opgeknapt, maar Luna heeft er nog steeds last van.
Ze leek er zo van geschrokken dat ze sindsdien helemaal van slag is. Uitlaten vind ze nu helemaal een crime en trilt helemaal als wij aan komen zetten met haar riem. Aangezien ik ze nu niet meer samen uit durf te laten uit angst voor een herhaling, moet Luna dus ook alleen de wandeling maken. Dit vindt ze ECHT niet leuk, ze heeft nu Katey niet om op terug te vallen en om te kalmeren. Als het aan haar ligt, gaat ze rennend naar de uitlaatstrook, doet ze wat ze moet doen en dan met sneltreinvaart weer mee terug naar huis.
Dus ook voor haar hopen we maar op een snelle verkoop van het huis. In Zweden heeft ze veel minder last van deze angsten omdat ze daar veel minder mensen tegenkomt en we veel meer bij haar zijn.
Maar al met al, Luna is een schat van een hond die zich heerlijk thuisvoelt bij ons. Ze heeft al aardig wat van Katey’s eigenschappen overgenomen, zoals bietsen en dergelijke :-) en wij genieten dagelijks van haar aanwezigheid. Een echte aanwinst voor ons gezinnetje dus...
Toen ze vorig jaar met ons meeging, was het eigenlijk de bedoeling dat wij een soort ‘tussenthuis’ voor haar zouden zijn tot wij een goed tehuis voor haar zouden vinden. Een gouden mandje had ze zeker verdiend na wat ze allemaal in haar leventje mee heeft moeten maken. En dat ze een bewogen leventje heeft gehad, werd al direct erg duidelijk.
Mijn hemeltje wat was ze bang. Bang voor alles en iedereen. Alles werd wantrouwt. Ook zagen we al snel dat ze niet veel buiten kwam of onder de mensen. Het was een drama om haar mee te nemen naar de winkels. Toch bleven we volhouden omdat we allebei vonden dat ze daar wel tegen moet kunnen. Hopelijk konden we op die manier een klein beetje van die angst voor mensen wegnemen. Snoep en speeltjes was ze ook niet gewend en wist in het begin niet wat ze nou met dat botje moest doen (dit was ook duidelijk aan haar gebit te zien... arm beest).
Al snel merkten we vorderingen bij Loeneke, ze liep na een paar weken al wat rustiger met ons mee over het winkelcentrum, ze begon ook familie om ons heen wat meer te vertrouwen (en tot op de dag van vandaag is ze dolenthousiast als ze mijn moeder ziet aankomen en gaat ze kwispelend bij de deur zitten. Of dit nou iets te maken kan hebben met de tractaties die mijn moeder standaard meeneemt, durf ik niet te zeggen ;-) ). Ze bleek ook een echte kroelkont te zijn en kwam iedere avond gezellig bij je liggen op de bank of aan je voeten. Het werd echt een heel ander hondje.
Alles ging perfect TOT er op een dag in haar buurt een pallet op de grond viel waar ze zo van schrok. Vanaf dat moment zagen we haar weer langzaam terugkruipen in dat bange schulpje. Met man en macht proberen we nu al bijna een jaar om haar hier weer uit te krijgen, maar wat we ook proberen, het lukt niet meer. Ze is zo beschadigd dat zij het zichzelf niet toestaat om zich te laten helpen. Haar uitlaten is dus soms ook echt een drama. Zeker als je haar laat lopen langs de uitlaatstrook die redelijk in de buurt ligt van een fietspad. Om een of andere reden heeft ze een panische angst voor fietsers, ze heeft zich zelfs een keer uit haar riem gewurmd omdat ze zo bang was van een klein groepje fietsers. Wat daar de reden van is, weten we nog steeds niet. We hebben het geprobeerd te achterhalen via haar vorige baasje, maar die geeft bijna standaard niet thuis. Alle vragen over haar wuift ze weg (als ze uberhaupt al antwoord geeft, wat ze 9 vd 10 keer niet eens doet) en zegt ze dat ze daar bij haar geen last van had of dat het haar nooit was opgevallen. Ons vermoeden is dat zij als pup een keer hard is aangepakt door iemand met een fiets. Misschien een voormalig vriendje van haar bazinnetje dat haar een keer een schop heeft gegeven terwijl hij op de fiets zat, of zo iets dergelijks.
Toen we merkten dat die angst toch niet meer uit haar te krijgen is, hebben we besloten om te stoppen met het zoeken naar een nieuw baasje voor haar. We wilden haar niet NOG een keer naar een nieuw thuis brengen terwijl ze ook juist hier een beetje begon te wennen aan ons en aan het gevoel van een thuis. We wilden haar juist niet meer het gevoel geven dat een baasje haar weer in de steek zou laten...
(en daarbovenop is ze zo’n schat dat we haar niet meer wilden laten gaan)
Dat ze niet al te dol is op katten en kleine hondjes, werd ook al snel duidelijk. Haar vorige bazinnetje vertelde, bijna vol trots, dat ze ooit een kat heeft aangevallen die het verhaal niet overleefd heeft. Dat werd dus even opletten als poes Amy de huiskamer in wilde. Inmiddels is ze al een stuk rustiger rondom Amy, maar we kunnen haar nog steeds niet alleen met Amy in 1 ruimte laten.
Ook kleine hondjes heeft ze iets tegen, wat snappen we ook niet helemaal, maar ze wil er liever niets van weten. En als Katey juist op een klein hondje af wil gaan (want madam denkt nog steeds dat ze ook zo’n klein schoothondje is...) om mee te spelen, knapt er iets in Luna en wil ze er op af! Zo ook een paar weken geleden. Ik was de dames aan het uitlaten toen we buren van verderop tegenkwamen die hun kleine viervoeter aan het uitlaten waren. Kaateke ging er gelijk vrolijk op af, wat Luna niet kon hebben, dus die wilde er ook op af.
Ik kan je vertellen dat 2 wolfhonden die beiden dezelfde kant op willen ERG sterk zijn. Ik hield het dus ook bijna niet (ondanks de speciale anti-trek-riemen!!!) en schoof steeds dichter richting dat hondje toe en wat ik ook probeerde, jut en jul luisterden niet en gingen op hun doel af. Kate nog steeds om te spelen en Luna om het tegen te houden. Het eindresultaat: Luna hing dus bijna in die hond en het arme beestje heeft er een kleine beet bij haar achterste aan overgehouden!
Gelukkig is het beestje (en haar eigenaar) inmiddels weer helemaal opgeknapt, maar Luna heeft er nog steeds last van.
Ze leek er zo van geschrokken dat ze sindsdien helemaal van slag is. Uitlaten vind ze nu helemaal een crime en trilt helemaal als wij aan komen zetten met haar riem. Aangezien ik ze nu niet meer samen uit durf te laten uit angst voor een herhaling, moet Luna dus ook alleen de wandeling maken. Dit vindt ze ECHT niet leuk, ze heeft nu Katey niet om op terug te vallen en om te kalmeren. Als het aan haar ligt, gaat ze rennend naar de uitlaatstrook, doet ze wat ze moet doen en dan met sneltreinvaart weer mee terug naar huis.
Dus ook voor haar hopen we maar op een snelle verkoop van het huis. In Zweden heeft ze veel minder last van deze angsten omdat ze daar veel minder mensen tegenkomt en we veel meer bij haar zijn.
Maar al met al, Luna is een schat van een hond die zich heerlijk thuisvoelt bij ons. Ze heeft al aardig wat van Katey’s eigenschappen overgenomen, zoals bietsen en dergelijke :-) en wij genieten dagelijks van haar aanwezigheid. Een echte aanwinst voor ons gezinnetje dus...
Sunday, 14 March 2010
Balansdagje
Het balansdagje was eigenlijk niet de bedoeling vandaag, maar Cyn was jarig en ze had een heerlijke appeltaart in huis gehaald waar ik geen nee tegen mocht zeggen. Gelukkig kreeg ik ook maar het gevraagde kleine stukje. Later die middag kwamen er ook nog hapjes op tafel en bij elkaar heb ik maar net een handje op, dus uiteindelijk viel mijn balansdagje nog best mee.
Hoewel, later heb ik eens uit zitten rekenen hoeveel dit mij in calorien gekost heeft en toen schrok ik toch wel even, ik dacht dat het ietsje minder zou zijn. 500 extra calorien heeft dit festijn mij opgeleverd!
Maar ik had het er wel voor over. Het was gezellig en mams en zusje heb ik wat gerust kunnen stellen dat ik mij echt niet verhonger. Al ruim een week krijg ik toch bezorgde gezichten omdat ik mij zo streng aan mijn richtlijnen hou. En omdat ik heel toevallig al 2 keer bij mam wat licht in mijn hoofd was, is het logisch dat je je als ouder of zus dan zorgen gaat maken. Ik zou precies hetzelfde gedaan hebben. Nu ik heb laten zien dat ik mij echt niet uithonger en dat ik echt af en toe nog wel eens wat te snoepen toesta, hoop ik die zorgen een beetje heb weg kunnen nemen.
Na de middag met lekkere hapjes stond er een heerlijke kop zelfgemaakte soep op het programma en laat daar nu bijna niets aan calorien inzitten... Ik kon mij dus weer helemaal uitleven.
Uiteindelijk ben ik dus niet eens zover over mijn quota heengegaan, nog geen 100 kcal., best een schouderklopje waard, al zeg ik het zelf.
Wat ik ook wel erg lief vond van Cyn was dat ze wel rekening had gehouden met mijn dieet. Ze had ook een alternatief voor de appeltaart voor me gemaakt: een rijstwafel-met-slagroom-taart… Zie hier mijn reactie:
Saturday, 13 March 2010
7 kleuren
Net voor de tweede keer vanavond, schijt ik 7 kleuren stront in mijn eigen huis! 2 keer in 1 avond schrik ik op omdat ik dacht dat er in de straat geschoten werd, vlak voor onze deur nog wel. Beide keren ging het gepaard met veel herrie, ruzie en verwensingen naar de andere partij.
Hoe kan ik mij nu in hemelsnaam veilig voelen in mijn eigen huis, laat staan Daryn veiligheid bieden als ik het zelf niet eens kan voelen?
Gelukkig waren beide keren vals alarm, maar nu 20 minuten later zit ik nog steeds te shaken.
Het is dit jaar 5 jaar geleden dat er is ingebroken en eindelijk begon ik mij af en toe weer een beetje veilig te voelen in mijn eigen huis. Ik ben er nog niet, maar ik ga wel de goede kant op en dat voelde toch lekker. Maar door avonden zoals deze, val je gelijk weer terug in dat gevoel dat ik eindelijk kwijt was.
Nu wil ik niet zeggen dat ik in Zweden helemaal veilig kan zijn, dat kun je tegenwoordig nergens meer ter wereld, maar ik ben daar wel een stuk veiligER. Het gevoel van weg willen is weer helemaal opgelaaid. Om dus een quote van Ewan McGregor in Long Way Round iets aan te passen 'Get me out of f***ing Spijkenisse'...
ps: heb mijzelf net een stukje chocola gegund, ondanks dat ik al bijna aan mijn tax voor vandaag zat. Had ik wel verdiend, toch?
Hoe kan ik mij nu in hemelsnaam veilig voelen in mijn eigen huis, laat staan Daryn veiligheid bieden als ik het zelf niet eens kan voelen?
Gelukkig waren beide keren vals alarm, maar nu 20 minuten later zit ik nog steeds te shaken.
Het is dit jaar 5 jaar geleden dat er is ingebroken en eindelijk begon ik mij af en toe weer een beetje veilig te voelen in mijn eigen huis. Ik ben er nog niet, maar ik ga wel de goede kant op en dat voelde toch lekker. Maar door avonden zoals deze, val je gelijk weer terug in dat gevoel dat ik eindelijk kwijt was.
Nu wil ik niet zeggen dat ik in Zweden helemaal veilig kan zijn, dat kun je tegenwoordig nergens meer ter wereld, maar ik ben daar wel een stuk veiligER. Het gevoel van weg willen is weer helemaal opgelaaid. Om dus een quote van Ewan McGregor in Long Way Round iets aan te passen 'Get me out of f***ing Spijkenisse'...
ps: heb mijzelf net een stukje chocola gegund, ondanks dat ik al bijna aan mijn tax voor vandaag zat. Had ik wel verdiend, toch?
En? Al vorderingen?
Ik geloof dat ik deze vraag deze week wel een keer of 5, 6 heb moeten antwoorden. De vraag doelt natuurlijk op de vorderingen van de verkoop van ons huis en de daarna volgende verhuizing naar Zweden.
Op zich natuurlijk hartstikke lief dat zoveel mensen met ons meeleven en dat iedereen hoopt dat onze droom maar snel werkelijkheid mag worden. Het geeft een heerlijk gevoel dat er zoveel mensen zijn die de moeite nemen en interesse tonen in ons wel en wee.
Toch heeft het ook een keerzijde...
Ik wil zeker niet ondankbaar overkomen, want dat ben ik niet, verre van dat. Maar onbewust voor de vrager, doet het iedere keer ook weer een beetje pijn om steeds maar met een ontkennend 'nee' te moeten antwoorden, zeker nu er met de crisis helemaal weinig animo is naar vrijstaande huizen. Sinds die eerste hoopvolle weken vorige zomer, hebben we niemand meer gezien. Uiteraard zie je wel veel mensen stiekem naar binnen gluren of de website noteren, maar daar houdt het dan ook mee op. Geen mailtjes, geen belletjes, geen aanvragen voor bezichtigingen.
Na de initiële vraag volgt dan altijd een gesprekje over hoe moeilijk het nu is 'in deze tijden' om een huis te verkopen en iedere keer steek ik dan mijn praatje af dat het helemaal moeilijk is omdat het en vrijstaand is, en midden in het centrum, en ook nog eens een grote tuin heeft. Zonder het gevoel te willen wekken dat ik om meelij vraag, zou het voor ons al veel makkelijker zijn geweest als het een 'gewoon' rijtjeshuis was geweest met meer slaapkamers en iets jonger (ons huis is inmiddels 90 jaar oud en heeft dus de standaard kleine gebreken die ieder oud huis met zich meebrengt, hoe goed je het ook opknapt).
Ach, ik moet gewoon niet zeuren. Onze dag komt echt nog wel en dan hoop ik natuurlijk dat iedereen nog steeds net zoveel interesse heeft en dat bereik ik niet als ik nu ga zitten klagen natuurlijk ;-)
De droom van verhuizen aankomende zomer hebben we inmiddels opgegeven, puur omdat we reëel willen blijven. Onze hoop is nu verlegd naar volgende zomer. Dat geeft ons dan mooi weer wat extra tijd om nog wat extra werkjes aan ons NL huis te doen in de hoop dat dat eindelijk eens kijkers oplevert…
Tot die tijd, blijf gerust vragen, ondanks mijn gezever hierboven, vind ik het echt ook heel leuk om geïnteresseerde vragen te beantwoorden.
ps: jojo, jojo, jojo, ik zit weer op mijn gewicht van 2 dagen geleden, dus 3 ons minder dan gisteren en 3 dagen geleden. Hoop niet dat dat doorzet want dan krijg ik die 5 kilo er nooit vanaf, haha.
Friday, 12 March 2010
Op en Neer
Ik voel me de laatste dagen net een jojo qua gewicht. Iedere ochtend voor ik mij aankleed, ga ik altijd even op de weegschaal staan maar er is momenteel geen peil op te trekken. Gisteren bijvoorbeeld woog ik 3 ons minder dan woensdag maar vandaag ben ik weer terug bij mijn gewicht van woensdag. Als ik dus vandaag een tussenstand zou moeten geven, wat dus ook die van woensdag zou kunnen zijn, is het verschil sinds vorige week 0.6 kilo.
Toch mag ik dan nog steeds niet klagen. Als ik nu nog iedere week een halve kilo eraf krijg, dan zit ik over 10 weken op mijn gewenste gewicht, ruim op tijd voor de zomervakantie dus (en aangezien Lies en ik een bikini-afspraak hebben, komt dit dus mooi uit).
Vandaag heb ik ook onverwacht weer een broek aan die ik eigenlijk al op de afvoerstapel had gelegd. Hij pastte niet meer en ik ging er destijds ook van uit dat hij nooit meer zou gaan passen. Een tijdje heb ik geaccepteerd dat ik dan maar wat meer moest wegen, of ik dat nou leuk vond of niet. Ben ik blij dat ik naar Lies ben gaan luisteren en niet naar mijzelf want die broek is nog een leuke ook. Voor het perfecte zou ik eigenlijk nog een kilootje meer eraf moeten, maar hij zit goed en het ziet er niet 'ranzig' uit, dus yay.
Verder is het een vreemde week geweest, vandaar dat ik ook weinig van me heb laten horen. Een korte samenvatting: pupjes die behoeften doen waar het niet hoort (lees: OP BED! grrrrrrr), auto's die ermee besloten te stoppen, problemen met het uitzendbureau van Peet waardoor hij bijna niet uitbetaald kreeg (en dit alleen door grove fouten van het UZB zelf!), familie waar het niet goed mee gaat (you know who you are en weet ook hoeveel ik aan je denk :-) ) en dan nog wat kleine dingetje en tot overmaat van ramp: weeeeeer de staatsloterij niet gewonnen (nou ja, € 7.50 gewonnen, maar daar kan ik nog steeds niet van verhuizen...)!
Bij de MW is het maandag redelijk verlopen. Ze was tevreden over mijn vorderingen en zeer blij te horen dat ik mijn dagen vaste indelingen probeer te geven (iets wat mij nog nooit gelukt is, ik kon mijzelf wel bepaalde taken op vaste data toewijzen, maar nooit hele dagen vaste indelingen, maw total chaos vaak dus).
Toch heb ik haar ook over mijn angsten voor een terugval verteld en daar maakt zij zich zorgen over. We hebben samen besloten dat we mijn volledige terugkeer nog een weekje uitstellen en dat ik volgende week toch nog een aangepast rooster (zei het maar een uurtje minder) aanhou en dat ik per 22 maart weer ‘volledig hersteld’ terugkeer. Mocht dit nu niet lukken, gaan we kijken wat we verder kunnen doen.
Op zich heb ik er na 2 dagen weer ‘fulltime’ (dus 7 uur werken) redelijk vertrouwen in. Zolang ik mijn rustpunten maar pak, zowel op werk als thuis. Tijd voor Daryn en tijd voor mijzelf in de middag hebben we omgedraaid: ik pak eerst een minuutje of 20 voor mijzelf voor ik mijn volledige aandacht aan Daryn ga geven. Dit zal uiteindelijk voor hem ook beter uitpakken omdat ik het dan uiteindelijk niet als verplichting zal kunnen gaan zien om hem aandacht te geven. Ik heb dan alle aandacht omdat ik even een momentje van rust voor mijzelf heb gehad (nee, ik zonder mij juist niet af, maar ga even lekker zitten met een bakje thee oid en een boek).
Over een paar weekjes ga ik weer terug en dan gaan we evalueren hoe de laatste paar weken fulltime zijn geweest.
Toch mag ik dan nog steeds niet klagen. Als ik nu nog iedere week een halve kilo eraf krijg, dan zit ik over 10 weken op mijn gewenste gewicht, ruim op tijd voor de zomervakantie dus (en aangezien Lies en ik een bikini-afspraak hebben, komt dit dus mooi uit).
Vandaag heb ik ook onverwacht weer een broek aan die ik eigenlijk al op de afvoerstapel had gelegd. Hij pastte niet meer en ik ging er destijds ook van uit dat hij nooit meer zou gaan passen. Een tijdje heb ik geaccepteerd dat ik dan maar wat meer moest wegen, of ik dat nou leuk vond of niet. Ben ik blij dat ik naar Lies ben gaan luisteren en niet naar mijzelf want die broek is nog een leuke ook. Voor het perfecte zou ik eigenlijk nog een kilootje meer eraf moeten, maar hij zit goed en het ziet er niet 'ranzig' uit, dus yay.
Verder is het een vreemde week geweest, vandaar dat ik ook weinig van me heb laten horen. Een korte samenvatting: pupjes die behoeften doen waar het niet hoort (lees: OP BED! grrrrrrr), auto's die ermee besloten te stoppen, problemen met het uitzendbureau van Peet waardoor hij bijna niet uitbetaald kreeg (en dit alleen door grove fouten van het UZB zelf!), familie waar het niet goed mee gaat (you know who you are en weet ook hoeveel ik aan je denk :-) ) en dan nog wat kleine dingetje en tot overmaat van ramp: weeeeeer de staatsloterij niet gewonnen (nou ja, € 7.50 gewonnen, maar daar kan ik nog steeds niet van verhuizen...)!
Bij de MW is het maandag redelijk verlopen. Ze was tevreden over mijn vorderingen en zeer blij te horen dat ik mijn dagen vaste indelingen probeer te geven (iets wat mij nog nooit gelukt is, ik kon mijzelf wel bepaalde taken op vaste data toewijzen, maar nooit hele dagen vaste indelingen, maw total chaos vaak dus).
Toch heb ik haar ook over mijn angsten voor een terugval verteld en daar maakt zij zich zorgen over. We hebben samen besloten dat we mijn volledige terugkeer nog een weekje uitstellen en dat ik volgende week toch nog een aangepast rooster (zei het maar een uurtje minder) aanhou en dat ik per 22 maart weer ‘volledig hersteld’ terugkeer. Mocht dit nu niet lukken, gaan we kijken wat we verder kunnen doen.
Op zich heb ik er na 2 dagen weer ‘fulltime’ (dus 7 uur werken) redelijk vertrouwen in. Zolang ik mijn rustpunten maar pak, zowel op werk als thuis. Tijd voor Daryn en tijd voor mijzelf in de middag hebben we omgedraaid: ik pak eerst een minuutje of 20 voor mijzelf voor ik mijn volledige aandacht aan Daryn ga geven. Dit zal uiteindelijk voor hem ook beter uitpakken omdat ik het dan uiteindelijk niet als verplichting zal kunnen gaan zien om hem aandacht te geven. Ik heb dan alle aandacht omdat ik even een momentje van rust voor mijzelf heb gehad (nee, ik zonder mij juist niet af, maar ga even lekker zitten met een bakje thee oid en een boek).
Over een paar weekjes ga ik weer terug en dan gaan we evalueren hoe de laatste paar weken fulltime zijn geweest.
Monday, 8 March 2010
The morning after...
Potjandosie wat is dat goedje toch lekker. Het leek wel alsof het me nu extra goed smaakte omdat het eigenlijk op de 'verboden' lijst staat, maar ik heb wel genoten van iedere hap.
Met andere woorden; yep de popcorn heeft me uitstekend gesmaakt. Halverwege de film was mijn bakje ook al leeg, maar dat boeide me minder dan normaal. Normaal baal ik als ik die bak leeg heb, het past gewoon zo goed bij een bioscoopbezoek, maar gisteren viel dat mee. Ik had mijn tractatie op en dat was goed zo. Nu kan ik er weer even tegenaan.
De film was ook geweldig. Absoluut weer een Tim Burton-topper en over Johnny Depp hoef ik het natuurlijk helemaal niet te hebben, die is nog geweldig als hij het woordenboek staat voor te lezen op zijn eigen manier.
Vanmiddag mag ik (waarschijnlijk al voor de (een-na) laatste keer) naar de maatschappelijk werkster. De afgelopen weken ben ik steeds meer moeten gaan werken en tot nu toe gaat dat redelijk, zolang ik maar tijd voor mijzelf heb. Als ik een dag niet tijd voor mijzelf heb gekregen, ben ik die avond niet te genieten en ben ik de dag daarna alleen maar erger. Ik heb echt minimaal een half uur tot een uur nodig om tot rust te komen en daarbij wil ik voor niets of niemand hoeven te zorgen. Niemand moet echt aan mijn kop zeuren. Het gaat niet iedere dag dat ik die tijd krijg, soms maar een kwartiertje, maar dat werkt al wel. Ik duik gewoon mijn boek in, of ga bloggen en dan weten ze thuis dat dat mijn tijd is. Het voordeel van die tijd is dat ik nu al bijna halverwege 'HP och fånen från Azkaban' ben waar ik vorige week nog maar in ben begonnen.
Ik ben benieuwd wat de MW te zeggen heeft vanmiddag. Ik denk dat ik deze week 2x mag proberen om weer een volle dag te werken en waarschijnlijk vanaf volgende week moet ik dan weer fulltime terug zijn.
Laat dat nu juist hetgene zijn waar ik zo bang voor ben. Want dan ben ik dat kwartiertje voor ik Daryn op ga halen van school kwijt. Nu werk ik nog tot 2 uur, dan ga ik de hondjes uitlaten en daarna kan ik nog een kwartiertje zitten en aan mijzelf besteden en tot rust komen. Als ik straks weer fulltime werk (32 uur is voor mij fulltime, ik werk 5 dagen in de week) ben ik pas om 3 uur klaar, moet ik gelijk Daryn ophalen, daarna pas de hondjes uitlaten en Daryn wil ook nog even aandacht voor ik aan het eten mag beginnen. Dat houdt in dat ik dus pas een moment voor mijzelf kan pakken als Daryn al op bed ligt... Hou ik dat vol? Komt dat goed? Ik vrees dat ik binnen no-time weer aan mijn oude patroon zit en dat patroon was nou juist de reden waarom ik de ziektewet in moest... Misschien dat ik er toch maar eens hard over na moet gaan denken om een paar uur minder te gaan werken. Al is het maar een uurtje per dag, of zelfs een uurtje om de dag.
Ik denk dat ik haar dit vanmiddag toch maar even uit ga leggen en hopen op nog een weekje (of 2) uitstel van fulltime terugkomst. Ik denk dat ik echt nog wat extra tijd nodig heb om aan die gedachte te wennen en hopen dat het dan maar goed blijft gaan.
Ik word er vaak op aangesproken als ik het hierover heb, want 'hoe ga ik dat dan straks doen als ik in Zweden mijn eigen winkel heb?' Alsof ik daar nog niet over na had gedacht...
Wat al die mensen vergeten is dat het leven in Zweden zowieso al anders is dan in de Randstad. Daarnaast is onze winkel er nu niet naar dat het de hele dag topdrukte zal zijn en we zijn natuurlijk ook nog met zijn tweetjes! (en misschien zelfs wel met 3, we denken er hard over om via de gemeente een herintreder aan te nemen... kosten ons bijna niets wegens subsidies en willen vaak graag werken) De doggies gaan dagelijks mee naar de winkel dus kunnen we die tussendoor uitlaten. Met andere woorden er zijn zoveel meer mogelijkheden om af en toe een momentje van rust te pakken.
Met andere woorden; yep de popcorn heeft me uitstekend gesmaakt. Halverwege de film was mijn bakje ook al leeg, maar dat boeide me minder dan normaal. Normaal baal ik als ik die bak leeg heb, het past gewoon zo goed bij een bioscoopbezoek, maar gisteren viel dat mee. Ik had mijn tractatie op en dat was goed zo. Nu kan ik er weer even tegenaan.
De film was ook geweldig. Absoluut weer een Tim Burton-topper en over Johnny Depp hoef ik het natuurlijk helemaal niet te hebben, die is nog geweldig als hij het woordenboek staat voor te lezen op zijn eigen manier.
Vanmiddag mag ik (waarschijnlijk al voor de (een-na) laatste keer) naar de maatschappelijk werkster. De afgelopen weken ben ik steeds meer moeten gaan werken en tot nu toe gaat dat redelijk, zolang ik maar tijd voor mijzelf heb. Als ik een dag niet tijd voor mijzelf heb gekregen, ben ik die avond niet te genieten en ben ik de dag daarna alleen maar erger. Ik heb echt minimaal een half uur tot een uur nodig om tot rust te komen en daarbij wil ik voor niets of niemand hoeven te zorgen. Niemand moet echt aan mijn kop zeuren. Het gaat niet iedere dag dat ik die tijd krijg, soms maar een kwartiertje, maar dat werkt al wel. Ik duik gewoon mijn boek in, of ga bloggen en dan weten ze thuis dat dat mijn tijd is. Het voordeel van die tijd is dat ik nu al bijna halverwege 'HP och fånen från Azkaban' ben waar ik vorige week nog maar in ben begonnen.
Ik ben benieuwd wat de MW te zeggen heeft vanmiddag. Ik denk dat ik deze week 2x mag proberen om weer een volle dag te werken en waarschijnlijk vanaf volgende week moet ik dan weer fulltime terug zijn.
Laat dat nu juist hetgene zijn waar ik zo bang voor ben. Want dan ben ik dat kwartiertje voor ik Daryn op ga halen van school kwijt. Nu werk ik nog tot 2 uur, dan ga ik de hondjes uitlaten en daarna kan ik nog een kwartiertje zitten en aan mijzelf besteden en tot rust komen. Als ik straks weer fulltime werk (32 uur is voor mij fulltime, ik werk 5 dagen in de week) ben ik pas om 3 uur klaar, moet ik gelijk Daryn ophalen, daarna pas de hondjes uitlaten en Daryn wil ook nog even aandacht voor ik aan het eten mag beginnen. Dat houdt in dat ik dus pas een moment voor mijzelf kan pakken als Daryn al op bed ligt... Hou ik dat vol? Komt dat goed? Ik vrees dat ik binnen no-time weer aan mijn oude patroon zit en dat patroon was nou juist de reden waarom ik de ziektewet in moest... Misschien dat ik er toch maar eens hard over na moet gaan denken om een paar uur minder te gaan werken. Al is het maar een uurtje per dag, of zelfs een uurtje om de dag.
Ik denk dat ik haar dit vanmiddag toch maar even uit ga leggen en hopen op nog een weekje (of 2) uitstel van fulltime terugkomst. Ik denk dat ik echt nog wat extra tijd nodig heb om aan die gedachte te wennen en hopen dat het dan maar goed blijft gaan.
Ik word er vaak op aangesproken als ik het hierover heb, want 'hoe ga ik dat dan straks doen als ik in Zweden mijn eigen winkel heb?' Alsof ik daar nog niet over na had gedacht...
Wat al die mensen vergeten is dat het leven in Zweden zowieso al anders is dan in de Randstad. Daarnaast is onze winkel er nu niet naar dat het de hele dag topdrukte zal zijn en we zijn natuurlijk ook nog met zijn tweetjes! (en misschien zelfs wel met 3, we denken er hard over om via de gemeente een herintreder aan te nemen... kosten ons bijna niets wegens subsidies en willen vaak graag werken) De doggies gaan dagelijks mee naar de winkel dus kunnen we die tussendoor uitlaten. Met andere woorden er zijn zoveel meer mogelijkheden om af en toe een momentje van rust te pakken.
Sunday, 7 March 2010
Tractatie
Vanavond is het dan zover, ik mag mijzelf eindelijk, na bijna 4 weken intensief lijnen op een klein extraatje tracteren: een klein bakje popcorn. Normaal bestaat voor mij een bioscoop bezoek standaard uit een grote cola (light) en de grootste bak popcorn die er te koop is. De cola is altijd bijna op en de popcorn zeker.
Deze keer moet ik mij houden aan 1 flesje meegebrachte crystal clear (net zo lekker hoor :-) ) en juist het kleinste bakje popcorn. Ben benieuwd hoe dat gaat lukken...
Ik heb me vandaag dus redelijk in moeten houden om niet te veel over mijn quota van de dag heen te gaan en moet zeggen dat dat ook aardig is gelukt. Ik ga maar een heel klein beetje over mijn limiet heen, maar aangezien ik er tot nu toe bijna altijd onder heb gezeten, moet dit voor 1 keer dus geen probleem zijn.
En daarbovenop: Johnny Depp is al genoeg voor een hele maaltijd, dus dat is al genieten zonder ook maar 1 calorie te nuttigen ;-)
Deze keer moet ik mij houden aan 1 flesje meegebrachte crystal clear (net zo lekker hoor :-) ) en juist het kleinste bakje popcorn. Ben benieuwd hoe dat gaat lukken...
Ik heb me vandaag dus redelijk in moeten houden om niet te veel over mijn quota van de dag heen te gaan en moet zeggen dat dat ook aardig is gelukt. Ik ga maar een heel klein beetje over mijn limiet heen, maar aangezien ik er tot nu toe bijna altijd onder heb gezeten, moet dit voor 1 keer dus geen probleem zijn.
En daarbovenop: Johnny Depp is al genoeg voor een hele maaltijd, dus dat is al genieten zonder ook maar 1 calorie te nuttigen ;-)
Saturday, 6 March 2010
Record
Vanavond heb ik, zelfs met wat extra happen van Peet, een laagterecord in calorieen voor mijn avondmaaltijd behaald en toch zit ik vol.
Peet en Daryn gingen vanavond de tortillaschotel verder opeten. Er was voor 2 personen genoeg over en ik vond er voor een tweede keer in 1 week tijd net iets te veel calorieen inzitten (700 kcal voor een volledige maaltijd!). Ik besloot het te houden op een lekkere kop kippensoep (klein verschilletje: grote kop soep (500cc!) is maar 100 kcal!!) met 1 of 2 bruine boterhammen.
Ik begon vol vertrouwen aan mijn megakop, maar na een paar happen smaakte het me al niet meer. 'Volhouden Steef' maar toen ik net over de helft was, stond het me zo tegen dat ik toch opgaf. Met de twee boterhammen alsnog (kaal, ingedoopt, dat dan weer wel) verwerkt, zat ik dus op een eindtotaal van net 230 kcal en dat vond ik toch wel erg weinig. Ik zat ook nog net niet vol genoeg om het misschien de rest van de avond vol te houden. Dan toch maar een paar hapjes van die schotel en dat deed het hem gelukkig.
MAAR... uiteindelijk ben ik toch gestrand onder de 300 kcal: 280 om precies te zijn! Of ik vanavond toch nog een extraatje nodig heb, weet ik nog niet, maar dit was in ieder geval een record zonder hongerlijden...
Wat een verschil...
In december was het 2 jaar geleden dat ik met Daryn vol goede moed en vertrouwen voor het eerst naar het lokale zwembad ging om daar zijn eerste zwemles te starten.
Helaas merkte ik al snel dat ik niet tevreden was en na bijna anderhalf jaar ergernis was ik het zat en heb ik Daryn weggehaald.
Een paar maandjes later ben ik het bij een andere school opnieuw gaan proberen en 'low and behold' dat wat de vorige school in anderhalf jaar niet voor elkaar kreeg, kreeg de nieuwe zwemschool in 2 maanden wel voor elkaar en zwemt hij nu bijna als de beste. Ik denk nog maximaal een half jaartje en dan heeft meneer zeker zijn A-diploma binnen!
Kijk zelf maar:
Helaas merkte ik al snel dat ik niet tevreden was en na bijna anderhalf jaar ergernis was ik het zat en heb ik Daryn weggehaald.
Een paar maandjes later ben ik het bij een andere school opnieuw gaan proberen en 'low and behold' dat wat de vorige school in anderhalf jaar niet voor elkaar kreeg, kreeg de nieuwe zwemschool in 2 maanden wel voor elkaar en zwemt hij nu bijna als de beste. Ik denk nog maximaal een half jaartje en dan heeft meneer zeker zijn A-diploma binnen!
Kijk zelf maar:
Friday, 5 March 2010
Huisje in de sneeuw
Geen echt verhaal, maar ik kreeg vandaag deze foto's van thuis en die wilde ik gewoon even delen. Een fotoblogje dus:
Onder die meter sneeuw staat ook nog ergens onze tuut. Het hek van de buren verdwijnt ook bijna onder die witte massa
De trampoline houdt zich nog net 'boven water' maar dat scheelt ook weer niet veel.
Dat wordt binnenkort goed sneeuwschuiven dus :-D
Onder die meter sneeuw staat ook nog ergens onze tuut. Het hek van de buren verdwijnt ook bijna onder die witte massa
Dat wordt binnenkort goed sneeuwschuiven dus :-D
Misleidende instinkers
Vandeweek zag ik bij de Appie lekkere bagels liggen. Ik dacht dat dat geen kwaad kon en nam er lekker een paar mee voor de lunch samen met Daryn. Bij thuiskomst vlak voor ik mijn heerlijkheid aan wilde snijden, keek ik toch nog even in het calorienlijstje wat de schade zou zijn. Ik ging er van uit dat zelfs bij een 'negatief advies' ik toch niet meer dan 150 calorien rijker zou zijn, maar toen ik mijn calorieenbijbel erbij pakte, moest ik toch even slikken, diep ademhalen en constateren dat die zojuist aangeschafte lekkernij niet door mij verorbert zou gaan worden. Lieve hemel, stond daar echt 410 kcal per bagel? Zelfs een halve zou al bijna gelijk staan aan 2 boterhammen met boter en vleesbeleg en daar heb je toch iets meer voeding aan dan een halve bagel.
Ik heb dus maar verlekkerd naar Daryn gekeken toen hij wel zijn bagel naar binnen werkte. Toch smaakte mijn boterhammen echt wel lekker hoor, ik zat na de lunch gelukkig ook vol. Maar oh wat zag het er lekker uit.
Zo heb je nog veel meer instinkers waarvan je denkt goed te zitten, maar uiteindelijk juist slechter af te zijn. Daar kom je vaak pas achter op het moment dat het al (bijna) te laat is.
Dus lijners, opgelet: ga nooit van huis zonder je bijbel als je zeker wilt zijn geen instinkers tegen te komen :-D
Thursday, 4 March 2010
Ik kon het weer niet laten...
Yup, het is weer zover, ik kon het niet laten om de lay-out weer te wijzigen. Tijdens het Blogger-surfen kwam ik een linkje tegen waar je de standaard lay-outs kon vervangen. Na een kwartiertje zoeken kwam ik deze tegen en vind hem toch wat meer 'ikke'. Of ik hem hou, weet ik nu nog niet (duhhhh) maar voorlopig vind ik 'em wel erg leuk. Het ziet er in ieder geval al een beetje meer 'lente' uit en dat past wel bij het weer hier van de afgelopen dagen en ook hoe ik me voel. Lekker fris en fruitig (zeg ik in depressiefgekleurde kleren vandaag).
Het lijkt hier ook echt alsof de lente binnenkort zijn intrede zal gaan doen. 's Ochtends vriest het dan nog wel zachtjes, maar met dat voorjaarszonnetje is het toch al een stuk aangenamer. 's Middags heb je je sjaal al niet eens meer nodig, wat na bijna een half jaar ook wel weer eens een welkome afwisseling is. Toch vreemd als je je dan bedenkt dat er 'thuis' ruim een meter sneeuw ligt en het nog steeds hard vriest. Bijna dagelijks zie ik wel ergens nieuwe foto's van onze omgeving en die laten echt precies het tegenovergestelde zien van het weer hier. Er staan al verschillende gebouwen en schuren op instorten (no worries, niet die van ons) vanwege het gewicht van de sneeuw. Bijna dagelijks valt er ook nog steeds een laag bij (vorige week in 1 dag nog ruim 20 cm!) Als het zo doorgaat mogen we over 2 maanden nog gaan sneeuwschuiven ipv genieten in de tuin van het voorjaarszonnetje.
Ik klaag niet hoor, beide scenario's zijn een heerlijke gedachte.
Vandaag heb ik trouwens erg last van 'the munchies'. Ik heb al de hele dag trek, maar wil me er niet te veel aan toegeven. Ik weet wat er dan gebeurt en ik zie het nog niet zitten om al weer aan te komen. Ik hou me gewoon nog maar even in en geniet straks extra van mijn bordje avondeten.
Het lijkt hier ook echt alsof de lente binnenkort zijn intrede zal gaan doen. 's Ochtends vriest het dan nog wel zachtjes, maar met dat voorjaarszonnetje is het toch al een stuk aangenamer. 's Middags heb je je sjaal al niet eens meer nodig, wat na bijna een half jaar ook wel weer eens een welkome afwisseling is. Toch vreemd als je je dan bedenkt dat er 'thuis' ruim een meter sneeuw ligt en het nog steeds hard vriest. Bijna dagelijks zie ik wel ergens nieuwe foto's van onze omgeving en die laten echt precies het tegenovergestelde zien van het weer hier. Er staan al verschillende gebouwen en schuren op instorten (no worries, niet die van ons) vanwege het gewicht van de sneeuw. Bijna dagelijks valt er ook nog steeds een laag bij (vorige week in 1 dag nog ruim 20 cm!) Als het zo doorgaat mogen we over 2 maanden nog gaan sneeuwschuiven ipv genieten in de tuin van het voorjaarszonnetje.
Ik klaag niet hoor, beide scenario's zijn een heerlijke gedachte.
Vandaag heb ik trouwens erg last van 'the munchies'. Ik heb al de hele dag trek, maar wil me er niet te veel aan toegeven. Ik weet wat er dan gebeurt en ik zie het nog niet zitten om al weer aan te komen. Ik hou me gewoon nog maar even in en geniet straks extra van mijn bordje avondeten.
Wednesday, 3 March 2010
Next
Hebben jullie al eens op het kopje ‘volgende/next/nästa blog(g)’ geklikt, boven in de balk van deze site? Ik doe dat tegenwoordig bijna dagelijks. De leukste maar soms ook meest ontroerende blogs komen dan voorbij. Van mensen die gewoon dagelijks hun verhaal kwijt willen tot emigratieblogs, van mensen met een ziekte of met zieke kinderen tot zelfs het verwerken van het verlies van een geliefde, maar ook veel, heel veel blogs over ‘hun kinderen’. Stuk voor stuk allemaal leuk om te lezen (nou ja, bijna allemaal dan, bepaalde blogs sla ik direct bij openen al over (ik zal me maar niet uitlaten over welke blogs ik nu bedoel ;-) ))
Nu ben ik echt geen voyeur, maar het is wel leuk om de verhalen van mede-bloggers te (mogen) lezen. Wat leeft en beweegt er allemaal in deze zelfde gemeenschap? Soms kom je heel herkenbare verhalen tegen, soms hetzelfde onderwerp op dagen dat er iets opvallends is gebeurt, maar ieder verteld het op zijn of haar eigen manier. En zo ook ik natuurlijk.
Dan ga je je weer afvragen of medebloggers ditzelfde doen en dan bij mijn site uitkomen. Zouden ze mijn blogs lezen op dezelfde manier zoals ik dat bij hen doe? Zouden ze mij ook categoriseren (in mijn geval een lijnende emigrant-to-be? (is daar wel een categorie voor? ;-) )), zouden ze mij dan ook nog eens terugbezoeken?
Vandaag mochten we ook weer gaan stemmen voor de gemeenteraad. Vanmiddag nadat ik Daryn had opgehaald, heb ik die plicht maar snel opgevolgd in de hoop dat het nu eens mag gaan veranderen hier want dat is hard nodig. 's Middags kwam alleen Peet ziek thuis en kon dus zelf zijn stem niet uitbrengen. Gelukkig bestaat er de mogelijkheid om iemand te machtigen en zo kun je dus alsnog een stem uitbrengen. Tenminste, dat dachten we. Toen ik bij de stembus aankwam en Peet zijn biljet gaf, werd mij vriendelijk verteld dat dit alleen mocht als ook ik mijn stem tegelijk uitbracht! Maar DAT stond niet op het formulier!
Ze hebben zelfs naar hogere afdelingen moeten bellen om het na te vragen, maar het antwoord bleef een stug NEE! Er mag alleen een volmachtiging geïnd worden als de gemachtigde zelf tegelijkertijd ook zijn eigen stem uitbrengt. Toch vaag, dan wordt er zo gehamerd op het gaan stemmen, dan wil je dat daadwerkelijk doen en mag het niet! Op die manier gaan dan vele stemmen verloren in dit kromme kleine land.
En dan nu het moment waarop ik een week heb gewacht. Wegens omstandigheden kon ik gisteren niet wegen, dus heb ik dat vanmiddag gretig ingehaald. Ik was dan ook zeer blij toen ik het resultaat zag: -1.4 kilo! Dat brengt het totaal dus op 3.4 kilo eraf! Nog 5 te gaan dus…
Helaas vrees ik dat ik er zo weer een paar ons bij ga eten. De tortillaschotel staat nu niet bekend om low-cal en ik vrees dat ik zo'n 600 calorie op de teller erbij mag zetten. Dan vanavond maar goed mijn best doen met sporten en hopen op een niet al te negatief eindresultaat.
Subscribe to:
Comments (Atom)