Zo nietszeggend, ik weet niet eens een titel...

Er zijn van die dagen dat je wel genoeg doet en misschien zelfs nog wel wat meemaakt, maar die het absoluut, stuk voor stuk, niet waard zijn om in een blog te zetten. Maar wat doe je dan als je jezelf hebt voorgenomen om echt iedere dag te bloggen? Waar heb je het dan over? Over dat je niets hebt meegemaakt? Nee, daar zitten lezers op te wachten...

Toch heb ik vandaag zo'n dag en toch wil ik proberen om digitaal nog iets neer te pennen. Wie weet gooi ik het hele verhaal zo wel weg en wie weet wordt het nog een leuk verhaal.

Vandaag was echt zo'n nietsnoemende dag. Ik stond op, ging naar werk, na werk Daryntje ophalen die verdrietig was omdat hij niet zo lang bij zijn vriendje mocht spelen, hondjes uitlaten, even zitten, koken, Daryn naar bed en X-Factor kijken. Letterlijk, dat was mijn dag. Niet echt spannend te noemen, toch? 

Qua lijnen was het ook al geen spannende dag. Het gaat me steeds makkelijker af, ik weet wat ik mag en wanneer ik het mag en daar vormt zich nu een duidelijk patroon in. Inmiddels sta ik mijzelf toe om 's avonds af en toe een snackhapperig dingetje te gunnen. Uiteraard lettend op wat het is en wat de waardes zijn.

Nu het weekend weer voor de boeg staat en dus niet echt bewogen wordt, weet ik ook dat mijn calorie-gemiddelde weer omhoog zal schieten. Boodschappen doen, schoonmaken en dat soort dingen reken ik niet mee in beweging ondanks dat je daar soms meer beweging van hebt dan je indenkt. Zolang ik maar op mijn maaltijden let en op mijn tussendoortjes en zeker weer genoeg drink, dan komt het dit weekend ook wel weer goed.

Zoals ik al waarschuwde, het werd een nietszeggende blog over een nietszeggende dag, maar toch druk ik zo op die verzendknop en ga ik daarna lezen hoe Lies d'r dag is geweest. Nu maar hopen dat het morgen weer wat spannender wordt ;-)

Te veel van het goede is ook slecht

Na mijn euforie van dinsdag, ging ik gisteren met frisse moed gewoon verder op de weg die ik nu anderhalve week al neem. Daryn zou 2 nachtjes bij oma logeren en ik ging ook weer naar de sportschool die avond, dus extra calorien verbranden.

Omdat Daryn dus ook niet thuis zou eten, kon ik maken wat ik wilde zonder dat ik mij zorgen hoefde te maken dat de kleine man het niet lekker zou vinden. Ik dacht spontaan een gehaktbrood te maken. Ik had natuurlijk beter kunnen weten met die kl***-Blokker-oven die we nu hebben (vorige oven is ermee gestopt en ik wilde geen nieuwe dure meer kopen met de verhuizing in het vooruitzicht. In NM hebben we al een hele goede oven). Ik had de oven al hoger in temperatuur gezet en de tijd al langer ingesteld dan aangegeven, maar uiteraard was na een uur dat hele ding nog lang niet gaar. Ik pakte toen de verpakking er nog eens bij en merkte dat ik nog niet had gekeken naar de waardes die ik zo zou gaan eten: Help, 570 calorien voor een stukje! In een keer was ik blij dat het hele ding nog niet gaar was, nu kon ik het nog laten staan en dat deed ik dus ook braaf.

Maar, door het laten staan van mijn stukje vlees, had ik voor die avond eigenlijk niet genoeg voedsel binnengekregen, zeker niet in combinatie met het sporten van later op die avond. Na het sporten, heb ik dan ook nog iets kleins gegeten (zo'n standaard tussendoor-snack, iets van een granenkoekerig iets of zo). Maar dan nog kwam ik toen ik naar bed ging nog niet tot de 900 calorien voeding, dat was natuurlijk veeeeel te weinig en dat heb ik geweten ook. Toen ik eenmaal naar bed ging, had ik honger en voelde ik mij zelfs slap. Dat is nou ook weer niet de bedoeling. Ik wil graag een aantal kilo's kwijt, maar dan wel verantwoord.

Ik ben toen alsnog niet uit bed gestapt, want alles wat ik dan naar binnen zou werken, breek je helemaal niet meer af en dat zet dus dubbel aan. 

Vanmorgen heb ik dus braaf maar eerst wat gegeten (waar ik snel spijt van kreeg omdat mijn maag dat op de vroege ochtend niet gewend is) en heb ik een extra tussendoortje gepakt. Maar toch bleek dat vanmiddag nog niet helemaal voldoende. Vanmiddag toen ik mijn oma in het ziekenhuis op ging zoeken, voelde ik mij alsnog slapper worden en mijn lichaam schreeuwde om suiker. Dan kun je maar 1 ding doen en dat is dan voor 1x zondigen en wat chocola tot je nemen (en dat was me toch erg… haha). Na 2 kleine stukjes voelde ik mij ook direct een stuk beter.

Dus de wijze les die ik heb geleerd: Je kunt te veel te goed willen doen, maar overal waar 'te' voor staat is ook weer niet goed. Af en toe zondigen mag best. Een lichaam heeft nou eenmaal ook vetten en suikers nodig, of je het nu leuk vind of niet.

Maar aan de positieve kant: het 'laten liggen' gaat me wel steeds beter af. Ik vind het al een stuk makkelijker om Peet te zien snoepen en de rest van die reep chocola ligt ook nog steeds in de keuken onaangeraakt en daar heb ik helemaal geen moeite meer mee. Dat neemt niet weg dat ik nog steeds wel 's avonds de neiging heb om alles overboord te gooien en alsnog die zak chips uit de kast te pakken, maar ik weet me in te houden.

Yeah, right...

Ik wantrouwde de uitkomst zo erg dat ik het een paar uur later nog een keer dunnetjes heb overgedaan...

Bij mijn eerste weegpoging, gaf ik de uitkomst de schuld aan het feit dat ik me 5 uur eerder heb gewogen dan ik de vorige week een paar keer heb gedaan. Meestal rond een uur of 5 stapte ik op de weegschaal en dat gaf een redelijk overzicht van hoeveel er af was of, god forbid, erbij...

Ik had al een paar dagen niet op de weegschaal gestaan, dus was het extra spannend om de uitslag te zien. Rond een uur of 12 vanmiddag hield ik het niet meer, ik moest het weten. Maar toen ik de uitslag zag, had ik de grootste moeite te geloven of het wel klopte. Het was zelfs zo erg dat ik me om 4 uur nog een keer heb gewogen in de hoop dat ik dan een wat geloofwaardiger gewicht zag staan.

Maar om 4 uur stond er weer datzelfde gewicht. Zou het dan toch kloppen? Maar dat is ruim een kilo minder dan een paar dagen geleden en zelfs 2 kilo minder sinds vorige week dinsdag! Ik weet dat de eerste weken afvallen hard kunnen gaan, maar dit is wel heel hard. Sterker nog, de applicatie op mijn telefoon wilde het ook niet geloven en die geeft zelfs na invoeren van mijn nieuwe gewicht een kilo meer aan als 'true weight'.

Ik moet wel zeggen dat het een lekker gevoel geeft om te zien dat na een week hard zwoegen, alles laten liggen waar het glazuur spontaan al van mijn tanden af sprong en bij iedere hap eten overwegen of dit wel verantwoord is, er een positief resultaat tegenover staat. Nu zie ik tenminste waar ik het voor doe. Hopelijk ga ik het binnenkort ook aan mijn lichaam zien, daar doe ik het uiteindelijk voor. Ik denk dat ik nog een kilootje of 3 eraf moet krijgen om die ene broek aan te kunnen die al maanden klaar ligt. En als dat eenmaal gelukt is, ga ik mijzelf tracteren op een leuk topje erbovenop. 

Heb ik dan wel verdiend, toch?

Routine

Ruim een week geleden blogde ik al over het geklaag van de Nederlander over het weer (zie Houdt het dan nooit op?). Nu, een week later, ben IK het toch maar eens die in de klaagbank mag plaatsnemen met betrekking op het weer. Misschien ligt het wel aan mij hoor, ik spoor toch al niet helemaal, maar wat is er zo erg aan sneeuw en de kou die daarbij hoort en waarom is dit erger dan de regenbuien die normaal het Nederlandse landschap tekenen? Vandaag was het weer een ouderwets Nederlands weer-dag: regen, regen, regen. Nu heb ik normaal geen problemen met een buitje, maar als je meerdere malen op de fiets eruit moet, dan is dat na een half uur in de regen toch echt niet zo grappig meer. Ik heb vandaag ongeveer 50 minuten op de fiets gezeten en van die 50 minuten is het nog geen seconde droog geweest. Geef mij dan toch echt maar liever een lading sneeuw en -15 dan een dag regen bij +5 graden. Maar ja, nogmaals, misschien ligt dat wel aan mij ;-).


Het voordeel van zo'n dagje fietsen in 'minder prettig' weer is dat je weer wat extra calorien verbrandt, dus gaf de regen toch nog een klein pluspuntje.


Morgen ben ik officieel een week 'bezig' en het viel me vandaag op dat het me inmiddels steeds minder moeilijk af gaat. Vorige week zat ik 's avonds echt op houtjes te bijten om niet naar de keuken te rennen en me alsnog vol te proppen. Nu weet ik dat ik het vol kan houden, mijn lichaam went aan het minder eten en ik kan gerust een avond doen met alleen sapjes en dergelijke. Het went ook om na iedere maaltijd of ieder glas drinken die telefoon te pakken en in de applicatie in te voeren wat en hoeveel ik heb genuttigd.
Uiteraard ben ik wel zo nuchter dat ik weet dat er ook terugvallen zal krijgen, maar ik weet ook dat ik dat de volgende dag goed kan maken door nog meer mijn best te doen met opletten op wat ik eet. En omdat je online alles qua calorien zo kunt vinden, wordt je ook inventief en ga je kijken naar waar verbazingwekkend genoeg weinig calorien of suikers en vetten in zitten.


De grootste challenge voor de zomervakantie gaat de mei-vakantie worden. We gaan dan weer een weekje naar huis en met de gedachte aan al die lekkere hapjes die we daar altijd maken, weet ik nu al dat ik in die week weinig af zal vallen en dat het daarna alleen maar moeilijker zal zijn om weer terug te gaan naar het strenge lijnen. Gelukkig duurt het nog 2 maanden en in die tijd kan ik hopelijk genoeg afvallen om die week vantevoren al goed te maken.


Morgen is het zover, dan ga ik weer op die weegschaal staan, ik ben benieuwd of en hoeveel het me gelukt is in die week tijd om af te vallen...

Mission accomplished

Yes, hulde aan mijzelf, het is me helemaal gelukt. Hahaha


Niet alleen heb ik vanmiddag de taart weerstaan (maar daar heb ik toch al niet zo snel moeite mee), maar de zoete hapjes, de chips en de worst-en-kaas heb ik ook weten te weerstaan. Ik heb maar 1x toegegeven, maar dat was een plakje komkommer! Grappig genoeg had ik het er lang zo moeilijk niet mee als normaal. Normaal moet ik echt moeite doen om overal van af te blijven, denk meestal dat dat ene chipje geen kwaad kan, dat tweede dan ook niet en voor ik het weet heb ik die halve schaal leeg gewerkt. 


De tweede proef op de som kwam natuurlijk tijdens het avondeten: vind ik sperciebonen zonder mijn dillecremesausje ook nog steeds lekker? En ook dat ging helemaal goed. Moet toegeven dat het zo wel erg saai is en heb er ook de nodige kruiden overheen gegooid, maar vies vond ik het zeker niet. Dus ook voor mijn tweede test ben ik geslaagd.


Zou het dan toch nog goedkomen met mij? ;-)


Een spontane actie heeft mij trouwens vanavond doen besluiten om dinsdag eens lekker een dagje vrij te nemen. Mam kan niet de hele ochtend oppassen en nu had ik schoonmam wel kunnen bellen, maar bedacht later dat ik natuurlijk ook net zo goed eens een dagje vrij kan nemen en zelf lekker van mijn ventje ga genieten. Ik weet nog niet wat we gaan doen, misschien blijven we zelfs wel de hele dag thuis, lekker Wii-en of zo, maakt niet uit. Ik heb er nu al helemaal zin in.


Op woensdag gaat meneertje een dagje mee naar werk, iets wat ik bijna iedere vakantie op woensdag probeer te doen voor/met hem. Hij vindt het prachtig om ook eens een dagje te zien wat mama zo'n beetje de hele dag uitspookt. Aangezien we uitkijken op 'die grote gele M', vrees ik dat ik ook deze keer weer niet onder een bezoekje aan de Mickey D's uitkom. Maar dat moet ook weer helemaal goedkomen. De salades zijn daar redelijk te pruimen en zijn ook weer niet al te calorierijk, dus ik zit goed.

Dag vol uitdagingen

Vandaag heb ik een dag vol uitdagingen voor de boeg. Eerst gaan we vanmiddag op verjaardagsvisite. Heel gezellig natuurlijk, maar de hapjes op tafel zijn standaard altijd veel te aantrekkelijk. Een stuk taart afslaan, heb ik al jaren geen moeite mee, maar die chips of die plakjes worst en kaas? En dan... 'wil je wat drinken?' en dan krijg je vaak een keuze uit de meest calorierijke drankjes opgesomd. Het gemiddelde van de drankjes die ik deze week op heb, kwamen niet boven de 4 cal per 100 ml uit, dus ik vrees dat ik vandaag ver boven mijn gemiddelde uit ga komen. Ik hou mijn vingers maar gekruisd en hoop dat er dan maar minimaal cola light aanwezig is, altijd beter dan de volle versie, toch.


Om de dag af te sluiten, eten we vanavond spercieboontjes. Da's toch gezond? hoor ik je zeggen...
Klopt, maar vanavond is de eerste keer zonder mijn geliefde dillecremesausje en dat is echt een uitdaging. Vroeger stonden die boontjes nou niet echt hoog op mijn eetlijstje, vond het wel lekker, maar nou niet om over naar huis te schrijven. Sinds ik het huis uit ben en het na jaren weer eens ben gaan proberen, had ik er altijd wel een sausje bij, dat maakte het net even iets lekkerder. Nu moet ik het dus zonder stellen en dat vind ik, grappig genoeg, best een beetje eng. Vind ik het nog wel net zo lekker?
Hetzelfde zal ik toch ook vandeweek met de geplande broccoli moeten doorstaan, en over een tijdje de bloemkool, en, en, en...

Aanpassen

Al een paar dagen probeer ik ideeen op te doen om de lay-out van deze blogsite te wijzigen. Vond hem wat outdated en vond het dus tijd worden voor wat vernieuwing. Heb al wat met de kleuren zitten spelen (zoals je kunt zien ;-) ) maar heb 'het' nog niet gevonden. Kijk dus niet vreemd op als over de aankomende dagen de site meerdere malen van vorm verandert. Eventuele comments op wat ik nu weer gekozen heb, zijn natuurlijk altijd welkom.


Nu heb ik een wat girly-er uiterlijk ingesteld met wat roze en babyblauw, maar zo blijft het zeker niet.


In tussentijd ben ik ook begonnen aan een klein cursusje webdesignen. De Blåhuset site is ook weer erg toe aan een nieuw jasje en aangezien ik nog niet echt veel kaas heb gegeten van het vernieuwen van een site, maar het nu wel eens wil leren (ipv constant Peet lastig te moeten vallen voor updates). Hopelijk haal ik daar genoeg ideeen vandaan om te proberen die ook te implementeren op deze site (haha, ga poging wagen tot webbanner-expert...)


Maar dat allemaal voor vanavond. Nu eerst is de keuken en mijn poging tot kookprinses worden weer aan de beurt. Ik dacht lekker goed bezig te zijn door kipfilet te halen, maar schrok eigenlijk van de hoeveelheid calorien die daar alsnog inzitten... Ben dus bang dat ik hierdoor over mijn quota heenga vandaag. Morgen zal het dus waarschijnlijk niet meer dan water en brood worden, haha.

Help!

Het is weer zover. Het is later op de avond, Peet heeft zijn dagelijkse late-night-snack alweer in zijn handen en ik? Ik heb het zwaar. Ik heb trek, ik wil eten, zin in snacken. Dit zijn in het verleden bij mij altijd mijn breekpunten geweest; de momenten waarop ik zwak werd en alsnog toegaf aan iets lekkers. Nu probeer ik met man en macht mijn gedachten ergens anders op te zetten, maar met de geur van worstjes en inmiddels ook een grote zak chips in mijn neus is dat niet makkelijk.


Dan maar afleiding zoeken op het net, hopen dat er bij de X-Factor zo nog even wat te lachen valt en anders maar heeeeeel vroeg mijn mandje opzoeken. 


Ik. Geef. Niet. Toe!!!






















(Hoop ik ;-) )

De zoektocht naar calorien

Iedereen weet dat ik inmiddels aardig 'gehecht' ben aan mijn foontje. Sinds ik gisteren die Meal Diary applicatie heb geinstalleerd, ligt dat ding helemaal niet meer stil naast me. Zodra ik ook maar een kop thee voor mijn neus heb staan, gaat automatisch ook een hand naar mijn telefoon, want immers moet ik dat dagboek wel getrouw bijhouden. Iedere kopje thee, iedere hap eten, niets wordt vergeten. 


Maar met al dat invoeren, komt ook de zoektocht naar de calorievermeldingen op verpakkingen en de berekening van hoeveel je er zelf daadwerkelijk van op hebt.
Maar, je verbruikt natuurlijk ook genoeg. Per werkdag zit ik 7 km op de fiets, hoeveel calorien zijn dat? En dat uur Body Balance? Nu heb ik al een beetje achterhaald dat een half uur fietsen tussen de 200 en 300 calorien zijn, maar wat moet ik nu weer rekenen voor BB? Het moet natuurlijk wel een beetje reeel zijn.
Nu kan ik gaan overdrijven en ieder wandelingetje naar de Appie invoeren, maar dat gaat me net wat te ver. Ik hou het bij fietsen en de sportschool.

Elk nadeel heeft zijn voordeel

Daryn is nooit een grote fruiteter geweest, sterker nog, meer dan bananen kreeg ik er vaak niet in. Vroeger toen hij klein was daarentegen, gingen de fruithapjes er wel goed in. Een goede eter is hij nooit geweest, dus alles wat ik er bij hem inkreeg, was ik allang blij mee. Daar moest alleen wel het fruit onder lijden.


Meneer is gek op bananen, dus dat probeer ik zoveel mogelijk te stimuleren, zogenaamde fruitsapjes in allerlei smaken krijg ik er wel in, maar ik moet het niet wagen om met een daadwerkelijk appel aan te komen zetten terwijl de appelsap er wel goed in gaat.


Afgelopen zomer is hij er al achter gekomen hoe lekker besjes en dergelijke uit het bos kunnen zijn. Framboosjes en blauwe besjes verslond meneer bijna bij de emmer en ineens vond hij het nog veel leuker om dat bos in te gaan (vond'ie al leuk hoor, maar niet altijd). Hij rende van bosje naar struikje en weer verder.


Vanmiddag heb ik met hem weer een nieuwe mijlpaal bereikt. Vanmiddag had ik trek in wat lekkers en dat ging maar niet over. Gelukkig had ik net een hele bak met druiven gehaald, dus dat kwam mooi uit, dacht ik. Daryn zag de bak staan en vroeg wat dat nou weer was. Zonder verder iets te zeggen, duw een een druifje bij hem naar binnen wat hij er bijna met dezelfde vaart weer uit wilde gooien, maar hij moest het nu maar eens proberen.


Zonder nog maar gekauwd te hebben, begon meneertje natuurlijk alweer te gruwelen zoals ieder kind dat zo geweldig kan, maar ik liet hem nu toch echt een keertje doorbijten en wat denk je? Binnen no-time zat zijn hand in die bak om er nog meer van te bikken. Nu zit hij te zeuren want hij wil er nog meer, hihi.


Al een paar dagen ben ik op zoek naar een goede applicatie voor op mijn telefoon waarop ik mijn calorien van die dag kan bijhouden. Ik vond er wel een paar, maar aangezien alleen mijn lichaam en niet mijn portemonee aan de lijn moet, had ik het er niet voor over om een betaalde app te downloaden. Na een tijdje verder zoeken, vond ik een gratis app, maar de slimmerikken hadden het zo ingesteld dat je eerst lid moest worden en daar stond wel weer een betaling tegenover.
Toen bedacht ik mij ineens 'had ik vorig jaar niet ook al eens zo'n app gedownload waar je gemakkelijk alles in bij kan houden?' Dom, dom, dom, dat is waar ook. Inmiddels heb ik het programmaatje weer uit iTunes teruggezet en zit ik braaf alles dat ik nog onthouden heb, in te voeren, yay. Nu alleen nog uitzoeken hoeveel kcal er ook alweer in druiven zit, en in de nasi van straks, en in dat soepje van vanmiddag, en, en, en...

Een rustig middagje voor mijzelf

Nou ja, rustig of voor mijzelf? Laat ik het dan zo zeggen; Daryn is een middagje spelen bij een vriendje dus hoef ik me om hem even niet te bekommeren. Verder moeten toch echt de hondjes, die was, de huiskamer en wat boodschapjes gedaan worden, dus of er nu ook echt tijd voor mijzelf over blijft, betwijfel ik nu even. Ik zie wel wat de middag mij brengt. Voorlopig ga ik nu beginnen aan een heerlijke Franse salade waar ik echt aan toe ben.


Het voordeel van een volle ingedeelde middag is dat je vaak geen tijd krijgt om te snacken, ten minste... als het goed is niet. Ik moet vanmiddag wel de voorraadkast aanpakken, maar weet nu even niet of dit wel zo'n wijs idee is. Misschien dat ik die nog maar een weekje uit moet stellen. Al is het maar voor de zekerheid. 
Daarnaast beweeg je uiteraard ook meer. Je loopt van hot naar her met speelgoed in je handen omdat meneertje nog steeds niet helemaal wil begrijpen wat 'opruimen' nu echt inhoudt. En datzelfde meneertje mag ik vanmiddag op de fiets op gaan halen, dus nog meer beweging. Ik ben goed bezig toch? ;-)


Vanavond mag ik mij ook weer uit gaan leven in de sportschool. Vanwege mijn slechte rug en vastzittende spieren kan ik mij nog niet echt uitleven op intensieve sporten zoals Zumba of Body Attack, maar onderschat Body Balance niet. Het mag dan redelijk ontspannend zijn en soms ook wat zweverig, maar alle spieren komen aan bod (en probeer maar eens een minuut lang op 1 been te staan terwijl je andere been alle kanten op moeten (letterlijk van voor naar achter, van links naar rechts)) en het gaat meer om de kracht in je lichaam. Daarnaast werkt het ook echt ontspannend en dat is voor mij, met de afgelopen maanden in gedachte, zeker niet onbelangrijk. Naast een gedeelte TaiChi, kracht, yoga en balans komt namelijk ook een stukje meditatie aan bod. Met andere woorden; sporten met je innerlijk!


Zo, die salade zit er inmiddels in. Nu maar snel aan punt 1 van mijn lijst gaan beginnen: de doggies...

Eens moet het toch lukken?

Al een week of twee volg ik Lies haar geweldige poging om af te vallen en aangezien er bij mij ook echt wel wat kilo's af kunnen (het woordje 'moeten' probeer ik angstvallig te vermijden), probeer ik haar enthousiasme te gebruiken om mijzelf ook weer in vorm te krijgen. Dagelijks lees ik heel braaf haar blogs en de eerste week werkte het echt om zelf ook van de lekkernijen af te blijven, maar de laatste paar dagen heb ik het toch weer wat moeilijker. Ik betrap mijzelf erop dat ik hier en daar toch weer die hand in de snoeppot steek of ineens met een zak chips op schoot zit.


Potverdorie, ik zou dit toch ook moeten kunnen? Waarom vind ik het het laatste jaar zo moeilijk om mij aan mijn dieet te houden. Sinds ik vorig jaar weer ben begonnen ben ik af en toe wel een kilootje afgevallen, maar uiteindelijk zitten er inmiddels zelfs 3 kilo BIJ! Oops, tijd voor actie dus.


Als ik mijzelf nu ook eens aanleer om te proberen iedere dag te bloggen over de vorderingen van mijn eigen strijd, zou dat werken? Let's try and find out, shall we?
Misschien dat ik het eindelijk eens leer als ik iedere dag op moet schrijven of ik wel of niet gezondigd heb.


Dus, na zojuist de laatste zondiging met Daryn gehad te hebben (die Oreo's waren ook wel errug lekker ;-) ), ga ik nu met frisse moed weer overnieuw beginnen. Ik ga zo gelijk op de weegschaal staan en hou dat als mijn startgewicht aan. Hopelijk heb ik over een week of 2 eindelijk al een klein resultaat geboekt.


Wish me luck ;-)

Houdt het dan nooit op?

Deze inmiddels beroemde woorden van Carice van Houten, die zij uitschreeuwde in Zwartboek, gaan nu al ruim 2 maanden door mijn hoofd heen. Alleen betekenen ze voor mij heel iets anders dan voor het merendeel van de Nederlanders en dat vind ik jammer.

Sinds december ligt Nederland af en aan bedekt onder een mooie witte sneeuwdeken. Toch iets dat al jaaaren niet meer is voorgekomen. Natuurlijk hebben we over de afgelopen jaren hier en daar een vlokje mogen zien vallen, maar dat is te verwateren bij wat we de afgelopen 3 maanden hebben mogen zien vallen.

Ik, als sneeuwliefhebber, geniet hier echt van. Het land oogt ineens fabelachtig en zelfs de lelijkste plekjes in de stad lijken ineens iets magisch te hebben. Je ziet de kinderen genieten en daardoor ga ik alleen nog maar meer genieten. Ik heb ook nog nooit zo veel kinderen weer buiten zien spelen. Zelfs de meest doorgewinterde huismus waagt zijn neus buiten en geniet van het maken van een sneeuwpop of begint een sneeuwballengevecht.

Dat hier de kou en gladheid aan verbonden zijn, neem ik voor lief. Het hoort erbij, zo lekker dik ingepakt in sjaal, muts en wanten.

Ik heb al jaren last van de zogenoemde winterdepressies. Ik werd gek van dat donkere, grauwe, grijze en vooral natte weer. Maar sinds die eerste sneeuwvlok in december ben ik nog niet zo vrolijk geweest. Iedere ochtend zit ik bijna fluitend op mijn fiets en kijk in het rond, genietend van de pracht van dat witte landschap. Die 'echte' winter doet mij goed.

Maar met die kou, sneeuw en gladheid kwam ook direct het standaard geklaag van 'De Nederlander' weer opzetten, en hoe. De eerste witte laag lag er nog geen week of ik hoorde mensen om mij heen, op straat, op werk, bij de winkels, al beginnen met klagen over het voor mij zo geliefde witte goedje. 'Het is zo koud', 'het is zo glad', het is zo nat' waren de standaard reacties die je hoorde om je heen. Op een handje uitzonderingen na, hoorde ik niemand zeggen dat het toch ook wel weer eens lekker was om eindelijk weer een echte winter mee te mogen maken. Zelfs de aankondigingen dat de kans op een witte kerst nu wel erg groot werd, werden 'De Nederlanders' niet vrolijker van. Maar is het niet dat ene kerstliedje dat we allemaal met kerst uit volle borst meezingen, om vervolgens een discussie te beginnen dat dat inderdaad ook wel weer eens leuk zou zijn. 'Het was tenslotte voor het laatst in 1981 voor het laatst wit met kerst'.

Wat is dat toch met dat geklaag over het weer? Waarom is 'de mens' nu nooit eens een keer tevreden met het weer dat op dat moment buiten te bevinden is? Ik heb jaren geleden mijzelf al aangeleerd dat klagen over het weer absoluut geen zin heeft. Het verandert er toch niet door en je moet maar tevreden zijn met hetgeen je geboden wordt (hoewel ik die regenbui 's ochtends op de fiets nog steeds niet altijd zo weet te waarderen). In de zomer vinden 'we' het massaal te heet in die 3 weekjes dat we zomer mogen genieten (afgelopen zomer daarbuitengelaten, toen zijn we toch wel verwend met een goede zomer), toch hoor je dan standaard om je heen dat het 'ook wel wat minder mag, hoor'. In de herfst is het te nat en de winter was tot 3 maanden geleden 'te warm, nat en niet wit genoeg'. Is het een slechte zomer, dan klagen we dat het niet warm is en hebben we een mooi voorjaar, dan is het uiteindelijk alsnog 'toch wel erg warm voor april'.

Nu wil ik mijzelf echt niet tot heilig boontje verklaren. Ik heb ook wat geklaagd de afgelopen maanden over de gladheid, maar dat was meer een klagen omdat er niets aan die gladheid werd gedaan. Net als ik, hebben een groot gedeelte van de mensen de stoepjes voor hun huis netjes schoongehouden en met zout geprobeerd om het ook gladvrij te maken, maar er waren ook genoeg paden en wegen die niet aan deze schoonmaakbeurt mochten/konden deelnemen. Het strooizout was op en Nederland had niet op tijd ingegrepen om dit tekort te voorkomen. Dat ik hierdoor op mijn fiets met Daryn achterop hard onderuit ging, staat nog steeds op mijn netvliezen gebrand

Toch kan ik nog steeds genieten van die bijverschijnselen van dit weer. Net als van ieder ander seizoen. Ieder seizoen heeft wel iets moois. In de lente komt alles weer in bloei, de wereld warmt weer op en laat zien dat het klaar is voor een (hopelijk) mooie zomer. De zomer die vaak heerlijk warm is, de wereld is groen, de hemel is blauw en de mensen zijn weer buiten. De herfst met zijn mooie kleuren. De bladeren die vallen, waar menig kind en hond de grootste lol mee heeft en de donkerder wordende dagen die we genieten op de bank met een goed boek op schoot en een drankje in de hand, voorbereidend op de kou die voor de deur staat en als laatste de winter met zijn witte deken, zijn ijskristallen, bevroren neuzen en kaarsjes op tafel.

Als we dit nu allemaal eens in zouden zien, dan denk ik dat ik om mij heen lang zo veel geklaag niet meer zal horen. Heerlijke gedachte toch? Maar absoluut onhaalbaar.

Dus om mijn eigen vraag te beantwoorden: 'Houdt het dan nooit op?'

Het koude winterweer? Jammergenoeg binnenkort wel. Hoewel het volgende seizoen zich dan weer aan mag dienen, dus dat is ook weer fijn.

Het geklaag? Ik ben bang van niet...