Reflexions

De laatste dag van het jaar is al weer ver over de helft. Nog maar een uurtje of 8 en 2014 ligt officieel achter ons.

Nu kan ik net als hele velen een hele terugblik geven op het afgelopen jaar. Wat er allemaal gebeurd is, waar ik trots, blij en liever niet op terugkijk, wie ons allemaal hebben verlaten en wat meer. Ik kan ook mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar opnoemen. Wat ik hoop te bereiken dit jaar en wat niet.

Maar alle tijdlijnen op welke social media dan ook zijn daar al mee gevuld. Die van mij gaat op in het niets. Beetje zonde van mijn tijd dan, toch? Dus... ik sla het allemaal over. Ik wens iedereen het allerbeste en hoop dat alle dromen en goede voornemens uitkomen. Ik ga hier lekker door zoals ik al doe en zie wel wat 2015 mij te brengen heeft.

En hoe breng ik deze dag dan door, hoor ik je vragen.

Ik doe iets dat ik echt nog nooit heb gedaan. In Nederland bleef ik er zelfs ver bij vandaan. Ik kocht ze een paar dagen van tevoren en de vriezer was heel lief om alles vers te houden. Maar Daryn mist nu toch wel een heel klein beetje traditie dus ik heb toegegeven.

Yup, goed geraden. Ik sta net als bijna iedere andere emigrant in de keuken om die vette bolletjes te bakken. Voorlopig staat het hele goedje nog te rijzen maar straks mag ik los.

Vanavond doen we niets bijzonders. Wat hapjes en dus oliebollen op tafel, drankje erbij en zoals het er nu naar uit ziet, gaat Back To The Future deel 2 aan. We moeten ons toch gaan voorbereiden op hoe het jaar eruit gaat zien. De mode, schoenen, huizen. Ik kan niet wachten tot die zelfstrikkende veterschoenen eindelijk in de winkels liggen, is voor Daryn toch handig...

1 year ago today

En dan gaat de wekker op vrijdagochtend om 5 uur. Klaarwakker. Het is zover...

Je pakt de laatste spulletjes op en haalt nog een laatste keer een doek over het aanrecht. Maakt nog een laatste foto van een leeg huis. 'We moeten gaan' galmt het door de huiskamer. De deur die je dichttrekt, klinkt ook als een knal. Dat was het dan. 16 jaar lief en leed in ons paleisje is afgesloten...

Maar jeetje wat een avontuur ligt er voor ons. Alleen de reis al. 14-15 uur hebben we uitgerekend voor een rit van 974 km. We houden rekening met een vaste traditie: er gaat altijd wel iets mis.

En boy, were we right. Vlak voor de boot tussen Puttgarden en Rödby gaat er een lampje branden. Er is iets mis met de verlichting. Gelukkig moesten we toch tanken dus konden we dat direct checken.

Na 2 uur was het probleem eindelijk gefixed. De trailer had een kortsluiting veroorzaakt. Wat begon als 1 lampje dat het ineens niet meer deed, eindigde met nergens meer verlichting... en dat is toch knap onhandig als je in het donker het probleem probeert te fixen en uit te zoeken wat nu in hemelsnaam het probleem heeft veroorzaakt. Maar na aardig wat gefix en een aantal zekeringen verandert, deed alles het weer en konden we eindelijk verder.

Maar op de boot zagen we dat die trailer nog meer dwars wilde zitten. Een van de banden was ineens lek. Tuurlijk, kan er ook nog wel bij. Dus direct bij het volgende tankstation na de boot maar weer stoppen en hopen dat we daar een binnenbandplakmiddel konden vinden. Ik vond het net op purrschuim lijken toen we het vonden. Weer een anderhalf uur verloren. Dit keer in de regen... heerlijk.

Maar hierdoor konden we dus niet meer 'doorrijden' en om de zoveel kilometer toch maar even checken of alles nog wel goed zat.

Laat ik het kort samenvatten: De reis heeft uiteindelijk ruim 19 uur geduurd. Waar we eerst dachten zelfs al om 6 uur 's avonds aan te kunnen komen omdat het begin van de reis zo mee zat, eindige deze pas om richting half 3 's nachts.

Maar om half 3 stopten we dan toch echt eindelijk voor de woning die we een half jaar ons thuis mochten noemen.


Ik kan niet geloven dat dit nu precies 1 jaar geleden is. Het is nu 1 uur 'snachts op het moment dat ik dit schrijf en precies 1 jaar geleden zaten we nog in de auto, hopende dat alle banden het zouden houden en dat er niet nog meer mis zou gaan.

De rest van die week ging gelukkig iets voorspoediger. Peter zijn eerste werkdag ging geweldig. De spullen zijn ook allemaal in goede orde op de juiste dag aangekomen. Zelfs al vroeger dan verwacht. het huisje voelde direct aan als thuis. Tot de dag van vandaag mis ik het knusse van 'ons' huis aan Vårvägen nummer 17. Als het niet zo heel erg klein was geweest, hadden we er nu nog gewoond, terwijl we vrolijk doorzochten naar onze eigen koopwoning.

In dit afgelopen jaar is natuurlijk erg veel gebeurd. Daar heb ik het al eerder over gehad. Maar we hebben met zijn drieën geen seconde spijt gehad dat we deze zet hebben genomen. Iedere dag kijken we uit naar de volgende, nieuwsgierig wat die ons weer zal brengen.

Veel emigranten keren weer terug naar hun geboorteland rond de 18 maanden-mark, dat zou voor ons inhouden dat we rond augustus weer naar Spijkenisse terug zouden rijden... Iets dat wij ons absoluut niet voor kunnen stellen. We zijn hier nog lang niet uitgekeken. Ons verhaal hier is nog maar net begonnen.

Op naar het volgende hoofdstuk!

We don't need to dream of a white christmas anymore

En na een topdag gisteren, werden we vanmorgen met weer een kerstcadeautje gewekt. Het had gesneeuwd vannacht!

De verwachtingen voor deze week sneeuw zagen we al een paar dagen op de weerinfo maar omdat het tot vanmorgen nog niet vroor, gingen we er niet van uit. Dat is het nadeel van zo dicht bij de zee wonen; de kans op sneeuw, en dan vooral de versie die blijft liggen, is hier gewoon kleiner dan verderop het land in.

Maar vanmorgen was de wereld ook in Skåne ineens wit. De laag is nog klein maar dat mindert onze pret niet. Binnen no time liepen we buiten met de honden. Voorlopig blijft het nog wel even vriezen, nu alleen nog blijven hopen dat dat geweldige goedje nog meer zal vallen de aankomende tijd.

Had ik al eens gezegd dat ik dol ben op sneeuw? :)

Julafton

Julafton is in Zweden al jaren een grotere feestdag dan kerst zelf. Als er op die dagen al winkels open zijn, zullen ze met kerst (let wel; kerst is 'eerste kerstdag', tweede kerstdag is bijna niet echt een feestdag te noemen hier. Je hebt als 'gewone' medewerker wel vrij maar de meeste winkels en supermarkten zijn dan weer gewoon geopend) langer open zijn dan op julafton, oftewel kerstavond.

Hoofdmoot van een typisch Zweedse kerst is traditie. Er lijkt weinig verandering in deze dag want anders breek je de traditie en dat hoort natuurlijk niet. Klinkt misschien saai maar ik vind het eigenlijk wel mooi.

Het feest begint om 3 uur 's middags als in ieder huishouden de televisie aan gaat. Vaak komen alle gasten al aan voor die tijd zodat ze gezamenlijk deze traditie kunnen voortzetten. Iedereen gaat met hapjes zitten en zet SVT1 aan want 'Kalla Anka och hans vänner önskar god jul' begint. Een uur lang kijk je naar Donald Duck (Kalla Anka dus ;) ) en alle andere Disney figuurtjes die in korte clipjes aan elkaar worden gepraat. Het grootste deel van het programma is volgens mij sinds de jaren vijftig niet verandert maar de laatste 10 minuten mogen dan ook de nieuwere leden van het Disney team hun klassieke momentje laten zien. Met andere woorden, Frozen's 'Let It Go' zat gisteren bij menig ouder in hun hoofd.

Het diner dat volgt bestaat zowel uit vele koude als warme gerechten. De kerstham (julskinka), Jansons frestelse (Janson's verleiding), aardappelen (in welke vorm dan ook. gekookt, gebakken of in salade) en rode bietensalade zullen niet snel ontbreken. Net als natuurlijk Glögg, de warme wijndrank (ook in alcoholvrije versie verkrijgbaar wat voor de kinderen natuurlijk net zo leuk is want dan kunnen ze ook meedrinken).

Tijdens het diner komt Jultomte langs. De kersttrol. De kerstman zie je steeds meer opkomen maar jultomte is meer DE personage die langskomt. Jultomte brengt alle cadeautjes mee die tijdens en na het diner uitgepakt worden.

Vergeet tijdens deze hele dag ook niet alle traditionele liederen te zingen. (en sommigen verlangen dat je hand in hand in een slinger het hele huis doordanst).

En om traditioneel af te sluiten: toetje is risgrynsgröt. Rijstepap!

En drank natuurlijk, veel drank ;)


Onze dag zag er gisteren redelijk uit zoals de traditie voorschrijft. Kalla Anka stond braaf aan (is toch wel leuk hoor, hihi) en om even voor 3 uur ging ook de julskinka in de oven (ietsje minder traditioneel, de mosterd en kruim hebben we geruild voor rozemarijn, knoflook en honing, poehee zo lekker).

We hebben niet gezongen, maar gezien het feit dat ik blijkbaar niet altijd even toonvast blijf, is dat niet echt een groot gemis geweeest volgens sommigen. Maar de spelletjes hebben wel veel op tafel gestaan (en hoe is het dat Daryn de enige is met monopoly waar ik NIET van kan winnen? dat is MIJN spel ;) ).

Ondanks dat we ons hadden voorgenomen om cadeautjes pas op kerstochtend uit te pakken. Kriebelde het bij allemaal net iets te veel en... tja, het is toch een Zweedse traditie dus laten we die maar niet breken. Vlak na de maaltijd kwamen toch de cadeautjes op tafel.

Het leukste cadeau was toch wel het kerstpakket dat we van 'Lengkeek, Lengkeek, Lindt Inc.' hadden ontvangen. Een doos vol met lekkernijen uit Nederland (dat flesje Maggi Hot ben ik echt meer dan blij mee. Waarom dat hier niet te krijgen is, snap ik echt compleet niet) en kleine cadeautjes. En de begeleidende brief belooft alleen maar meer om naar uit te kijken in 2015.

Onze eerste julafton als nieuwe Zweden is meer dan bevallen. Ik kijk nu al uit naar volgend jaar.

Verse tijm, rozemarijn, zout, knoflook en honing.... mummmms

Zo mums dat Daryn bijna niet kon wachten ;)

Onze eigen traditie (en probeer het eens over te slaan, dan wordt Katey woest): spelen met het inpakpapier

Het kerstpakket van Lengkeek, Lengkeek, Lindt Inc. #bofbipsenzijnwij

Werk!!!

Een paar weken geleden heb ik in de hele regio mijn cv achtergelaten bij bedrijven en winkels. Achterliggende gedachte was als ik nu mijn gezicht laat zien in plaats van 'anoniem' via internet solliciteer, zien ze gelijk het gezicht dat bij de cv hoort. Door jezelf te laten zien, laat je zien dat je voor jezelf op durft te komen en initiatieven neemt. Alleen maar pluspunten dacht ik.

Helaas bleef het een paar weken stil tot vanmiddag.

De bloemenkas in Billeberga is een van de gelukkigen die ik had vereerd met een cv-bezoekje. De man die ik heb gesproken gaf destijds al aan dat hij op dat moment voorzien was maar zodra er iets vrij kwam, zou hij contact met me opnemen. Ondanks het goede gesprek dat we hadden, was ik toch bang dat dit weer afwimpeltaal was.

Maar nee. Vanmiddag ging de telefoon. Dezelfde chef die ik toen had gesproken vroeg of ik nog steeds op zoek was naar een baan en of ik nog steeds interesse had om bij hem te komen werken! Ja duhhh, natuurlijk!

Heel erg spannend werk is het niet maar werk is werk en ik sta al maanden te popelen om weer aan de slag te mogen. Dus, vanaf aanstaande maandag mag ik mijzelf 'inpakster tulpen' noemen.

Jawel, tulpen uit Billeberga!

Wat is het stil

Ik hoor het gewoon zeggen 'wat is het ineens weer stil hier'. Na 2 maanden regelmatig bloggen valt het mij ook tegen dat het hier zo stil blijft.

Helaas heb ik er een goede reden voor. Daryn is helaas al 2 weken goed ziek en de laatste twee weken heb ik mijn blogtijd moeten inwisselen voor zuster Mamma tijd en meerdere bezoeken aan de Vårdcentralen (de zorgpost) waar we verschillende zusters en een arts hebben gezien.

Voor Daryn zal ik niet te veel uitweiden wat hem allemaal mankeert (hij krijgt nu eenmaal 'die' leeftijd he? ;) ) maar het heeft even kantje-boord geleken of hij had in het ziekenhuis gelegen.

Langzaam maar zeker zien we ons mannetje weer beetje voor langzaam beetje terugkomen naar zijn vrolijke zelf maar we zijn er nog niet.

Hopelijk voor ons allemaal maar het meest voor hem, duurt dit ook niet lang meer. Na twee lange weken heeft hij dit meer dan verdiend. Zeker met de feestdagen die nu echt niet lang meer duren. Aanstaande woensdag is het voor ons zover. Onze eerste echte Julafton als Zweedse inwoners. Weg met tweede kerstdag, eerste kerstdag is ook nog wel leuk maar Julafton is THE day of the week.

Dus aan jullie allemaal het lieve verzoek; kruis wat je kruisen kan, steek iedere kaars aan die je kunt vinden en help meehopen dat hij woensdag opgeknapt is.

Sankta Lucia

Het is Sankta Lucia vandaag, feest van het licht dat traditioneel op de naamdag van Sint Lucia wordt gevierd. Dit is ook het echte begin van de kerstperiode.

De traditie zegt dat meisjes in witte jurken met een rood lint om hun middel in de vroegte hun ouders wekken met eten en Lucia liederen zingen. Ieder dorp en stad kiest haar eigen Lucia die met een kaarsenkrans op haar hoofd geëerd wordt.

De jongens zijn verkleed als stjärngosse (sterrenjongen) en als ik het goed heb begrepen, stellen die de ster voor die hoog aan de hemel stond en de drie wijzen naar Jezus leidden. Zij zijn gekleed in een soortgelijk wit gewaad als de meisjes maar dragen een puntmuts met sterren erop en hebben een staf met een grote ster eraan.

In alle kerken, veel bedrijven en alle scholen wordt deze traditie gevierd. Zo ook bij Daryn op school. Helaas kreeg meneer het helaas voor elkaar om ziek te zijn en heeft hij de viering moeten missen. Zo jammer voor hem want hij keek er echt enorm naar uit. Maar ja, gezondheid gaat voor.

Omdat hij nu ook nog ziek is, slaan we allemaal de vieringen dit jaar over en blijven we lekker thuis. We branden extra kaarsjes en gaan vanavond verder met Daryn's opvoeding 'films die je gezien hoort te hebben'. De keus vanavond is een traditionele kerstfilm: Die Hard!

Alexander

Anderhalve dag werden we hier bang gemaakt. De Grote Alexander zou eraan komen. De storm die de storm uit 2005 misschien wel eens zou kunnen overtreffen. Rond een uur of 1 zou hij binnen komen rollen en zou dan een tijdje aardig huishouden.

Uiteraard hebben wij gezorgd dat we voor die tijd alles buitenshuis geregeld hadden. Om 1 uur zaten wij ook veilig binnen, in afwachting van wat de weersvoorspellingen beloofden.

Maar om 1 uur regende het wel redelijk hard, zelfs met wat natte sneeuw.  Maar om nu te zeggen 'jeetje Pietje, gaat het nu echt beginnen?', nee, toch niet echt. Sterker nog, het was praktisch windstil. De stilte voor de storm, dachten we nog.

Om 5 uur zagen we op het nieuws dat Alexander het toch wel al aardig naar zijn zin had. Het waaide hier weer stevig, net als de afgelopen dagen, maar nog steeds niet zo hard als dan we op het nieuws zagen.

Maar... om een uur of acht was het zover, Alexander had eindelijk ook Billeberga weten te vinden. Ruim 2 uur lang heeft hij het echt goed naar zijn zin gehad, heeft het kleine beetje hout dat nog buiten lag opnieuw ingedeeld en alle kleine dingetjes die je niet wist dat die ook buiten lagen ook aan andere buren gegeven maar verder heeft hij alles netjes achtergelaten.

Vanmorgen was voor het eerst in dagen een heel ander uitzicht vanuit het raamkozijn: de zon scheen, de lucht was helder en de bomen dansten zachtjes mee op het briesje dat over kwam. Wat een verandering en wat een opluchting. Van mij mag het zo wel weer even blijven. Laat Alexander maar bij iemand anders gaan spelen...

It's beginning to look a lot like Christmas

Zo traditioneel als de Sinterklaasviering op 5 december is, zo is de kerstomtovering de dag erna.

Zodra de cadeautjes zijn uitgepakt, moet ik mij inhouden om niet gelijk alle bakken met kerstversiering leeg te gaan halen en op te hangen. Dit jaar heb ik me weten te beperken tot alleen de trappetjes voor de ramen te zetten. Ik was best trots op mijzelf ;).

Die trappetjes... Die inmiddels geweldige trappetjes. In Nederland snapt nog steeds niemand ze, zie je ze voornamelijk bij de oudere medemens maar hier zijn ze niet weg te denken uit de Zweedse huizen. Ieder huis heeft er een... voor ieder raam staan. Hier staan er nu ook vijf, en dat alleen maar omdat de zesde nog in Nordmark staat. Als het aan mij lag, zou er op de bovenetage ook voor ieder raam een staan maar dat bewaren we voor volgend jaar.

Onze zaterdag de 6e begon gelijk goed. Er was een kerstmarkt in het dorp. Dat mag je als inwoner dan gewoon niet missen natuurlijk en niemand deed dit ook. Hoe klein het ook was, het was gezellig druk en iedereen was vrolijk, ondanks de dreigende wolken. De standjes lagen vol met voornamelijk handgemaakte spulletjes door buurtbewoners. Kaarsen, kaarten, sjaaltjes, mooie schalen, noem maar op. Uiteraard ontbrak de barbecue en boomverkoop ook niet.

Een traditie is het dansen om de kerstboom, een beetje zoals met midsommar rond de midsommarstång. Kinderen en ouders dansten vrolijk en zongen liedjes, ik vond het helemaal geweldig.

Er stond ook een kerstboom kopen bij de lokale 'Gamma' op het programma voor ons maar de bomen waren op de markt zo mooi en zo goedkoop dat we dat tripje ook konden besparen. En ik durf er geld op te zetten dat deze van een betere kwaliteit is dan die Gamma-boom.

Voor het eerst in twee jaar mocht alle versiering ook weer uit de dozen. Vorig jaar rond deze tijd zaten we midden in de voorbereidingen op de verhuizing en stond alles al ingepakt, klaar voor vertrek. Een heel klein miniboompje is het enige dat we als versiering hadden staan. Dit jaar had ik mij al beloofd dat ik los mocht gaan.

En dat heb ik ook gedaan ook! Niet alleen de huiskamer moest eraan geloven maar ook de keuken en de hal zijn typisch rood-wit versierd. Mamma is weer helemaal in haar kerstnopjes...

Een heeeeel kleine impressie :-) :

Dank u, Sinterklaasje

Het heerlijk avondje is geweest. Afgelopen vrijdag was geweldig

met kleine cadeautjes helemaal uit Nederland en ook een paar lokaal gevonden.

Het allerleukste was dat Daryn echt helemaal niets door had. Hij had geen flauw idee dat we toch een bezoekje zouden krijgen. Hij zei zelfs die middag nog dat hij het achteraf toch wel jammer vond dat we het dit jaar niet zouden vieren. 'Dan toch volgend jaar maar weer een keer?'

De haard was aangestoken, de vrijdagavond pizza was op en we zaten allemaal lekker bij te komen op de bank. Ik had een pepparkaka fill gehaald om het 'toch een beetje te vieren' en vroeg of Daryn die voor ons in wilde schenken. (Het voordeel van een meneertje dat nu groot genoeg is om af en toe eens mee te helpen)

En dan wordt het ineens heel stil in die keuken... Tja, voor de haard in de keuken lagen ineens allemaal pakjes die hij niet had verwacht, dan zou ik ook ineens geen haast meer hebben om die glazen te vullen.

Traditiegetrouw duurt het bij ons nooit lang voor alles is uitgepakt en deze keer stelde ook niet teleur. Binnen 20 minuten lag de vloer vol met inpakpapier en onze schoot vol met voornamelijk lekker snoepgoed uit Nederland en kleine cadeautjes.

Alle hulpSinterklazen, superbedankt voor de cadeautjes!

ps: ik weet het, ik loop wat achter, het weekend is weer lekker druk geweest waardoor ik weinig tijd vond om bij te bloggen. Inmiddels staat de boom ook maar hopelijk kom ik daar vanavond of morgen aan toe 

Pakjesavond

Ik wens iedereen vandaag een fijne pakjesavond en een gezellig Sinterklaasfeest.

Ondanks onze verhuizing, hebben we van de Sint te horen gekregen dat hij toch een paar hele kleine dingetjes af zal komen geven. Ik ben benieuwd...