Even bijpraten

Wat kan er in een paar maanden tijd veel veranderen. Zo denk je op de terugreis van je vakantie tijdens de zomervakantie nog dat je je tijd op werk wel uitzit tot je huis is verkocht. Het is niet leuk, maar je hebt een doel voor ogen en dat sleept je er doorheen. Het volgende moment, letterlijk vijf dagen later, is dit allemaal in duigen gevallen; je werkgever laat je weten dat wegens bezuinigingen banen geruimd moeten worden en dat jij 'helaas' een van de slachtoffers bent.


Dag baan, dag vooruitzicht, dag zekerheid...


Nu zijn we inmiddels ruim drie maanden verder, ik zit inmiddels werkloos thuis en dacht het allemaal wel even verwerkt te hebben. Natuurlijk ben ik blij dat ik niet meer naar een werkgever hoef waar ik geen gevoel bij had, ik stond niet achter het beleid en vond dat er zeker de laatste tijd niet meer werd geluisterd naar de medewerker; degene die het werk toch uit dient te voeren in opdracht van de werkgever.


Maar, zoals gewoon voor mij, ik zet dat blijkbaar toch minder makkelijk van me af en probeer me nu weer overeind te krabbelen uit het dal waarin ik lang heb gedaan alsof ik er niet in zat. Het gaat al weer een stuk beter, hoewel ik het af en toe nog moeilijk vind om een echt ritme in de dag te vinden. Schoonmaken gaat me inmiddels al wel geweldig af. Ik wil niet zeggen dat mijn huis nu een glimmend paleisje is, maar schoon is het wel. Dat is toch iets waar ik geen fut meer voor had in de tijd dat ik me uitsloofde voor mijn onwaarderende werkgever.


Ook vind ik eindelijk de rust met de beestjes om me heen in huis, dat is toch ook lang geweest dat ik daar geen plezier meer in had. Ik had al genoeg stress van werk, daar kon ik die drukke beestenboel echt niet altijd bij gebruiken. Nu vind ik het eindelijk weer heerlijk om ze om me heen te hebben, met ze te kroelen en te wandelen.


Heel langzaamaan begin ik eindelijk echt te genieten van de vrije tijd die mij verplicht is opgelegd. Solliciteren doe ik wel, maar in tussentijd doe ik ook af en toe dingen die ik leuk vind om te doen. Ik zit niet meer geforceerd op de bank mijn ontspanning te zoeken door een film aan te zetten. Dit waren over het algemeen toch wat luchtigere films omdat ik mijn hoofd er toch niet bij kon houden. Nu zet ik een film aan omdat ik die film ook daadwerkelijk wil zien, omdat ik daar ook echt zin in heb.


Daryn geniet met volle teugen van de tijd die hij van mij krijgt. Er is na school geen stress meer omdat ik hem vanuit werk ophaal. Ik kan de meeste dingen regelen terwijl hij op school zit. Dit houdt voor hem dus veel meer tijd over. We knuffelen wat af nu ;)


We zullen wel zien waar mijn schip gaat stranden, hopelijk krijg ik tot die tijd genoeg tijd om dit alles een plaatsje te geven en dat ik met een schone en frisse lei straks aan een nieuw werk avontuur kan beginnen

Mag ik aan u voorstellen...

Zonder dat we het op dat moment nog wisten, kwam op 23 oktober een nieuw familielid ter wereld. Inmiddels is de kleine dame al 4 weekjes oud en hebben we haar dit weekend haar naam gegeven: Chloe! Ze is een prachtig klein, wit met wat zwarte vlekjes, Frans Bulldogje en nu al heerlijk ondernemend en nieuwsgierig en leergierig en knuffelig en... ik kan nog wel even doorgaan ;)

Over twee weekjes gaan we weer even met haar knuffelen en de week voor kerst mag ze ook eindelijk mee naar huis.

Ik kan niet wachten =D

Wie biedt?

Het is eindelijk zover. Onze nieuwe makelaar heeft ons huis online gezet en sinds vanmiddag hangen ook de verkoopposters en het uithangbord.

Het is weer een stapje verder, dichter bij de hopelijk eindelijk snelle verhuizing. Toen 2 jaar geleden ons huis bij de andere makelaar aangeboden werd, was ik er veel rustiger onder, misschien wist ik destijds al onbewust dat het bij deze makelaar nooit zou lukken. Nu, met deze nieuwe makelaar, een hele grote uit de regio, ben ik al een week zeer emotioneel. Waarom? Geen flauw idee. Laten we hopen dat dat een goed voorteken is, dat ik diep van binnen weet dat het nu wel kan gaan lukken en dat mijn droom eindelijk in vervulling mag gaan.

Dus, wil jij mijn droom in vervulling zien gaan en ben je toevallig toch op zoek naar een nieuw, klein, nostalgisch huis, bekijk dit huis dan eens: http://tinyurl.com/wiebiedt

Vleesetende vegetariër

Bijna precies een jaar geleden vertelde ik over Daryn's besluit om vegetariër te worden (zie: To Meat Or Not To Meat). In dit jaar hebben we samen met hem geprobeerd een zo vleesloos mogelijk bestaan op te bouwen.


Grappig genoeg ging het ons alledrie veel makkelijker af dan in eerste instantie gedacht. Ik had zeker met Peet mijn twijfels, hij is een carnivoor eerste klas en ik ging ervan uit dat ik voor hem alsnog iedere dag dat stukje 'echt' vlees in de pan zou gaan gooien. Maar... hij is eigenlijk onze grootste verrassing geworden, hij laat sinds een jaar bijna al het 'echte' vlees links liggen en verkiest vaak een stukje vega-schnitzel boven de echte variant.


Toen wij besloten om het Daryn toe te staan om vegetarisch te gaan eten, zeiden zowel Peet als ik bijna tegelijk dat wij grotendeels met hem mee zouden doen. Het is een stuk makkelijker om 3 dezelfde stukjes in de pan te gooien in plaats van verschillende stukjes die allemaal een andere bereidingstijd nodig hebben. Daarnaast vonden we het ook belangrijk te laten zien dat wij achter zijn keus stonden en dat we hem wilden steunen. Nu ben ik zelf al nooit een grote vleeseter geweest, dus ik heb er nooit echt moeite mee gehad om dat stukje te laten staan.


Nu, 1 jaar later, leven we nog steeds vrijwel vegetarisch, maar we merken met Daryn dat hij de laatste paar maanden toch wel weer naar stukjes vlees hunkert. Die salami pizza is toch wel erg lekker en bij de McD's zijn de kipnuggets ook zo moeilijk om te laten liggen. Iedere keer wijzen wij hem er wel op dat dat vlees is en iedere keer geeft hij ook duidelijk aan dat hij dat echt weet.


Ik ga het hem niet weigeren, het is zijn keus en zijn eigen beslissing. Laten we wel zijn, hij is nu pas bijna 8 en ik vind het al heel wat dat hij zo bewust met dit soort dingen bezig is. Dat hij inmiddels weer af en toe een stukje vlees eet, is dan ook absoluut niet erg. Hij is er alsnog erg bewust van wat dat stukje vlees inhoudt.


En af en toe een dagje vlees tussen de 'vleesloze' dagen is nog altijd beter dan iedere dag dat stukje vlees eten. Als hij dan die salami pizza zo graag wil, dan mag hij daar van mij alleen maar meer van genieten. De dag erna vraagt hij standaard toch wel weer om dat stukje vegetarische pizza schnitzel of vegetarische balletjes... Ik wou dat er meer mensen dachten zoals mijn knulletje, dan zouden er lang niet zoveel dieren naar de slacht gereden worden op dagelijkse basis!

Click and flash

We zijn weer een stapje verder met de overzet van de ene makelaar naar de andere. Afgelopen vrijdag zijn eindelijk de foto's van ons huis gemaakt. Nu duurt het waarschijnlijk nog maar een weekje voordat onze foto's ook daadwerkelijk zichtbaar zijn op de meeste huizensites.


Na 2 dagen intensief schoonmaken, opruimen, nog meer weggooien en herdecoreren (hier een plantje, daar een beeldje), stond vrijdagmiddag om 4 uur de fotograaf voor de deur. Weer werd een hoop omgegooid want blijkbaar staat niet alles mooi op de foto. Toch gooide dat bij mij toch wat vragen op, want in mijn ogen is dat toch niet helemaal de werkelijkheid... Dat de bench niet op de foto komt, okay, maar Daryn's zithoekje mocht er ook niet op, net als een wasmand en zelfs de wc-rolhouder (vegen de toekomstige eigenaren hun kont niet af dan?). Maar ach, alles voor het goede doel, dacht ik maar.


Met een half uurtje was hij klaar en liet gelijk het resultaat zien. Alles zag er goed uit, maar toch is het vreemd om je huis zo emotieloos op de foto te zien, want zo vond ik ze wel vastgelegd. Er mocht geen spatje persoonlijkheid in zitten, want ja, dat kan natuurlijk een mogelijke koper beïnvloeden om het misschien niet te kopen.


Bij de vorige (online) makelaar hebben we dat destijds heel anders gedaan, we wilden juist de warme uitstraling die het huis heeft. Wie weet zien de foto's er straks online en dus in een iets groter formaat dan het kleine schermpje op het toestel er beter uit. Laten we dat in ieder geval maar hopen dan en anders hopen dat mensen er snel intrappen en het huis zonder emotie willen kopen om het in hun ogen meer emotie te geven....

Uitspraak van de dag!

Sorry, deze vond ik zo grappig, dit moest ik even delen.
Daryn zei vanavond tegen mij, bloedserieus maar met zo'n boevige blik in zijn ogen:


'Mama, het is toch niet erg als je dik wordt, dan kun je tenminste sumoworstelaar worden'

Is shit hitting the fan???

Ik ben ooit door een oud collega vreemd aangekeken omdat hij het vreemd vond dat de mening van onze zoon zwaar woog in onze keus om te emigreren. Hij vond dat dat een beslissing van ons was en dat onze zoon daar maar in mee had te gaan.

De collega in kwestie was zelf van buitenlandse afkomst en is op 9-jarige leeftijd met zijn familie naar Nederland gekomen. Toen ik hem vroeg of hem destijds was gevraagd of hij uberhaupt wel wilde verhuizen, zei hij dat dit natuurlijk niet het geval was, dit is een keuze die ouders maken en daar hebben kinderen maar naar te luisteren. Toen ik hem vroeg of hij die vraag wel graag gesteld had gehad, stond hij even verbaasd. Wat zou zijn keuze zijn geweest als die ene vraag hem wel was gesteld. Hij hoefde niet eens lang na te denken, zijn antwoord was 'nee, eigenlijk wilde ik helemaal niet weg. ik had vriendjes daar en ik vond het helemaal niet erg om daar te wonen'. Dus als jouw ouders je om jouw mening hadden gevraagd, had je dat best wel gewaardeerd? Ja, daar moest hij toch bevestigend op antwoorden.

Ik vertelde hem toen, inmiddels 4 jaar geleden, dat wij dit met onze zoon dus koste wat kost wilden voorkomen. Dat zijn mening wel degelijk meetelt. Het heeft nog even geduurd voordat Daryn zelf aan kwam met de mededeling dat hij nu toch wel erg graag wilde verhuizen, een beslissing die hij echt helemaal zelf heeft gemaakt. Rond diezelfde tijd beseften zowel Peet als ik apart van elkaar dat een leven in Zweden ons echt wel aan trok. Dus Daryn's aankondiging was voor ons het laatste obstakel dat nu niet meer in de weg stond en dus het begin van onze lange weg tot emigratie.

Iedere vakantie leek voor ons mannetje zwaarder te worden. Niet de vakantie was zwaar, maar de reis terug naar Nederland was drama. Hij wilde gewoon echt niet terug en zat lange tijden te huilen in de auto want hij wilde niet weg van huis.

Maar er is nu een heel nieuw probleem ontstaan. Meneer wil ineens niet meer.

Misschien dat het komt omdat hij al zo lang niet 'thuis' is geweest, ik weet het niet. Maar Daryn zegt sinds een paar dagen dat hij helemaal niet meer wil verhuizen. Hij wil hier blijven, bij zijn vriendjes en in het land met de taal die hij wel begrijpt.

ik heb vandeweek een lang gesprek met hem gehad, maar hij is redelijk serieus. Vanavond haalde hij het ook weer aan. Nogmaals, waarschijnlijk komt het omdat hij al zo lang niet in Zweden is geweest, maar het geeft mij toch een vreemd gevoel. Ik heb altijd gezegd dat ik niet zou verhuizen als iemand in mijn gezin het niet wilde, maar wat doe ik nu? We hebben inmiddels het contract met de makelaar getekend en er is al zoveel inmiddels naar Zweden verhuisd. Trekken we nu alles terug omdat ik dit iemand uit mijn familie dit niet aan wil doen? Of moet ik me nu opstellen als 'De Ouder' en zeggen dat hij het maar heeft te accepteren?

Ik denk zelf niet dat ik een leven in Nederland nog lang aan kan. In ieder geval een leven in de randstad niet. Maar als we besluiten om alsnog in Nederland te blijven wonen, dan wil ik toch echt de randstad uit. Dit houdt in dat Daryn alsnog zal moeten verhuizen en nieuwe vriendjes zal moeten gaan maken. Komt dit dan bijna niet hetzelfde over als alsnog verhuizen naar het buitenland? Oke, de taal blijft wel hetzelfde, net als de munteenheid, maar behalve een eventueel klein cultuurverschil verandert er weinig.

Hebben andere emigranten dit ook meegemaakt, zo 'kort' voor hun eigen verhuizing? Dan hoor ik dit graag. Anders hoop ik maar dat de zomervakantie hem goed zal doen want ik wil hem echt niet tegen zijn zin meenemen...

House for sale!

Het is gelukt! De makelaar heeft onze vraagprijs aangenomen, zonder problemen! (en dat terwijl een andere makelaar vorige week nog 30k onder die prijs wilde gaan zitten...)


Eindelijk! Eindelijk kunnen we weer een stap verder. Eindelijk kunnen we weer een heel klein beetje uit gaan kijken naar een mogelijke verhuizing, eindelijk kunnen we weer een beetje positief gaan denken en hopen dat het toch nog eens een keer zou kunnen gaan lukken.


Tuurlijk realiseren we ons dat dit echt niet betekent dat ons huis volgende week verkocht is. Maar een verkoop in ongeveer anderhalf jaar zou realistisch kunnen zijn. Het was in ieder geval een termijn die de makelaar niet afwees als onrealistisch.


Voordat het bord alsnog op het raam komt, zal er eerst een fotograaf langskomen en voor DAT mogelijk is, moeten we nog een paar kleine dingetjes aanpakken, die de makelaar aanraadde te doen om de verkoop nog succesvoller te maken. Haar grootste punt was alleen: ik mis groen in de huiskamer, haha. Tja, aangezien zelfs een plastic plant bij ons het niet overleefd, hebben we die dingen lang geleden al uit huis geweerd, maar we zullen er toch weer aan moeten gaan geloven. Ook zal Kate haar geliefde plekje in de vensterbank voorlopig moeten gaan missen, maar alles voor het goede doel, toch?

hoeveel keer is scheepsrecht?

3x zeker niet. Als je het goed bekijkt zitten we inmiddels al aan 4 makelaars, waarvan 1 oplichter, 1 online makelaar waar we geen contact mee krijgen, 1 makelaar waar we nog steeds een stofwolk van in huis hebben hangen en dan is er de makelaar die we in december al eens langs hebben laten komen en die vanmiddag voor een 2e gesprek langs komt.


Dat de huizenmarkt niet echt sterk is, blijkt uit alles. Onze prijs hebben we al dramatisch moeten laten zakken en dan nog zijn er makelaars die onze vraagprijs te hoog vinden. Vind je dan eindelijk eens particulieren die echt interesse hebben en geen moeite hebben met de prijs (wat nou te hoge prijs, meneer de te zelfverzekerde makelaar?), maar die krijgen hun eigen huis niet verkocht en moeten daardoor van de koop afzien.


Vanmiddag is voor mij echt een erop of eronder. Als deze makelaar alsnog afziet van de vraagprijs die ze in december nog als redelijk achtte, dan stop ik er even mee. Ik trek het niet meer om zo in de onzekerheid te blijven zitten. Ons eigen verkoopbord blijft op het raam en de online advertentie halen we ook niet weg, maar we gaan dan voorlopig niet meer op zoek naar een andere makelaar. 
Als het nu niet lukt, dan gaan we alsnog proberen er hier het beste van te maken tot de markt weer aantrekt. Duurt dat nog 5 jaar, dan zei dat maar zo. Het is dan jammer, maar wel beter. Nu gaan we er alledrie aan onderdoor en dat is het allemaal niet waard. Ook leuk, dan kunnen we eindelijk alsnog wat meubels vernieuwen die hard aan vervanging toe zijn.


Nu nog maar snel een extra stofzuigronde door het huis. Ik mag de onzekerheid dan wel zat zijn, ik wil nog steeds wel verhuizen ;)

Verzoek!

Ik ga er verder (nog) niet op in, hou alle redenen nog even voor me, maar heb wel een verzoek aan iedereen die mijn blogs leest, of hier toevallig 'langskomt':

Brandt alle kaarsjes die je hebt in huis, kruis alles wat je kruisen kan, draai duimen tot ze niet meer kunnen, bidt eventueel als je denkt dat dit kan helpen en hoop! Hoop op een goede afloop! Hoop op geluk!

Hoop dat mijn volgende blog het positieve nieuws geeft dat zo verdiend is! Want dit gun je niemand...

Moederdag

Daryn  komt net uit school rennen en zegt 'mama, ik heb een cadeautje voor je'.


Snel dringt het bij mij door dat het binnenkort moederdag is en dat hij vorig jaar ook al niet wilde wachten tot de dag zelf, onder het motto 'maar mammmm, dan moet je nog zoooo lang wachten en dat vind ik zielig voor je'. Toen ik hem ernaar vroeg of het inderdaad hiervoor bedoeld was, zei hij eerst ja, maar daarna al snel nee, alsof hij doorhad dat ik het dan niet open zou willen maken...


Toen we thuiskwamen, heb ik het lang uit weten te stellen, bijna blij dat ik hondjes heb om uit te laten, hopende dat ik in tussentijd kon verzinnen om het hem toch op te laten bergen en proberen het te bewaren. Ik was zo bang dat hij er op de dag zelf spijt van zou hebben en dat wil ik hem ook weer niet aan doen.


Maar helaas, toen ik hond nummer 2 toch echt haar ruime ronde had laten doen, moest ik echt naast hem gaan zitten. Toen ik hem erop probeerde te wijzen dat het nog lang geen moederdag is en dat hij het misschien wel leuker zal vinden om het op 9 mei pas te geven, keek hij bijna teleurgesteld. Zijn glimlach verdween en was gelijk minder vrolijk. Tuurlijk probeer ik het uit te leggen, maar net als vorige keren kwam het antwoord dat HIJ niet wilde wachten want HIJ wilde het nu geven, hij wilde ook niet dat ik zo lang moest wachten. 


Tja, als je zelf al weinig echte waarde hecht aan het hele moederdag gebeuren, wat kun je dan doen? Als hij het nu vandaag al moederdag wil laten zijn, wie ben ik dan om hem tegen te houden? Zei ik zelf vroeger ook niet altijd dat ik niet snapte waarom je per se op die 2e zondag in mei alleen mag laten zien hoeveel je van je moeder houdt? En zei ik er ook niet gelijk achteraan dat ik dat onzin vond en dat ik zelf wel bepaal wanneer ik dit wil doen?


En toen die gedachte weer door mijn hoofd ging, vroeg ik Daryn of hij het echt graag nu wilde geven? Zijn ogen begonnen te glimmen en zijn hoofd trots te knikken. Ja, dat wilde hij graag. Hij wilde het dolgraag vandaag al moederdag laten zijn. Zijn ogen begonnen nog meer te stralen toen ik heel voorzichtig het zelfgemaakte inpakpapier probeerde open te maken.


Mag ik dan nu even heel trots vertellen dat hij alles helemaal zelf heeft gemaakt? Ook het lijstje! Let ook op zijn hanenkam en dat de haren inmiddels eigenlijk te lang zijn om ze nog omhoog te gooien, zelfs daar heeft hij op gelet. Artiestje, toch? #proudmommymoment

Wat gebeurt me nu weer?

Wat is dit? Ruim een maand niet geblogd en zelfs nu weet ik even niet waar ik het in hemelsnaam over kan hebben. Dit is me in ruim een jaar niet gebeurd en ik vind het helemaal niets. Als ik mijn oude blogs terug lees en zie hoe makkelijk ik ook maar over niets kon schrijven, verbaast het mij alleen maar meer dat ik nu niets te zeggen heb.


Misschien is een stukje over mijn obsessie voor die P!nk Funhouse live-DVD tijdens schoonmaken een optie? Of dat Daryn eindelijk zijn A-diploma heeft gehaald, dat was absoluut zeker een vermelding waard. Of dat korte tripje naar Zwitserland en het concert dat we gezien hebben? Of Tilly's 65e verjaardag en het drama dat een poging doen tot taart bakken heet? Over lijnen zal ik het voorlopig maar niet hebben, dat is helemaal een drama momenteel


Genoeg verhalen dus, maar op de momenten van gebeuren kreeg ik er geen letter over op papier. Zal ik dan toch maar eens gaan kijken of ik die verhalen alsnog op digitaal papier kan krijgen? Dat zou inhouden dat jullie in ieder geval 3 blogs tegemoet gaan en weten jullie ook al wat je ongeveer kan verwachten.


Wish me luck!

Licht

Het is nu ongeveer anderhalf jaar geleden dat ik op aanraden van mijn fysio therapeut ben begonnen met Body Balance. Ik zat op dat moment midden in een burn-out en mijn rugspieren zaten van boven tot onder helemaal vast. Ik moest dus een sport zoeken die wel genoeg beweging gaf, maar niet te veel inspanning op mijn rug zou geven en dan was Body Balance de ideale uitkomst.


Voor diegenen die niet weten wat het precies inhoudt; Body Balance is een combinatie van Tai Chi, Yoga, balans, kracht, ontspanning en afsluitend 8 minuten meditatie, met andere woorden een sport voor zowel lichaam als geest.


Nu ben ik nooit echt 'zweverig' geweest, een gedachte die bij veel mensen al snel opkomt als ze aan yoga en meditatie denken, maar na de eerste les was ik eigenlijk meteen verkocht (hoewel ik wel erg heb moeten wennen aan het mediteren). Al snel voelde ik mij zowel geestelijk als lichamelijk helemaal opknappen en voelde alsof ik de wereld weer helemaal aan kon.


Voorheen hield ik wat voor sport dan ook nooit echt lang vol. Meestal binnen een half jaar kwam er wel een keer dat ik niet kon en dat was vaak het begin van het einde, ik vond bijna altijd wel een excuus om de volgende les ook te missen en uiteindelijk zei ik het lidmaatschap na 2 maanden afwezigheid maar op want ik wist dat ik toch niet meer zou gaan. Maar voor het eerst is dit met BB niet het geval, ik vind het nog steeds leuk, maar daarbovenop weet ik ook dat ik het nodig heb en zal blijven hebben zolang ik hier moet blijven wonen en door de dagelijkse stress en sleur zal moeten slaan.


Vanavond was het weer zover. Na weken afwezigheid, maar met geldige redenen, ben ik eindelijk weer het lokaal binnengestapt en heb ik een heerlijke sessie gehad.


Maar tijdens de afsluitende meditatie gebeurde er iets vreemds. Normaal moet je proberen je lichaam zoveel mogelijk te laten ontspannen, lichaamsdeel voor lichaamsdeel. Tegelijkertijd probeer je je hoofd zoveel mogelijk te 'legen' om zo in een nog meer ontspannen sfeer te komen om je aan het einde van de sessie weer helemaal op te laden. Dit lukt mij meestal wel redelijk (hoewel er altijd wel wat boodschappenlijstjes naar boven komen oid), maar vanavond begon het zo goed, ik voelde me meer ontspannen dan normaal en was daar even heel trots op, maar ineens verschijnt er een beeld van mijn 4 jaar geleden overleden schoonvader op. Nu staan er altijd kaarsjes langs de wanden waarvan er 1 dichtbij mij staat. Maar fel zijn ze nu niet echt. Maar hoe meer ik aan die lieve man dacht, hoe lichter dat lichtje naast mij leek te worden. Op het laatst leek het bijna alsof dat ene lichtje de hele ruimte kon verlichten... tot ik mijn ogen open deed en dat zelfde lichtje toch echt in werkelijkheid maar zwakjes zag branden...


Dat was zo'n apart gevoel. Ik ben ook nog nooit zo rustig en ontspannen naar huis gereden als vanavond. Ik vraag me af wat dit betekende.


Het liet me ook toen ik net thuis kwam maar niet los, niet vervelend, maar juist meer verwonderlijk. Vandaar dat ik het ook graag even wilde delen. Mochten jullie verklaringen of reacties willen geven, ik ben heel nieuwsgierig naar jullie verhalen...

Het zal je kind maar wezen

Het is bijna half 5 als ik de brievenbus hoor klepperen. Mam was nog even op visite en we keken elkaar eigenlijk aan met een blik van 'zo laat nog post?' Tja, die nieuwsgierigheid steekt dan weer de kop op en ik kan het niet laten direct te gaan kijken.


Het blijkt een brief van de gemeente te zijn 'Aan de ouders/verzorgers van Daryn'. Die komen nu niet echt vaak voor, dus weer krijgt Aagje de overhand en moet ik die brief lezen.


Toen ik de inhoud las, kreeg ik het gelijk koud. 'Ondertekend' door de burgermeester werd mij medegedeeld dat er in onze regio een pedofiel is opgepakt, die voornamelijk 'werkzaam' was in maar 1 wijk verderop. Vanavond is een bijeenkomst waarin meer uitgelegd zal worden en mensen vragen kunnen stellen.
Waar ik nog het meeste van schrok is dat alle slachtoffertjes bij Daryn op school zitten! Kans is groot dat ik de kindjes ken... zei het misschien niet van naam, maar zeker wel van gezicht!


Peet is degene die naar de bijeenkomst gaat en zodra hij weer thuis binnenstapt, krijg ik het alleen maar kouder. De vermoedelijke dader (let wel: in NL ben je pas schuldig als het tegendeel niet bewezen kan worden) is een vader met kinderen waarvan de oudste bij Daryn op school zit. Daryn speelt regelmatig met het kindje als hij bij zijn beste vriendje speelt. Verdere verhalen zou ik hier graag van mij afschrijven, maar durf ik gewoon niet omdat het om bekenden gaat. Want zo dichtbij is het hoogstwaarschijnlijk...


Hoe ziekelijk kan een mens zijn? Ik heb het al eens vaker geblogd; je geaardheid kies je niet voor, daar wordt je mee geboren. Zo ook pedofilie... Een mens kan er niets aan doen dat hij of zij zo geboren wordt, maar die persoon kan er wel iets aan doen om er NOOIT aan toe te geven. In een volwassen situatie kiezen 2 partijen ervoor iets te ondernemen in hun geaardheid, maar in dit geval is 1 van de 2 partijen niet oud genoeg om te begrijpen wat er gebeurt... Daar hoor je gewoon niet aan te komen, zo'n kleintje kan zich niet verdedigen en de consequenties zijn veel later pas zichtbaar en helaas blijvende littekens die nooit meer weg zullen vagen.


Ik hoop serieus dat deze persoon voor de rest van zijn leven achter slot en grendel zal zitten, of op zijn minst onder zulk streng toezicht dat hij voor de rest van zijn leven niet eens meer kans krijgt om naar kinderen te kijken, laat staan in de buurt te komen...

1 jaar

Ik ben altijd al nieuwsgierig geweest, dat weet iedereen, is toch ook niets mis mee? Nu gaat het al een paar dagen door mijn hoofd dat ik rond deze tijd vorig jaar die eerste lijnblog heb geschreven, maar ik wist niet meer precies wanneer dit was.

Zojuist heeft diezelfde nieuwsgierigheid weer gewonnen. Ik ben terug gaan zoeken en wat treft? Dit schreef ik precies 1 jaar geleden: Eens moet het toch lukken? 
Met andere woorden: vandaag is het dus precies een jaar geleden dat ik aan mijn lijnavontuur ben begonnen. Wow!

Als ik dan terugkijk op dat jaar, mag ik toch echt wel een beetje trots zijn op mijzelf, het is me gelukt om meer kilos af te vallen dan ik een jaar geleden had gedacht mogelijk te zijn en heb ik een groot deel van mijn zelfvertrouwen weer teruggewonnen. Ik durf nu eindelijk weer te dragen wat ik altijd leuk heb gevonden maar niet meer durfde vanwege dat extra gewicht. Zelfs ik zie dat het van me afstraalt dat ik me zo veel beter voel.

Dat ik nu nog steeds aan het lijnen ben, is puur om bij te houden wat ik wil behouden. Er zijn inderdaad de laatste 2 maanden 2 kilootjes bijgekomen, maar ik weet dat ik dat er echt wel weer vanaf kan krijgen. Ik weeg nog steeds minder dan mijn initiele streefgewicht, dus ik zit altijd goed.

Ben benieuwd hoe ik er op 16 februari 2012 voor sta... Nog 12 maandjes wachten ;-)

Lief dagboek

11-02-2011
Vandaag zouden we eigenlijk verhuizen...
Toen we in oktober eindelijk de hoop kregen dat ons huis verkocht zou raken en de investeerders toch echt wel serieuze interesse toonden, was vandaag de datum waar we naartoe gingen leven. Dit was zelfs al met de 'kopers' afgesproken. We zouden tijdens de kerstvakantie ons SE-huis helemaal voorbereiden op onze aankomst en met de Zweedse Jeep naar NL rijden. Ik zou tot 1 februari werken om zo de laatste 10 dagen me volledig op de emigratie te kunnen storten, laatste spullen inpakken, weggooien of naar goede doelen brengen, de gemeente afhandelen en dat soort dingen meer.
Toen kwam dat ene moment, dat ene moment dat alles in het roet deed gooien: de beslissing binnen 3 seconden om van die koop af te zien vanwege misvertrouwen...
Tuurlijk heb ik me wel over de koop heen gezet, maar toch... vandaag zou die dag zijn en dat laat me even niet los... Gelukkig geeft het me alleen maar meer moed om verder te gaan en te zorgen dat de nieuwe makelaar binnenkort ons huis snel aan de man kan brengen.


12-02-2011
Zo depri als gisteren was met verloren hoop, zo hoopvol is vandaag geweest. De emigratiebeurs in Houten was weer grootser opgezet dan het jaar ervoor met een explosief gegroeid Zweden paviljoen. Zo groot dat het een eigen hal heeft gekregen. De beurs op zich, is voor ons bijna overbodig om heen te gaan, alles hebben we per slot van rekening al uitgezocht, berekend of klaarstaan. Maar met onze nieuwe plannen, wilden we toch even met de gemeente Filipstad spreken en hopelijk ook Almi, de Zweedse investeerderbank die startende bedrijven financieel kan steunen (met de nadruk op KAN, dit is zeker geen 'zal').
Het was al snel duidelijk dat Almi, net als voorgaande jaren, weer schitterde door afwezigheid, ondanks hun aankondigingen dit jaar wel aanwezig te zijn. De gemeente Filipstad was ook niet echt aanwezig, ondanks hun belofte, maar toch hebben we wel iemand kunnen spreken die nauw met de gemeente samenwerkt. Deze heer heeft ons verhaal aangehoord en raakte zeer enthousiast. (zo erg dat hij bijna al een bestelling wilde plaatsen... kijk, zo zie ik ze graag ;-) ) We hebben afgesproken deze week nog e-mail contact op te nemen zodat hij de juiste personen binnen de gemeente kan aanspreken voor een pand en mogelijkheden. Als het in mei dus alsnog lukt om naar huis te gaan, kunnen we direct spijkers met koppen slaan en met een bedrijfsplan bij Filipstad gemeente aankloppen. Heb er helemaal zin in.


13-02-2011
En na zo'n weekend wist ik dat ik het vanmorgen niet leuk zou vinden om op de weegschaal te gaan staan. Vrijdagavond heb ik mijn depri bui volgepropt met alles dat ik juist niet zou moeten eten en weggespoeld met wijn. Zaterdagavond was Daryn uit logeren en omdat we te moe waren om uit te gaan, hebben Peet en ik het toch een beetje gezellig gemaakt thuis en ja... daar horen toch ook weer wat hapjes bij, vond ik.
Het resultaat vanmorgen: 8 ons meer dan dat de teller vrijdagochtend aangaf!! Met andere woorden: alles wat ik er de hele week af heb weten te zweten, zit er gewoon nu vrolijk weer aan en kan ik eigenlijk weer overnieuw beginnen. Pfffff...
Eigen schuld, dikke bult!

En dan ineens...

Ben je anderhalve week ziek en wordt je nieuwe lijnpoging weer op de proef gesteld. Ik mag gelukkig stellen dat ik met vlag en wimpel ben geslaagd voor deze proef, ondanks dat ik bijna niets ben afgevallen.
Maar ik ben ook niets aangekomen en daar gaat het uiteindelijk toch om.


Gisteren alleen een heftige vreetbui gehad, dus dat zal morgen wel tonen op de weegschaal (een lichaam heeft er gemiddeld anderhalf tot 2 dagen voor nodig om dit soort buien te verwerken en een nieuw gewicht te bepalen. Daarom wist ik dat het vanmorgen geen nut had om op die weegschaal te gaan staan, die zou toch alleen maar een vertekend beeld weergeven). Ik ben benieuwd.


Hopelijk gaat vannacht de extreme wind waar we nu al 3 of 4 dagen last van hebben ook eindelijk eens liggen. Ik denk niet dat ik al sterk genoeg ben om door dat weer te gaan fietsen. Maar mijn lichaam heeft dat wel weer hard nodig. Zonder die beweging, hoe weinig het ook is, val ik ook gewoon NIET af.


Dus lenteweer, kom maar op, ik kan je nu hard gebruiken. Met de lente vervaagt meestal ook mijn extreme drang om te snoepen en krijg ik meer zin om te bewegen... ik kan niet wachten!

Oh oh... donderdag

Wat is het toch met die donderdagen? Gewoon een normale dag, nooit bijzonderheden, niet eens een weekenddag. Toch is het om een of andere vreemde, onverklaarbare manier altijd DE dag om te zondigen of last te krijgen van vreetaanvallen.

Ik voel hem nu ook al weer opkomen, ben in mijn hoofd stiekem mijn laatjes al aan het afzoeken naar wat ik nog meer te snacken heb liggen. Nu is alles dat ik hier op werk heb liggen allemaal calorie-verantwoord, maar ja, kleine beetjes maken vaak toch ook een grote stapel en dat is nu net niet de bedoeling.

Dan maar weer een glaasje drinken... ook die fles is inmiddels al voor een derde leeg en dat terwijl ik al een sloot thee en een blikje naar binnen heb gewerkt.

Dit belooft niet veel goeds voor de rest van de dag. Ik kan me altijd nog wel redelijk inhouden tot etenstijd (jawel, ik heb dan nu al wel de neiging om toe te geven, maar het lukt me meestal wel om me toch redelijk in te houden) maar zodra het avondeten erin zit, begint mijn echte gevecht pas. Dan ga ik zeggen en krijg ik de munchies. Vaak kan ik die bijna onmogelijk stoppen... wijntje hier, bakje/zakje lekkers daar, dan vlak voor het slapen toch nog een lik (of twee of drie...) uit die pot pasta.
Voor ik het doorheb, heb ik dan ongemerkt toch weer een stoot calorien naar binnen gewerkt waar ik nog voor ik op bed lig alweer spijt van heb.

Waarom ik hier voornamelijk op donderdag last van heb en niet, wat eigenlijk bijna logischer klinkt, op vrijdag, zaterdag of eventueel zelfs zondag, snap ik nog steeds niet. Misschien omdat deze dag tot een half jaar geleden altijd mijn favoriete televisieavondje was, maar dat is al ruim een half jaar over. En zelfs in die tijd kon ik me 9 van de 10 keer nog wel inhouden, dat kwam eigenlijk pas richting het einde van het 'Ik Vertrek' seizoen...

Dat wordt veel, vaak en hard die mantra opzeggen tot ik naar bed ga 'nee, nee, nee, nee, niet doen, afblijven, laat staan, nee, nee, nee, nee'

So far, so good

Tot nu toe lijkt het zowaar goed te gaan met mijn nieuwe poging tot afvallen. Maar ja, dat zegt nog niets, we zijn pas anderhalve dag verder haha.


Maar gisteren is het echt helemaal goed gegaan, zelfs eindelijk weer eens geen behoefte me vol te stoppen aan het eind van de avond, of toch stiekem dat lepeltje in de pastapot te dopen. Zelfs toen Peet 's avonds laat nog een halve maaltijd naar binnen zat te werken, werd ik eigenlijk meer misselijk van de geur dan dat ik de neiging had ook wat voor mijzelf klaar te maken.


Maar ja, nogmaals, dat zegt nu nog niets. Na anderhalve dag kun je nog lang niet zeggen dat je weer in het patroon zit dat je vorig jaar zo gewend was. Maar toch zie ik het nu al als goed teken. Vaak loopt het bij mij al snel in de eerste 36 tot 48 uur mis en die heb ik nu bijna overleefd en heb nog steeds geen behoefte om stiekem even te zondigen.


-0.3

War of the weights...

Het is mijn eigen schuld, ik had toch beter moeten weten. Als je eet, meer dan je eigenlijk zou moeten, dan kom je aan. En dat is nu precies hetgeen dat ik zo'n beetje mijn hele vakantie heb gedaan en het resultaat: 2.5 kilo aan extra meezeulgewicht dat ik er echt niet aan wil hebben.


Met andere woorden: ik mag mij weer vrolijk gaan storten op het proberen te verliezen van al dat extra gewicht. Ik ben inmiddels zo'n 2 weken bezig, maar ik kan niet echt zeggen dat het al lukt. Soms haal ik er een paar onsjes vanaf, maar meestal zitten die er binnen 2 dagen ook weer aan.


Ik ben de motivatie een klein beetje kwijt en die moet ik echt weer terug zien te winnen. Ik wil gewoon absoluut niet dat ik binnen no time weer terug zit op mijn gewicht van 1 jaar geleden. Gelukkig is DAT momenteel mijn enige drijfkracht, maar blijkbaar is dat toch niet genoeg. Ik moet meer motivatie zien te vinden om het vol te houden, anders vrees ik dat het me niet snel zal gaan lukken.


Hopelijk gaat het bloggen mij weer een beetje helpen. Ik moet mijzelf gewoon weer voor gaan nemen om veel regelmatiger te gaan bloggen, ook al gaat het maar over wat ik vandaag wel of niet heb gegeten. Dat heeft vorig jaar enorm goed geholpen, dus waarom zou dat dit keer niet ook weer lukken?


Fingers crossed everyone...