Oh oh... donderdag

Wat is het toch met die donderdagen? Gewoon een normale dag, nooit bijzonderheden, niet eens een weekenddag. Toch is het om een of andere vreemde, onverklaarbare manier altijd DE dag om te zondigen of last te krijgen van vreetaanvallen.

Ik voel hem nu ook al weer opkomen, ben in mijn hoofd stiekem mijn laatjes al aan het afzoeken naar wat ik nog meer te snacken heb liggen. Nu is alles dat ik hier op werk heb liggen allemaal calorie-verantwoord, maar ja, kleine beetjes maken vaak toch ook een grote stapel en dat is nu net niet de bedoeling.

Dan maar weer een glaasje drinken... ook die fles is inmiddels al voor een derde leeg en dat terwijl ik al een sloot thee en een blikje naar binnen heb gewerkt.

Dit belooft niet veel goeds voor de rest van de dag. Ik kan me altijd nog wel redelijk inhouden tot etenstijd (jawel, ik heb dan nu al wel de neiging om toe te geven, maar het lukt me meestal wel om me toch redelijk in te houden) maar zodra het avondeten erin zit, begint mijn echte gevecht pas. Dan ga ik zeggen en krijg ik de munchies. Vaak kan ik die bijna onmogelijk stoppen... wijntje hier, bakje/zakje lekkers daar, dan vlak voor het slapen toch nog een lik (of twee of drie...) uit die pot pasta.
Voor ik het doorheb, heb ik dan ongemerkt toch weer een stoot calorien naar binnen gewerkt waar ik nog voor ik op bed lig alweer spijt van heb.

Waarom ik hier voornamelijk op donderdag last van heb en niet, wat eigenlijk bijna logischer klinkt, op vrijdag, zaterdag of eventueel zelfs zondag, snap ik nog steeds niet. Misschien omdat deze dag tot een half jaar geleden altijd mijn favoriete televisieavondje was, maar dat is al ruim een half jaar over. En zelfs in die tijd kon ik me 9 van de 10 keer nog wel inhouden, dat kwam eigenlijk pas richting het einde van het 'Ik Vertrek' seizoen...

Dat wordt veel, vaak en hard die mantra opzeggen tot ik naar bed ga 'nee, nee, nee, nee, niet doen, afblijven, laat staan, nee, nee, nee, nee'