Is shit hitting the fan???

Ik ben ooit door een oud collega vreemd aangekeken omdat hij het vreemd vond dat de mening van onze zoon zwaar woog in onze keus om te emigreren. Hij vond dat dat een beslissing van ons was en dat onze zoon daar maar in mee had te gaan.

De collega in kwestie was zelf van buitenlandse afkomst en is op 9-jarige leeftijd met zijn familie naar Nederland gekomen. Toen ik hem vroeg of hem destijds was gevraagd of hij uberhaupt wel wilde verhuizen, zei hij dat dit natuurlijk niet het geval was, dit is een keuze die ouders maken en daar hebben kinderen maar naar te luisteren. Toen ik hem vroeg of hij die vraag wel graag gesteld had gehad, stond hij even verbaasd. Wat zou zijn keuze zijn geweest als die ene vraag hem wel was gesteld. Hij hoefde niet eens lang na te denken, zijn antwoord was 'nee, eigenlijk wilde ik helemaal niet weg. ik had vriendjes daar en ik vond het helemaal niet erg om daar te wonen'. Dus als jouw ouders je om jouw mening hadden gevraagd, had je dat best wel gewaardeerd? Ja, daar moest hij toch bevestigend op antwoorden.

Ik vertelde hem toen, inmiddels 4 jaar geleden, dat wij dit met onze zoon dus koste wat kost wilden voorkomen. Dat zijn mening wel degelijk meetelt. Het heeft nog even geduurd voordat Daryn zelf aan kwam met de mededeling dat hij nu toch wel erg graag wilde verhuizen, een beslissing die hij echt helemaal zelf heeft gemaakt. Rond diezelfde tijd beseften zowel Peet als ik apart van elkaar dat een leven in Zweden ons echt wel aan trok. Dus Daryn's aankondiging was voor ons het laatste obstakel dat nu niet meer in de weg stond en dus het begin van onze lange weg tot emigratie.

Iedere vakantie leek voor ons mannetje zwaarder te worden. Niet de vakantie was zwaar, maar de reis terug naar Nederland was drama. Hij wilde gewoon echt niet terug en zat lange tijden te huilen in de auto want hij wilde niet weg van huis.

Maar er is nu een heel nieuw probleem ontstaan. Meneer wil ineens niet meer.

Misschien dat het komt omdat hij al zo lang niet 'thuis' is geweest, ik weet het niet. Maar Daryn zegt sinds een paar dagen dat hij helemaal niet meer wil verhuizen. Hij wil hier blijven, bij zijn vriendjes en in het land met de taal die hij wel begrijpt.

ik heb vandeweek een lang gesprek met hem gehad, maar hij is redelijk serieus. Vanavond haalde hij het ook weer aan. Nogmaals, waarschijnlijk komt het omdat hij al zo lang niet in Zweden is geweest, maar het geeft mij toch een vreemd gevoel. Ik heb altijd gezegd dat ik niet zou verhuizen als iemand in mijn gezin het niet wilde, maar wat doe ik nu? We hebben inmiddels het contract met de makelaar getekend en er is al zoveel inmiddels naar Zweden verhuisd. Trekken we nu alles terug omdat ik dit iemand uit mijn familie dit niet aan wil doen? Of moet ik me nu opstellen als 'De Ouder' en zeggen dat hij het maar heeft te accepteren?

Ik denk zelf niet dat ik een leven in Nederland nog lang aan kan. In ieder geval een leven in de randstad niet. Maar als we besluiten om alsnog in Nederland te blijven wonen, dan wil ik toch echt de randstad uit. Dit houdt in dat Daryn alsnog zal moeten verhuizen en nieuwe vriendjes zal moeten gaan maken. Komt dit dan bijna niet hetzelfde over als alsnog verhuizen naar het buitenland? Oke, de taal blijft wel hetzelfde, net als de munteenheid, maar behalve een eventueel klein cultuurverschil verandert er weinig.

Hebben andere emigranten dit ook meegemaakt, zo 'kort' voor hun eigen verhuizing? Dan hoor ik dit graag. Anders hoop ik maar dat de zomervakantie hem goed zal doen want ik wil hem echt niet tegen zijn zin meenemen...