Even bijpraten

Wat kan er in een paar maanden tijd veel veranderen. Zo denk je op de terugreis van je vakantie tijdens de zomervakantie nog dat je je tijd op werk wel uitzit tot je huis is verkocht. Het is niet leuk, maar je hebt een doel voor ogen en dat sleept je er doorheen. Het volgende moment, letterlijk vijf dagen later, is dit allemaal in duigen gevallen; je werkgever laat je weten dat wegens bezuinigingen banen geruimd moeten worden en dat jij 'helaas' een van de slachtoffers bent.


Dag baan, dag vooruitzicht, dag zekerheid...


Nu zijn we inmiddels ruim drie maanden verder, ik zit inmiddels werkloos thuis en dacht het allemaal wel even verwerkt te hebben. Natuurlijk ben ik blij dat ik niet meer naar een werkgever hoef waar ik geen gevoel bij had, ik stond niet achter het beleid en vond dat er zeker de laatste tijd niet meer werd geluisterd naar de medewerker; degene die het werk toch uit dient te voeren in opdracht van de werkgever.


Maar, zoals gewoon voor mij, ik zet dat blijkbaar toch minder makkelijk van me af en probeer me nu weer overeind te krabbelen uit het dal waarin ik lang heb gedaan alsof ik er niet in zat. Het gaat al weer een stuk beter, hoewel ik het af en toe nog moeilijk vind om een echt ritme in de dag te vinden. Schoonmaken gaat me inmiddels al wel geweldig af. Ik wil niet zeggen dat mijn huis nu een glimmend paleisje is, maar schoon is het wel. Dat is toch iets waar ik geen fut meer voor had in de tijd dat ik me uitsloofde voor mijn onwaarderende werkgever.


Ook vind ik eindelijk de rust met de beestjes om me heen in huis, dat is toch ook lang geweest dat ik daar geen plezier meer in had. Ik had al genoeg stress van werk, daar kon ik die drukke beestenboel echt niet altijd bij gebruiken. Nu vind ik het eindelijk weer heerlijk om ze om me heen te hebben, met ze te kroelen en te wandelen.


Heel langzaamaan begin ik eindelijk echt te genieten van de vrije tijd die mij verplicht is opgelegd. Solliciteren doe ik wel, maar in tussentijd doe ik ook af en toe dingen die ik leuk vind om te doen. Ik zit niet meer geforceerd op de bank mijn ontspanning te zoeken door een film aan te zetten. Dit waren over het algemeen toch wat luchtigere films omdat ik mijn hoofd er toch niet bij kon houden. Nu zet ik een film aan omdat ik die film ook daadwerkelijk wil zien, omdat ik daar ook echt zin in heb.


Daryn geniet met volle teugen van de tijd die hij van mij krijgt. Er is na school geen stress meer omdat ik hem vanuit werk ophaal. Ik kan de meeste dingen regelen terwijl hij op school zit. Dit houdt voor hem dus veel meer tijd over. We knuffelen wat af nu ;)


We zullen wel zien waar mijn schip gaat stranden, hopelijk krijg ik tot die tijd genoeg tijd om dit alles een plaatsje te geven en dat ik met een schone en frisse lei straks aan een nieuw werk avontuur kan beginnen