Coming out...

Hoe begin je een blog dat waarschijnlijk voor jouw eigen gevoel je allermoeilijkste zal worden en die zeker de meeste impact zal hebben? Ik zit nu al ruim een kwartier naar het scherm te kijken, niet wetende hoe ik wil beginnen maar wel wetende dat ik het nu eindelijk kwijt wil.

Waarom wil ik het eigenlijk ineens kwijt? Ik hou het per slot van rekening al zo lang voor me. Misschien juist daarom…

Misschien heb ik het juist wel te lang voor me gehouden en vind ik het tijd dat ik nu toch maar eens die kastdeur wagenwijd open moet zetten en er eerlijk voor uit moet komen.

Nu klinkt het wel erg dramatisch allemaal en dat is het helemaal niet, het stelt zelfs helemaal niet zo veel voor, maar toch maakt het voor mij een heel groot deel uit van mijn leven.

Ik ben biseksueel… meer is het niet. Het stelt zelfs bijna niets voor. Toch heeft dit ene kleine woordje een enorme impact op mijn leven, maar ook op dat van Peter. Waarom ik het nu ineens zo kwijt wil? Ik heb me er namelijk nooit voor geschaamd, je kunt je hier toch ook niet voor schamen? Ik denk omdat ik het er nu eindelijk wel eens open over wil kunnen hebben. Ik wil me niet meer in bochten hoeven wringen omdat ik anders toch niet helemaal begrepen wordt. Ik wil mijn frustratie kwijt kunnen over het feit dat het bijna een taboe is die niet veel mensen begrijpen of willen begrijpen.

Zelfs ik begreep het niet in het begin. Ik snapte zelf niet hoe dit gevoel in elkaar stak. Homoseksueel ben ik niet, maar blijkbaar ben ik ook niet helemaal heteroseksueel. Wat ben ik dan wel? Ja, dan val je ineens onder dat labeltje dat daar precies tussenin valt. Velen zien het als een ‘ik-kan-niet-kiezen’ label, maar dat is het juist absoluut niet. In dit geval kan ik absoluut wel kiezen, ik kies voor de persoon, niet voor het geslacht!

Juist omdat ik het en mijzelf niet begreep, heb ik het heel lang ontkend. Want als ik het zelf ontken, dan is het toch ook niet zo? Maar ja, waarom kriebelde het dan toch als ik een mooie vrouw zag? Zal er dan toch iets zijn wat ik niet meer kan ontkennen?

Ondanks dat ik vanaf dat moment wel een ander labeltje op mijn voorhoofd kon plakken, voelde het toegeven, zelfs aan mijzelf, als een opluchting.

Maar aan de andere kant. Toen pas kwam ik erachter hoe onbegrepen mijn label werd. Mensen begrijpen de labels heteroseksueel en homoseksueel, de mens is inmiddels ook zover dat ze deze labels accepteren (uiteraard uitzonderingen daargelaten). Maar dat labeltje ertussenin… tja, wat moeten ‘we’ daar nu van denken? Het is net zo’n weggeschoven kindje dat niemand lijkt te willen snappen. 

Ik hou niet zo van labeltjes. Dik, dun, Christen, moslim, hetero, bi… kunnen we ze niet allemaal op 1 hoop gooien en er 1 groot label van maken; ‘mens’? Helaas denken velen niet zoals ik, ondanks dat dit de wereld een stuk makkelijker zou maken.

Maar het is helaas nu eenmaal zo, de mens houdt ervan iedereen in hokjes met labels te stoppen. En als ik dan zo nodig een label moet dragen, dan draag ik deze met trots…