Nieuwe ronde, nieuwe kansen

In plaats van zielig zitten sikkeneuren omdat de verkoop niet doorgaat, zijn we vanmorgen fris en fruitig opgestaan en hebben de eerste afspraak met de eerste makelaar gemaakt. We zijn hier vandeweek al navraag wezen doen en kregen gelijk een heel goed gevoel. We werden warm onthaalt (in tegenstelling tot de grootste makelaar van Spijkenisse, waar we nog net niet werden weggekeken) en de medewerkers waren stuk voor stuk enthousiast.


Vandaar dat het vanmorgen dus niet moeilijk was om die deur vanmorgen weer open te doen en die afspraak te maken.


Vrijdagmiddag om 4 uur komen ze langs voor een vrijblijvend kennismakend gesprek waarin ze alles uit zullen leggen hoe zij werken en wat dat natuurlijk allemaal moet gaan kosten.


Ik heb er nu al zin in... kom maar op met dat nieuwe verkoopbord!

Afgelast!

De verhuisdatum stond al vast, extra dozen al stiekem ingepakt en een planning stond al op papier maar toch hebben we vanavond een beslissing gemaakt die alle genomen voorbereidingen nutteloos maakt...


Ik heb het er al eerder over gehad, we mogen dan wel met de verkoop op 97% zekerheid zitten, maar dat betekent dat je nog steeds 3% tekort komt en dat is nu ook maar gebleken. We hebben namelijk besloten om van de verkoop aan de investeerder af te zien!


Ik wil er niet al te veel over uitweiden maar door een aantal telefoongesprekken is bij ons het vertrouwen in deze mensen volledig verdwenen. Zij hadden een aantal voorwaarden van overname waar wij niet mee akkoord kunnen en willen gaan. Toch, hoeveel pijn het ook doet, was de beslissing om nee te zeggen dan ineens niet moeilijk meer. Hoe graag we ook weg willen, het moet wel met een goed gevoel gaan en niet op deze manier.


Maar dit houdt natuurlijk niet in dat we bij de pakken neer gaan zitten. De eerste makelaars hebben we vandeweek al bezocht en daarvan gaan we er aankomende week een van uitnodigen voor een vrijblijvend gesprek. Daarnaast gaan we alle andere makelaars aankomende week ook nog af en maken ook daar een keuze uit wie we uit willen nodigen. We willen ze het voorstel doen dat als zij het binnen 3 maanden weten te verkopen dat hun courtage dan met een x percentage verhoogd mag worden. Met de crisis van dit moment zal dus iedere euro die zij binnen kunnen halen een welkome inkomst zijn.


Wat er ook gebeurt, het zal ons lukken, dan maar niet in februari, dat is zeker jammer, maar misschien van de zomer, of volgende winter...

Coming out...

Hoe begin je een blog dat waarschijnlijk voor jouw eigen gevoel je allermoeilijkste zal worden en die zeker de meeste impact zal hebben? Ik zit nu al ruim een kwartier naar het scherm te kijken, niet wetende hoe ik wil beginnen maar wel wetende dat ik het nu eindelijk kwijt wil.

Waarom wil ik het eigenlijk ineens kwijt? Ik hou het per slot van rekening al zo lang voor me. Misschien juist daarom…

Misschien heb ik het juist wel te lang voor me gehouden en vind ik het tijd dat ik nu toch maar eens die kastdeur wagenwijd open moet zetten en er eerlijk voor uit moet komen.

Nu klinkt het wel erg dramatisch allemaal en dat is het helemaal niet, het stelt zelfs helemaal niet zo veel voor, maar toch maakt het voor mij een heel groot deel uit van mijn leven.

Ik ben biseksueel… meer is het niet. Het stelt zelfs bijna niets voor. Toch heeft dit ene kleine woordje een enorme impact op mijn leven, maar ook op dat van Peter. Waarom ik het nu ineens zo kwijt wil? Ik heb me er namelijk nooit voor geschaamd, je kunt je hier toch ook niet voor schamen? Ik denk omdat ik het er nu eindelijk wel eens open over wil kunnen hebben. Ik wil me niet meer in bochten hoeven wringen omdat ik anders toch niet helemaal begrepen wordt. Ik wil mijn frustratie kwijt kunnen over het feit dat het bijna een taboe is die niet veel mensen begrijpen of willen begrijpen.

Zelfs ik begreep het niet in het begin. Ik snapte zelf niet hoe dit gevoel in elkaar stak. Homoseksueel ben ik niet, maar blijkbaar ben ik ook niet helemaal heteroseksueel. Wat ben ik dan wel? Ja, dan val je ineens onder dat labeltje dat daar precies tussenin valt. Velen zien het als een ‘ik-kan-niet-kiezen’ label, maar dat is het juist absoluut niet. In dit geval kan ik absoluut wel kiezen, ik kies voor de persoon, niet voor het geslacht!

Juist omdat ik het en mijzelf niet begreep, heb ik het heel lang ontkend. Want als ik het zelf ontken, dan is het toch ook niet zo? Maar ja, waarom kriebelde het dan toch als ik een mooie vrouw zag? Zal er dan toch iets zijn wat ik niet meer kan ontkennen?

Ondanks dat ik vanaf dat moment wel een ander labeltje op mijn voorhoofd kon plakken, voelde het toegeven, zelfs aan mijzelf, als een opluchting.

Maar aan de andere kant. Toen pas kwam ik erachter hoe onbegrepen mijn label werd. Mensen begrijpen de labels heteroseksueel en homoseksueel, de mens is inmiddels ook zover dat ze deze labels accepteren (uiteraard uitzonderingen daargelaten). Maar dat labeltje ertussenin… tja, wat moeten ‘we’ daar nu van denken? Het is net zo’n weggeschoven kindje dat niemand lijkt te willen snappen. 

Ik hou niet zo van labeltjes. Dik, dun, Christen, moslim, hetero, bi… kunnen we ze niet allemaal op 1 hoop gooien en er 1 groot label van maken; ‘mens’? Helaas denken velen niet zoals ik, ondanks dat dit de wereld een stuk makkelijker zou maken.

Maar het is helaas nu eenmaal zo, de mens houdt ervan iedereen in hokjes met labels te stoppen. En als ik dan zo nodig een label moet dragen, dan draag ik deze met trots…

Weer een stapje dichterbij

Nadat we vanmiddag het bericht kregen dat de assistent investeerder het initieel niet zou halen, zonk bij mij  aardig de moed in de schoenen. Zelfs toen eenmaal de nieuwe afspraak voor vanavond was gepland, was ik persoonlijk nou nog niet echt positief gestemd. Ik was zo bang dat hij alsnog niet op zou dagen of dat hij direct nee zou zeggen als hij überhaupt op zou dagen. Ik was ook niet zenuwachtig tot een uur of zeven. Ik had echt een 'eerst zien, dan geloven' gevoel in mijn donder en dat veranderde niet tot Peet rond 7 uur zei dat hij er als het goed is al om 19.45 zou zijn, hij was in ieder geval onderweg.


Tja, en toen pas brak bij mij het zweet uit. Gaat'ie toch echt opdagen? Gelukkig ben ik zeer stressbestendig en ben ik heel rustig op de bank gaan zitten wachten (lees: Help! er liggen weer vlokken hondenharen en de afwas moet nog weg en zijn alle kamers nu echt netjes en zit dat haar nog goed en, en, en...)


En inderdaad om 19.45 stopte er een auto en stapte er een niet al te grote Chinese man uit (die overigens bijna alleen Frans sprak...). Peet heeft deze heer rondgeleid en hij was zeer onder de indruk, van zowel het huis als de omgeving. Helaas was het alleen te donker om nog foto's te kunnen maken die hij nodig heeft voor zijn presentatie. Heel binnenkort komt hij terug om deze foto's te maken bij daglicht. Zodra hij daarna akkoord heeft van zijn werkgevers (dus de investeerders zelf) kan hij alles rond gaan maken en kunnen wij de notaris direct in gaan schakelen. Er is in ieder geval afgesproken dat alles voor eind november rond zal zijn.


Het is dus nog geen definitief 'ja', maar ik denk toch dat we weer een stapje dichterbij zijn. Nog heel even doorduimen, kruisen en in kaarsenwalmen zitten dus

Wat vertraging

Mijn vorige blog stond koud online of er kwam bericht dat de investeerder het niet op tijd haalde. Hij zat nog vast in Brussel en 3 uur werd voor hem onmogelijk. Eigenlijk wilde hij een nieuwe afspraak maken voor 5 november maar dat is weer anderhalve week verder... dat duurt veel te lang.
Na een half uurtje heen en weer berichten hebben ze nu een nieuwe afspraak voor vanavond 8 uur gemaakt. Nog een paar uurtjes uitstel dus. 


Houden jullie het nog een paar uur vol met die gekruiste vingers, duimen en brandende kaarsjes?

Nog anderhalf uur...

Jeetje, over anderhalf uur is het zover. Dan komen ze kijken en hopelijk ook gelijk het koopcontract bespreken.


De afgelopen dagen kunnen op zijn zachtst gezegd 'hectisch' genoemd worden. Ieder vrij minuutje is gestoken in het behangen van muren, verven van kozijnen en plinten, kitten van naadjes en opruimen, schoonmaken en klaarmaken. Vaak stopten we niet voor middernacht en gingen de volgende dag bijna fluitend (met de nadruk op bijna ;-) ) weer verder.


Vanmorgen stond er om 8 uur al een heel schoonmaakteam voor de deur om zo het huis echt presenteerbaar te maken. We gingen zo hard dat we 2 uur eerder klaar waren dan verwacht. Mooi want nu kan ik tenminste die lelijke nagels nog even voorzien van een vers laagje en kunnen we even rustig zitten voor 'het moment van oordeel' aanbreekt.


De afgelopen dagen heb ik niet echt kans gehad om zenuwachtig te zijn, zelfs vanmorgen voelde ik nog weinig spanning. Maar nu, nu alles echt af is, nu ga ik toch wel een beetje kriebels voelen. Gaat het allemaal wel lukken? Komen ze überhaupt wel opdagen? Halen we eruit wat we willen? Horen we vandaag al een uitslag? Allemaal vragen die nu langzaam mijn hoofd insluipen.


We zien het wel. We gaan zo hard ons best doen, hopelijk weten we dan over 4 uur meer.
Keep your fingers crossed...

Nog iets minder dan 54 uur...

En dan... dan komt de investeerder (of zijn assistent) naar het huis kijken!!! Gaat het dan nu echt gebeuren? Waarschijnlijk zal er dan ook direct gesproken worden over het overdrachtscontract, overnamedatum, afspraak notaris, enz. enz.


Whaaaaa.... echt zo verschrikkelijk spannend nu. Zeker na die afgelopen onzekere week waarin ik eigenlijk de moed een beetje verloor. Natuurlijk krijg je in zo'n week ook aanvragen voor verhuur binnen (hoe krijgen ze het voor elkaar? Maar ja, toch maar aannemen voor de zekerheid, wel met een waarschuwing van mogelijke verkoop).
Maar rustig tot woensdagmiddag afwachten kunnen we niet. Er moet nog wat geverfd worden, nog anderhalve kamer behangen ( ), opgeruimd, schoongemaakt, 'eventjes' een plafond in het toilet opgehangen worden (ein-de-lijk na 5 jaar... hahaha) en zo hebben we nog een hele lijst die afgewerkt moet worden.
Ach... slapen is toch voor watjes en we hebben veel hulp, dus dat redden we op onze sloffen, toch?

It Gets Better

3 weken geleden blogde ik over tieners die het leven niet meer aan wilden omdat het gepest om hun sexuele geaardheid hun teveel was geworden. Dit heeft mij maar niet losgelaten en na wat online searchwerk kwam ik al snel uit op het YouTube van The Trevor Project genaamd 'It Gets Better'.

Op dit kanaal laten velen hun verhaal achter over hun ervaringen toen zij uit de kast kwamen en hoe zij vroeger gepest zijn en dat het uiteindelijk echt veel beter met ze ging. Wat een inspirerende verhalen ik daar allemaal niet heb gevonden en wat mooi dat deze mensen de tijd nemen om hun verhaal te doen. Ik heb bij ieder verhaal dat ik tot nu toe heb kunnen kijken, wel of met een brok in mijn keel gezeten of met kippenvel.

Ik wilde er dan ook een aantal graag met jullie delen.

De eerste is van mijn held Adam Lambert, zo'n eerlijk, inspirerend en open filmpje. De andere twee zal ik proberen zo ook nog toe te voegen...

I Gotta Get Thru This

Het wordt tijd dat ik mijzelf moed in ga praten want ik geloof dat ik de enige ben die momenteel niet meer geloof in het verkoopverhaal. Misschien omdat ik mijzelf op die manier probeer te beschermen, liever negatief denken met uiteindelijk een positief einde dan altijd positief blijven denken terwijl het toch maar negatief eindigt.

Gisteren zouden we door de investeerder worden gebeld voor een nieuwe afspraak, maar helaas zitten we nu 24 uur later nog steeds te wachten. Tuurlijk zal er ongetwijfeld een goede verklaring zijn waarom hij nog niet heeft gebeld, wie weet ligt die man wel doodziek op bed of is hij met belangrijkere investeringen bezig dan ons kleine huisje aan de Boezem, maar bij mij zakt dan al snel mijn moed in de schoenen.

Ik slaap inmiddels nog slechter dan voorheen, concentratievermogen kan ik al bijna niet eens meer spellen laat staan dat ik dus lang genoeg mijn hoofd erbij kan houden om de betekenis ook alweer even op te zoeken en ik ben nu al een dag of 2 echt kotsmisselijk...

Peet heeft vanavond maar de stoute schoenen aangetrokken en de bemiddelaars van deze investeerder een mailtje gestuurd. Een tactische zet om juist te mailen en niet te bellen zodat de investeerder niet het benauwde gevoel krijgt dat hij teveel gepusht wordt en misschien uiteindelijk alsnog afhaakt...

Tot die tijd verplicht ik mezelf maar om onderstaande clip vaak te kijken. Wie weet ga ik het ooit nog geloven ook ;-)

Bijna ondraaglijk...

Ik hou het bijna niet meer, ik voel me er gewoon ziek van. 
Morgen zullen Peet en de investeerder een nieuwe afspraak met elkaar maken om alles rond te breien, maar het wachten tot die maandag en het wachten op de uitkomst van de bespreking worden mij nu bijna te veel.
Nu ben ik een redelijk stresskipje, maar dit is zenuwen en stressen op een heel ander niveau.


Ook Peet is niet zichzelf door de zenuwen. Hij slaapt slecht en loopt alleen maar te malen. 


Allemaal logisch natuurlijk. De rest van ons leven kan hier vanaf hangen. Maar het zou prettig zijn als we dit toch ook wat meer ontspannen mee zouden kunnen maken ;-)

Nog een paar daagjes doorstressen

Ongelofelijk, ik had alweer zo'n vreemd voorgevoel over vandaag en het komt uiteraard weer uit. De afspraak met de investeerder is naar volgende week verplaatst wegens andere afspraken.


Positief puntje is dan natuurlijk wel dat het puur om het verzetten van de afspraak gaat en niet een afzegging


Maar toch, leuk hoor, kan ik nog een week in de stress zitten...

D-Day!

Vandaag is het zover, de grote dag! Vandaag komen we erachter of we de verhuisdatum vast mogen gaan zetten!!

Peter gaat vanavond praten met de investeerder die zo geinteresseerd is in ons huis en ze zullen dan de details voor het koopcontract gaan bespreken... Als die details allemaal goed zijn en ze komen tot een goede overeenkomst, zouden we in principe volgende week al met de notaris om tafel kunnen gaan zitten om alles officieel te maken.

Nee, natuurlijk verhuizen we niet volgende week al, dat duurt dan nog wel een paar maandjes, maar we willen alles wel zo snel mogelijk notarieel vastleggen zodat beide partijen zekerheid hebben.

Hoe voel ik me nu?
Vandaag heb je niets aan me, verwacht niets van me want er komt toch niets uit mijn handen. Ik doe er nu al ruim een half uur over om een simpel mailtje te sturen naar een collega (tja, wat ga je dan doen als dat mailtje niet lukt... juist, logisch toch?).
Verder ga ik nu wel de realisatie voelen dat het nu toch eindelijk op het punt staat te gaan gebeuren waarschijnlijk. Eindelijk mag ik straks dozen gaan inslaan, planning maken, formulieren invullen, werk opzeggen en ga zo maar door. Het voelt toch wel erg spannend aan nu.

Maar... zover zijn we nog niet. Eerst vanavond door die bespreking heen. Wie weet loopt het allemaal alsnog op niets uit omdat ze niet overeen kunnen komen (lijkt me sterk, maar je weet maar nooit).
Ik heb me voorgenomen om pas te beginnen met voorbereiden zodra de kogel echt door de kerk is, eerder niet.

Nu moet ik alleen vandaag nog door zien te komen...

Kruis wat je kruisen kunt...

Ineens is daar dan een lichtpuntje, heel onverwacht maar zeer hoopvol.


Een paar weekjes geleden vertelt Peet dat hij is benaderd door een investeerder die interesse heeft in meerdere Zweedse huizen. Zo heeft Peet al meer van dit soort investeerders gehad en meestal liep het uiteindelijk op weinig tot niets uit. Gevalletjes 'veel geschreeuw, weinig wol'.
Maar deze investeerder bleef volhouden en in korte tijd had Peet deze mensen veelvuldig aan de lijn. Ze leken toch serieuzer dan hun voorgangers. 
Het duurde dus ook niet lang voor Peet alsnog besloot om maar eens een afspraak te maken en eens met deze mensen om tafel te gaan zitten. Al snel werd duidelijk dat deze investeerder met zijn bemiddelaars toch echt graag zaken met Peet wilden doen en toonden niet alleen interesse in de Zweedse huizen op de site maar ook in een klein huisje in Spijkenisse...


De eerste afspraak was met de bemiddelaars en weer werd duidelijk dat deze heren serieus waren in hun wensen en weer werd dat kleine vrijstaande huis dat niet eens in de buurt lag van Nordmark aangehaald. Er werd een nieuwe afspraak gemaakt en daar zou de investeerder ook bij aanwezig zijn. Peet zou een banquetingmap aanmaken met interessante objecten waaronder... juist, je snapt hem nu wel.


Er volgt een zware week waar we bijna iedere avond info verzamelen, in pakkende teksten verpakken en voorzien van fotomateriaal. Om het Spijkenisse-verhaal zo interessant mogelijk te maken, zoeken we er nog wat foto's bij van de omgeving, de molen en het centrum. Zelfs nadat op mijn verjaardag alle visite weer huiswaarts keert, gaan we nog hard aan de slag want deze week was de afspraak met die investeerder.


Op donderdag avond vind die afspraak plaats en net op het moment dat ik Daryn op bed wil leggen, gaat mijn telefoon met een soort van verlossend antwoord: het huis is verkocht!


Wat?


Ja, ONS huis is verkocht... tenminste, onder voorbehoud dan. Over een paar weekjes komt een van de bemiddelaars kijken en dan horen we of het definitief is. Naast ons huis, heeft die investeerder ook nog steeds veel interesse in een aantal Zweedse projecten


Met andere woorden; nu hebben we de aankomende paar weken helemaal geen minuutje vrije tijd meer, want die slaapkamer moet toch echt afgeverfd en behangen worden en er zijn nog wel meer klusjes die we echt af willen hebben voor die bemiddelaar komt. We willen nu natuurlijk geen risico nemen dat het op iets kleins afgeketst wordt.


Dus, hierbij ons verzoek; kruis wat je kruisen kunt, niet alleen vingers, maar ook tenen, armen en benen, misschien haren ook nog (vlechten?)... Het zou natuurlijk wel te gek zijn als het nu zo onverwacht toch echt dit jaar nog gaat lukken om het huis te verkopen en begin volgend jaar hier de deur achter ons dicht te kunnen trekken.


Watch this space for answers ;-)

Look At Me

Na mijn blog van gisteren, zijn er helaas inmiddels nog 2 gevallen bekend gemaakt. Ongelofelijk, maar helaas echt waar.

Gelukkig komen er inmiddels van verschillende celebs steunbetuigingen (onder andere van Ellen en Perez Hilton), hopelijk helpt dit ook maar een heel klein beetje, dat zou al voldoende zijn.

De band 'Semi Precious Weapons' (voornamelijk bekend als voorprogramma van Lady Gaga) hebben onlangs een nieuwe singel uitgebracht die heel toevallig direct aansluit op deze situatie. Het is echt een geweldig nummer met een geweldige clip erbij...

Kijk zelf maar...

Wat nou vrijheid?

Zojuist lees ik een bericht van iemand dat er gisteren in de US voor de derde maal in 1 week tijd een tiener zelfmoord heeft gepleegd omdat hij het gepest niet meer aankan. Dit geval is al het 5e geval in 3 weken tijd...

En wat me nog het meeste pijn deed was dat al deze tieners gepest werden om hun sexuele geaardheid...

Dat kan toch niet meer in deze tijd? Gepest worden omdat je als jongen niet op meisjes valt? Of andersom? Daar kan ik zo boos en verdrietig om worden. Een mens kan niets doen aan de gevoelens die hij of zij heeft, dat zit in je, daar word je mee geboren. Zelfs een pedofiel kan er niets aan doen dat hij is hoe hij is, zolang hij of zij er in dit geval maar niet naar zal handelen.

Maar nu zijn er in 3 weken tijd 5 tieners geweest die het niet meer aankonden om gepest te worden omdat ze waren wat ze waren zonder ervoor gekozen te hebben. Ze krijgen nooit meer een kans om te zien hoe mooi het leven zou kunnen zijn, zullen nooit een eerste echte liefde ervaren of een leven delen met die liefde van hun leven. En dat alleen maar omdat er een paar andere onzekere tieners waren die het niet durfden te snappen wat er door deze mensen heen ging, alleen maar omdat dat 'anders' was. Stel je voor zeg, dat jij anders bent dan de gemiddelde mens, dat is natuurlijk niet goed.

Toen ik het verhaal las kreeg ik een brok in mijn keel en het deed gewoon pijn. Pijn omdat deze kinderen (want dat waren het natuurlijk nog) niet geholpen zijn en hun verhaal niet kwijt konden. 
Waarom heerst er nu toch nog steeds zo'n taboe op dit onderwerp in grote delen van de wereld? Zelfs in tolerabel Nederland is het af en toe nog steeds moeilijk om hierover te praten.