Hondenshow Ahoy

Eens in de zoveel tijd doe je eens iets dat je, vreemdgenoeg in jouw situatie, nog nooit hebt gedaan. Zo zijn we vandaag naar een hondenshow in Ahoy geweest. Je weet een soort pageant maar dan voor honden. Waarom 'vreemdgenoeg' in 'mijn situatie'? Katey en haar zusjes en broertjes zijn allen stuk voor stuk honden die met gemak deze wedstrijden zouden kunnen winnen en een aantal haar familie heeft dit ook zonder al te veel moeite gedaan.


Maar, vandaag zouden wij ook eens een keer een dagje gaan kijken. Wie weet, vonden we het wel grappig om dit ook ooit eens met Kaateke te gaan doen, je weet maar nooit toch? We hadden al veel gehoord over haat en nijd tussen de diverse raseigenaren en ik kon me daar niet al te veel bij voorstellen tot ik het echt zag. Je werd nog net niet doodgestaard als jij met mogelijke competitie langs liep. Iedereen zat met een gezicht dat op onweer stond en een vriendelijk lachje was erg ver te zoeken.


Met andere woorden, wij voelden ons er nu niet echt direct op ons gemak. Zeker niet met de ervaring die we normaal met ons clubje hebben en de Lure Coursing die we met zijn allen graag doen (achter nephaasjes aanrennen, zo grappig). Ook alle standjes straalden nu niet echt 'welkom' uit, tenminste, niet voor de grotere honden eigenaren. Kleine formaatjes die Luna juist graag als 'voer' zou zien waren wel welkom, maar het was nu niet echt ingericht voor de wat grotere 4voeter. Erg jammer.


We wisten dat vandaag ook de Tsjechische Wolfhonden en Saarloos Wolfhonden zouden lopen, als eigenaar van beide rassen, wil je dit natuurlijk niet missen. Tenminste, dat dachten we zo, tot we bij de bewuste ring aankwamen. De fokker waar we eerst bijna in mee in zee waren geweest (dit was voor we fokkerij Van Hagia Sophia leerden kennen, toen was die andere fokker ineens vergeten...) was er natuurlijk ook met een aantal van zijn honden. Het eerste wat mij opviel was dat die beestjes er echt lang zo fris niet uitzagen als Katey, maar dat is bij die fokker helaas algemeen bekend. Maar waar ik het allermeest van schrok was een dame met ook een Tsjech die een klein stukje verderop stond. Ik heb me met man en macht in moeten houden om niet naar die vrouw uit te vallen. Haar Tsjech was een volwassen teefje maar woog ongeveer 15 kilo TE WEINIG!!! Het arme beestje kon niet meer dan 18 kilo hebben gewogen. Omdat ik geen stennis wilde schoppen, heb ik heel hard op mijn tong gebeten om niet te zeggen tegen haar wat ik graag zou willen, ik ben ook een heel eind uit haar buurt blijven staan, want als ze ook maar iets had gezegd over Kate wat mij niet beviel, had ik mij niet meer in kunnen houden. Normaal ben ik helemaal niet iemand van een directe confrontatie, maar ik denk niet dat ik mij in had gehouden bij ook maar 1 verkeerde blik. Dit arme schepseltje werd extreem ondervoed en dat kan gewoon niet. Ik hoop maar dat de keurmeester er hier minimaal iets over heeft gezegd, laat staan haar direct heeft gediskwalificeerd. We hebben het niet meer gezien, ik kon daar geen minuut langer blijven staan... 
Kijk zelf maar:

Gelukkig kon de afdeling 'Luna-voer' en zwabbers me weer een beetje afleiden. Zo werden niet alleen hondjes zo goed gekamd dat je de voorkant niet meer kon onderscheiden van de achterkant, maar net als met mensen konden er gerust ook krulspeldjes worden ingedraaid:

En als je toch nog heel even op zoek moest naar een nieuw passend jasje, maar je krullers konden er nog niet uit, dan zet je je snoezepoes gewoon in haar wandelwagentje (nee, dit is niet een omgebouwde kinderwagen, dit is een officiële hondenwagen...) en neem je haar zo mee om het jasje zelf te gaan passen...

Tja, het was me een dagje wel, ik zal hem in ieder geval niet snel vergeten...