Auw...

Daryn's grootste les uit zijn ongelukje gisteren is: nieuwsgierigheid is goed, maar als mama zegt dat het een verrassing is, dan blijft het ook een verrassing...


Wat doe je op een dag dat je wat kliekjes op wilt maken terwijl je kind vegetarisch is, je man een carnivoor en jij aan de lijn? 3 verschillende gerechten maken dus...
Een paar dagen geleden had ik al besloten dat de pannekoekjes die nog over waren van vandeweek op deze vrijdag door Daryn opgepeuzeld zouden worden. Dan kon Peet mooi die shoarma wegwerken die ook nog op moest. Probleempje: wat eet ik dan? In Zweden is dat geen moeilijke keus: ik pak een heerlijke dieet-maaltijd uit de vriezer et voila; klaar is Kees. Maar die o-zo-heerlijke maaltijden heb je niet in Nederland, ten minste, ik kan ze nergens vinden... Wat dan? Wat kan ik nu weer verzinnen? In soep had ik geen trek en om nou havermout als avondeten te gaan eten, vond ik net een beetje te ver gaan. 'Ik kan natuurlijk ook alvast de chili voor zondag maken, dat is altijd genoeg voor kliekjes'. Er zitten dan wel wat meer calorieen in, maar er zit zoveel gezonds in, dat dat het dan weer opheft. Kon ik ook gelijk uitproberen of de vegetarische versie eigenlijk wel te pruimen was, voor ik het aan de rest van mijn gezin voor ging schotelen.


Dus toen ik 's middags thuis kwam van Daryn bij zijn vriendje ophalen, ben ik gelijk de keuken in gegaan en vrolijk begonnen. Daryn was alleen retenieuwsgierig naar wat we gingen eten. Met mijn 'dat zie je strakjes wel' nam meneertje geen genoegen, ook het 'zeg ik lekker niet' was niet goed en 'nee, is een verrassing' kon ik hem ook niet mee lijmen.
Intussen stond ik driftig te snijden, terwijl de boter in de koekenpan aan het smelten was. Daryn besloot dat hij het zat was en kwam in de keuken koekeloeren. Op de aanrecht zag hij in een zakje een Honig-pakje liggen en wilde per se zien wat dat was, want ja.... dat zou hij gaan eten die avond, ging hij van uit. Ik zag al onheil aankomen en haalde snel de pan van de pit (ook omdat meneer me er niet echt meer bij wilde laten vanwege zijn nieuwsgierigheid, waardoor de boter inmiddels probeerde richting zwart te kleuren) zodat hij zich niet aan de pan kon branden. Maar helaas... ondanks dat we inductiepitten hebben, brandde Daryn zich toch aan de pit.


In eerste instantie dacht ik nog dat het niet zo heel erg was. de pit is ten slotte niet actief als de pan er niet op staat en ik had het niet zien gebeuren, dus wist ik ook niet hoe hard hij tegen de pit met zijn hand had geleund. Uiteraard ging wel direct zijn hand onder de kraan en omdat hij dat wel lekker koelend vond, heeft hij zo meerdere minuten gestaan, terwijl ik hem probeerde te troosten.
Na een minuut of 5, 6, vond ik het wel goed, Daryn vond het inmiddels ook wel vervelend koud worden. Met een snoepje en een glaasje cola heb ik hem maar voor de tv gezet en ging zelf weer vrolijk verder met koken, ervanuitgaande dat hij het plekje straks al weer helemaal vergeten zou zijn.


Maar nog geen 2 minuten later begon Daryn toch weer te huilen, steeds harder en harder zelfs. Om Peet aan de telefoon te kunnen verstaan, moest ik in de keuken staan en zelfs de keukendeur sluiten. 'Ja, ik haal wel wat zalf' was zijn oordeel. Maar ik had amper opgehangen toen het duidelijk was dat hier toch wel iemand naar moest gaan kijken. De koelende doekjes die ik al op zijn hand had gelegd, droogden snel en de koeling werkte voor mij veel te kort en de plek werd veel te rood en begon te blaren.


Uiteraard is het net 3 minuten te laat om nog bij je eigen arts terecht te kunnen, dus dan maar weer naar die huisartsenpost (die me eerste 15 minuten in de wacht vergeten...). Gelukkig was het alsnog niet al te ernstig, de blaren wel, maar zijn huid lag net niet open. Dus met een verbandje om zijn hand en de instructie deze constant in water te dopen om zo te blijven koelen, mochten we weer naar huis.


Uiteindelijk heeft Daryn alsnog heerlijk van zijn pannekoekjes genoten en ik heb de chili zelfs nog afgemaakt. De chili is geweldig gelukt, met 175 gram vegetarisch gehakt merk je niet dat je 'nepvlees' zit te eten maar is de 'vleessmaak' toch heerlijk aanwezig. Die houden we er dus in. 


Nu een dag later lijkt meneertje er weinig last meer van te hebben (tenzij je er natuurlijk naar vraagt, dan worden de 'auw'tjes je om je oren gegooid ;-) ), de blaar ziet er niet uit en over een paar dagen zal het wel een aardige korst zijn. Maar Daryn is er verder wel vrolijk onder. 


We hebben er in ieder geval allebei wat van geleerd: hij dat hij niet zo extreem nieuwsgierig moet zijn en ik misschien wat minder geheimzinnig...