Eindelijk kan en mag het. Vanmiddag ga ik de vruchten van mijn lijnen plukken.
Met andere woorden: ik ga shoppen!!! haha
Niet dat ik nu in een keer een volledig nieuwe wardrobe ga aanschaffen, dat vind ik toch nog wat gevaarlijk, maar een broek, rok en wat shirtjes moet toch wel lukken. En om het nu leuk te laten blijven, wil ik dit een paar maandjes achter elkaar blijven herhalen. Iedere maand een paar kleine dingetjes zodat ik aankomende zomer weer een 'normale' en passende wardrobe te hebben.
Toen het de afgelopen dagen zo heerlijk warm was, werd alleen maar duidelijker dat ik heel veel van mijn kleren niet helemaal meer pas (of juist dubbel pas?). Een jurk die ik al een jaar of 2 in de kast heb hangen onder het labeltje 'te krap, eerst afvallen' is inmiddels bijna 2 maten te groot en stiekem baal ik daar wel een klein beetje van want het was juist zo'n leuk jurkje. Tja, eigen schuld, had ik het maar eerder uit de kast moeten halen en kijken of het halverwege mijn afvaltraject al pastte. Dan maar een nieuwe ;-)
Ik heb er echt al helemaal zin in. En om het geheel af te maken, ga ik mijzelf ook tracteren op een bezoekje aan de kapper... maar meer zeg ik daar niet over, daar post ik nog wel een fotootje van.
Vanmorgen gaf de weegschaal weer 2 onsjes meer aan dan gisteren. Dit had ik eigenlijk wel verwacht aangezien ik gisteravond nog lang niet aan mijn kcal voor de dag zat en dus moest ik nog wat hapjes zien te vinden om dat tekort op te vullen. Op zich geen probleem, maar als je 's avonds later op de avond wat eet, kan je lichaam dit niet goed genoeg meer verbranden en dus zet het eerder om in gewicht. Helaas pindakaas voor mij vanmorgen dus. Gelukkig ga ik vanavond weer sporten, dus sport ik die 2 ons er ook wel weer af. Ik heb me tot nu toe voorgenomen om er op mijn skates heen te gaan, mits het droog blijft. Dat ik dan alleen vanavond echt mijn kcal target niet ga halen, is dan jammer. Op avonden dat ik sport, is het sowieso al moeilijk om aan die target te komen.
-9.8 (+0.2)
Wednesday, 26 May 2010
Tuesday, 25 May 2010
Soms snap ik er helemaal niets meer van
Van mijn lichaam dan. Je zou toch denken dat vocht je maag net zo goed vult als eten? En als je beiden dus nuttigt dat je dan, in principe, nog voller zou komen te zitten?
Mijn lichaam denkt daar deels dus anders over. Als ik na mijn maaltijd direct ga drinken, krijg ik sneller weer trek! Snap jij hem nog?
Dat is me een paar weekjes geleden al opgevallen, maar dat leek me wel erg toevallig, dus heb ik daar verder niets mee gedaan. Maar sindsdien is het me steeds vaker op gaan vallen. Iedere keer als ik gegeten had en ik direct na mijn maaltijd wat dronk, ging mijn ‘volle gevoel’ weg en dus kreeg ik eerder een gevoel van trek wat weer leed tot een gevoel van honger.
Ik heb afgelopen paar dagen de proef op de som genomen en express na iedere maaltijd niets gedronken en hoe langer ik wachtte met drinken, hoe langer het duurde eer dat dat gevoel van trek weer terug kwam.
Snap jij het nog?
-10 (+0.1)
Mijn lichaam denkt daar deels dus anders over. Als ik na mijn maaltijd direct ga drinken, krijg ik sneller weer trek! Snap jij hem nog?
Dat is me een paar weekjes geleden al opgevallen, maar dat leek me wel erg toevallig, dus heb ik daar verder niets mee gedaan. Maar sindsdien is het me steeds vaker op gaan vallen. Iedere keer als ik gegeten had en ik direct na mijn maaltijd wat dronk, ging mijn ‘volle gevoel’ weg en dus kreeg ik eerder een gevoel van trek wat weer leed tot een gevoel van honger.
Ik heb afgelopen paar dagen de proef op de som genomen en express na iedere maaltijd niets gedronken en hoe langer ik wachtte met drinken, hoe langer het duurde eer dat dat gevoel van trek weer terug kwam.
Snap jij het nog?
-10 (+0.1)
Sunday, 23 May 2010
Het moet niet gekker worden
Volgens mij gaat het nu echt helemaal de verkeerde kant op. Wat als noodzakelijk kwaad begon eind vorig jaar is al omgeslagen in een wekelijks avondje waar ik zowaar naar uit kijk, maar nu ga ik zelfs andere manieren verzinnen om mijn behoefte te voorzien.
Waar heb ik het in hemelsnaam over? Sporten!!!
Al jaren ben ik er heilig van overtuigd dat sporten helemaal niet zo gezond voor je is. Daar is mijn neus nog steeds een bewijs van (tijdens het rennen ben ik eens zo hard gevallen dat mijn hoofd als een stuiterbal de grond raakte en weer terugkaatste maar alleen mijn neus als 'breker' gebruikte). Een vriendin van mij die bijna in de sportschool of op sportvelden woont, zit ook regelmatig in het verband wegens gescheurde enkelbanden, kneuzingen of wat dan ook.
Maar, dan zit je ineens thuis dankzij een burn-out (wat weer bewijst dat werken ook niet gezond voor je is, maar dat terzijde) en om de spieren in mijn rug weer een beetje los te krijgen en de rust in mijn lichaam terug te vinden, werd mij aangeraden om op Body Balance te gaan. De eerste paar keer vond ik het maar vreemd, zeker als ze tijdens de meditatie wat zweverig ging praten. Maar na een paar lessen begon ik het stiekem toch wel leuk te vinden en begon ik er zelfs naar uit te kijken. Nu is het voor mij een wekelijks avondje ontspanning waarbij ik per ongeluk ook nog eens kcal verbrandt.
Maar nu naar waarom ik denk dat aan het doorslaan ben.
Gisteravond zat ik, voor de verandering, weer eens in bad en bedacht me dat de roti die we vanavond bij paps en mams gaan eten nu niet echt goed is voor mijn kcal gemiddelde, daarbovenop heb ik ook lekkere koekjes gehaald bij de Lidl die ik mee wil nemen naar mijn ouders en na het heerlijke eten ga ik naar Rotterdam om met vriendinnetje Leonie naar The Ghostwriter te gaan, met andere woorden; dan gaat er ook nog eens een bak popcorn in.
Al met al: geen goede dag voor de lijn dus!
Voor de gein zei ik tegen Peet dat ik natuurlijk 's ochtends ook die inline skates weer eens op kon gaan zoeken en eens een half uurtje te gaan rijden. Maar vanmorgen vond ik dat eigenlijk helemaal niet meer zo'n gek idee. Sterker nog, het leek me eigenlijk best wel leuk. Zo gezegd, zo gedaan: ik heb mijn skates opgezocht en Daryn op de fiets meegenomen. Het is zo lekker weer en dat maakte het alleen maar leuker. We hebben uiteindelijk toch 40 minuten geskate/gefietst. Met andere woorden: ik heb bijna het bakje popcorn van vanavond terugverdiend, haha.
Ik vond het zelfs zo lekker dat ik dit echt vaker wil gaan doen. Aanstaande vrijdag is Daryn toch vrij van school, dus zou ik theoretisch die dag mooi kunnen gebruiken om naar werk te skaten. Dat kleine stukje vanaf mijn moeder kan Daryn best wel lopen en anders zorg ik dat zijn fiets daar staat.
And on another note: de weegschaal en ik hebben het weer goed gemaakt. Wat vanmorgen resulteerde in een nieuw record: ik ben door de eerste 10 kilo grens heen, woohoo!
-10.1 (-0.9)
Waar heb ik het in hemelsnaam over? Sporten!!!
Al jaren ben ik er heilig van overtuigd dat sporten helemaal niet zo gezond voor je is. Daar is mijn neus nog steeds een bewijs van (tijdens het rennen ben ik eens zo hard gevallen dat mijn hoofd als een stuiterbal de grond raakte en weer terugkaatste maar alleen mijn neus als 'breker' gebruikte). Een vriendin van mij die bijna in de sportschool of op sportvelden woont, zit ook regelmatig in het verband wegens gescheurde enkelbanden, kneuzingen of wat dan ook.
Maar, dan zit je ineens thuis dankzij een burn-out (wat weer bewijst dat werken ook niet gezond voor je is, maar dat terzijde) en om de spieren in mijn rug weer een beetje los te krijgen en de rust in mijn lichaam terug te vinden, werd mij aangeraden om op Body Balance te gaan. De eerste paar keer vond ik het maar vreemd, zeker als ze tijdens de meditatie wat zweverig ging praten. Maar na een paar lessen begon ik het stiekem toch wel leuk te vinden en begon ik er zelfs naar uit te kijken. Nu is het voor mij een wekelijks avondje ontspanning waarbij ik per ongeluk ook nog eens kcal verbrandt.
Maar nu naar waarom ik denk dat aan het doorslaan ben.
Gisteravond zat ik, voor de verandering, weer eens in bad en bedacht me dat de roti die we vanavond bij paps en mams gaan eten nu niet echt goed is voor mijn kcal gemiddelde, daarbovenop heb ik ook lekkere koekjes gehaald bij de Lidl die ik mee wil nemen naar mijn ouders en na het heerlijke eten ga ik naar Rotterdam om met vriendinnetje Leonie naar The Ghostwriter te gaan, met andere woorden; dan gaat er ook nog eens een bak popcorn in.
Al met al: geen goede dag voor de lijn dus!
Voor de gein zei ik tegen Peet dat ik natuurlijk 's ochtends ook die inline skates weer eens op kon gaan zoeken en eens een half uurtje te gaan rijden. Maar vanmorgen vond ik dat eigenlijk helemaal niet meer zo'n gek idee. Sterker nog, het leek me eigenlijk best wel leuk. Zo gezegd, zo gedaan: ik heb mijn skates opgezocht en Daryn op de fiets meegenomen. Het is zo lekker weer en dat maakte het alleen maar leuker. We hebben uiteindelijk toch 40 minuten geskate/gefietst. Met andere woorden: ik heb bijna het bakje popcorn van vanavond terugverdiend, haha.
Ik vond het zelfs zo lekker dat ik dit echt vaker wil gaan doen. Aanstaande vrijdag is Daryn toch vrij van school, dus zou ik theoretisch die dag mooi kunnen gebruiken om naar werk te skaten. Dat kleine stukje vanaf mijn moeder kan Daryn best wel lopen en anders zorg ik dat zijn fiets daar staat.
And on another note: de weegschaal en ik hebben het weer goed gemaakt. Wat vanmorgen resulteerde in een nieuw record: ik ben door de eerste 10 kilo grens heen, woohoo!
-10.1 (-0.9)
Thursday, 20 May 2010
Help! Vreetkick!
Help, ik heb extreem last van een vreetkick vandaag. Kan alleen maar aan eten denken, zelfs als ik net gegeten heb. Ik heb een uurtje geleden mijn lunch op en zelfs bij terugkomst op kantoor was ik al aan het verzinnen wat ik nu weer naar binnen kon proppen.
Het erge is dat ik hier in mijn la ook nog eens genoeg heb liggen om een serieuze buikpijn te veroorzaken. Alles is wel lijnverantwoord, maar als je het allemaal bij elkaar optelt, kom je nog steeds aan een calorieen explosie waar mijn weegschaal niet vrolijk van wordt.
Normaal zou ik inmiddels zeggen ‘joh, 1 dagje iets meer, kan toch geen kwaad?’ maar als ik dan kijk naar wat voor blog ik gisteren heb geschreven, dan ga ik toch even twijfelen of ik wel een dagje wil ‘zondigen’, ondanks dat de weegschaal vanmorgen weer een iets positiever resultaat aangaf.
Ik blijf nog wel even proberen uit te stellen en als ik het straks echt niet meer uithou, dan toch maar een klein hapje ergens van. Ik wil me ook niet frustreren omdat ik nergens anders aan kan denken, dan moet ik uiteindelijk toch maar gaan zeggen ‘voor deze keer dan’ en zorgen dat het binnen de perken blijft. Dan maar hopen dat ik er vanavond vanaf ben zodat ik mijn avond-extraatje kan laten liggen.
-9.2 (-0.3 phew)
Het erge is dat ik hier in mijn la ook nog eens genoeg heb liggen om een serieuze buikpijn te veroorzaken. Alles is wel lijnverantwoord, maar als je het allemaal bij elkaar optelt, kom je nog steeds aan een calorieen explosie waar mijn weegschaal niet vrolijk van wordt.
Normaal zou ik inmiddels zeggen ‘joh, 1 dagje iets meer, kan toch geen kwaad?’ maar als ik dan kijk naar wat voor blog ik gisteren heb geschreven, dan ga ik toch even twijfelen of ik wel een dagje wil ‘zondigen’, ondanks dat de weegschaal vanmorgen weer een iets positiever resultaat aangaf.
Ik blijf nog wel even proberen uit te stellen en als ik het straks echt niet meer uithou, dan toch maar een klein hapje ergens van. Ik wil me ook niet frustreren omdat ik nergens anders aan kan denken, dan moet ik uiteindelijk toch maar gaan zeggen ‘voor deze keer dan’ en zorgen dat het binnen de perken blijft. Dan maar hopen dat ik er vanavond vanaf ben zodat ik mijn avond-extraatje kan laten liggen.
-9.2 (-0.3 phew)
Wednesday, 19 May 2010
Vliegende weegschalen
Kijk uit met buiten lopen, het is weer zover. Als morgenochtend de weegschaal niet een iets beter resultaat aangeeft, gaat het ding weer vliegen.
De laatste dagen viel het mij al op dat ik weer iets omhoog ging, dat is eigenlijk bijna standaard op maandagen en daarna duurt het weer een paar dagen eer ik weer terug op gewicht ben. Maar de laatste 3 dagen bleef ik omhoog gaan en inmiddels weeg ik al 8 ons zwaarder dan afgelopen zondag.
Het is weer een heftige schommeling, maar zo vervelend. Zeker nu ik mijzelf net wat meer kcal heb toebedeeld. Ik raak dan weer zo onzeker dat ik vandaag gelijk die extra kcal maar even heb teruggetrokken en een dagje (of uiteindelijk misschien wel meer dan 1 dagje) terug ben op mijn oude patroon. Tot ik merk dat ik weer een beetje 'in evenwicht' ben.
Laten we maar hopen dat morgen de weegschaal weer een beetje een positiever beeld geeft. Dat scheelt weer een nieuwe weegschaal aanschaffen...
8.9 (+0.4 :-O)
De laatste dagen viel het mij al op dat ik weer iets omhoog ging, dat is eigenlijk bijna standaard op maandagen en daarna duurt het weer een paar dagen eer ik weer terug op gewicht ben. Maar de laatste 3 dagen bleef ik omhoog gaan en inmiddels weeg ik al 8 ons zwaarder dan afgelopen zondag.
Het is weer een heftige schommeling, maar zo vervelend. Zeker nu ik mijzelf net wat meer kcal heb toebedeeld. Ik raak dan weer zo onzeker dat ik vandaag gelijk die extra kcal maar even heb teruggetrokken en een dagje (of uiteindelijk misschien wel meer dan 1 dagje) terug ben op mijn oude patroon. Tot ik merk dat ik weer een beetje 'in evenwicht' ben.
Laten we maar hopen dat morgen de weegschaal weer een beetje een positiever beeld geeft. Dat scheelt weer een nieuwe weegschaal aanschaffen...
8.9 (+0.4 :-O)
Tuesday, 18 May 2010
Verklaring
De laatste weken is het bijna dagelijkse kost dat ik mij lijk te moeten verantwoorden tegenover familie, vrienden, kennissen of collega's over mijn 'lijngedrag'. Steeds meer krijg ik de vraag of ik nu niet 'erg ver' ga en of ik nog echt wel aan mijzelf en mijn gezondheid denk.
Toch hou ik mij puur aan simpele richtlijnen: let op de hoeveelheid calorien die je naar binnen werkt en probeer ook wat calorien te verbranden. Meer dan dat doe ik niet. Dat ik dan inderdaad bij iedere maaltijd, tussendoortje of extraatje eerst kijk hoeveel kcal er inzitten, is voor mij eigenlijk niet meer dan logisch, maar toch blijkbaar voor buitenstaanders erg vreemd en uiteindelijk zorgwekkend. Want eet ik nog wel genoeg, let ik echt niet te veel op die calorien en eet ik nu echt alleen dingen die zogenaamd calorieverantwoord zijn? Die vraag kan ik simpel antwoorden: ja en nee. Ja ik eet absoluut nog wat ik lekker vind, tuurlijk doe ik dat. Ik ga geen dingen eten die ik niet lekker vind, alleen maar omdat er weinig calorien in zitten. Maar... ja, ik let ook zeker op de hoeveelheden kcal in een maaltijd want hoe meer kcal in een maaltijd, hoe meer ik binnen krijg en dus hoe minder ik af kan vallen, it's that simple. Toch zal ik bepaalde maaltijden echt niet laten staan omdat ze te calorierijk zijn. Lasagna en tortillataart staan nu niet echt bepaald bekend om hun lage hoeveelheid kcal, toch komen deze beide gerechten regelmatig op tafel. Waarom zou ik dit ook niet eten? Maar daartegenover zorg ik dan wel weer dat er minder tussendoortjes gegeten worden, of dat ik die dag juist iets meer beweeg, om zo toch het gemiddelde kcal van die dag een beetje in evenwicht te brengen.
Wat mij nog het meest verbaast is de reactie als ik vertel dat ik iedere ochtend een bord havermout met een half banaantje eet. Dat ik dat echt lekker vind, schijnt bijna iedereen te verbazen en daardoor verhoogt het de bezorgdheid om mijn gezondheid alleen maar meer. Dat ik hier iedere ochtend weer van geniet, schijnt echt moeilijk te geloven te zijn, maar toch is het echt zo. Sterker nog, als het aan mij ligt, eet ik in de weekenden tijdens de lunch nog zo'n overheerlijk maaltijd. Dat er nog eens erg weinig kcal in zitten is voor mij puur een bonus. 'Icing on the cake' zeg maar.
Vergeet niet dat je er niet komt met een paar weekjes even intensief lijnen om vervolgens weer vrolijk door te gaan zoals voorheen. Voor je het weet zitten die kilo's er weer aan en dat wil ik juist niet. Door door te zetten, niet toe te geven maar ook niet te veel te willen, bereik je je doel en dat is waar ik voor ga. Ik wil blijvend die kilo's eraf houden. Ik hou mijn aan de aangeraden norm van minder dan 1 kilo per week afvallen zodat die kilo's die ik net kwijt ben ook niet snel meer terugkomen. De laatste tijd val ik gemiddeld iets minder dan 5 ons per week af, precies goed dus.
Dus om voor iedereen nu alle zorgen weg te nemen: Ik eet echt alleen wat ik lekker vind, ondanks dat ik toch ook wel op blijf letten op wat er in zit. Ik eet ook echt niet te weinig, sterker nog, ik eet misschien wel meer dan iemand die een daadwerkelijk 'dieet' volgt. Ik eet ook echt nog wel snoepjes en patat en dergelijke, alleen veel minder dan voorheen (dat kan ook bijna niet anders, want voorheen vrat ik gerust een halve snoepbak leeg). Ook geniet ik echt nog van het afvallen, ik vind het echt leuk, maar weet straks mijn grenzen te vinden. Ik weet tot hoever ik kan en mag gaan en daar blijf ik zelfs nog een paar kilo boven zitten.
En de allerlaatste twijfelwegnemer: kijk eens hieronder naar mijn tussenstand...
9.3 (+0.3)
Toch hou ik mij puur aan simpele richtlijnen: let op de hoeveelheid calorien die je naar binnen werkt en probeer ook wat calorien te verbranden. Meer dan dat doe ik niet. Dat ik dan inderdaad bij iedere maaltijd, tussendoortje of extraatje eerst kijk hoeveel kcal er inzitten, is voor mij eigenlijk niet meer dan logisch, maar toch blijkbaar voor buitenstaanders erg vreemd en uiteindelijk zorgwekkend. Want eet ik nog wel genoeg, let ik echt niet te veel op die calorien en eet ik nu echt alleen dingen die zogenaamd calorieverantwoord zijn? Die vraag kan ik simpel antwoorden: ja en nee. Ja ik eet absoluut nog wat ik lekker vind, tuurlijk doe ik dat. Ik ga geen dingen eten die ik niet lekker vind, alleen maar omdat er weinig calorien in zitten. Maar... ja, ik let ook zeker op de hoeveelheden kcal in een maaltijd want hoe meer kcal in een maaltijd, hoe meer ik binnen krijg en dus hoe minder ik af kan vallen, it's that simple. Toch zal ik bepaalde maaltijden echt niet laten staan omdat ze te calorierijk zijn. Lasagna en tortillataart staan nu niet echt bepaald bekend om hun lage hoeveelheid kcal, toch komen deze beide gerechten regelmatig op tafel. Waarom zou ik dit ook niet eten? Maar daartegenover zorg ik dan wel weer dat er minder tussendoortjes gegeten worden, of dat ik die dag juist iets meer beweeg, om zo toch het gemiddelde kcal van die dag een beetje in evenwicht te brengen.
Wat mij nog het meest verbaast is de reactie als ik vertel dat ik iedere ochtend een bord havermout met een half banaantje eet. Dat ik dat echt lekker vind, schijnt bijna iedereen te verbazen en daardoor verhoogt het de bezorgdheid om mijn gezondheid alleen maar meer. Dat ik hier iedere ochtend weer van geniet, schijnt echt moeilijk te geloven te zijn, maar toch is het echt zo. Sterker nog, als het aan mij ligt, eet ik in de weekenden tijdens de lunch nog zo'n overheerlijk maaltijd. Dat er nog eens erg weinig kcal in zitten is voor mij puur een bonus. 'Icing on the cake' zeg maar.
Vergeet niet dat je er niet komt met een paar weekjes even intensief lijnen om vervolgens weer vrolijk door te gaan zoals voorheen. Voor je het weet zitten die kilo's er weer aan en dat wil ik juist niet. Door door te zetten, niet toe te geven maar ook niet te veel te willen, bereik je je doel en dat is waar ik voor ga. Ik wil blijvend die kilo's eraf houden. Ik hou mijn aan de aangeraden norm van minder dan 1 kilo per week afvallen zodat die kilo's die ik net kwijt ben ook niet snel meer terugkomen. De laatste tijd val ik gemiddeld iets minder dan 5 ons per week af, precies goed dus.
Dus om voor iedereen nu alle zorgen weg te nemen: Ik eet echt alleen wat ik lekker vind, ondanks dat ik toch ook wel op blijf letten op wat er in zit. Ik eet ook echt niet te weinig, sterker nog, ik eet misschien wel meer dan iemand die een daadwerkelijk 'dieet' volgt. Ik eet ook echt nog wel snoepjes en patat en dergelijke, alleen veel minder dan voorheen (dat kan ook bijna niet anders, want voorheen vrat ik gerust een halve snoepbak leeg). Ook geniet ik echt nog van het afvallen, ik vind het echt leuk, maar weet straks mijn grenzen te vinden. Ik weet tot hoever ik kan en mag gaan en daar blijf ik zelfs nog een paar kilo boven zitten.
En de allerlaatste twijfelwegnemer: kijk eens hieronder naar mijn tussenstand...
9.3 (+0.3)
Friday, 14 May 2010
Visies
Gisteravond was er een documentaire op televisie over afvallen en allerlei laboratorische onderzoeken eromheen. Uiteraard konden de proffesionele dietisten hun meningen en visies hierop geven.
Omdat ik zelf nogal mijn kont tegen de kribbe heb gegooid als het op lijnen terecht komt en ik de oudste en bekendste manier van afvallen gebruik: minder maar gezond eten waarbij vetten, koolhydraten en eiwitten allemaal zijn toegestaan mits je het maar met mate doet, was ik erg geinteresseerd naar de meningen van deze zogenaamd geleerden.
Een paar stellingen was ik het nog wel mee eens, waarbij mijn afslankmotto uiteraard bovenaan stond je beseft pas hoeveel je eet als je het allemaal op moet schrijven!
Deze stelling klopt als een bus, daar kom je echt niet onderuit. Ook de niet-lijners zouden eens een paar dagen (al is het er maar 1) moeten noteren wat zij allemaal nuttigen. Ik denk dat het merendeel zal schrikken van de uitkomst. Sommige dingen zien er misschien heel onschuldig uit (kijk maar naar fruit, absoluut hardstikke gezond, maar zo calorie-rijk) maar zijn zo verraderlijk, zonder dat je het door hebt.
Maar toen gingen ze aan de slag met allerlei proefjes. Iedere keer kwam daarna een dietiste en labprofje aan het woord om de proef te verklaren. 1 van deze onderzoekjes wil ik graag met jullie delen: 2 ‘teams’ van 2 heren kregen allen een evengrote maaltijd met evenveel calorien en een glas water. Het enige verschil was dat ‘team 1’ dit in vaste substantie te eten kreeg, met het glas water naast hun bord. ‘team 2’ kreeg deze maaltijd dankzij een blender als ‘soep’ geserveerd, uiteraard zat dit glas water door de ‘soep’ heen. Beide teams stapten vervolgens in de auto en moesten doorrijden tot ze een gevoel van honger kregen. Resultaat: ‘team 1’ stopte 1 uur eerder met rijden dan ‘team 2’, oftewel het ‘soep-team’. Als verklaring werd gegeven dat ‘soep door veel mensen wordt onderschat en dat mensen juist vaak denken dat soep niet vult, maar deze test bewijst maar weer eens onze vermoedens en eerdere onderzoeken dat dit niet correct is. Soep is een goede vullende maaltijd en zoals te zien aan dit onderzoek, vult dit nog meer dan een gewone ‘vaste’ maaltijd’.
Op dat moment gingen mijn nekharen overeind staan. Dat soep zeker een vullende maaltijd kan zijn, zal ik als laatste ontkennen. MAAR.... de grootste reden waarom deze heren minder snel trek kregen ligt niet in de vorm van hoe ze het te eten kregen, maar de manier waarop ze het aten. Soep nuttig je namelijk in kleinere hapjes dan een ‘gewone’ maaltijd. Doordat je dus ook nog eens veel meer lucht naar binnen hapt, krijg je voor je gevoel veel meer binnen en zit je dus eerder en langer vol.
Als ik mijn gewone maaltijd met grote happen naar binnen slobber, heb ik ook eerder honger dan dat ik dit oppeuzel in kleinere hapjes en hier langer op kauw. Probeer het maar eens. Ik doe dit nu ruim 3 maanden en het werkt echt. Niet alleen vult je maag meer, maar ik geniet ook veel meer van mijn maaltijden.
Ik krijg er bijna trek van ;-)
Omdat ik zelf nogal mijn kont tegen de kribbe heb gegooid als het op lijnen terecht komt en ik de oudste en bekendste manier van afvallen gebruik: minder maar gezond eten waarbij vetten, koolhydraten en eiwitten allemaal zijn toegestaan mits je het maar met mate doet, was ik erg geinteresseerd naar de meningen van deze zogenaamd geleerden.
Een paar stellingen was ik het nog wel mee eens, waarbij mijn afslankmotto uiteraard bovenaan stond je beseft pas hoeveel je eet als je het allemaal op moet schrijven!
Deze stelling klopt als een bus, daar kom je echt niet onderuit. Ook de niet-lijners zouden eens een paar dagen (al is het er maar 1) moeten noteren wat zij allemaal nuttigen. Ik denk dat het merendeel zal schrikken van de uitkomst. Sommige dingen zien er misschien heel onschuldig uit (kijk maar naar fruit, absoluut hardstikke gezond, maar zo calorie-rijk) maar zijn zo verraderlijk, zonder dat je het door hebt.
Maar toen gingen ze aan de slag met allerlei proefjes. Iedere keer kwam daarna een dietiste en labprofje aan het woord om de proef te verklaren. 1 van deze onderzoekjes wil ik graag met jullie delen: 2 ‘teams’ van 2 heren kregen allen een evengrote maaltijd met evenveel calorien en een glas water. Het enige verschil was dat ‘team 1’ dit in vaste substantie te eten kreeg, met het glas water naast hun bord. ‘team 2’ kreeg deze maaltijd dankzij een blender als ‘soep’ geserveerd, uiteraard zat dit glas water door de ‘soep’ heen. Beide teams stapten vervolgens in de auto en moesten doorrijden tot ze een gevoel van honger kregen. Resultaat: ‘team 1’ stopte 1 uur eerder met rijden dan ‘team 2’, oftewel het ‘soep-team’. Als verklaring werd gegeven dat ‘soep door veel mensen wordt onderschat en dat mensen juist vaak denken dat soep niet vult, maar deze test bewijst maar weer eens onze vermoedens en eerdere onderzoeken dat dit niet correct is. Soep is een goede vullende maaltijd en zoals te zien aan dit onderzoek, vult dit nog meer dan een gewone ‘vaste’ maaltijd’.
Op dat moment gingen mijn nekharen overeind staan. Dat soep zeker een vullende maaltijd kan zijn, zal ik als laatste ontkennen. MAAR.... de grootste reden waarom deze heren minder snel trek kregen ligt niet in de vorm van hoe ze het te eten kregen, maar de manier waarop ze het aten. Soep nuttig je namelijk in kleinere hapjes dan een ‘gewone’ maaltijd. Doordat je dus ook nog eens veel meer lucht naar binnen hapt, krijg je voor je gevoel veel meer binnen en zit je dus eerder en langer vol.
Als ik mijn gewone maaltijd met grote happen naar binnen slobber, heb ik ook eerder honger dan dat ik dit oppeuzel in kleinere hapjes en hier langer op kauw. Probeer het maar eens. Ik doe dit nu ruim 3 maanden en het werkt echt. Niet alleen vult je maag meer, maar ik geniet ook veel meer van mijn maaltijden.
Ik krijg er bijna trek van ;-)
Volgende halte bereikt! (maar wel met veel omwegen)
Een week lang heb ik zonder mijn geliefde (en soms wat minder geliefde) weegschaal moeten doen. Aangezien ik het risico niet wilde nemen dat deze de trip naar Zweden niet zou overleven (en ik daar geen nieuwe wilde kopen voor die paar weekjes per jaar dat we daar zijn), had ik besloten de weegschaal maar thuis te laten staan. Dat ene weekje zonder zou ik vast wel overleven.
Tot de eerste ochtend aanbrak en ik wakker werd. Tja, hoe handel ik nu mijn standaard ritueel af? Eerst toilet, dan wegen en invoeren en de balans van die dag opmaken. Nu viel ineens 'stap 2' weg en nu?
Nou, toch heel makkelijk: die sla je gewoon over en hoopt dat je na een week toch nog een beetje in de juiste weegrichting zit. Toch bleef het wel vreemd. Je bent zo gewend om iedere ochtend het resultaat van de dag(en) ervoor te zien. En aangezien ik mij voor die week wat meer extraatjes had beloofd, was het bij terugkomst wel erg spannend om te zien of deze extraatjes niet ook op de weegschaal zichtbaar zouden zijn.
Gelukkig had ik voor die week erg veel wandelingen gepland, lekker ontspannen met de hondjes lopen in de bossen en toch tegelijkertijd veel calorien verbranden. Beter kan het bijna niet, toch?
Zelfs een half uurtje wandelen in de bossen tikt al, volgens websites, zo'n 200 kcal af. Nu vond ik dat wel erg veel, dus voor die 2 uur die we de eerste dag hebben gewandeld, heb ik niet 800 kcal afgetrokken, maar heb er 550 van gemaakt, wat ik toch nog veel vond. Het is zo'n vreemde gedachte dat met zo iets simpels als wandelen je zo verschrikkelijk veel kan verbranden. Door ook mijn verbrande kcal lager te houden dan volgens online lijstjes aangegeven, ging ook mijn nog toegestane te nuttigen kcal naar beneden. Dit hield in dat ik mij 's avonds niet kon gaan uitleven op chips- en snoepzakken, waar ik wel erg veel trek in kreeg toen ik Peet en Daryn zo heerlijk in die bewuste zakken zag graaien.
1 avond is het alsnog mis gegaan. Peter was jarig en Daryn had met mijn hulp brownies gebakken en ik dacht dat een klein stukje geen probleem zou zijn. Dat was het ook niet als ik het bij dat ene kleine stukje had gehouden. Maar dat ene stukje werden er toch 2 waardoor ik ineens zo'n 460 kcal af moest schrijven! oops!
Nou ja, dat zou ik wel weer goedmaken met mijn maaltijd van die avond. In Zweden kun je Weight Watcher maaltijden gewoon in de supermarkten kopen. Heerlijke en vullende gerechten met een zeer laag calorie-gehalte: 2 vliegen in 1 klap dus. Voor die avond had ik een Chili-schotel klaarliggen van maar 400 kcal, ik keek er al helemaal naar uit.
Maar... Peet en Daryn gingen aan de patat en hamburgers... die er wel erg lekker uitzagen...
Wat zo grappig is: af en toe een patatje pikken bij Peet of Daryn is zo lekker, ik geniet er echt meer van, zelfs van maar 1 patatje. Maar... op het moment dat je 1x bezwijkt en alsnog zelfs een heel bord patat leeg gaat zitten werken (uiteraard in rap tempo want je baalt dat je toch toegeeft, maar toch kun je niet stoppen. Alsof je mond en je handen alles zo snel mogelijk naar binnen willen proppen voordat je hersenen doorkrijgen waar je mee bezig bent en het dus weer zal proberen af te stoten) en dat stukje hamburger wat overblijft (en... schaam, schaam... daarna nog een grote graai in de snoepzak), is het ineens lang zo lekker niet meer. In ieder geval niet zoals je je herinnert van voor je begon met lijnen en al helemaal niet zo lekker als dat 'gestolen' frietje dat je af en toe tussendoor opsnoepte.
Het viel mij in ieder geval zo enorm tegen. Was dit nu wat ik af en toe dacht gemist te hebben? Toch niet dus.
Na een uur kwam ik weer bij mijn positieven en begon ik mij af te vragen waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Ik heb nog net niet die zak snoep in de hoek gesmeten, maar ik was daar niet ver vandaan.
Ik werd ook direct extreem misselijk. Dat ik uiteindelijk alles binnen heb weten te houden, is mij nog steeds een wonder. De rest van de avond kon en wilde ik ook absoluut niet meer aan eten denken want alleen die gedachte al maakte mij opnieuw extreem misselijk.
Toch, op een manier, zie ik die avond als een positief gebeuren, want ik werd direct weer met beide benen op de grond gezet en realiseerde ik dat als ik echt dat streefgewicht wilde bereiken ik zo niet door moest gaan. Ik had het 1 keer gedaan en het was niet bevallen, dus weet ik nu dat ik het niet nog een keer hoef te proberen, zeker niet als ik terug denk aan de misselijkheid die volgde.
het blijkt ook maar weer hoe snel je lichaam went aan minder en gezonder voedsel. Voorheen draaide ik mijn hand er niet voor om voor dit soort vreetbuien, die waren soms meer regelmaat dan uitzondering (dat ik zelfs niet zwaarder dan 100 kg woog toen ik begon, is mij nu ook een raadsel, want ik besef de laatste 3 maanden pas hoeveel ik maar liefst naar binnen kon werken). Maar nu, na 3 maanden letten op wat ik wel en niet eet, wil mijn lichaam er niet aan denken om daar weer naar terug te gaan. Mijn lichaam stoot het direct af. Toevallig heeft Lies een avond later een soortgelijke bui gehad, maar die is er zelfs nog veel zieker uit gekomen.
Les van vandaag: niet meer doen dus!!!
De rest van die week heb ik me volledig ingehouden. Heb zelfs minder extraatjes genuttigd omdat ik niet weer een herhaling van die avond wilde aanwakkeren.
Iets waar ik wel al een hele tijd naar uitkeek voor we vertrokken, was een zak chips met een smaak die ik hier niet kan vinden. Ik had mijzelf 1 zak beloofd waar ik dan vervolgens wel een hele week mee moest doen. Nou, 4 avonden van 25 gram moest dan toch geen probleem zijn? Maar 25 gram is nog best veel. Velen zullen dit wel weer niet willen begrijpen maar gooi maar eens 25 gram chips in een bakje (niet Pringles dan, die wegen lood ;-)), het zal je verbazen hoe vol je bakje ligt. Na de eerste avond heb ik dan ook die dosis verlaagd naar 15 gram, dat scheelde niet alleen 50 calorien maar het was ook meer dan zat. Ik deed daar maar liefst ook gemiddeld een half uur over eer dat dat bakje leeg was. Maar wat heb ik ervan genoten. Ik kan nu al bijna niet meer wachten tot ik van de zomer weer een zak mag halen (nee, heb juist niet een zak meegenomen naar NL, dat bewaar ik bewust voor daar. Dan blijft het ook nog eens speciaal).
Tja, toen brak toch echt weer die dag aan dat je naar Nederland terug moet. Als enige positieve punt kon ik op dat moment alleen maar mijn weegschaaltje opnoemen. Ik was inmiddels retenieuwsgierig of die vreetbui veel schade had aangericht en of juist het wandelen misschien nog een klein beetje evenwicht heeft kunnen brengen. Al met al verwachtte (of hoopte ik in ieder geval op niet meer dan...) ik dat ik een halve tot 1 kg meer zou zien bij mijn eerste weging.
En dan ben je eindelijk weer in de buurt van je gemistte weegschaal, eindelijk mag en kan je weer en wat gebeurt er dan? Juist, na 1 week afwezigheid, vergeet ik gewoon bijna om alsnog te wegen voor ik ging ontbijten... typisch.
Net op tijd kon ik mij nog tegenhouden en ben ik snel naar de schaal gerend. Met dichtgeknepen ogen ben ik erop gaan staan en tussen mijn wimpers door gekeken wat de schade was...
Wat nou schade? Klopt dit wel? Nog een keer proberen maar, want hier snap ik niets van.
Na nog 3 keer overnieuw proberen, bleef die teller toch echt steeds op hetzelfde gewicht staan: -0.9 kg!!
Maar... dat hield in dat ik niet alleen niet was aangekomen tijdens de vakantie, maar dat ik ook nog eens mijn eerste streefgewicht heb bereikt van -9 kg en dat al 2 ons daarvoor ook! Ik wilde het bijna niet geloven, maar ja, na 4 keer wegen is er weinig twijfel mogelijk, toch?
Nu, bijna 1 week later is mijn gewicht zelfs nog verder gezakt en staat de teller al 3 dagen op precies hetzelfde gewicht, maar dat is niet erg. Van mij mag het ook wel wat trager gaan nu. Ik ben zelf gewoon erg bang dat als ik nu ineens hard naar dat eindstation ga, dat ik dan of blijf doorgaan maar dan op een ongezond laag gewicht zal gaan eindigen, of ik juist ineens helemaal omsla omdat het dan toch weer mag en ik juist binnen no-time op mijn oude gewicht terug ben. Nee, ik vind het wel goed zo, laat het maar even zo blijven.
Nu ik dat felbegeerde eerste streefpunt heb bereikt, waarvan ik 3 maanden geleden juist nog dacht dat dit een wel erg ambitieus en hooggegrepen streven was, moet ik een nieuw plan opmaken. Vanaf nu mag ik mijzelf wat meer toestaan, maar dit moet en wil ik in een langzaam tempo op gaan voeren. Uiteindelijk wil ik ongeveer 300 kcal per dag meer eten (het zei in meer eten of in meer kcal per gerecht), maar dat bouw ik langzaam op. Als ik nu ineens die 300 per dag meer toesta, kom ik uiteraard ook weer aan en dat wil ik nu juist niet (flauw he), dus als ik dit over de aankomende weken probeer op te bouwen, blijft mijn gewicht stabiel en went mijn lichaam langzaam aan het toenemende aantal calorien. Per week wil ik rond de 75 kcal per dag meer toestaan. Dan zou ik over een week of 4 aan het totaal van 300 kcal per dag meer zitten.
het ligt er natuurlijk maar helemaal aan hoe mijn lichaam en gewicht hierop reageert. Als de weegschaal weer hogere gewichten aan gaat geven, ga ik mijn kcal weer bijstellen.
Op naar de eindstreep dus en juist dan pas komt de zwaarste strijd: het volhouden om op dat gewicht te blijven! Die is nog vele malen zwaarder dan het bereiken van dat gewicht... Maar dat is van latere zorg. Laten we eerst maar eens zorgen dat ik die totaal van 12 kilo kwijt ben...
-9.5 (-1.2)
Tot de eerste ochtend aanbrak en ik wakker werd. Tja, hoe handel ik nu mijn standaard ritueel af? Eerst toilet, dan wegen en invoeren en de balans van die dag opmaken. Nu viel ineens 'stap 2' weg en nu?
Nou, toch heel makkelijk: die sla je gewoon over en hoopt dat je na een week toch nog een beetje in de juiste weegrichting zit. Toch bleef het wel vreemd. Je bent zo gewend om iedere ochtend het resultaat van de dag(en) ervoor te zien. En aangezien ik mij voor die week wat meer extraatjes had beloofd, was het bij terugkomst wel erg spannend om te zien of deze extraatjes niet ook op de weegschaal zichtbaar zouden zijn.
Gelukkig had ik voor die week erg veel wandelingen gepland, lekker ontspannen met de hondjes lopen in de bossen en toch tegelijkertijd veel calorien verbranden. Beter kan het bijna niet, toch?
Zelfs een half uurtje wandelen in de bossen tikt al, volgens websites, zo'n 200 kcal af. Nu vond ik dat wel erg veel, dus voor die 2 uur die we de eerste dag hebben gewandeld, heb ik niet 800 kcal afgetrokken, maar heb er 550 van gemaakt, wat ik toch nog veel vond. Het is zo'n vreemde gedachte dat met zo iets simpels als wandelen je zo verschrikkelijk veel kan verbranden. Door ook mijn verbrande kcal lager te houden dan volgens online lijstjes aangegeven, ging ook mijn nog toegestane te nuttigen kcal naar beneden. Dit hield in dat ik mij 's avonds niet kon gaan uitleven op chips- en snoepzakken, waar ik wel erg veel trek in kreeg toen ik Peet en Daryn zo heerlijk in die bewuste zakken zag graaien.
1 avond is het alsnog mis gegaan. Peter was jarig en Daryn had met mijn hulp brownies gebakken en ik dacht dat een klein stukje geen probleem zou zijn. Dat was het ook niet als ik het bij dat ene kleine stukje had gehouden. Maar dat ene stukje werden er toch 2 waardoor ik ineens zo'n 460 kcal af moest schrijven! oops!
Nou ja, dat zou ik wel weer goedmaken met mijn maaltijd van die avond. In Zweden kun je Weight Watcher maaltijden gewoon in de supermarkten kopen. Heerlijke en vullende gerechten met een zeer laag calorie-gehalte: 2 vliegen in 1 klap dus. Voor die avond had ik een Chili-schotel klaarliggen van maar 400 kcal, ik keek er al helemaal naar uit.
Maar... Peet en Daryn gingen aan de patat en hamburgers... die er wel erg lekker uitzagen...
Wat zo grappig is: af en toe een patatje pikken bij Peet of Daryn is zo lekker, ik geniet er echt meer van, zelfs van maar 1 patatje. Maar... op het moment dat je 1x bezwijkt en alsnog zelfs een heel bord patat leeg gaat zitten werken (uiteraard in rap tempo want je baalt dat je toch toegeeft, maar toch kun je niet stoppen. Alsof je mond en je handen alles zo snel mogelijk naar binnen willen proppen voordat je hersenen doorkrijgen waar je mee bezig bent en het dus weer zal proberen af te stoten) en dat stukje hamburger wat overblijft (en... schaam, schaam... daarna nog een grote graai in de snoepzak), is het ineens lang zo lekker niet meer. In ieder geval niet zoals je je herinnert van voor je begon met lijnen en al helemaal niet zo lekker als dat 'gestolen' frietje dat je af en toe tussendoor opsnoepte.
Het viel mij in ieder geval zo enorm tegen. Was dit nu wat ik af en toe dacht gemist te hebben? Toch niet dus.
Na een uur kwam ik weer bij mijn positieven en begon ik mij af te vragen waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Ik heb nog net niet die zak snoep in de hoek gesmeten, maar ik was daar niet ver vandaan.
Ik werd ook direct extreem misselijk. Dat ik uiteindelijk alles binnen heb weten te houden, is mij nog steeds een wonder. De rest van de avond kon en wilde ik ook absoluut niet meer aan eten denken want alleen die gedachte al maakte mij opnieuw extreem misselijk.
Toch, op een manier, zie ik die avond als een positief gebeuren, want ik werd direct weer met beide benen op de grond gezet en realiseerde ik dat als ik echt dat streefgewicht wilde bereiken ik zo niet door moest gaan. Ik had het 1 keer gedaan en het was niet bevallen, dus weet ik nu dat ik het niet nog een keer hoef te proberen, zeker niet als ik terug denk aan de misselijkheid die volgde.
het blijkt ook maar weer hoe snel je lichaam went aan minder en gezonder voedsel. Voorheen draaide ik mijn hand er niet voor om voor dit soort vreetbuien, die waren soms meer regelmaat dan uitzondering (dat ik zelfs niet zwaarder dan 100 kg woog toen ik begon, is mij nu ook een raadsel, want ik besef de laatste 3 maanden pas hoeveel ik maar liefst naar binnen kon werken). Maar nu, na 3 maanden letten op wat ik wel en niet eet, wil mijn lichaam er niet aan denken om daar weer naar terug te gaan. Mijn lichaam stoot het direct af. Toevallig heeft Lies een avond later een soortgelijke bui gehad, maar die is er zelfs nog veel zieker uit gekomen.
Les van vandaag: niet meer doen dus!!!
De rest van die week heb ik me volledig ingehouden. Heb zelfs minder extraatjes genuttigd omdat ik niet weer een herhaling van die avond wilde aanwakkeren.
Iets waar ik wel al een hele tijd naar uitkeek voor we vertrokken, was een zak chips met een smaak die ik hier niet kan vinden. Ik had mijzelf 1 zak beloofd waar ik dan vervolgens wel een hele week mee moest doen. Nou, 4 avonden van 25 gram moest dan toch geen probleem zijn? Maar 25 gram is nog best veel. Velen zullen dit wel weer niet willen begrijpen maar gooi maar eens 25 gram chips in een bakje (niet Pringles dan, die wegen lood ;-)), het zal je verbazen hoe vol je bakje ligt. Na de eerste avond heb ik dan ook die dosis verlaagd naar 15 gram, dat scheelde niet alleen 50 calorien maar het was ook meer dan zat. Ik deed daar maar liefst ook gemiddeld een half uur over eer dat dat bakje leeg was. Maar wat heb ik ervan genoten. Ik kan nu al bijna niet meer wachten tot ik van de zomer weer een zak mag halen (nee, heb juist niet een zak meegenomen naar NL, dat bewaar ik bewust voor daar. Dan blijft het ook nog eens speciaal).
Tja, toen brak toch echt weer die dag aan dat je naar Nederland terug moet. Als enige positieve punt kon ik op dat moment alleen maar mijn weegschaaltje opnoemen. Ik was inmiddels retenieuwsgierig of die vreetbui veel schade had aangericht en of juist het wandelen misschien nog een klein beetje evenwicht heeft kunnen brengen. Al met al verwachtte (of hoopte ik in ieder geval op niet meer dan...) ik dat ik een halve tot 1 kg meer zou zien bij mijn eerste weging.
En dan ben je eindelijk weer in de buurt van je gemistte weegschaal, eindelijk mag en kan je weer en wat gebeurt er dan? Juist, na 1 week afwezigheid, vergeet ik gewoon bijna om alsnog te wegen voor ik ging ontbijten... typisch.
Net op tijd kon ik mij nog tegenhouden en ben ik snel naar de schaal gerend. Met dichtgeknepen ogen ben ik erop gaan staan en tussen mijn wimpers door gekeken wat de schade was...
Wat nou schade? Klopt dit wel? Nog een keer proberen maar, want hier snap ik niets van.
Na nog 3 keer overnieuw proberen, bleef die teller toch echt steeds op hetzelfde gewicht staan: -0.9 kg!!
Maar... dat hield in dat ik niet alleen niet was aangekomen tijdens de vakantie, maar dat ik ook nog eens mijn eerste streefgewicht heb bereikt van -9 kg en dat al 2 ons daarvoor ook! Ik wilde het bijna niet geloven, maar ja, na 4 keer wegen is er weinig twijfel mogelijk, toch?
Nu, bijna 1 week later is mijn gewicht zelfs nog verder gezakt en staat de teller al 3 dagen op precies hetzelfde gewicht, maar dat is niet erg. Van mij mag het ook wel wat trager gaan nu. Ik ben zelf gewoon erg bang dat als ik nu ineens hard naar dat eindstation ga, dat ik dan of blijf doorgaan maar dan op een ongezond laag gewicht zal gaan eindigen, of ik juist ineens helemaal omsla omdat het dan toch weer mag en ik juist binnen no-time op mijn oude gewicht terug ben. Nee, ik vind het wel goed zo, laat het maar even zo blijven.
Nu ik dat felbegeerde eerste streefpunt heb bereikt, waarvan ik 3 maanden geleden juist nog dacht dat dit een wel erg ambitieus en hooggegrepen streven was, moet ik een nieuw plan opmaken. Vanaf nu mag ik mijzelf wat meer toestaan, maar dit moet en wil ik in een langzaam tempo op gaan voeren. Uiteindelijk wil ik ongeveer 300 kcal per dag meer eten (het zei in meer eten of in meer kcal per gerecht), maar dat bouw ik langzaam op. Als ik nu ineens die 300 per dag meer toesta, kom ik uiteraard ook weer aan en dat wil ik nu juist niet (flauw he), dus als ik dit over de aankomende weken probeer op te bouwen, blijft mijn gewicht stabiel en went mijn lichaam langzaam aan het toenemende aantal calorien. Per week wil ik rond de 75 kcal per dag meer toestaan. Dan zou ik over een week of 4 aan het totaal van 300 kcal per dag meer zitten.
het ligt er natuurlijk maar helemaal aan hoe mijn lichaam en gewicht hierop reageert. Als de weegschaal weer hogere gewichten aan gaat geven, ga ik mijn kcal weer bijstellen.
Op naar de eindstreep dus en juist dan pas komt de zwaarste strijd: het volhouden om op dat gewicht te blijven! Die is nog vele malen zwaarder dan het bereiken van dat gewicht... Maar dat is van latere zorg. Laten we eerst maar eens zorgen dat ik die totaal van 12 kilo kwijt ben...
-9.5 (-1.2)
Tuesday, 11 May 2010
Hemlängtan
Oftewel: heimwee!
Yup, we zaten nog niet in de auto onderweg terug naar Nederland of ik had al heimwee. Het wordt met de keren dat we komen ook erger. Ik voel me ziek zodra we terugrijden en dat gaat pas na een paar dagen over. Dit moet niet gekker worden, heimwee oke, maar ziek worden wil ik niet. Ik moet toch die tijd dat we hier nog wonen wel een beetje goed door zien te komen.
De afgelopen week is toch anders verlopen dan ik had gehoopt. Waarschijnlijk komt dit door de 'te' hoge verwachtingen van het gevoel van ontspanning. Ik was natuurlijk zo toe aan een weekje ontspanning dat ik daardoor juist niet goed heb kunnen ontspannen. Ach, dan maar hopen op deze zomer en lukt het dan nog niet, dan sla ik gewoon een paar liter alcohol in en zuip ik me kalm, haha.
Het is nu niet zo dat ik helemaal niet heb ontspannen, hoor. We hebben iedere dag heerlijke wandelingen gemaakt en iedere keer wel dieren gezien die je in NL niet dagelijks (voor Randstadbegrippen dan) tegen komt. Zelfs een das die de weg overstak. Een das is al een dier dat zelfs voor Zweedse begrippen bijzonder is om zo tegen te komen, ze zijn wat schuw, maar deze zagen we bij daglicht en dat schijnt helemaal bijzonder te zijn. Ook hebben we weer de nodige herten en eekhoorntjes gezien op loopafstand. We hebben nu een paar wandelpaadjes gevonden waar ze regelmatig voorbij wandelen/klimmen. Volgend bezoek hebben we al een 'elandenpaadje' ingepland, in de hoop dat we deze wonderlijke beesten ook rustig op loopafstand tegen mogen komen.
Natuurlijk hebben we ook de nodige bezoekjes aan kennissen en vrienden afgelegd. Helaas hebben we niet iedereen kunnen bezoeken, daar was de week gewoon echt veel te kort voor (dus nogmaals excuses aan iedereen die we een bezoekje beloofd hebben maar dit niet waar hebben kunnen maken. We proberen dit met aankomende bezoekjes echt goed te maken).
Het allermeest keek ik natuurlijk uit naar het bezoek van Liesbo. We hadden elkaar alweer ruim een half jaar niet gezien en de afgelopen maanden zijn we natuurlijk samen hard aan het lijnen geslagen. Het werd dus hard tijd om onze nieuwe figuurtjes eens van dichtbij te showen ;-). We hebben 3 dagen lang heerlijk bijgekletst en de maandagochtend dat ze echt weer naar huis moest, kwam voor mij in ieder geval al veel te vroeg.
We hebben een heel leuk, spontaan bezoekje gehad van Ben en Nicôle Heerland die de Zweedse (en gesigneerde! :-)) versie van het boek 'Er is geen Grens' over paralympisch zwemkampioen Anders Olsson langs kwamen brengen. Ze hadden hun hond Jeanny meegenomen en wat een heerlijk lief beest is dat.
Op Peet zijn verjaardag besloten we maar weer eens zelf een bezoekje aan vrienden te wagen. Peet is toch al niet zo gehecht aan verjaardagen en het was eigenlijk de enige dag nog waarop we bezoeken in konden plannen, dus hop, om een uurtje of 3 sprongen we in de auto en reden we richting Tyfors, naar de ‘Ververtjes’ waar Daryn lekker met de kinderen heeft kunnen spelen langs het watertje in hun tuin (tenminste... grotendeels was het langs het water, maar eigenwijs als meneer is, eindigde het avontuur natuurlijk pontificaal in het water! En een lol dat hij erom had... haha).
We hebben, ondanks mijn onrust, toch heerlijk kunnen genieten en kijken nu al weer hard uit naar de zomervakantie.
Het voordeel van dit soort weken is dat bij terugkomst de drijfkracht om te willen verhuizen weer verveelvoudigd is en je extra onderneemt om het nog sneller geregeld te krijgen. De eerste spullen zijn al weer weggegooid/weggegeven en aankomend weekend hoop ik nog veel meer uit te kunnen zoeken en weg te kunnen gooien, behang voor de slaapkamers om het toch nog meer extra sjeu te geven, is ook al uitgezocht en gaat uiterlijk volgende maand tegen de muren. Deze week gaat er nog een mail uit naar de gemeente Filipstad die op zoek is naar ondernemende Nederlanders.
We komen er wel, het duurt alleen zo verschrikkelijk lang...
Yup, we zaten nog niet in de auto onderweg terug naar Nederland of ik had al heimwee. Het wordt met de keren dat we komen ook erger. Ik voel me ziek zodra we terugrijden en dat gaat pas na een paar dagen over. Dit moet niet gekker worden, heimwee oke, maar ziek worden wil ik niet. Ik moet toch die tijd dat we hier nog wonen wel een beetje goed door zien te komen.
De afgelopen week is toch anders verlopen dan ik had gehoopt. Waarschijnlijk komt dit door de 'te' hoge verwachtingen van het gevoel van ontspanning. Ik was natuurlijk zo toe aan een weekje ontspanning dat ik daardoor juist niet goed heb kunnen ontspannen. Ach, dan maar hopen op deze zomer en lukt het dan nog niet, dan sla ik gewoon een paar liter alcohol in en zuip ik me kalm, haha.
Het is nu niet zo dat ik helemaal niet heb ontspannen, hoor. We hebben iedere dag heerlijke wandelingen gemaakt en iedere keer wel dieren gezien die je in NL niet dagelijks (voor Randstadbegrippen dan) tegen komt. Zelfs een das die de weg overstak. Een das is al een dier dat zelfs voor Zweedse begrippen bijzonder is om zo tegen te komen, ze zijn wat schuw, maar deze zagen we bij daglicht en dat schijnt helemaal bijzonder te zijn. Ook hebben we weer de nodige herten en eekhoorntjes gezien op loopafstand. We hebben nu een paar wandelpaadjes gevonden waar ze regelmatig voorbij wandelen/klimmen. Volgend bezoek hebben we al een 'elandenpaadje' ingepland, in de hoop dat we deze wonderlijke beesten ook rustig op loopafstand tegen mogen komen.
Natuurlijk hebben we ook de nodige bezoekjes aan kennissen en vrienden afgelegd. Helaas hebben we niet iedereen kunnen bezoeken, daar was de week gewoon echt veel te kort voor (dus nogmaals excuses aan iedereen die we een bezoekje beloofd hebben maar dit niet waar hebben kunnen maken. We proberen dit met aankomende bezoekjes echt goed te maken).
Het allermeest keek ik natuurlijk uit naar het bezoek van Liesbo. We hadden elkaar alweer ruim een half jaar niet gezien en de afgelopen maanden zijn we natuurlijk samen hard aan het lijnen geslagen. Het werd dus hard tijd om onze nieuwe figuurtjes eens van dichtbij te showen ;-). We hebben 3 dagen lang heerlijk bijgekletst en de maandagochtend dat ze echt weer naar huis moest, kwam voor mij in ieder geval al veel te vroeg.
We hebben een heel leuk, spontaan bezoekje gehad van Ben en Nicôle Heerland die de Zweedse (en gesigneerde! :-)) versie van het boek 'Er is geen Grens' over paralympisch zwemkampioen Anders Olsson langs kwamen brengen. Ze hadden hun hond Jeanny meegenomen en wat een heerlijk lief beest is dat.
Op Peet zijn verjaardag besloten we maar weer eens zelf een bezoekje aan vrienden te wagen. Peet is toch al niet zo gehecht aan verjaardagen en het was eigenlijk de enige dag nog waarop we bezoeken in konden plannen, dus hop, om een uurtje of 3 sprongen we in de auto en reden we richting Tyfors, naar de ‘Ververtjes’ waar Daryn lekker met de kinderen heeft kunnen spelen langs het watertje in hun tuin (tenminste... grotendeels was het langs het water, maar eigenwijs als meneer is, eindigde het avontuur natuurlijk pontificaal in het water! En een lol dat hij erom had... haha).
We hebben, ondanks mijn onrust, toch heerlijk kunnen genieten en kijken nu al weer hard uit naar de zomervakantie.
Het voordeel van dit soort weken is dat bij terugkomst de drijfkracht om te willen verhuizen weer verveelvoudigd is en je extra onderneemt om het nog sneller geregeld te krijgen. De eerste spullen zijn al weer weggegooid/weggegeven en aankomend weekend hoop ik nog veel meer uit te kunnen zoeken en weg te kunnen gooien, behang voor de slaapkamers om het toch nog meer extra sjeu te geven, is ook al uitgezocht en gaat uiterlijk volgende maand tegen de muren. Deze week gaat er nog een mail uit naar de gemeente Filipstad die op zoek is naar ondernemende Nederlanders.
We komen er wel, het duurt alleen zo verschrikkelijk lang...
Subscribe to:
Comments (Atom)