En dan is het eindelijk zover, dan mogen we ons kunstwerk gaan verkopen op de emigratiebeurs in Nieuwegein. Met kunstwerk bedoelen we natuurlijk het bedrijfsplan waar we de afgelopen paar maanden bijna continue mee bezig zijn geweest. Aanstaande zaterdag mogen we het dan eindelijk aan de hopelijke investeerders tonen en mensen van de gemeente waar het bedrijf staat dat we dus willen gaan overnemen.
Ik wist dat de afgelopen maanden zwaar zouden zijn, toen we eraan begonnen, maar dat het zo pittig zou worden, had ik niet verwacht. Niet dat ik dat niet leuk vond, dat werd juist de uitdaging. Vanaf het begin hadden we namelijk gezegd dat ons bedrijfsplan (BP) iedere lezer achterover moest slaan, zo goed moest het worden. Dat hebben we geweten ook. Na intensief onderzoek op het internet en vele versies van bedrijfsplannen gelezen te hebben, kregen we een idee van wat wij er allemaal in wilden hebben. Dat dit meer was dan het gemiddelde BP zagen wij alleen maar als pluspunt. Maar ja, dat betekende wel vele uren meer werk voor de boeg. Tja, je moet er iets voor over hebben om je droom uiteindelijk werkelijkheid te zien worden, toch? Dan maar een paar uurtjes minder slaap...
Dat het BP meer werd dan wij zelfs verwachten, was zowel een pluspunt als uiteindelijk bijna een minpunt. Aangezien wij namelijk uiteraard niet alleen een Nederlandse versie konden aanhouden, waren we genoodzaakt om het hele ding minimaal naar het Engels te vertalen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar omdat wij dus iedereen versteld wilden doen staan, vonden wij dat hij dus ook naar het Zweeds vertaald moest worden. En met mijn allochtonenzweeds vond ik nou niet dat het verstandig was om dat door onszelf te laten doen. Gelukkig hebben we een heeeeeele lieve pleegzus en haar verloofde die ons wilden helpen met een goede vertaling (waar ik ze eeuwig voor dankbaar blijf).
Intussen was er verderop nog iemand bezig voor ons. In dit geval een van onze beste vrienden die ook nog eens grafisch ontwerper is. Hij is ook weken voor ons bezig geweest om het hele plaatje 'mooi' te maken (ook jullie blijf ik eeuwig dankbaar). Toen we de eerste draft doorgemaild kregen, wist ik dat aankomend weekend niet anders dan een groot succes kan worden.
Inmiddels ligt het BP in 3 talen en helemaal professioneel gepimpt bij de drukker en mogen we de boekwerken morgenmiddag op komen halen.
De eerste ervaringen met de typische Zweedse mentaliteit van contact angsten hebben we ook al mee mogen maken. Al ruim anderhalve maand zijn we bezig met een poging tot het maken van een afspraak met de financierders, maar iedere keer als we mailtjes stuurden, kregen we geen antwoord. Toen Peter vorige week toch maar eens ging bellen omdat mailen blijkbaar echt geen zin had, werd hij wel heel vriendelijk te woord gestaan en verzocht of hij onze telefoonnummers door wilde mailen zodat deze gegevens aan de juiste contactpersoon konden worden doorgegeven... ja, je raadt het al... geen antwoord... Dus heeft Peet vandaag maar weer gebeld en nu staan we officieel geboekt voor een afspraak. Als antwoord waarom er nog niet gereageerd was, kreeg hij te horen dat ze zeker weel de mailtjes ontvangen hadden, maar nog aan het uitzoeken waren waar het nu terecht moest en wat de bedoeling nu precies was (is mijn Zweeds dan zo belabberd ;-) )
Dus allemaal, hou vingers, tenen, armen en benen gekruisd voor een goede afloop. Jullie horen hier later zeker meer over.
No comments:
Post a Comment