Een nieuwe ronde

Daar zijn we weer, thuis na het bliksembezoek aan Zweden, helemaal afgepeigerd maar nog steeds erg hoopvol.

Toen we donderdag aankwamen, hebben we eerst een lange (maar supergezellige) avond in 'ons' hotel doorgebracht, lekker gegeten en de strategie voor de volgende ochtend besproken. Het is zo leuk om te zien dat de huidige eigenaren ons echt als 'hun' keus zien om hun kindje aan over te dragen. Zij hebben er volste vertrouwen in dat het ons zeker gaat lukken.

De volgende ochtend was het natuurlijk vroeg opstaan, kleding nog een extra strijkbeurt geven, haren in model (bij mij dan...) en weer richting hotel om eerst zelf nog een keer alle kamers te bekijken, voor we een flater zouden slaan als we aan de dame van ALMI het hotel zouden laten zien. Na de rondwandeling kwam ook de burgemeester binnen (die zo blij was met het krentenbrood dat we voor haar hadden meegenomen dat ze spontaan een knuffel en een zoen gaf) en hebben we ook met haar nog even gepraat over haar rol tijdens het gesprek. Zij zou het voorwoord doen, vertellen waarom het zo belangrijk was dat Nederlanders (en natuurlijk met name de Nederlanders die tegenover haar zaten) hier het bedrijf over zouden nemen.

Zo gezegd, zo gedaan. De dame van ALMI kwam even na 10 uur binnen en stond even versteld van het welkomstcomitee (de 4 eigenaren, Peter, ikzelf en de burgemeester) maar werd al een stuk rustiger toen de helft van de eigenaren weer verder gingen met waar ze mee bezig waren. 2 van de eigenaren (de tweelingzussen) bleven er wel bij om zo te vertellen over zaken waar wij geen antwoorden op konden geven. De burgemeester hield haar praatje en ging daarna weer weg om het verder aan ons over te laten. De dame van ALMI was er zeker van onder de indruk want ze heeft haar nog een keer of 2 aangehaald later in het gesprek.

Helaas was de dame in kwestie erg chaotisch in haar vragenstelling; ze sprong van de hak op de tak en we konden geen hoogte krijgen van wat ze nu daadwerkelijk vond van ons voorstel. Wel vertelde ze dat ze nog nooit zo'n bedrijfsplan heeft gezien (nogmaals dank aan Arnold, Leonie, Lies en Andreas!!!) en gaf zelfs toe dat ze het doordat het zo gedetailleerd was niet helemaal heeft kunnen lezen (wat ook te merken was, ze bleef bladeren). Aan het einde van het 2 uur durende gesprek zei ze ons wel dat we snel achter een bank aan moesten gaan (niemand heeft ons ooit verteld dat we dat ook moesten doen, wij waren echt in de veronderstelling dat ALMI contact zou opnemen met banken om zo tot een besluit te kunnen komen), sterker nog, ze benadrukte dat we dit zelfs het beste nog diezelfde dag konden doen... Een goed teken dus.

Die middag hebben we het zowaar nog voor elkaar gekregen om met 1 van de 4 grote banken te kunnen spreken. Helaas was dit direct wel de moeilijkste als het om uitgeven van hypotheken en leningen gaat (dat zei de beste man zelf ook!) en wisten we eigenlijk binnen een paar minuten dat het niet direct zou gaan lukken zolang we geen grotere eigen inbreng mee zullen nemen. Het beste zou zelfs zijn als we 1/3e van het totaalbedrag in zouden kunnen brengen. Nu weet ik niet hoe het met jullie financien gesteld is, maar ik heb geen tonnen op een spaarrekening staan (indien een van jullie dit wel heeft, stel ik heeeeeel graag mijn bankrekeningnummer ter beschikking). Hij raadde ons aan om particuliere investeerders te zoeken, die schijnen er genoeg te zijn. Hij vroeg ons wel de zweedstalige versie van het BP door te mailen en ons op de hoogte te houden indien we investeerders kunnen vinden.

Na dit gesprek, zijn we even gaan 'ontspannen' in Karlstad om op zoek te gaan naar een kleinigheidje voor Daryn. Even alles weer op een rijtje gezet en de eerste 'domper' verwerkt.

Toen we weer terugkwamen, waren we weer uitgenodigd om in het hotel te komen eten om zo de volgende stappen te bespreken. Ondanks de eerste 'nee' zijn we allemaal nog steeds erg hoopvol. We hebben nog 3 banken te gaan, investeerders te vinden en af te wachten hoeveel ALMI ons wil lenen (allemaal weer die vingers kruisen en hopen op minimaal 60% (wat heel veel zou zijn voor buitenlanders die zich in Zweden willen vestigen, meestal gaan ze dan niet verder dan 30-50%)). Over 5 weekjes gaan we weer een hele week en dan zullen we best een dag of 2-3 op stap zijn en met mensen te praten.

We willen in ieder geval iedereen bedanken die aan ons heeft gedacht, het heeft ons zeker geholpen. Het gaat ons zeker lukken, daar zijn we van overtuigd.

Hou vingers, tenen, armen en benen gekruist...

Mocht je nog meer ledematen kunnen kruisen, aanstaande vrijdag om 10 uur hebben we dit hard nodig.

Vorige week zijn we naar de emigratiebeurs geweest, waar ALMI schitterde door afwezigheid. Tijdens het laatste contact, 2 dagen daarvoor, bevestigden zij nogmaals dat ze aanwezig zouden zijn op de stand, maar na 8 keer de hele beurs rondgelopen te hebben (jawel, heb geteld...) konden we ze nog niet vinden. Ook anderen die we gesproken hebben, konden de stand van ALMI niet vinden.

Wel hebben we een heel leuk gesprek met de huidige eigenaren van het hotel en met de burgemeester van Storfors gehad. We kwamen erachter dat als deze 'burgermoeder' iets echt wil, zij geen nee duldt en ze ziet ons als nieuwe eigenaren wel zitten... zou 1+1 2 zijn?
We hebben direct maar besproken dat we de maandag na de beurs een afspraak met ALMI zouden gaan maken voor een week of 2 later en dat we het contactpersoon voor onze regio maar meteen naar het hotel zouden laten komen, in plaats van dat wij naar een nietszeggend kantoortje zouden gaan. Bij deze afspraak wilden de burgemeester en de huidige eigenaren ook graag aanwezig zijn om ons te kunnen helpen.

zo gezegd, zo gedaan en aanstaande donderdagochtend stappen we op een onchristelijk vroeg tijdstip in de auto richting Storfors om zo op vrijdagochtend het belangrijkste gesprek van ons leven te gaan houden. Ik kan echt niet wachten.

Het enige nadeel is dat we Daryn deze reis niet mee kunnen nemen. We zijn in totaal maar 3 daagjes weg waarvan we er 2 in de auto zullen zitten. Dat wil ik mijn kleine mannetje echt niet aandoen, hoe erg ik hem ook ga missen (ik ben nog nooit zo lang bij hem weggeweest... tips hoe ik dit uit ga houden zijn van harte welkom). Daarbovenop moet hij ook gewoon naar school.
Mijn enige geruststelling hierin is dat hij bij mijn ouders zal verblijven waar hij enorm naar uitkijkt. Hij vindt het geweldig om een paar nachtjes bij opa en oma te mogen slapen.
Ik zal het in ieder geval helemaal goed met hem maken zodra we weer terug zijn...

liefs,
Steef

Misschien een vriendinnetje

Al sinds Katey's eerste week bij ons, hou ik een dagboek van haar bij in de vorm van een 'eigengeschreven' blog. Deze week was er een belangrijke aanleiding naar een nieuwe blog 'van' Katey en ik wil hem daarom eigenlijk ook hier plaatsen.

Hoi hoi allemaal,

Ik weet het, ik heb al veel te lang niets van mij laten horen, maar dat is echt niet mijn schuld. Mijn alpha's hebben mij de afgelopen niet eens op snuffelafstand van die leptop gelaten. Iedere avond zaten ze achter dat gekke ding en iedere keer als ik ook maar in de buurt kwam, werd ik al weggestuurd.

En nu krijg ik eens de kans om weer eens wat van mij te laten horen, maar nu ga ik het nog niet eens over de afgelopen maanden hebben. Dat zal ik zeker binnenkort doen. Eerst wil ik wat anders kwijt. Iets wat mijn alpha's mij vanavond verteld hebben.

Meneer alpha had het gisteravond al met mevrouw alpha over een 'Saarloos', ik begreep er weinig van, ik had zelfs geen flauw idee wat dat was (zou ik het misschien kunnen eten?). Ze hadden het over opvangen en over 'asiel' (en weer vroeg ik mij af wat dat nu weer was. Ik moet blijkbaar toch nog erg veel leren).

Vanavond was ik het zat. De hele dag hebben ze het over 'Saarloos' gehad en ik wilde toch echt wel eens weten wat het was en wat er speelde. Ik heb ze neergezet en antwoorden geeist. Ik ben heel blij dat ik dit heb gedaan want het blijkt dat ik er waarschijnlijk een (tijdelijk) speelvriendinnetje bij krijg. 'Saarloos' betekent namelijk een ander soort wolfhond (een beetje zoals ik, maar dan niet Tsjechisch maar Nederlands) en ze komt misschien binnenkort een tijdje bij ons wonen omdat haar eigen alpha niet goed meer voor haar kan zorgen. Haar alpha is namelijk ziek.

Haar huidige alpha is ook al een hele tijd op zoek naar een nieuw baasje, maar tot nu toe had niemand zich aangeboden. Nu is haar alpha al zo ver dat ze er zelfs al over zat te denken om haar maar naar het asiel (begreep ik ook later dat dit een opvanghuis voor dieren is die niet meer bij hun alpha's kunnen, mogen of willen wonen... de gedachte alleen al... brrrrr) te brengen. Toen heeft meneer alpha meteen een berichtje gestuurd want hij wil natuurlijk absoluut niet dat er een hond in het asiel terecht komt (en terecht). Uiteraard was mevrouw alpha het volledig met hem eens en hebben ze vanavond met de alpha van het hondje gebeld en nu gaan we zaterdagochtend met zijn allen kennis maken met hopelijk mijn nieuwe speelkameraadje. Als dat allemaal goed gaat, komt ze zelfs misschien over een paar weekjes al bij ons in huis.

Mijn alpha's hebben wel heel duidelijk gemaakt dat ze waarschijnlijk maar tijdelijk bij ons zal wonen omdat ze waarschijnlijk naar een huis zal gaan waar zij de aandacht niet zal hoeven delen tussen haar en mij, maar ja... dat zeggen ze nu. Als ze net zo lief en speels is als ik nu hoop (en ik heb foto's gezien en ze ziet er heel lief uit) dan ga ik gewoon alles op alles zetten om haar bij mij te houden. Het lijkt me zo leuk om een viervoetig vriendinnetje te hebben. Daryn is natuurlijk nog steeds mijn beste vriendje, maar die moet bijna iedere dag naar school en dan ben ik bijna alleen. Als dat andere hondje nu hier is, kan ik daarmee spelen tot Daryn thuis komt en ook als Daryn 's avonds naar bed is.

Als mijn alpha's mij de kans geven (of zal ik weer eens bitchy gaan grommen als het me niet lukt? ;-) ) dan zal ik proberen om heel snel te laten horen hoe het is afgelopen.

Liefs,
Katey

Nog maar 2 nachtjes slapen

En dan is het eindelijk zover, dan mogen we ons kunstwerk gaan verkopen op de emigratiebeurs in Nieuwegein. Met kunstwerk bedoelen we natuurlijk het bedrijfsplan waar we de afgelopen paar maanden bijna continue mee bezig zijn geweest. Aanstaande zaterdag mogen we het dan eindelijk aan de hopelijke investeerders tonen en mensen van de gemeente waar het bedrijf staat dat we dus willen gaan overnemen.

Ik wist dat de afgelopen maanden zwaar zouden zijn, toen we eraan begonnen, maar dat het zo pittig zou worden, had ik niet verwacht. Niet dat ik dat niet leuk vond, dat werd juist de uitdaging. Vanaf het begin hadden we namelijk gezegd dat ons bedrijfsplan (BP) iedere lezer achterover moest slaan, zo goed moest het worden. Dat hebben we geweten ook. Na intensief onderzoek op het internet en vele versies van bedrijfsplannen gelezen te hebben, kregen we een idee van wat wij er allemaal in wilden hebben. Dat dit meer was dan het gemiddelde BP zagen wij alleen maar als pluspunt. Maar ja, dat betekende wel vele uren meer werk voor de boeg. Tja, je moet er iets voor over hebben om je droom uiteindelijk werkelijkheid te zien worden, toch? Dan maar een paar uurtjes minder slaap...

Dat het BP meer werd dan wij zelfs verwachten, was zowel een pluspunt als uiteindelijk bijna een minpunt. Aangezien wij namelijk uiteraard niet alleen een Nederlandse versie konden aanhouden, waren we genoodzaakt om het hele ding minimaal naar het Engels te vertalen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar omdat wij dus iedereen versteld wilden doen staan, vonden wij dat hij dus ook naar het Zweeds vertaald moest worden. En met mijn allochtonenzweeds vond ik nou niet dat het verstandig was om dat door onszelf te laten doen. Gelukkig hebben we een heeeeeele lieve pleegzus en haar verloofde die ons wilden helpen met een goede vertaling (waar ik ze eeuwig voor dankbaar blijf).

Intussen was er verderop nog iemand bezig voor ons. In dit geval een van onze beste vrienden die ook nog eens grafisch ontwerper is. Hij is ook weken voor ons bezig geweest om het hele plaatje 'mooi' te maken (ook jullie blijf ik eeuwig dankbaar). Toen we de eerste draft doorgemaild kregen, wist ik dat aankomend weekend niet anders dan een groot succes kan worden.

Inmiddels ligt het BP in 3 talen en helemaal professioneel gepimpt bij de drukker en mogen we de boekwerken morgenmiddag op komen halen.

De eerste ervaringen met de typische Zweedse mentaliteit van contact angsten hebben we ook al mee mogen maken. Al ruim anderhalve maand zijn we bezig met een poging tot het maken van een afspraak met de financierders, maar iedere keer als we mailtjes stuurden, kregen we geen antwoord. Toen Peter vorige week toch maar eens ging bellen omdat mailen blijkbaar echt geen zin had, werd hij wel heel vriendelijk te woord gestaan en verzocht of hij onze telefoonnummers door wilde mailen zodat deze gegevens aan de juiste contactpersoon konden worden doorgegeven... ja, je raadt het al... geen antwoord... Dus heeft Peet vandaag maar weer gebeld en nu staan we officieel geboekt voor een afspraak. Als antwoord waarom er nog niet gereageerd was, kreeg hij te horen dat ze zeker weel de mailtjes ontvangen hadden, maar nog aan het uitzoeken waren waar het nu terecht moest en wat de bedoeling nu precies was (is mijn Zweeds dan zo belabberd ;-) )

Dus allemaal, hou vingers, tenen, armen en benen gekruisd voor een goede afloop. Jullie horen hier later zeker meer over.