In A Twinkling
Friday, 9 January 2009
Paniek!!
Er is paniek in Nederland. Nee het tereuralarm is niet verhoogd wegens eventuele dreiging. Ook geen ramp in Borssele en ook geen overlijden van een koninklijk lid...
Nee, het VRIEST!
Nederland staat weer vast in files want ze is bang omdat ze niet weet hoe ze moet reageren in dit soort situaties. Stel je voor dat het glad is, of dat het misschien gaat sneeuwen... da’s toch eng? Maar op het moment dat het daadwerkelijk gaat sneeuwen of ijzelen, raakt ze nog meer in paniek en weet ze helemaal niet meer wat ze moet doen. Rustig rijden, afstand houden en geduld hebben zijn de 3 regels die juist in dit soort situaties aangehouden zouden moeten worden, iedereen weet dit ook, maar toch op 1 of andere manier staat alles in no-time vast, staat iedereen weer bumper-aan-bumper omdat je toch weer een metertje dichterbij je bestemming bent op die manier en als het dan weer gaat rijden, rijden we massaal zo snel dat er binnen de kortste tijd meerdere botsingen een feit zijn.
Degenen die deze 3 regels wel handhaven, hebben op zo’n moment weer pech omdat die afstand die zij aanhouden voor een ander vaak weer ‘een plekje opgeschoven’ inhoudt. Resultaat; vaak een volgende botsing omdat met de gladheid het moeilijk op tijd remmen was (omdat die ruimte die gereserveerd was om veilig te remmen ingenomen was door ‘opschuivertje’).
Maar dan vraag ik mij af waarom het in het buitenland dan 9 van de 10 keer wel goed gaat? Tuurlijk zijn er ook landen als Nederland die de sneeuw niet gewend zijn en dus vaak met dezelfde problemen kampen, maar de zogenaamde sneeuwzekere landen dan? Die rijden echt niet alleen beter omdat ze spikes onder hun banden hebben.
De reden waarom die voornamelijk ‘beter’ rijden is omdat ze weten dat als ze niet die 3 regels in acht nemen, ze bijna met zekerheid op die voorligger zullen klappen. Ijzelt het in Zwitserland of Zweden of een ander willekeurig sneeuwland, dan gaat standaard die voet van dat pedaal (nee, niet boven op de rem....) en gaan ze met zijn allen met een rustig tempo verder. Dan zijn ze maar te laat voor die belangrijke afspraak of voor het eten. Dat eten kan weer opgewarmd worden en die afspraak begrijpt dat je later bent omdat hij waarschijnlijk in dezelfde situatie terecht komt zodra hij zelf ook naar huis wil en diezelfde ijzel onder zijn banden voelt glippen.
Uiteraard heb je ook uitzonderingen, die denken dat ze ipv rustig met het verkeer meerijden (65 p/u ongeveer) gerust 90 tot 100 (of zelfs harder) per uur kunnen blijven rijden... maar tot nu toe is het mij opgevallen dat deze uitzonderingen allemaal stuk voor stuk weer zonder uitzondering een paar honderd meter verderop in een greppeltje liggen, of toch tegen die boom die niet meegaf.
Van mij mag die kou nog wel eventjes lekker aanhouden. Ik geniet van hoe de wereld er op zo’n moment uit ziet. Dus, misschien een gouden regel nummer 4 als toevoeging. Sta je in die file, hou je je afstand en wacht je geduldig af tot je rustig je eindbestemming bereikt hebt, kijk eens om je heen, de rijp die nu alle bomen, planten en gebouwen siert is toch fabelachtig?
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment