Heimwee

Spoor ik wel?

Ik heb heimwee naar een land waar ik nog nooit heb gewoond. Heimwee naar een plek waar ik de laatste tweeenhalf jaar niet meer dan vakantie heb mogen vieren. Heimwee naar een taal die ik nog niet eens volledig machtig ben.

Toch voel ik me momenteel zo. Dat we nu iedere avond van half 8 tot 11 aan het businessplan werken die ons leven in Zweden een realiteit kunnen maken, maakt het er niet makkelijker op. Dat businessplan brengt onze droom toch een stukje dichterbij. Meerdere malen per dag gaat er wel een gedachte door mijn hoofd heen waarin in ik me voorstel hoe het zou zijn als ik eindelijk die ontslagbrief bij mijn baas op zijn bureau mag leggen en uitleggen waarom, of die verhuistrip in de auto, het eerste jaar daar en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Hoe lang het nog gaat duren? Tja, kon ik dat maar zeggen en daar ligt bij mij nu ook het probleem; het niet weten hoe lang het nog duurt, alleen dat iedere dag er 1 te veel is.

Ik weet het, ongetwijfeld krijg ik vast nog wel een keer heimwee naar mijn oude vertrouwde leven, met mijn familie, vrienden en boerenkool, maar dat is een klein beetje te verhelpen door de telefoon op te pakken en ze te bellen (niet die boerenkool dan...).

Toch kan ik niet wachten op dat moment dat ik de omgekeerde heimwee voel. Dat zou inhouden dat ik mijn droom heb waar kunnen maken...