The Tale Of Cecilia And Joseph

My name is Cecilia, betrothed to Joseph. Or at least I still consider myself to be.

On the morning of our wedding, my beloved came to my room, just before the ceremony. He told me he wished to speak with me in private. I told him it was bad luck to see his bride before the wedding, but he assured me I needn’t worry. That it would not take long.

We took a walk in the gardens and out to the field. He seemed nervous, but so was I. We were about to become husband and wife and start our life together. 

We also still knew little of each other. It had been in our families best interest that we would marry. He is a beautiful and loving man, it seemed, I fell in love with him instantly.

After about fifteen minutes walk, just when I was about to ask him if we should not return shortly or we’d be late to our own wedding, he halted me. 

He took a black cloth from his pocket and told me to close my eyes. That he had something for me. Before he blindfolded me, I got to look into his eyes. What I saw there was rage and fear.

‘What is the matter?’ I asked as he put the cloth in front of my eyes and tied it at the back. He did not answer, but I dared not ask him again. 

I heard rustling of clothes and steps on the field of grass. It was as if he was pacing from and towards me. 

An unfamiliar click, followed by what sounded like a shot. A weird feeling rushed near my heart, but it did not hurt, there was no pain.

It was as if the world slowed down and time was no longer of importance. I felt a numbness spread around my heart, then a warmth on my body. When I touched where I felt the weird sensation, my fingers felt something wet. It was the last thing I noticed before my vision turned black and my body went limp.

When my body came to, it was dark out. I was still blindfolded but strangely enough, I could see perfectly so I decided to leave it be. I saw blood on my dress, it had dried up a little. 

If only I knew where Joseph was, the man that was to become my husband, but he  was nowhere to be seen.

I went in search for him, to ask him why he did what he did and if he didn’t love me anymore. Maybe I could talk to him about wanting to marry me still. 

I just cannot seem to find him. I have been looking for him for as long as I can remember but one day I will find him and hope he will take me back.

How we celebrate

Last week I told you about the celebration that was the anniversary of a unique friendship of ten years, I think this week I'll finally let you in on how we celebrated.


Before I show you, I think a little historic tale is in order first.


It's a bit over nine years ago, almost a week after I gave birth to my son, when I had to miss out on Leonie's wedding. It's totally legit to blame your son right? I mean, he decided he didn't want to be born on time but two weeks late, so it's not my fault I missed it. If he wasn't so amazing, I would still hold that against him but I got over it, even after I saw pictures of the happy couple.


Eighteen months later, my friend Leonie decided not to get pregnant but witness my wedding. In fact, she helped make our day even more unforgettable; She and her husband were masters of ceremony.


But after both our weddings, our dresses returned to closets, hardly to ever be touched again and we never liked that. For years we spoke of 'wedding gown days', a day to celebrate the beauty of the gown we got to wear for just one day, to put it on once more and have an amazing day in it.


Of course we never actually went ahead and do it. I grew out of it and all that was left was the dream of one day fit into it again and suggest it again when that time came.


That time came not too long ago and yes of course I suggested it for our tenth anniversary that was coming up. But instead of just a dinner, I wanted something bigger, something that we would remember forever (I am such a sap, I know).


That's when I came up with the idea to combine our anniversary with hubby's love for photography. Ding dong, celebration set; we would have pictures taken in a way only hubby knows best how to do. 


Without further ado, here's our memory...
(oh, and Ewan; check the last picture for the giant napkin explanation. I seem to remember you asking why we needed one :))

(now, you'd think that the napkin would have the whole 'keep clothes clean'-situation covered, right? WRONG! Leonie still managed to get chocolate cake on hers! It's a talent, I swear ;))

10

I was nervous, which was weird because I had known her through long telephone conversations, longer forum chat sessions at ‘The Sisterhood’ and whole essays which normal people would call e-mails, for months already. But this would be the first time we would talk and flail and be in the same room together, face-to-face.

Now, don’t ask me to remember which name fits with a person or even to remember some faces, but I do remember dates and things that seem small to other people.

That is why I still remember what day it was that I picked up my future bff from the metro station and that the weather was hot and that I drove my beloved ’73 Scamp. Fuck, I even still remember that we ate spaghetti that night, haha (I blame that on the fact that we both wore white clothes and we are both incapable of keeping said white clothes clean when it comes to food that is not of the same color as those aforementioned clothes).

Anyway, that was to be the beginning of a beautiful friendship (thanks to Humphrey Bogart who kindly let me borrow his line). A friendship that would never have existed, had Christian never believed in love and thus never met Satine at the Moulin Rouge.

A friendship that took us all the way to London in 2005 to meet the man that was responsible for our friendship!

Today, exactly 10 years later, I find myself nervous again. We’ve got something planned that has been an idea for almost 8 out of those 10 years and finally decided it was time to do it and do it even bigger than we had ever thought of.

I’m not going to give away what that is just yet, that’s still a surprise but I can promise that you will never guess in a million years what that could be. (hint: we’re going to need the world’s biggest napkin)

Wegen wagen

Eens moet je het toch wagen. Je moet toch eens die eerste stap zetten om te bepalen of je berekening wel klopt.

Vanmorgen was die waagpoging… of weegpoging, zo kun je het ook noemen. Na ruim een week heb ik eindelijk mijn voeten op de weegschaal durven zetten na bijna 10 dagen te bang te zijn om de realiteit onder ogen te zien.

En net als altijd, als ik het resultaat eerder had geweten, had ik lang zo bang niet geweest. Het viel reuze mee. Nog steeds zwaarder dan ik zou willen, maar het is een kilo minder dan ik bang voor was.
Mijn initiële berekening van 6 tot 8 pond eraf klopt wel. Eerder 6 dan 8, maar wie niet waagt, die niet wint.
Ik ga het gewicht van vanmorgen vastzetten als startgewicht, met als streven 6 pond eraf, 3 kilo dus. Onderaan de blog zal ik ook weer proberen iedere keer aan te geven wat de status is. Dus hoeveel ik er sinds de vorige blog af heb gekregen en hoeveel ik nog te gaan heb. Hoe bedoel je confronterend naar mijzelf? Haha. Ik ga het zelfs nog erger maken. Ik ga er ook tijd bij aftellen. Ik heb tot 6 juli de tijd. Iets minder nog dan 8 weken voor 6 pond…
3 / -0 / 7w4d

Då börjar vi...

of, 'ik' dan.


Na een prachtige, drukke week en een dag vol liefde, geluk en emotie, is het nu echt tijd om van start te gaan. 6 pond in 8 weken, dat moet te doen zijn. Okay, ik sport weinig tot niet en ga ook niet meer op de fiets naar mijn werk. Maar als ik een beetje doorzet, volhou en oplet, moet het te doen zijn.


Over ten week of 8 heeft Peet een photo shoot buiten gepland staan en dan wil ik er gewoon weer top uitzien. En aangezien ik rolletjes niet meetel in 'er top uitzien', heb ik dus wat werk voor de boeg.


Straks de work-out dvd opzoeken. Er ligt nog wat brie in de koelkast die naar de vuilnisbak verplaatst moet worden (tenzij iemand anders zijn koelkast graag ermee wil vullen. Kom maar halen, maar wel snel, anders is het weg) en de winkel moet ik nog gaan voorzien van onzichtbare zwart/gele lintjes bij de chips- en snoepafdeling 'No Trespassing!' (wat Adam ook mag zingen, in dit geval MOET ik mij aan die regel houden ;) )


Over acht weken is mijn figuurtje van twee jaar geleden nog lang niet terug, maar dat hoeft ook niet. Toen ik toen op mijn lichtst was, was ik eigenlijk een kilo TE licht, ik zat tegen het gevaarlijk licht aan. Dat wist ik toen ook al, maar ik kon het niet stoppen, het ging vanzelf. Ik durfde zelfs tegen Peet op een gegeven moment niet meer te zeggen hoeveel ik woog.


Maar dat is al aardig wat kilootjes geleden en dus ga ik het nu lekker opnieuw proberen.


Is het vreemd te zeggen dat ik er ook weer zin in heb? Wie weet denk ik daar volgende week al weer heel anders over, maar nu heb ik er nog zin in. Dit gevoel had ik twee jaar geleden, toen ik nog veeeele kilo's zwaarder woog ook, dus heb ik er nu een goed gevoel over.


Kom maar op...

Back to square one

Nou ja... dat is ook wel weer wat overdreven, maar ik heb wel het gevoel alsof ik redelijk overnieuw moet beginnen.


Jawel, het is weer eens zover. De snackjes en wijntjes zijn te lekker geweest de afgelopen maanden en daar moet ik nu voor boeten. 


Nee, het is nog niet zo erg dat ik mijn kleren niet meer pas, maar het gaat wel die kant op. Maar 2 jaar geleden heb ik mij voorgenomen dat ik nooit meer van kledingmaat zou veranderen en daar hou ik mij aan. 


Ik denk dat het dus maar weer eens tijd wordt om een oude gewoonte in ere te herstellen: bloglijnen. Het werkte toen ook, dus waarom nu niet? Dus... bereid je maar vast voor op mijn gezeur over ruzie met de weegschaal... waar ik tot nu toe nog niet op durf te staan omdat ik het resultaat nog niet aandurf.


Als alles morgen goed gaat, zal ik dat maandag maar eens proberen. Maar ik beloof niets. Peet is jarig en ik heb hapjes in huis die IK veel te lekker vind #whoops. Maar eens moet ik weer sterk worden, toch? Die knop omzetten en vastlijmen zodat ik niet terugval?


Keep your fingers crossed, will ya?

Kan zo in een interieurblaadje, toch?

Een hele transformatie en toch is er niet heel veel veranderd. De makelaar noemde het een 'dramatisch verschil' wat als positief gezien moet worden. Uiteraard vinden we het op zich, zelf, ook wel mooi, maar we missen onze bloedrode schouw wel.


Ach, alles voor de verkoop ;)

Halleluja Cesar

Er zijn van die momenten dat je erachter komt dat zonder werk zitten soms nog wel eens stiekem fijn kan zijn. Ik doe opknapwerkjes in huis, kan Daryn iedere dag van school halen, maar...


Ik kan ook iedere ochtend van 8 tot 9 de televisie aanzetten op National Geographic Channel!


Ja, ik kijk lekker televisie iedere ochtend, try and stop me. Zelfs nog voor mijn mannetjes naar werk en school gaan, schakel ik hem in en ga ik een uurtje heerlijk genieten van Cesar en zijn opvoedtechnieken voor honden. 


Ik voel me net zo'n TellSell reclame af en toe 'Hey Mike, 't werrrrkt echt', maar het is echt zo. Alleen al door sommige tips over te nemen en uit te proberen, heb ik mijn roedel al zo veel rustiger dan voorheen. 


Nee, onze puppekes zijn niet zo'n onhandelbaar stelletje snotneuzen als je in de afleveringen ziet (en als je goed kijkt, zijn de honden uit de serie dat ook niet, ze missen alleen guidance), maar ik ben wel de eerste die toegeeft dat omdat ik van nature zelf nogal zenuwachtig ben aangelegd en dat dit duidelijk effect heeft op onze 'monsters'.


Ik heb lang gedacht dat door te doen alsof ik kalm was, dat dat ook wel zou werken; NIET DUS, not even close! Ik heb me echt moeten forceren te leren om me te kalmeren voor ik me met de monsters bezig ging houden.


Nu ik het me aan heb geleerd en het ook aan de honden over breng, zijn ze al een stuk rustiger, echt verbazingwekkend veel rustiger.


De simpele techniekjes die je Cesar ziet toepassen, ben ik ook gaan proberen en tuurlijk is niet alles op de wolven van toepassing, maar het meeste wel. Ik kan al bijna rustig met Katey wandelen en andere honden tegenkomen... bijna dan, maar het gaat al zo veel beter dan een paar maanden geleden.


Nu hopen dat, zodra ik werk heb gevonden, ik dit gevoel van rust en kalmte ook weet vol te houden...

Stand na 1 maand

Het nieuwe jaar is inmiddels iets meer dan een maand oud. De meeste mensen geven hun zogenaamde goede voornemens rond deze tijd al weer op, dus ik wil voor mij de stand ook maar eens opmaken.


'Mijn boek weer oppakken'; oeps, meteen een voornemen dat ik nog niet eens geprobeerd heb om me aan te houden. Hoewel, ik heb vanmorgen inderdaad met een boek in mijn hand gestaan, heb het zelfs even opengeslagen, maar ik was bang dat ik dan ook niet meer het boek dicht zou slaan en met het programma van vandaag, zou dat niet gaan... vanavond maar een nieuwe poging wagen?


'Het bloggen weer oppakken'; dat lukt aardig, toch? Okay nog niet iedere dag een blog, maar ik heb al de helft van wat ik vorig jaar in een heel jaar heb geblogd nu al hier online staan... niet slecht dus, eens kijken of ik het ook vol hou nu ;)


'Zweedse lessen weer oppakken'; ehhh... next? Hoewel, terwijl ik dit schrijf, staat 'Emil på Löneberga' aan... telt dat ook?


'De lol in gitaarspelen weer vinden'; absoluut gelukt! Met mijn nieuwe leraar heb ik de lol weer terug, de zin weer gevonden en de drijfkracht om iedere dag te willen spelen ook weer. Wat een verschil met een maand geleden... heerlijk. Ik zoek zelfs weer naar nummers die ik wil leren spelen in korte tijd.


'Die enorme stapel ongekeken films wegwerken'; dat gaat nog niet hard, maar toch zijn er al twee films van de stapel af. Nog een film of 15 te gaan, dat gaat zeker lukken.


'Dat verrekte huis verkocht krijgen'; Volgens de makelaar is ons huis de afgelopen maand al meer bekeken dan de voorgaande maanden. Maar ja, dat is online, nu nog 'in person'. Maar met de aanpassingen aan de huiskamer, heb ik daar al wat meer hoop in. Keep your fingers crossed...


Al met al; niet slecht, al zeg ik het zelf. Had nooit verwacht dat ik het nog 'zo' goed zou doen ;)

Opnieuw stemmen

Een van mijn voornemens voor het nieuwe jaar was meer oefenen met gitaar spelen. Aangezien ik pas een paar maandjes les volg, is het toch verbazingwekkend dat ik me er nu al toe aan moet zetten om daadwerkelijk die gitaar op te pakken en mijn vingers aan de snaren te zetten.


Lang heb ik de oorzaak bij tijdsgebrek laten liggen, maar diep van binnen wist ik dat dat een grote leugen was. Er zit wel een grond van waarheid in, maar niet compleet. 


Laat ik het netjes zeggen en het erop houden dat mijn instructeur en ik elkaar niet helemaal lagen. Hij is een studentje van 18 met een obsessie voor zijn instrument. Op zich niet erg, maar je zag dat hij geen interesse had voor mensen die niet zijn extreme obsessie ook maar half deelden. Medestudenten na mij en voor mij kregen les zoals het hoorde omdat ze lieten zien dat ze er veel tijd en energie in staken, tijd die ik gewoonweg niet altijd had. Daardoor waren mijn lessen precies het tegenovergestelde van die van hun. 


Dit resulteerde in dat ik geen zin meer had in les, laat staan in oefenen en voor hem om nog minder energie in onze lessen te steken. Ik heb hem meerdere malen duidelijk aangegeven dat ik les nodig heb in plaats van 'we doen wat jij wilt, jij betaald er ten slotte voor', maar dat was blijkbaar voor dovemans oren. 


Afgelopen week is de bom gebarsten en hebben we een zeer pittig gesprek gehad waarin ik duidelijk mijn ongenoegen liet vallen en uiteraard was meneer het daar niet mee eens. Hij stopt zelfs met les geven dankzij 'leerlingen zoals ik'... ja, mijn bek viel net zo wijd open...


Anyway, na een gesprekje de volgende dag met de directeur van de school, hebben we samen besloten dat ik naar een andere leerkracht ga dan de opvolger van mijn studentje. De beste man zei al dat als het bij deze nieuwe niet lukt, het bij niemand lukt; 99% kans van slagen. 


Gisteren was mijn eerste les en ik kwam echt helemaal hyper thuis van enthousiasme. Wat een verschil. Okay, lestijden moet ik meer als richtlijnen gaan nemen omdat uitloop waarschijnlijk meer regel dan uitzondering zal worden, maar dat boeit me niet. Ik kan meeluisteren in de les van mijn voorganger en steek er gelijk weer van op.


Zijn enthousiasme is aanstekelijk, zijn toewijding is bewonderenswaardig en de lol die ik had is onbetaalbaar... en het allermooiste; ik heb er nog wat van opgestoken ook ;)


Met andere woorden; mijn gitaar is opnieuw gestemd, mijn vingers jeuken om op de snaren gezet te worden, kom maar op...

Better Than I Know Myself - Adam Lambert on Jay Leno

En we gaan nog een stapje verder

Na het lot afgelopen week eens goed te tarten door nieuwe banken te kopen en denken dat we het daarbij zouden laten, gaan we deze week nog een stapje verder; de muren mogen eraan gaan geloven. 


Vanmiddag hebben we een verfje en nieuw behang gekocht. Morgen gaan de oude banen behang er zelfs al af. Peet gaat wat aan de schouw aanpassen en daarna kunnen de verfkwasten uit 'het vet' gehaald worden.


We hebben er allebei altijd een hekel aan gehad; een 'VT Wonen' inrichting. 13 in een dozijn, iedereen heeft het en het zegt eigenlijk niets meer over jezelf, behalve dat je blijkbaar graag met de meute meedoet. Maar 'een koper' is wel een VT Wonen fan, blijkbaar bijna allemaal, stuk voor stuk. 


Dus, wat doen we dan? Dan gaan we ons maar aan die meute aanpassen en dezelfde verfjes en behangetjes aanschaffen en aanbrengen om zo in het niet te vallen en daardoor dus blijkbaar op makelaarssites wel op te vallen. 


Vreemd, maar wel waar.

Geslaagd!

Of niet?


Okay, het ziet er een klein beetje meer 'VT Wonen' uit dan we gewend zijn of van houden, maar dat moet maar. Dat schijnt toch het beste te werken met verkopen van huizen. Daryn heeft het chaise longe gedeelte al geclaimd als het zijne en ik denk dat je mij wel veel in de love seat zal vinden, heerlijk onderuitgezakt ;)


Ja, mamma is tevreden...

Het lot tarten

Ik heb het gehad. Na jarenlange ergernis aan de ingezakte leuningen en gewoon de niet meer lekker zittende zittingen, gaan de banken eruit! Wie weet is dit het lot tarten en verkopen we volgende maand het huis en kunnen de banken dus weer de markt op omdat we geen meubels meenemen maar dat risico zijn we meer dan bereid te nemen. Sterker nog, ik hoop het stiekem zelfs een beetje. Het is geld weggooien dan, maar dat is het mooiste geld dat ik ooit heb weggegooid.

Jammergenoeg dacht Seats & Sofas niet zo over ons geldsmijt idee. Die hadden weinig zin om ons te helpen, laat staan een duidelijke prijs te bieden. Zelfs een correcte prijscheck voor een love seat was erg veel en toen ik zei dat ik zijn prijs wel mee vond vallen, veranderde binnen 10 seconden ineens de prijs en konden we hem voor 40 euro meer meenemen... Ik dacht het niet.

Gelukkig dacht een winkel op de lokale meubelboulevard hier anders over en zijn we de trotse eigenaar van een leuke 3zitter met chaise longe die we vanmiddag nog op kunnen halen. 

Nu nog een leuke fauteuil of love seat en dan zijn we weer helemaal klaar. Het ziet er dan gelijk weer een stuk frisser uit en wedden dat we dan ineens weer graag ontspannen in de huiskamer willen zitten?

Voornemens

Ik denk dat ik met eerlijkheid kan zeggen dat ik nog nooit 'goede voornemens' heb gesteld voor het nieuwe jaar (afgezien van 'een paar kilo afvallen', maar dat zegt iedereen wel een keer). 


Dit jaar stel ik ze ook niet echt, maar ik neem het me voor het wel te proberen.
Simpele dingen, maar dingen die ik wel mis, dus we gaan er gewoon voor.


- mijn boek weer oppakken! Ik mis lezen, maar kom maar niet in een boek de laatste maanden. Zelfs niet toen ik net nog in bad zat met een geweldig boek. Ik heb het anderhalve bladzijde volgehouden voor ik het weglegde en in slaap viel. Afgelopen zomer heb ik een enorme stapel aan geweldige boeken gekocht, maar nog geen een heeft het verder dan hoofdstuk 1 gered.


- het bloggen weer oppakken! So far, so good. Nu maar hopen dat ik het vol hou ;)


- Zweedse lessen ook weer oppakken. Toen ik mijn baan kwijtraakte, had ik het voornemen om iedere donderdagmiddag, terwijl Daryn op school zat, mijn middag te benutten om oude lessen opnieuw door te nemen en de knelpunten aan te pakken. Dat heb ik maar liefst 2 middagen daadwerkelijk kunnen doen.


- De lol in gitaarspelen weer vinden. Dat ben ik een beetje kwijt momenteel.


- Die enorme stapel ongekeken films eindelijk eens 'wegwerken'. Er zitten meesterwerken tussen en veel Zweedse films.


- Dit verrekte huis verkocht krijgen! Spreekt voor zichzelf, hoef ik niet meer uit te leggen, toch?


Geen spannend lijstje, maar dat zei ik al van tevoren. Het zijn simpele dingetjes, dingen die ik mis of die ik echt graag weer wil doen. 


Wish me luck...