Een van mijn voornemens voor het nieuwe jaar was meer oefenen met gitaar spelen. Aangezien ik pas een paar maandjes les volg, is het toch verbazingwekkend dat ik me er nu al toe aan moet zetten om daadwerkelijk die gitaar op te pakken en mijn vingers aan de snaren te zetten.
Lang heb ik de oorzaak bij tijdsgebrek laten liggen, maar diep van binnen wist ik dat dat een grote leugen was. Er zit wel een grond van waarheid in, maar niet compleet.
Laat ik het netjes zeggen en het erop houden dat mijn instructeur en ik elkaar niet helemaal lagen. Hij is een studentje van 18 met een obsessie voor zijn instrument. Op zich niet erg, maar je zag dat hij geen interesse had voor mensen die niet zijn extreme obsessie ook maar half deelden. Medestudenten na mij en voor mij kregen les zoals het hoorde omdat ze lieten zien dat ze er veel tijd en energie in staken, tijd die ik gewoonweg niet altijd had. Daardoor waren mijn lessen precies het tegenovergestelde van die van hun.
Dit resulteerde in dat ik geen zin meer had in les, laat staan in oefenen en voor hem om nog minder energie in onze lessen te steken. Ik heb hem meerdere malen duidelijk aangegeven dat ik les nodig heb in plaats van 'we doen wat jij wilt, jij betaald er ten slotte voor', maar dat was blijkbaar voor dovemans oren.
Afgelopen week is de bom gebarsten en hebben we een zeer pittig gesprek gehad waarin ik duidelijk mijn ongenoegen liet vallen en uiteraard was meneer het daar niet mee eens. Hij stopt zelfs met les geven dankzij 'leerlingen zoals ik'... ja, mijn bek viel net zo wijd open...
Anyway, na een gesprekje de volgende dag met de directeur van de school, hebben we samen besloten dat ik naar een andere leerkracht ga dan de opvolger van mijn studentje. De beste man zei al dat als het bij deze nieuwe niet lukt, het bij niemand lukt; 99% kans van slagen.
Gisteren was mijn eerste les en ik kwam echt helemaal hyper thuis van enthousiasme. Wat een verschil. Okay, lestijden moet ik meer als richtlijnen gaan nemen omdat uitloop waarschijnlijk meer regel dan uitzondering zal worden, maar dat boeit me niet. Ik kan meeluisteren in de les van mijn voorganger en steek er gelijk weer van op.
Zijn enthousiasme is aanstekelijk, zijn toewijding is bewonderenswaardig en de lol die ik had is onbetaalbaar... en het allermooiste; ik heb er nog wat van opgestoken ook ;)
Met andere woorden; mijn gitaar is opnieuw gestemd, mijn vingers jeuken om op de snaren gezet te worden, kom maar op...
No comments:
Post a Comment