Het klokje is rond

We zijn een jaar verder sinds die kerst waar ik zo van mijn lichaam walgde dat ik wist dat ik iets moest gaan doen, maar ook al wist dat ik het waarschijnlijk toch nooit vol zou gaan houden.

Ik pastte bijna niets meer van mijn destijdse garderobe, verdoezelde alles met grote truien of vesten of heeele grote riemen. Ik voelde me helemaal niet op mijn gemak en waarschijnlijk was dit ook een drukpunt bovenop mijn burn-out waar ik op dat moment diep in zat. Het was natuurlijk zeker niet de oorzaak, want dat was duidelijk de druk op werk en de stress van onder andere de hondjes thuis, maar het kwam er nog wel even bovenop en dat kon mijn lichaam op dat moment helemaaaal niet aan en gooide mij nog dieper die burn-out in.


Uiteindelijk ben ik bijna blij om alles wat vorig jaar mij gebracht heeft, want het heeft mij wel geforceerd een grote stap terug te doen en eens over mijzelf na te gaan denken. Dat heeft dan weer, letterlijk lichamelijk, geresulteerd in het serieus nadenken over lijnen want dat was echt meer dan nodig.


Wat ben ik ook blij en dankbaar dat Marlies op datzelfde moment de grote knop omgooide en zelf inzag dat ook zij wat kilo's minder wilde wegen en dat via blogspot besloot te delen met de wereld. Als zij dat niet had gedaan, had ik nu nooit zoveel kilo's minder gewogen als ik nu doe. Lijnen was me waarschijnlijk wel gelukt, maar nooit zo goed als nu. Haar blogs hebben mij in laten zien dat door er dagelijks over te 'praten' je de kilo's van je af kon praten en je aandacht op iets anders dan willen eten, kon vestigen.


Nu zijn we bijna precies 1 jaar verder (24 december is het een jaar geleden dat we de boom in Nordmark optuigden, om precies te zijn) en wat een verschil met vorig jaar. Ik voel me echt zo veel beter, zit lekker in mijn vel, durf weer te dragen wat ik echt leuk vind en vind het ook weer leuk om ook echt aandacht te besteden aan mijzelf en mijn uiterlijk.


Om het meest recentelijke aan te halen. Als ik niet zoveel was afgevallen, had ik nooooooit dat geweldige pak laten maken dat ik naar de m&g met Adam heb gedragen, dan was dat waarschijnlijk eerder een simpele spijkerbroek met veilig shirt geweest dat een hoop had verdoezeld. Nu heb ik een extra geweldige herinnering puur doordat ik destijds heb door durven zetten.


Nu zijn we een jaar verder. En het versieren van diezelfde boom (oke, bijna dezelfde boom, die van vorig jaar hebben we opgebrand voor we naar huis gingen) was een stuk leuker door mijn zelfwaarde die ik het afgelopen jaar heb opgebouwd. Ik heb me deze keer niet hoeven verstoppen achter riemen, vests of dikke truien, maar stond er trots (oke, alsnog wel met een riem om, maar dat stond zo leuk bij dat truitje, haha).


Even ter vergelijking:


Dit is vorig jaar:

En dit is nu:

Yes... I'm proud of me =)

Wees gerust...

Ik leef echt nog...

Ik heb alleen echt geen tijd gehad om een update te posten. Zowel op werk als thuis zijn al mijn vrije minuten volgepland en 'eventjes' een blogje plaatsen, paste er echt niet tussen.
Maar wees gerust, de rustige tijden breken heel snel aan, dus het duurt hopelijk niet lang eer ik weer genoeg onzinnigheden uit zal kramen ;-)

The Making of... a glam outfit

Finally, without further ado, here it is; the making of our outfits. Thanks everyone for all your patience.

The idea for a specially made outfit already started way before the European tour was announced. How funny would it be to have a unique outfit? Wouldn't that make the whole experience even more glam? Wouldn't it give that extra touch?

We figured we had some time to find that out, we didn't expect that GNT (Glam Nation Tour) would hit Europe. Or so we thought... until early september when the European leg of the tour was announced.

This meant that we needed to hurry if we wanted to have those outfits ready in time. 2 months is not much, especially if you haven't fully figured out what the outfit you want to wear should look like. On top of that: what if the costume designer we wanted to go to did not have time to make 2 outfits?

I have known the shop that we were hoping to create our outfit for years. It's a tiny fantasy/goth/movie props shop. I have done some modelling work for them (and will do so again soon :-) ) and I know they deliver perfect quality in their costumes they create. There was not a doubt in my mind; they were the ones who needed to create our outfits.
So, on one rainy afternoon Leonie (Kantharion) and I made our way to 'Lord of Magic' with plenty of ideas in our head and even more hopes in our heart that they would accept those same crazy ideas.
We both knew what we wanted; Leonie wanted a 'female version' of the coat Adam wears during the first few numbers of the show:

And I wanted a catsuit, similar to the one 'Brian Slade' wore in the movie Velvet Goldmine:

Of course they accepted our ideas, they loved it. In fact, before we even left the shop, they came up with a lot of their own ideas that could enhance the outfits, give it an even more glam feel to it.

It didn't take long for a first sketch came our way and we could not believe it how perfect it fit with our ideas.

When I saw my own first sketch, I decided right there and then that THAT was what I would want to have signed at the meet&greet. The costume designer was so honored that she promised me a better drawing for Adam to sign. Is that cool or what?


About 3 weeks later we scheduled our first fitting. I was actually nervous! Haha. We glammed ourselves up but expected to see nothing more than a few fabrics that in the end would become our outfits. Yet when we arrived we were stunned. Mine was practically finished! 
My waist and legs needed to be tightened a little more and my shoulders weren't done, but this was close to what it was going to look like in the end.

Because Leonie's outfit was a little more difficult than mine, hers was of course not done, but you could start to see what it was going to look like.

Exactly one week later, we had our second fitting. It was only 2 weeks until GlamNation would hit Amsterdam, but we were not even close to worried, especially not after that fitting one week earlier. And of course we were not dissapointed...


All that needed to be done on my outfit still were my shoulders and the bottoms of my legs. But that was it! Yay!

This time, Leonie's coat was also almost done. Even her initial L with the Eye of Horus that would grace the back of her coat was done.

The costume designer promised us that both outfits would be ready exactly 1 week before GN Amsterdam (20 November), that was only 1 week away, woohoo.


And boy, were they ready... more than ready!

For some reason we forgot to take pictures of the back of my outfit... why didn't we think of that too cause the back is just as amazing...

And here she is, our heroine (sorry Chris, we never had our picture taken with you, but we are still just as grateful to you too :-) ), the costume designer Jaschenka. Thank you so much for all your patience and your input of ideas. The next idea for glamfit is already in my head, ye be warned haha.


Adam loved our outfits, thought they were amazing and that was our mission accomplished; to have Mr. Glam himself say what we already knew :-)

(Jaschenka, Adam loved the drawing, said it was so cool! Again, thank you, thank you, thank you, thank you :-) )


The only thing missing for now is a pic of Leonie and myself together. I can't believe we forgot to take one. Luckily we have made some amazing friends and they did take one, as soon as I have it, I will post it here.


If you would like to know more about our costume heroes from Lord Of Magic, their shop or the possibilities of outfits, please visit their website www.lordofmagic.nl 
Any outfit you have in mind, they will be able to create for you!

Aftermath 23112010 @ Xtra, Zurich

Om een of andere vreemde reden, kan ik geen YT's toevoegen aan een blog als ik de blog al bijna afgeschreven heb. Deze hoort in ieder geval echt bij mijn blog over de meet&greet. Dit is mijn alltime favorite van Adam tijdens de liveshows. Een nummer over het houden van jezelf maar ook over 'coming out'. Met andere woorden; een nummer bijna speciaal voor mij geschreven..........

Have you lost your way?
Livin' in the shadow of the messes that you made
And so it goes
Everything inside your circle starts to overflow
Take a step before you leap
Into the colours that you seek
You'll get back what you give away
So don't look back on yesterday

Wanna scream out
No more hiding
Don't be afraid of what's inside
Gonna tell ya you'll be alright
In the Aftermath
Anytime anybody pulls you down
Anytime anybody says you're not allowed
Just remember you are not alone
In the Aftermath

You feel the weight
Of lies and contradictions that you live with every day
It's not too late
Think of what could be if you rewrite the role you play
Take a step before you leap
Into the colours that you seek
You give back what you give away
So don't look back on yesterday

Wanna scream out
No more hiding
Don't be afraid of what's inside
Gonna tell ya you'll be alright
In the Aftermath
Anytime anybody pulls you down
Anytime anybody says you're not allowed
Just remember you are not alone
In the Aftermath
In the Aftermath

Before you break you have to she'd your armor
Take a trip and fall into the glitter
Tell a stranger that they're beautiful
So all you feel is love, love
All you feel is love, love

Wanna scream out
No more hiding
Don't be afraid of what's inside
Wanna tell you you'll be alright
In the Aftermath

Wanna scream out
No more hiding
Don't be afraid of what's inside
Gonna tell ya you'll be alright
In the Aftermath

Anytime anybody pulls you down
Anytime anybody says you're not allowed
Just remember you are not alone
In the Aftermath
In the Aftermath
Gonna tell ya you'll be alright
In the Aftermath
In the Aftermath
Just remember you are not alone
In the Aftermath

Meeting 'n' Greeting in Zurich

After almost a week, it's about time I sit down and write my story. Can't even believe it's almost a week already...


On monday, me and Kantharion left for our big journey. We went by car because, let's be honest, that's just the most fun. You can do whatever you want, be as crazy as you like, just make sure that the driver of the two pays attention to the road and doesn't crash her car into someone else's.


We had so much fun underway. Laughed till our sides hurt, talked till our mouths went dry and sang along to songs until... well, until we arrived really (and got some very funny reactions to our singalongs from passer-by's :-) )


At around dinnertime we arrived at our destination; my brother and his wife. My brother moved to Switzerland about 8 years ago, which was one of the reasons why we thought of going to the Zurich show before any other show (because Amsterdam wasn't announced until really late). It was a great excuse to visit my brother and his wife whom I had not seen for a few months already. We had a great evening and a fantastic meal. It was so great to see them again.


The next morning was weird; we finally made it to the day we had been thinking about for 2 months now yet it didn't feel like it yet. It felt like we still had 2 more months to wait, we couldn't really believe that day finally came.


We took our time getting ready, we weren't in any rush because of getting in lines or anything. I couldn't believe it when both my make-up AND my hair looked like it was supposed to look (usually in situations like these at least one of the two decides to play with me and not work out at all).

(Kantharion getting ready)

(me working on my glittery eyeliner)

(Make-up done, but pre-glitterspray and just before we put our outfits on)

At around 2 we left for Zurich. Nerves were growing, this was really happening now. It didn't take too long to get to Zurich, my brother actually lives pretty close to it. We had a blast walking around the city center wearing our outfits and all glittered up. You sure get a lot of looks from people, haha.

We decided to just wait at the bar of the venue and have some late lunch. There wasn't really anything more we could do anyway. To celebrate the whole trip and our friendship (which is pretty special, I can tell you :-) ), we toasted with champagne.

(A toast to glitter, to friendship and to the adventure still to come (just noticed this was still pre-glitterspray))

At the bar we met the first fans already. That's the great thing about being an Adam-fan, you recognize other fans pretty easily, even if they are not wearing fan-shirts. Glitter and glam galore give one away without even trying to ;-). I loved meeting everyone, everyone was fantastic.

For the m&g we all gathered at the hotellobby attached to the venue. I met so many incredible people there, including Rolando (if you don't know who Rolando is, here is a picture of us together ;-))

(left to right; Kantharion, Rolando, me)

'Brother of' and organizer of the m&g Neil Lambert, came out to us at around 5.30 pm to let us know when and where to meet so at 6pm we stood outside, waiting for Neil or anyone else to pick us up. 6pm came and went and finally at 6.15 we were picked up and brought inside the venue. The m&g was to take place in the lobby, but they needed to hurry because the venue would not wait any longer than past 7pm sharp to open their doors. Why it took both Neil and Adam so long to come out anyway no one will ever know (Adam is a diva, we all know that, but Neil...???)

Eventually Adam finally came out, looking fabulous yet very tired. I actually really felt sorry for him to be out with all of us. It's close to the end of the tour and it is clearly wearing him out right now.

We decided to be at the end of the row because of our costumes (which I will finally show in a next blog, promise), which meant we had a little while to watch him work. I love that. He clearly does love his work and meeting the people who got him to where he is today. He greets everyone like a close friend he has not seen for quite some time and takes interest in whatever he or she has to show him, no matter what it is. I could have stood there for hours, just watching him 'do his thing', couldn't have cared if my turn never came at all even.

But our turn did come eventually. Unfortunately, it was already 7pm and the venue really did not wait one more second with opening their doors. This meant that our m&g was rushed. Neil was really nervous, told Adam time and time again that he needed to hurry, but Adam didn't care. Pictures needed to be taken and stuff was going to be signed.

Adam really is a sweetheart. He greeted me with a big hug, as if we were lifelong friends ‘how ARE you?’ 

Even though there was hardly time because of people already coming in, he did take time to give us not only our individual picture, but one with the 3 of us as well, which was my big hope.

My individual picture with him was fantastic, he was so warm and soft and oh so cuddly, just like a cuddly teddybear ;-)

He told us he loved our outfits and ‘you two look gorgeous, really’. He told Kantharion that he loved her coat and the back with her initial and eye of horus was ‘amazing’ and her walking cane was fantastic.

I brought a drawing that the costumedesigner drew for Adam to sign and told me ‘that is fantastic, I love this’ and signed it quickly but perfectly.

Because there was no time for us anymore, Kantharion had to rush her gifts, but even then he took time to look at what she gave, even if she didn’t see that happening (don’t worry sweetie, I did see it :-) )

And that was when it was time to litterally RUN. Fans were running past us and if we wanted to be at the front we needed to get out of there. Adam was rushing just as much, which was funny to see, they were all hurrying to get everything and get out of there too.

We managed to get the first and second row (I was actually between 1st and 2nd; just not 1st, but not really 2nd either).

The opening act was.... well.... Let's just say; 'very German' and leave it at that. I'm not a big fan of German languaged music (except for Rammstein, they ROCK!!!), so the opening act took far too long for me.

But finally, it was time for the lights to go out a second time, the band came on and I saw a feathery hat and the first few notes of  Voodoo were played. I couldn't believe it, I was there a second time. Adam still looked extremely tired, but he was still enjoying the show. I even thought the slower songs were sung more beautifully (Aftermath had me crying this time, instead of 'just a lump in my throat' like it did in Amsterdam). Best moment of the night was having 'Mad World' as an encore, which he had not done in over 2 months! and which he sang right in front of us.

But after Mad World, it was all over... The Glam Nation Tour ended right there and then for me. but It could not have been more perfect.

We decided to wait around backstage and try to meet the rest of the band as well. We had gotten to know them through the  tour and the fans over the past months and they became as much part of the entire experience as Adam had been. Personally I wanted to meet the drummer most because of my son. He wants to be a drummer as well, so how cool would it be to meet one of the best drummers ever.

In the end we met the entire band and dancers, except for the 2 male dancers. Everyone was fantastic, all were so nice and the drummer Isaac turned out to be the sweetest. We talked for quite a while and even took OUR picture, haha.

Here are my pictures with the drummer and one of the female dancers. If you want to see the others as well, just let me know and I will post them gladly ;-) (if you're wondering why I did not post my pic with the infamous Tommy; he wasn't really 'into it' that night, so in the pic he doesn't look like his usual self)

(Isaac Carpenter, the drummer)

(Brooke Wendle, dance choreographer and just plain HOT ;-) )

The next day, it was already time for us to head back to Holland. We couldn't believe that the day we had been waiting for for so long went by so fast. We still had an amazing trip back though. We talked even more than on the trip TO Switzerland, maybe sang a little less, but had an amazing time anyway. If it is even possible, we became even closer friends on that journey home.

We both decided that with a next tour (which will probably take about 1.5 yrs for Europe!) we are doing this all over again. If we are going to do a whole new outfit, we don't know, but a meet and greet? Definitely! If only for just the fun we have had over the last few months and because of everyone we have met through it (can't remember all of your names, but it was amazing meeting you anyway :-) ).

Now, without further ado... here they are! My pictures with Adam!! The first one is our 'group picture', second is 'just' me & Adam.

Adam Lambert Purple Haze/Whole Lotta Love Amsterdam 112010

And the encore...

warning: do not watch if easily offended by openly gay kissing!!!

Adam Lambert Aftermath Amsterdam 112010 .m4v

Here is the song that gave me goosebumps and a lump in my throat. Just watch and enjoy, you'll love it, I promise...

'Epic' doesn't cover it!

Last night truly was THE best concert I have ever been to. Adam Lambert performed his Glam Nation Tour at Paradiso, Amsterdam yesterday and 'epic' does not even begin to cover that night. His vocals were unbelievably good, hitting every single high note without a problem. He has 'entertainer' written all over him. He got the crowd going with ease and just a single look got the audience to go insane.


But let's start at the beginning, shall we?


I got up pretty early, because beauty takes time, you know? ;-)
Got my make-up and hair done and that was when it was finally time to put that outfit on, a catsuit in black and purple with matching long gloves. It was just perfect and it really gave an extra glam-touch to that whole day.

After picking up my sister and Leonie (@kantharion), we went on our way to Amsterdam. At times exceeding the speed limit 'just a little bit'. But hey, we were on a mission, we needed to be at the venue in time to get special numbers which they were handing out (which in the end turned out to be useless...).


Paradiso is gorgeous. It's a very old church turned into concert hall. When we arrived, my first thought was that it was so perfect for an artist such as Adam.


At the venue we met up with a Dutch lady who has lived in America for already 20 years, Irene (@lizard eyes) and she was amazing. We had e-mailed over the last few months already and finally meeting up was just fantastic

(from left to right Irene (@lizard eyes), my sister Cynthia, Leonie (@kantharion) and me (@nietjev of course ;-) )

(Irene's coat :-) )

Thank goodness it wasn't as cold as we feared it would be, but still, we were happy when they finally opened the doors... though the actual getting inside was hell. People were pushing and shoving as if their lives depended on it and for what? I still don't understand....


But finally inside, we had a fantastic spot, to the side on the right with a topspot view of the stage. The wait wasn't as bad or as tiring as usual. The pre-show music played was glamtastic and all songs appropriately very sexy.

Finally... the lights went out, the band and dancers came on stage, music started playing and there he was... The man I had admired for over a year and a half now. Flawless from note one. This is why I have admired him for so long now, this is what it was all about and he made it more than worth every single second.

That he is a true perfectionist showed when he got frustrated when the sound was not perfect. Secret communication with his soundcrew (back turned to the stage and signals going back and forth) showed that he was not happy that the sound was not perfect. To us as an audience it only enhanced the song he was performing because his frustration made the song even better and more fierce ('Sleepwalker' is quite a fierce song already, so that made it all the more perfect)


But as soon as he was happy with the sound, he went wild! He joked, he chatted and he truly sang his heart out! He showed the Adam I had seen in so many YouTubes already, an open and free-minded entertainer who doesn't care what people think of him or his openly gay sexuality


My favorite song of the night was 'Aftermath', one of my favorite songs about how hard it is to come out. I stood mesmerized with a lump in my throat, the lyrics hitting me even more than when I listen to them on the album.


The encore was really the icing on the cake. He started with 'Purple Haze', an old Jimmi Hendrix classic, complete with joint in his hand! And last but definitely not least 'Whole Lotta Love' a Led Zeppelin oldie...


I'll try to post vids of a few of the songs, probably Aftermath and the entire encore.


Tomorrow, me and Leonie will drive off to Switzerland where we are lucky enough to experience this show once more and to top it off, we are going to meet this amazing man, but I'll tell you about that when we get back.

Photo's of our outfits will follow after Zurich. We want to see the m&g pictures first :-)

Sneak peak ;-)

Volgend weekend is het eindelijk zover, dan gaan we eindelijk naar onze held Adam Lambert in zowel Paradiso als in Zurich. Ik geloof dat ik het al wel eens heb laten vallen dat we geheel in stijl naar deze shows zullen gaan, dus op-en-top glamrock.


Sterker nog, we hebben zelfs outfits (of vanaf nu glamfits genoemd ;-) ) speciaal laten maken, om de hele experience echt helemaal 'af' te maken. Ik weet het, sporen doe ik al jaren niet meer, vandaar dat dit jullie ook niet KAN verbazen, toch?


Aanstaande zaterdag begint het allemaal. Het zal vroeg opstaan worden, want dat pak aantrekken lukt wel, maar mijn make-up moet natuurlijk tiptop in orde zijn (ik vrees dat ik over een maand nog overal glitter tegen ga komen, haha) want ja, glamrock is nu eenmaal veel make-up en nog veeeeeeel meer glitter. 
Zondag heb ik dan een dagje om bij te komen, maar ook weer niet te lang want ik moet me ook voorbereiden op de trip naar Zurich een dag later. maandagochtend zullen we redelijk bijtijds in de auto stappen richting mijn broertjelief. Alleen die rit al gaat een feestje worden, dat weet ik nu al.


Dinsdag is echt 'de grote dag' want niet alleen hebben we dan het tweede (en voor mij helaas alweer laatste) concert, maar voor de zaal open zal gaan, hebben we ook een heuse 'meet & greet' met de grote glitterbal zelf.


Ik zal proberen zoveel mogelijk te bloggen, maar dit zal waarschijnlijk grotendeels in het Engels gaan omdat ik die verhalen op meer sites zal plaatsen. 


Maar nu eerst, een kleine sneak peak op mijn outfit... 

Hahaha, je dacht toch niet dat ik alles al weg ging geven? A girl has got to keep some surprises ;-)

Luister heel goed...

Even weer de trotse mama uithangen. Hieronder een filmpje van Daryn en zijn Bugel (soort trompet zonder kleppen). Ken je de themetune van Harry Potter? Tuurlijk, wie kent die niet? Hou dat melodietje in je hoofd en luister dan naar wat Daryn speelt...

Mag ik jullie eraan helpen herinneren dat Daryn dus geen lessen volgt, maar dit gewoon voor de lol doet? Tuurlijk is dit niet zuiver, maar daar gaat het ook niet om. Het gaat erom dat hij duidelijk een liefde heeft voor muziek en dat wil laten horen. Geweldig toch?

Hij heeft zelf al aangegeven dat hij heel graag instrumenten wil leren spelen. Voornamelijk drum en gitaar. Daar gaan we dus ook heel snel maar eens achteraan. Eer dat we eindelijk eens verhuisd zijn, kan hij ongetwijfeld al een aardig deuntje spelen ;-)

Gaat het nu wel lukken?

De vloer is geboend, hondenharen opgezogen, stof opgeveegd en de rommel weer op zijn plekje geruimd.
Met andere woorden; het huis is er klaar voor vanmiddag om de mogelijk nieuwe makelaar te verwelkomen.

Om 4 uur vanmiddag staat Makelaar Ooms op de stoep voor het intake gesprek waarin zij hun werkwijze uit zullen leggen, tarief zullen bespreken en ongetwijfeld zullen ze hun eigen prijsadvies afgeven.
Ik ben nu wel erg benieuwd hoor, het is weer een hele andere stap, maar laten we hopen dat het nu snel gelopen is.

Straks nog maar even een vers bosje bloemen halen, staat net even wat fleuriger, toch?

De klap komt altijd later

Ongeveer 2.5 dag later in mijn geval.

Vrijdagavond is natuurlijk de beslissing gevallen om niet verder te gaan met de investeerder en die beslissing sta ik nog steeds 10000% achter. We zijn intussen ook al vrolijk verder gegaan met voorbereidingen op makelaars in huis. Maar ze zeggen wel eens dat de echte klap na zo'n ingrijpende beslissing later komt dan op het moment van besluit.

Ik heb er inmiddels al een paar gehad. De eerste kwam zelfs al op zaterdagochtend toen we een rondje over 'het dorp' maakten. Lopende tussen vervelende en voornamelijk luidruchtige mensen, mijn hemel wat zijn Nederlanders herriemakers, dringt het tot je door dat je voorlopig nog in de herrie moet blijven winkelen en boodschappen doen.

De tweede klap kwam vanmorgen.
Bijna een maand heb ik in de hoop geleefd dat ik binnenkort echt mijn ontslagbrief mocht gaan schrijven, dat ik eindelijk afscheid mocht gaan nemen van een baan waar ik het al tijden niet naar mijn zin heb maar het puur aanhou omdat ik toch rekeningen moet betalen en het geen nut heeft om nu nog op zoek te gaan naar een andere baan.
Maar ja, vanmorgen kom ik aan op 'de zaak', loop naar 'mijn kantoor' en realiseer me dan ineens dat ik dus hier ook voorlopig nog 'mag' blijven zitten. De interesse in het werk is al ruim een maand ver te zoeken, ik leefde van moment naar moment en fantaseerde intussen stiekem over de laatste werkdag. Maar ik mag mij dus weer gaan pogen te gaan interesseren in dit werk, wie weet hoe lang ik hier nog moet blijven zitten...

Gatverdamme...

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

In plaats van zielig zitten sikkeneuren omdat de verkoop niet doorgaat, zijn we vanmorgen fris en fruitig opgestaan en hebben de eerste afspraak met de eerste makelaar gemaakt. We zijn hier vandeweek al navraag wezen doen en kregen gelijk een heel goed gevoel. We werden warm onthaalt (in tegenstelling tot de grootste makelaar van Spijkenisse, waar we nog net niet werden weggekeken) en de medewerkers waren stuk voor stuk enthousiast.


Vandaar dat het vanmorgen dus niet moeilijk was om die deur vanmorgen weer open te doen en die afspraak te maken.


Vrijdagmiddag om 4 uur komen ze langs voor een vrijblijvend kennismakend gesprek waarin ze alles uit zullen leggen hoe zij werken en wat dat natuurlijk allemaal moet gaan kosten.


Ik heb er nu al zin in... kom maar op met dat nieuwe verkoopbord!

Afgelast!

De verhuisdatum stond al vast, extra dozen al stiekem ingepakt en een planning stond al op papier maar toch hebben we vanavond een beslissing gemaakt die alle genomen voorbereidingen nutteloos maakt...


Ik heb het er al eerder over gehad, we mogen dan wel met de verkoop op 97% zekerheid zitten, maar dat betekent dat je nog steeds 3% tekort komt en dat is nu ook maar gebleken. We hebben namelijk besloten om van de verkoop aan de investeerder af te zien!


Ik wil er niet al te veel over uitweiden maar door een aantal telefoongesprekken is bij ons het vertrouwen in deze mensen volledig verdwenen. Zij hadden een aantal voorwaarden van overname waar wij niet mee akkoord kunnen en willen gaan. Toch, hoeveel pijn het ook doet, was de beslissing om nee te zeggen dan ineens niet moeilijk meer. Hoe graag we ook weg willen, het moet wel met een goed gevoel gaan en niet op deze manier.


Maar dit houdt natuurlijk niet in dat we bij de pakken neer gaan zitten. De eerste makelaars hebben we vandeweek al bezocht en daarvan gaan we er aankomende week een van uitnodigen voor een vrijblijvend gesprek. Daarnaast gaan we alle andere makelaars aankomende week ook nog af en maken ook daar een keuze uit wie we uit willen nodigen. We willen ze het voorstel doen dat als zij het binnen 3 maanden weten te verkopen dat hun courtage dan met een x percentage verhoogd mag worden. Met de crisis van dit moment zal dus iedere euro die zij binnen kunnen halen een welkome inkomst zijn.


Wat er ook gebeurt, het zal ons lukken, dan maar niet in februari, dat is zeker jammer, maar misschien van de zomer, of volgende winter...

Coming out...

Hoe begin je een blog dat waarschijnlijk voor jouw eigen gevoel je allermoeilijkste zal worden en die zeker de meeste impact zal hebben? Ik zit nu al ruim een kwartier naar het scherm te kijken, niet wetende hoe ik wil beginnen maar wel wetende dat ik het nu eindelijk kwijt wil.

Waarom wil ik het eigenlijk ineens kwijt? Ik hou het per slot van rekening al zo lang voor me. Misschien juist daarom…

Misschien heb ik het juist wel te lang voor me gehouden en vind ik het tijd dat ik nu toch maar eens die kastdeur wagenwijd open moet zetten en er eerlijk voor uit moet komen.

Nu klinkt het wel erg dramatisch allemaal en dat is het helemaal niet, het stelt zelfs helemaal niet zo veel voor, maar toch maakt het voor mij een heel groot deel uit van mijn leven.

Ik ben biseksueel… meer is het niet. Het stelt zelfs bijna niets voor. Toch heeft dit ene kleine woordje een enorme impact op mijn leven, maar ook op dat van Peter. Waarom ik het nu ineens zo kwijt wil? Ik heb me er namelijk nooit voor geschaamd, je kunt je hier toch ook niet voor schamen? Ik denk omdat ik het er nu eindelijk wel eens open over wil kunnen hebben. Ik wil me niet meer in bochten hoeven wringen omdat ik anders toch niet helemaal begrepen wordt. Ik wil mijn frustratie kwijt kunnen over het feit dat het bijna een taboe is die niet veel mensen begrijpen of willen begrijpen.

Zelfs ik begreep het niet in het begin. Ik snapte zelf niet hoe dit gevoel in elkaar stak. Homoseksueel ben ik niet, maar blijkbaar ben ik ook niet helemaal heteroseksueel. Wat ben ik dan wel? Ja, dan val je ineens onder dat labeltje dat daar precies tussenin valt. Velen zien het als een ‘ik-kan-niet-kiezen’ label, maar dat is het juist absoluut niet. In dit geval kan ik absoluut wel kiezen, ik kies voor de persoon, niet voor het geslacht!

Juist omdat ik het en mijzelf niet begreep, heb ik het heel lang ontkend. Want als ik het zelf ontken, dan is het toch ook niet zo? Maar ja, waarom kriebelde het dan toch als ik een mooie vrouw zag? Zal er dan toch iets zijn wat ik niet meer kan ontkennen?

Ondanks dat ik vanaf dat moment wel een ander labeltje op mijn voorhoofd kon plakken, voelde het toegeven, zelfs aan mijzelf, als een opluchting.

Maar aan de andere kant. Toen pas kwam ik erachter hoe onbegrepen mijn label werd. Mensen begrijpen de labels heteroseksueel en homoseksueel, de mens is inmiddels ook zover dat ze deze labels accepteren (uiteraard uitzonderingen daargelaten). Maar dat labeltje ertussenin… tja, wat moeten ‘we’ daar nu van denken? Het is net zo’n weggeschoven kindje dat niemand lijkt te willen snappen. 

Ik hou niet zo van labeltjes. Dik, dun, Christen, moslim, hetero, bi… kunnen we ze niet allemaal op 1 hoop gooien en er 1 groot label van maken; ‘mens’? Helaas denken velen niet zoals ik, ondanks dat dit de wereld een stuk makkelijker zou maken.

Maar het is helaas nu eenmaal zo, de mens houdt ervan iedereen in hokjes met labels te stoppen. En als ik dan zo nodig een label moet dragen, dan draag ik deze met trots…

Weer een stapje dichterbij

Nadat we vanmiddag het bericht kregen dat de assistent investeerder het initieel niet zou halen, zonk bij mij  aardig de moed in de schoenen. Zelfs toen eenmaal de nieuwe afspraak voor vanavond was gepland, was ik persoonlijk nou nog niet echt positief gestemd. Ik was zo bang dat hij alsnog niet op zou dagen of dat hij direct nee zou zeggen als hij überhaupt op zou dagen. Ik was ook niet zenuwachtig tot een uur of zeven. Ik had echt een 'eerst zien, dan geloven' gevoel in mijn donder en dat veranderde niet tot Peet rond 7 uur zei dat hij er als het goed is al om 19.45 zou zijn, hij was in ieder geval onderweg.


Tja, en toen pas brak bij mij het zweet uit. Gaat'ie toch echt opdagen? Gelukkig ben ik zeer stressbestendig en ben ik heel rustig op de bank gaan zitten wachten (lees: Help! er liggen weer vlokken hondenharen en de afwas moet nog weg en zijn alle kamers nu echt netjes en zit dat haar nog goed en, en, en...)


En inderdaad om 19.45 stopte er een auto en stapte er een niet al te grote Chinese man uit (die overigens bijna alleen Frans sprak...). Peet heeft deze heer rondgeleid en hij was zeer onder de indruk, van zowel het huis als de omgeving. Helaas was het alleen te donker om nog foto's te kunnen maken die hij nodig heeft voor zijn presentatie. Heel binnenkort komt hij terug om deze foto's te maken bij daglicht. Zodra hij daarna akkoord heeft van zijn werkgevers (dus de investeerders zelf) kan hij alles rond gaan maken en kunnen wij de notaris direct in gaan schakelen. Er is in ieder geval afgesproken dat alles voor eind november rond zal zijn.


Het is dus nog geen definitief 'ja', maar ik denk toch dat we weer een stapje dichterbij zijn. Nog heel even doorduimen, kruisen en in kaarsenwalmen zitten dus

Wat vertraging

Mijn vorige blog stond koud online of er kwam bericht dat de investeerder het niet op tijd haalde. Hij zat nog vast in Brussel en 3 uur werd voor hem onmogelijk. Eigenlijk wilde hij een nieuwe afspraak maken voor 5 november maar dat is weer anderhalve week verder... dat duurt veel te lang.
Na een half uurtje heen en weer berichten hebben ze nu een nieuwe afspraak voor vanavond 8 uur gemaakt. Nog een paar uurtjes uitstel dus. 


Houden jullie het nog een paar uur vol met die gekruiste vingers, duimen en brandende kaarsjes?

Nog anderhalf uur...

Jeetje, over anderhalf uur is het zover. Dan komen ze kijken en hopelijk ook gelijk het koopcontract bespreken.


De afgelopen dagen kunnen op zijn zachtst gezegd 'hectisch' genoemd worden. Ieder vrij minuutje is gestoken in het behangen van muren, verven van kozijnen en plinten, kitten van naadjes en opruimen, schoonmaken en klaarmaken. Vaak stopten we niet voor middernacht en gingen de volgende dag bijna fluitend (met de nadruk op bijna ;-) ) weer verder.


Vanmorgen stond er om 8 uur al een heel schoonmaakteam voor de deur om zo het huis echt presenteerbaar te maken. We gingen zo hard dat we 2 uur eerder klaar waren dan verwacht. Mooi want nu kan ik tenminste die lelijke nagels nog even voorzien van een vers laagje en kunnen we even rustig zitten voor 'het moment van oordeel' aanbreekt.


De afgelopen dagen heb ik niet echt kans gehad om zenuwachtig te zijn, zelfs vanmorgen voelde ik nog weinig spanning. Maar nu, nu alles echt af is, nu ga ik toch wel een beetje kriebels voelen. Gaat het allemaal wel lukken? Komen ze überhaupt wel opdagen? Halen we eruit wat we willen? Horen we vandaag al een uitslag? Allemaal vragen die nu langzaam mijn hoofd insluipen.


We zien het wel. We gaan zo hard ons best doen, hopelijk weten we dan over 4 uur meer.
Keep your fingers crossed...