They grow up so fast, don't they?

Als de dag van gisteren kan ik mij herinneren dat Daryntje op mijn buik werd neergelegd direct na zijn geboorte. Vanaf dat moment kwam ik in een wervelwind van 'firsts'. De eerste keer dat hij me echt aankeek, zijn eerste lachje, eerste stapjes, eerste woordjes en niet te vergeten; zijn allereerste verjaardag.



Dan als de 'belangrijkste' firsts geweest zijn, komen er weer andere die op hun manier ook weer heel belangrijk zijn. Denk maar aan de eerste keer 'op het potje' of voor het eerst naar de peuterschool. Bij mij in ieder geval genoeg redenen om een brok van in mijn keel te krijgen (maar ja, daar is bij mij niet zo heel veel voor nodig ;-)). De eerste keer dat ik hem achter moest laten bij de peuterschool was toch weer heel anders dan de eerste keer bij mijn moeder omdat ik moest gaan werken na mijn verlof.



Toen Daryn eenmaal 4 jaar werd, gingen we weer een 'first' in, namelijk dagelijks naar school. Tot zijn 16e zal hij dit verplicht iedere dag moeten volhouden (maar wij natuurlijk ook). Nu anderhalf jaar later, gaat dit nog steeds goed. Hij vindt het nog steeds leuk (tenminste, bijna altijd dan. er komen wel eens dagen voor dat hij liever uitslaapt...), ben benieuwd hoe lang dat nog echt goed zal gaan.



Maar nu, dus anderhalf jaar later, krijgen we deze week een 'first' die je aan de ene kant afwacht maar aan de andere kant toch hoopt nog lang voor je uit te kunnen schuiven. Deze week kwam namelijk een moeder van een van Daryn's klasgenootjes op mij af met de vraag of Daryn binnenkort een keertje bij haar mocht komen spelen. Aangezien Daryn niet de meest vertelzame persoon is, stonden wij alletwee toch eventjes verbaasd. Wat blijkt nu, deze lieve kleine meid is al tijden helemaal gek op onze knul!



En nu de ontknoping van deze blog; Voor het eerst een first waar we niet op voorbereid waren. Al die firsts die we tot nu toe hebben meegemaakt, zijn allemaal berekend geweest. Je weet, door boeken te lezen en ervaringen uit te wisselen, dat er weer eentje aan zal komen omdat hij die leeftijd heeft bereikt. Maar hoe bereid je je voor op zo iets? Hier kun je je toch niet op voorbereiden? En hoe ga je hier dan mee om? Daryn ziet het meisje als een hele goede vriendin, maar omdat hij dus nog steeds niet vertelzaam is, weet ik echt niet wat er nu door hem heen gaat.



Aanstaande woensdag hebben ze een speeldate en Daryn kijkt er naar uit (the stud ;-)). Mama had alleen gedacht dat haar schoonfamilie nog even op zich zou laten wachten...

They grow up so fast, too fast for my liking at times...

Heimwee

Spoor ik wel?

Ik heb heimwee naar een land waar ik nog nooit heb gewoond. Heimwee naar een plek waar ik de laatste tweeenhalf jaar niet meer dan vakantie heb mogen vieren. Heimwee naar een taal die ik nog niet eens volledig machtig ben.

Toch voel ik me momenteel zo. Dat we nu iedere avond van half 8 tot 11 aan het businessplan werken die ons leven in Zweden een realiteit kunnen maken, maakt het er niet makkelijker op. Dat businessplan brengt onze droom toch een stukje dichterbij. Meerdere malen per dag gaat er wel een gedachte door mijn hoofd heen waarin in ik me voorstel hoe het zou zijn als ik eindelijk die ontslagbrief bij mijn baas op zijn bureau mag leggen en uitleggen waarom, of die verhuistrip in de auto, het eerste jaar daar en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Hoe lang het nog gaat duren? Tja, kon ik dat maar zeggen en daar ligt bij mij nu ook het probleem; het niet weten hoe lang het nog duurt, alleen dat iedere dag er 1 te veel is.

Ik weet het, ongetwijfeld krijg ik vast nog wel een keer heimwee naar mijn oude vertrouwde leven, met mijn familie, vrienden en boerenkool, maar dat is een klein beetje te verhelpen door de telefoon op te pakken en ze te bellen (niet die boerenkool dan...).

Toch kan ik niet wachten op dat moment dat ik de omgekeerde heimwee voel. Dat zou inhouden dat ik mijn droom heb waar kunnen maken...

Paniek!!

Er is paniek in Nederland. Nee het tereuralarm is niet verhoogd wegens eventuele dreiging. Ook geen ramp in Borssele en ook geen overlijden van een koninklijk lid...

Nee, het VRIEST!

Nederland staat weer vast in files want ze is bang omdat ze niet weet hoe ze moet reageren in dit soort situaties. Stel je voor dat het glad is, of dat het misschien gaat sneeuwen... da’s toch eng? Maar op het moment dat het daadwerkelijk gaat sneeuwen of ijzelen, raakt ze nog meer in paniek en weet ze helemaal niet meer wat ze moet doen. Rustig rijden, afstand houden en geduld hebben zijn de 3 regels die juist in dit soort situaties aangehouden zouden moeten worden, iedereen weet dit ook, maar toch op 1 of andere manier staat alles in no-time vast, staat iedereen weer bumper-aan-bumper omdat je toch weer een metertje dichterbij je bestemming bent op die manier en als het dan weer gaat rijden, rijden we massaal zo snel dat er binnen de kortste tijd meerdere botsingen een feit zijn.

Degenen die deze 3 regels wel handhaven, hebben op zo’n moment weer pech omdat die afstand die zij aanhouden voor een ander vaak weer ‘een plekje opgeschoven’ inhoudt. Resultaat; vaak een volgende botsing omdat met de gladheid het moeilijk op tijd remmen was (omdat die ruimte die gereserveerd was om veilig te remmen ingenomen was door ‘opschuivertje’).

Maar dan vraag ik mij af waarom het in het buitenland dan 9 van de 10 keer wel goed gaat? Tuurlijk zijn er ook landen als Nederland die de sneeuw niet gewend zijn en dus vaak met dezelfde problemen kampen, maar de zogenaamde sneeuwzekere landen dan? Die rijden echt niet alleen beter omdat ze spikes onder hun banden hebben.

De reden waarom die voornamelijk ‘beter’ rijden is omdat ze weten dat als ze niet die 3 regels in acht nemen, ze bijna met zekerheid op die voorligger zullen klappen. Ijzelt het in Zwitserland of Zweden of een ander willekeurig sneeuwland, dan gaat standaard die voet van dat pedaal (nee, niet boven op de rem....) en gaan ze met zijn allen met een rustig tempo verder. Dan zijn ze maar te laat voor die belangrijke afspraak of voor het eten. Dat eten kan weer opgewarmd worden en die afspraak begrijpt dat je later bent omdat hij waarschijnlijk in dezelfde situatie terecht komt zodra hij zelf ook naar huis wil en diezelfde ijzel onder zijn banden voelt glippen.

Uiteraard heb je ook uitzonderingen, die denken dat ze ipv rustig met het verkeer meerijden (65 p/u ongeveer) gerust 90 tot 100 (of zelfs harder) per uur kunnen blijven rijden... maar tot nu toe is het mij opgevallen dat deze uitzonderingen allemaal stuk voor stuk weer zonder uitzondering een paar honderd meter verderop in een greppeltje liggen, of toch tegen die boom die niet meegaf.
Van mij mag die kou nog wel eventjes lekker aanhouden. Ik geniet van hoe de wereld er op zo’n moment uit ziet. Dus, misschien een gouden regel nummer 4 als toevoeging. Sta je in die file, hou je je afstand en wacht je geduldig af tot je rustig je eindbestemming bereikt hebt, kijk eens om je heen, de rijp die nu alle bomen, planten en gebouwen siert is toch fabelachtig?