'In Nederland sneeuwt het toch eigenlijk nooit en is het lang zo koud niet, dus laat ik die muts wel hier in Zweden liggen...'
Tja, daar had ik mij vorig jaar dus zowaar (gelukkig) eens in vergist. Resultaat: heb nu in Nederland geen muts en moest ik er noodgedwongen maar eentje gaan halen.
Zo gezegd, zo gedaan. Eenmaal bij de winkels loop ik de eerste de beste winkel in waar ik wist dat ze mutsen verkopen, in dit geval Claire's. Ik kies er al snel eentje uit en ben helemaal tevreden als ik zie dat hij nog in de uitverkoop is ook. Mooi, heb toch al genoeg mutsen, dus vind ik het niet nodig om daar meer geld dan nodig is aan te spenderen.
Eenmaal bij de kassa, wijst de kassiere mij erop dat bij alle winterartikelen, sjaals, mutsen, handschoenen, ga zo maar door, het tweede winterartikel voor de helft van de prijs is. Ik zeg haar vriendelijk dat ik verder niets nodig heb en pak mijn pinpas om af te rekenen. 'Deze handschoentjes hier horen ook bij die aanbieding en kosten maar x euro'. Ik kijk naar mijn lekkere warme handschoenen die ik in mijn handen heb en vertel haar nogmaals dat ik alleen die muts af wil rekenen. Vol verbazing vertelt de inmiddels geergerde dame mij dat ik mijn pas door de automaat mag halen. Na betalen zeg ik haar vriendelijk gedag, maar er kan bijna geen woord meer af.
Ik heb al vaker voor dit 'probleem' gestaan en al vaker heb ik winkelpersoneel verbaasd achtergelaten omdat ik geen gebruik wenste te maken van hun zogenaamde aanbieding. Ik ben zelfs een keer in discussie gegaan hierom.
In mijn beleving is een tweede-artikel-voor-de-helft-van-de-prijs aanbieding pas een echte aanbieding als je ook daadwerkelijk iets hebt aan het 2e artikel. Heb je dit tweede artikel niet nodig, dan kost het je uiteindelijk alsnog meer dan nodig is en is het geen aanbieding meer, maar een kostenpost. Dat een winkelbediende probeert een goede verkoop te maken, dat is logisch, maar sommigen begrijpen gewoon niet dat de zogenaamde aanbieding geen aanbieding is als je niets meer nodig hebt dan die ene muts die je in je handen hebt. "Maar mevrouw, deze hanschoenen kosten u nu geen 5 euro, maar nog maar 2.50, dat bespaart u dus 2 euro en 50 cent!'.
Ach, ik ben de winkel uitgelopen met mijn muts, die ik buiten meteen opzette, waarna ik mijn eigen, meegebrachte, lekker warme, handschoenen ook weer aantrok.
Sunday, 20 December 2009
Monday, 19 October 2009
Dossier gesloten
‘Mevrouw, ik denk dat u toch rekening moet houden met een diagnose ADHD of ADD’
Dat zei de kinderarts tegen mij, nog geen 5 minuten na hij Daryn ‘geobserveerd’ had. Zonder ook maar iets van mijn ventje te weten, kon deze arts al een conclusie trekken en wilde Daryn zelfs al aan de ritalin gooien. Dat wij het hier direct vanaf het begin al niet mee eens waren, verbaasde hem eigenlijk wel een beetje. Alsof wij slechte ouders waren die niet het beste voor hun kind wilden.
Dat klopt; ik wil niet het beste voor mijn kind, ik wil het allerbeste en het allerbeste voor mijn zoon is niet die pillen.
Een paar maanden geleden kreeg ik van de kleuterjuf van Daryn te horen dat het met Daryn niet al te goed ging. Hij kon zich niet concentreren, had geen interesse in nieuwe werkjes en een knutselwerkje was al helemaal uit den boze. Thuis was het mij natuurlijk ook al opgevallen dat Daryn af en toe erg moeilijk te concentreren was, op sommige momenten zelfs bijna onmogelijk. Dus werd op school een ‘IBer’ ingeschakeld, een intern begeleider, die met Daryn eens apart zou gaan zitten om hem eens te testen. Zo gezegd, zo gedaan en 2 maanden later kregen we hier de uitslag van. De IBer vond dat wij hem eens moesten laten testen bij een kinderarts om te zien of er iets te doen was aan die ‘onconcentratie’. Onze huisarts was erg gecharmeerd van de methode zoals deze op de school van Daryn wordt gegeven en gaf zonder twijfel direct een verwijsbriefje naar de kinderarts.
Vol vertrouwen gingen wij naar de kinderarts, hopende op een misschien simpel oefeningetje waardoor we hem weer een beetje zijn concentratie terug konden geven. Helaas werd alleen direct deze hoop de lucht ingeschoten door die ene opmerking die deze kinderarts maakte.
Hij was er direct van overtuigd, dit moest wel ADHD zijn, want hij was zo druk in de spreekkamer. Dat wij dit logisch vonden omdat Daryn zenuwachtig voor het onbekende was, werd weer direct weggewuifd en toen wij aangaven dat wij hem niet zo maar aan medicatie wilde zetten, hadden we het natuurlijk helemaal gedaan.
Deze heer wilde blijkbaar niet begrijpen dat wij niet zomaar ons kind aan medicatie willen gooien voordat er echt bewezen is dat hem iets mankeert. ‘Maar mevrouw (blijkbaar dacht hij in mij het slachtoffer te vinden dat hier wel voor te porren zou zijn), laten we het dan anders stellen. Stel dat het nu niet om ADHD gaat maar om bijvoorbeeld suikerziekte. Dan wilt u toch ook dat er direct middelen in worden gezet om hem te helpen?’ Dat begreep ik wel en legde dit ook uit, maar ook in het geval van suikerziekte, wil ik toch echt dat er eerst bewezen wordt dat hij dit ook echt wel heeft. Een conclusie mag je best snel trekken, maar dan moet deze wel onderbouwd en aantoonbaar zijn en in het geval van Daryn was dit gewoon niet zo.
Toch vond deze arts dat we hier in verder moesten. Geen medicatie? Dan maar naar de kinderspycholoog.
En zo zaten wij begin juni bij mevrouw de kinderpsycholoog, die ons drieen een aantal vragen stelden, maar niet direct kon vinden waarom de diagnose ADHD gesteld werd. Na een half uur werd een volgende afspraak gemaakt zodat een paar maanden later geevalueerd kon worden of er vorderingen in zijn concentratie waren of dat hij nog steeds zo druk was als de kinderarts in eerste instantie wilde beweren.
Vanmorgen was onze vervolgafspraak. Net als in juni hadden we een formulier ingevuld met aanduidingen hoe hij in bepaalde situaties reageert. Dit formulieer heeft ook de school weer ingevuld en er was zeker een heel groot verschil sinds de vorige keer dat dit formulier in is gevuld. Op de meeste punten waar in juni een hoge score (duidend op weinig concentratie) behaald werd, vulden zowel wij als de school nu bijna overal een heel lage score in, dus duidelijk wijzend op een verbetering in zijn concentratie.
Wat wij in het eerste gesprek met de kinderarts aangaven, werd vanmorgen door de psycholoog maar weer eens bevestigd: Daryn’s probleem was niet ADHD maar onderstimulatie. Waarschijnlijk heeft hij zich het laatste jaar op school zo verveeld dat hij helemaal geen zin had om zich te concentreren. Nu hij sinds anderhalve maand in groep 3 zit, zien wij een heel ander mannetje. Hij vindt inmiddels zelfs kleuren leuk en voor het eerst sinds hij een potlood beet kan houden, zit hij aan tafel heerlijk te kleuren of te tekenen. Lezen vindt hij ook geweldig, wat wij allang wisten natuurlijk, en probeert de ondertitels op televisie ook al mee te lezen. Hij geniet van zijn nieuwe kunnen en wij konden niet trotser zijn.
Dus; dossier gesloten!
Dat zei de kinderarts tegen mij, nog geen 5 minuten na hij Daryn ‘geobserveerd’ had. Zonder ook maar iets van mijn ventje te weten, kon deze arts al een conclusie trekken en wilde Daryn zelfs al aan de ritalin gooien. Dat wij het hier direct vanaf het begin al niet mee eens waren, verbaasde hem eigenlijk wel een beetje. Alsof wij slechte ouders waren die niet het beste voor hun kind wilden.
Dat klopt; ik wil niet het beste voor mijn kind, ik wil het allerbeste en het allerbeste voor mijn zoon is niet die pillen.
Een paar maanden geleden kreeg ik van de kleuterjuf van Daryn te horen dat het met Daryn niet al te goed ging. Hij kon zich niet concentreren, had geen interesse in nieuwe werkjes en een knutselwerkje was al helemaal uit den boze. Thuis was het mij natuurlijk ook al opgevallen dat Daryn af en toe erg moeilijk te concentreren was, op sommige momenten zelfs bijna onmogelijk. Dus werd op school een ‘IBer’ ingeschakeld, een intern begeleider, die met Daryn eens apart zou gaan zitten om hem eens te testen. Zo gezegd, zo gedaan en 2 maanden later kregen we hier de uitslag van. De IBer vond dat wij hem eens moesten laten testen bij een kinderarts om te zien of er iets te doen was aan die ‘onconcentratie’. Onze huisarts was erg gecharmeerd van de methode zoals deze op de school van Daryn wordt gegeven en gaf zonder twijfel direct een verwijsbriefje naar de kinderarts.
Vol vertrouwen gingen wij naar de kinderarts, hopende op een misschien simpel oefeningetje waardoor we hem weer een beetje zijn concentratie terug konden geven. Helaas werd alleen direct deze hoop de lucht ingeschoten door die ene opmerking die deze kinderarts maakte.
Hij was er direct van overtuigd, dit moest wel ADHD zijn, want hij was zo druk in de spreekkamer. Dat wij dit logisch vonden omdat Daryn zenuwachtig voor het onbekende was, werd weer direct weggewuifd en toen wij aangaven dat wij hem niet zo maar aan medicatie wilde zetten, hadden we het natuurlijk helemaal gedaan.
Deze heer wilde blijkbaar niet begrijpen dat wij niet zomaar ons kind aan medicatie willen gooien voordat er echt bewezen is dat hem iets mankeert. ‘Maar mevrouw (blijkbaar dacht hij in mij het slachtoffer te vinden dat hier wel voor te porren zou zijn), laten we het dan anders stellen. Stel dat het nu niet om ADHD gaat maar om bijvoorbeeld suikerziekte. Dan wilt u toch ook dat er direct middelen in worden gezet om hem te helpen?’ Dat begreep ik wel en legde dit ook uit, maar ook in het geval van suikerziekte, wil ik toch echt dat er eerst bewezen wordt dat hij dit ook echt wel heeft. Een conclusie mag je best snel trekken, maar dan moet deze wel onderbouwd en aantoonbaar zijn en in het geval van Daryn was dit gewoon niet zo.
Toch vond deze arts dat we hier in verder moesten. Geen medicatie? Dan maar naar de kinderspycholoog.
En zo zaten wij begin juni bij mevrouw de kinderpsycholoog, die ons drieen een aantal vragen stelden, maar niet direct kon vinden waarom de diagnose ADHD gesteld werd. Na een half uur werd een volgende afspraak gemaakt zodat een paar maanden later geevalueerd kon worden of er vorderingen in zijn concentratie waren of dat hij nog steeds zo druk was als de kinderarts in eerste instantie wilde beweren.
Vanmorgen was onze vervolgafspraak. Net als in juni hadden we een formulier ingevuld met aanduidingen hoe hij in bepaalde situaties reageert. Dit formulieer heeft ook de school weer ingevuld en er was zeker een heel groot verschil sinds de vorige keer dat dit formulier in is gevuld. Op de meeste punten waar in juni een hoge score (duidend op weinig concentratie) behaald werd, vulden zowel wij als de school nu bijna overal een heel lage score in, dus duidelijk wijzend op een verbetering in zijn concentratie.
Wat wij in het eerste gesprek met de kinderarts aangaven, werd vanmorgen door de psycholoog maar weer eens bevestigd: Daryn’s probleem was niet ADHD maar onderstimulatie. Waarschijnlijk heeft hij zich het laatste jaar op school zo verveeld dat hij helemaal geen zin had om zich te concentreren. Nu hij sinds anderhalve maand in groep 3 zit, zien wij een heel ander mannetje. Hij vindt inmiddels zelfs kleuren leuk en voor het eerst sinds hij een potlood beet kan houden, zit hij aan tafel heerlijk te kleuren of te tekenen. Lezen vindt hij ook geweldig, wat wij allang wisten natuurlijk, en probeert de ondertitels op televisie ook al mee te lezen. Hij geniet van zijn nieuwe kunnen en wij konden niet trotser zijn.
Dus; dossier gesloten!
Friday, 2 October 2009
Apetrots
Mensen die mij kennen, weten dat mijn kleine ventje mijn alles is, je weet dan ook dat ik graag trots over hem vertel wat hem bezig houdt of wat hij leert.
Zo ook nu weer een verhaal dat ik gewoon even ‘moest’ delen.
Omdat wij niet als leken straks willen verhuizen zonder kennis van taal of cultuur, proberen we met zijn drieën al zoveel mogelijk kennis op te doen. Daryn leert dus spelenderwijs over het land en ook de taal. ’s Avonds vraagt hij zelf eigenlijk standaard al of we hem voor willen lezen uit Zweedse boekjes en die dingen verslindt hij echt. (Uiteraard volgt na iedere Zweedse zin altijd de Nederlandse vertaling).
Zijn woordenschat groeit dus eigenlijk met de week, en dat voor een knulletje dat ook nog maar pas een paar weekjes in groep 3 zit en dus zich ook nog eens moet buigen op het leren lezen en schrijven van Nederlandse woordjes. Anyway, verder dan enkele woordjes leren gaan we met hem niet, dat vinden we niet nodig en daarbovenop kan hij dat beter in Zweden op school leren zodat hij de grammatica direct foutloos leert. Af en toe stellen we hem wel vraagjes in het Zweeds of kleine andere zinnetjes in het Zweeds en kijken dan hoe hij daar op reageert.
Vanmiddag liep ik met Daryn buiten om de doggies uit te laten en Daryn had als beloning voor zijn goede werk op school (had vlak daarvoor zijn werkjes van die dag gezien) een blikje cola gekregen die thuis op de tafel geduldig stond te wachten. Op de terugweg van het hondenuitlaatveldje, vertelde Daryn dat hij zin had in zijn blikje en dus vroeg ik hem ‘ska du dricka din cola när vi kommer hem?’ en meneer antwoorde ‘ja’, ik dacht daar eens op door te breien en zien of hij voor meer te porren was. ‘Tycker du om cola?’ vroeg ik hem toen en weer antwoordde meneertje met ‘ja’. ‘Vet du vad jag hade sägt?’ vroeg ik als laatste, maar begon mijn twijfels te krijgen of hij alle 3 de zinnen nu echt wel begrepen had. Toen hij weer met ‘ja’ antwoordde, stelde ik die laatste vraag voor de zekerheid toch ook nog maar een keer in het Nederlands.
‘Daryn, weet je nu wat ik allemaal gezegd heb?’ ‘ja mama, je vroeg of ik mijn cola ging drinken als we thuis waren’, ‘en toen? Heb je die tweede zin ook begrepen’ ‘toen vroeg je of ik cola zo lekker vindt’. Zoals je wel begrijpt, viel mijn bek weer eens open. Dat ventje had echt alles begrepen wat ik hem vroeg. Het merendeel van de woorden uit de zinnen hebben we hem niet geleerd omdat daar grammatica in voorkomt, maar door logisch nadenken, toch af en toe wat Zweedse zinnetjes vragen/stellen, de Zweedse verhaaltjes en naar Pippi Långstrump of Emile kijken, pikt hij onbewust nu al heel veel op.
Dit gaat dus inhouden dat meneer straks mee moet naar winkels, banken en andere instellingen omdat wij wel een tolk nodig hebben, hahaha
Liefs,
Een apetrotse mama
Sunday, 27 September 2009
Een mooie ochtendwandeling in beeld
Vanmorgen stond Katey al weer vroeg te trappelen om eventjes naar buiten te mogen (Luna uiteraard niet, want buiten blijft het eng…). Omdat het zonnetje al scheen en het er buiten heerlijk uitzag, heb ik me door Katey laten verleiden en ben ik met ze op stap gegaan. Met de doggies lekker genieten van het herfstzonnetje en het best nog vele groen dat onze wijk rijk is. Hier heb ik eens een beeldverslagje van gemaakt.
Onder het mom ‘a picture says more than a thousand words’ heb ik dus hierbij mijn eerste boek ‘geschreven’…
Onder het mom ‘a picture says more than a thousand words’ heb ik dus hierbij mijn eerste boek ‘geschreven’…
Genoeg gezegd, toch?
Monday, 14 September 2009
Druk, druk, druk
Tja, anders kan ik het niet omschrijven, we hebben het echt druk. Druk met schuren, druk met verven, nog steeds druk met uitzoeken, opruimen en weggooien (ik blijf gaan, nog even en we verhuizen met maar 1 tasje).
Maar inmiddels ook druk met mailen met de gemeente Filipstad waar we mee aan het brainstormen zijn. Ons initiele idee is daar zeker in de smaak gevallen, maar er schijnt toch ‘concurrentie’ te zijn. Ik ben er alleen nog steeds niet achter wie die zogenaamde concurrent dan is, want dat wat wij van plan zijn, heb ik nog niet gezien in Filipstad en ik weet daar inmiddels toch wel bijna ieder bedrijf te vinden. Ons contactpersoon bij de gemeente denkt echt met ons mee en geeft zelf ook ideeen die zeker voor ons optioneel bruikbaar zijn. Vandeweek ga ik de beste man maar eens bellen, dan hoort hij de stem eens achter die spammer die hem al een week lastig valt. Dit kan natuurlijk voor ons ook weer meewerken doordat wij laten zien hoe serieus we zijn... ben benieuwd.
Vorige week kreeg ik wel bijna de schrik van mijn leven. Iedereen die Zweden een beetje kent en dus ook de cultuur van de Zweed, weet dat als je een mail/brief/fax stuurt, dat je dan echt kan gaan wachten op antwoord, de een hoeft ‘maar’ een week (of 2, 3) te wachten op antwoorden, de ander wacht gerust een maand tot ‘tot’ie een ons weegt’. Een Zweed antwoord gewoon niet snel. Daar hebben wij ons al helemaal op ingesteld en als we een brief/mail/fax naar Zweden moeten sturen, doen we dat bijtijds en rekenen op minimaal 3 weken eer we wat terug kunnen verwachten. Erg groot was dus mijn verbazing toen ik vorige week contact zocht met de gemeente Filipstad over onze plannen, dat ik binnen 24 UUR al antwoord kreeg. Ik wist niet wat me overkwam (eerste reactie was ook ‘da’s vast een buitenlander en geen Zweed’ ;-)). Zelfs nog een heel vriendelijk hulpzaam mailtje, niets afschuiven naar een andere afdeling, echt hulp.
Ik nam de proef op de som en beantwoorde hem diezelfde dag nog en tot mijn verbazing stond er een paar uur later alweer antwoord klaar!
Naast het schuren en verven is Peet ook druk bezig geweest met een zoektocht naar een trailer waar wij straks onze inboedel op zullen verhuizen. Omdat de meubels niet mee zullen verhuizen, blijft er dus ‘weinig’ meer over om mee te nemen en met een (dichte) trailer en ubergrote ‘lijkenkist’ (oftewel een dakkoffer) hopen we een heel eind te komen. De trailer is gevonden en staat nu in de tuin tussen de auto’s te wachten op een ‘vloertje’ en een dakje.
Tja, toch weer een stapje dichterbij; de auto is er, de trailer, de wil en de kansen, nu alleen de verkoop van het huis nog.
Dat laatste zal waarschijnlijk nog wel even duren. De markt is en blijft in onze regio voorlopig nog wel even slecht. Onze overburen hebben inmiddels hun te koop staande huis met maar liefst € 60.000,00 in prijs verlaagd. Dat doet ons eigen huis natuurlijk qua verkoop ook weer geen goed. Inmiddels hebben we onze hoop om zomervakantie 2010 te verhuizen maar bijgesteld naar winter 2010/zomer 2011. Een reelere stelling en iedere dag die dan eerder valt is dan natuurlijk een mooie meevaller.
De posters op het huis trekken al wel veel bekijks, maar uiteraard blijft het bij kijken. Typisch Nederlands; kijken, kijken, niet kopen. Wel veel naar binnen kijken, maar daar houdt het bij op. We wachten gewoon geduldig af en gaan intussen lekker druk door met afmaken van het huis.
En wat doe ik dan nog in die paar vrije uurtjes die ik overhou? Lekker blogs lezen van vrienden en kennissen die onze droomstap al hebben mogen wagen (of bijna gaan wagen).
Maar inmiddels ook druk met mailen met de gemeente Filipstad waar we mee aan het brainstormen zijn. Ons initiele idee is daar zeker in de smaak gevallen, maar er schijnt toch ‘concurrentie’ te zijn. Ik ben er alleen nog steeds niet achter wie die zogenaamde concurrent dan is, want dat wat wij van plan zijn, heb ik nog niet gezien in Filipstad en ik weet daar inmiddels toch wel bijna ieder bedrijf te vinden. Ons contactpersoon bij de gemeente denkt echt met ons mee en geeft zelf ook ideeen die zeker voor ons optioneel bruikbaar zijn. Vandeweek ga ik de beste man maar eens bellen, dan hoort hij de stem eens achter die spammer die hem al een week lastig valt. Dit kan natuurlijk voor ons ook weer meewerken doordat wij laten zien hoe serieus we zijn... ben benieuwd.
Vorige week kreeg ik wel bijna de schrik van mijn leven. Iedereen die Zweden een beetje kent en dus ook de cultuur van de Zweed, weet dat als je een mail/brief/fax stuurt, dat je dan echt kan gaan wachten op antwoord, de een hoeft ‘maar’ een week (of 2, 3) te wachten op antwoorden, de ander wacht gerust een maand tot ‘tot’ie een ons weegt’. Een Zweed antwoord gewoon niet snel. Daar hebben wij ons al helemaal op ingesteld en als we een brief/mail/fax naar Zweden moeten sturen, doen we dat bijtijds en rekenen op minimaal 3 weken eer we wat terug kunnen verwachten. Erg groot was dus mijn verbazing toen ik vorige week contact zocht met de gemeente Filipstad over onze plannen, dat ik binnen 24 UUR al antwoord kreeg. Ik wist niet wat me overkwam (eerste reactie was ook ‘da’s vast een buitenlander en geen Zweed’ ;-)). Zelfs nog een heel vriendelijk hulpzaam mailtje, niets afschuiven naar een andere afdeling, echt hulp.
Ik nam de proef op de som en beantwoorde hem diezelfde dag nog en tot mijn verbazing stond er een paar uur later alweer antwoord klaar!
Naast het schuren en verven is Peet ook druk bezig geweest met een zoektocht naar een trailer waar wij straks onze inboedel op zullen verhuizen. Omdat de meubels niet mee zullen verhuizen, blijft er dus ‘weinig’ meer over om mee te nemen en met een (dichte) trailer en ubergrote ‘lijkenkist’ (oftewel een dakkoffer) hopen we een heel eind te komen. De trailer is gevonden en staat nu in de tuin tussen de auto’s te wachten op een ‘vloertje’ en een dakje.
Tja, toch weer een stapje dichterbij; de auto is er, de trailer, de wil en de kansen, nu alleen de verkoop van het huis nog.
Dat laatste zal waarschijnlijk nog wel even duren. De markt is en blijft in onze regio voorlopig nog wel even slecht. Onze overburen hebben inmiddels hun te koop staande huis met maar liefst € 60.000,00 in prijs verlaagd. Dat doet ons eigen huis natuurlijk qua verkoop ook weer geen goed. Inmiddels hebben we onze hoop om zomervakantie 2010 te verhuizen maar bijgesteld naar winter 2010/zomer 2011. Een reelere stelling en iedere dag die dan eerder valt is dan natuurlijk een mooie meevaller.
De posters op het huis trekken al wel veel bekijks, maar uiteraard blijft het bij kijken. Typisch Nederlands; kijken, kijken, niet kopen. Wel veel naar binnen kijken, maar daar houdt het bij op. We wachten gewoon geduldig af en gaan intussen lekker druk door met afmaken van het huis.
En wat doe ik dan nog in die paar vrije uurtjes die ik overhou? Lekker blogs lezen van vrienden en kennissen die onze droomstap al hebben mogen wagen (of bijna gaan wagen).
Monday, 31 August 2009
Ont'jinx't
Het is gelukt! Ongelofelijk maar waar, we zijn ein-de-lijk de gelukkige eigenaren van een Jeep Grand Cherokee op Zweeds kenteken. Het heeft even geduurd en zoals jullie in de vorige blog hebben kunnen lezen, heeft het niet helemaal meegezeten. 6 of 7 auto’s zijn aan onze neus voorbij gegaan, en dat zijn alleen nog maar degene waar we daadwerkelijk dachten kans op te maken. In totaal hebben we er zeker 75 online bekeken, maar iedere keer mocht het niet baten…. Tot gistermiddag.
Zelf wist ik eigenlijk nog van niets. Ik wist dat Peet samen met compagnon Benny weer met een auto bezig waren, maar ja… dat waren ze nu al sinds we nog in Zweden waren. Ik had zelfs al tegen Peet gezegd dat hij maar niet meer moest vertellen als ze weer achter een auto aan poogden te gaan. Wie weet, werkte dat wel (bijgeloof is niet helemaal iets voor ons, maar we probeerden het lot nu eens een keer niet te tarten). Ik ging op een gegeven moment zelfs al zover dat ik niet eens meer foto’s wilde zien van auto’s waar ze achteraangingen.
Gistermiddag hoorde ik dus pas van een daadwerkelijk bezoek op het moment dat Benny zelfs al onderweg was. Kreeg ik hoop? Stiekem een beetje wel, maar dat was wel heel voorzichtig. Het was meer een hoop dat het wel eens leuk zou zijn als het ooit eens zou lukken. Naast het feit dat het een hele verstandige keus was om in Zweden mee te rijden omdat het een 4x4 is, was het ook nog eens een auto die al sinds mijn jeugd op mijn verlanglijstje stond. Voor mij was het dus dubbelop spannend.
Vanaf dat moment was het dus een afwachten tot we eindelijk van Benny mochten horen. Iedere keer als Peet zijn telefoon ging (en uiteraard op zo’n moment gaat’ie constant!!!) stond ik aan hem vastgeplakt. Toen we eind van de middag eindelijk van hem hoorden, was ik helemaal door het dolle heen. Ik had eindelijk de auto die ik al wilde sinds ik kind was en nog wel op Zweeds kenteken.
Volgende week zal Benny hem op ons terrein neerzetten en in december mag ik er eindelijk mee rijden. We zijn in ieder geval weer een stapje verder, weer iets dat we van onze checklist af kunnen strepen.
Waarom deze auto zo belangrijk voor ons is? Niet alleen omdat de Benz na ieder Zweden-bezoek een reparatie nodig heeft of omdat een winter zonder 4x4 bijna onmogelijk is, maar ook omdat het gewoon echt makkelijk is dan een auto importeren vanuit Nederland. Importeren kost veel tijd (formulieren invullen en wachten op antwoorden) en geld en dat hadden we er eigenlijk niet helemaal voor over voor de dagelijkse auto (voor de liefhebbers: nee, onze andere auto’s laten we echt niet achter, daar hebben we alles wel voor over ;-) ). Het was gewoon veel makkelijker en goedkoper om maar direct een auto op Zweeds kenteken te kopen.
We zijn nu hard bezig met een samordningsnummer (een soort persoonsnummer voor nog niet geemigreerden), tot die tijd wil Benny graag zorgdragen voor mijn ‘nieuwe kindje’. Nu alleen nog een rek zodat de honden veilig achterin zitten en dan is’ie helemaal af. Kijk zelf maar…
Zelf wist ik eigenlijk nog van niets. Ik wist dat Peet samen met compagnon Benny weer met een auto bezig waren, maar ja… dat waren ze nu al sinds we nog in Zweden waren. Ik had zelfs al tegen Peet gezegd dat hij maar niet meer moest vertellen als ze weer achter een auto aan poogden te gaan. Wie weet, werkte dat wel (bijgeloof is niet helemaal iets voor ons, maar we probeerden het lot nu eens een keer niet te tarten). Ik ging op een gegeven moment zelfs al zover dat ik niet eens meer foto’s wilde zien van auto’s waar ze achteraangingen.
Gistermiddag hoorde ik dus pas van een daadwerkelijk bezoek op het moment dat Benny zelfs al onderweg was. Kreeg ik hoop? Stiekem een beetje wel, maar dat was wel heel voorzichtig. Het was meer een hoop dat het wel eens leuk zou zijn als het ooit eens zou lukken. Naast het feit dat het een hele verstandige keus was om in Zweden mee te rijden omdat het een 4x4 is, was het ook nog eens een auto die al sinds mijn jeugd op mijn verlanglijstje stond. Voor mij was het dus dubbelop spannend.
Vanaf dat moment was het dus een afwachten tot we eindelijk van Benny mochten horen. Iedere keer als Peet zijn telefoon ging (en uiteraard op zo’n moment gaat’ie constant!!!) stond ik aan hem vastgeplakt. Toen we eind van de middag eindelijk van hem hoorden, was ik helemaal door het dolle heen. Ik had eindelijk de auto die ik al wilde sinds ik kind was en nog wel op Zweeds kenteken.
Volgende week zal Benny hem op ons terrein neerzetten en in december mag ik er eindelijk mee rijden. We zijn in ieder geval weer een stapje verder, weer iets dat we van onze checklist af kunnen strepen.
Waarom deze auto zo belangrijk voor ons is? Niet alleen omdat de Benz na ieder Zweden-bezoek een reparatie nodig heeft of omdat een winter zonder 4x4 bijna onmogelijk is, maar ook omdat het gewoon echt makkelijk is dan een auto importeren vanuit Nederland. Importeren kost veel tijd (formulieren invullen en wachten op antwoorden) en geld en dat hadden we er eigenlijk niet helemaal voor over voor de dagelijkse auto (voor de liefhebbers: nee, onze andere auto’s laten we echt niet achter, daar hebben we alles wel voor over ;-) ). Het was gewoon veel makkelijker en goedkoper om maar direct een auto op Zweeds kenteken te kopen.
We zijn nu hard bezig met een samordningsnummer (een soort persoonsnummer voor nog niet geemigreerden), tot die tijd wil Benny graag zorgdragen voor mijn ‘nieuwe kindje’. Nu alleen nog een rek zodat de honden veilig achterin zitten en dan is’ie helemaal af. Kijk zelf maar…
Subscribe to:
Comments (Atom)