Knijpen hoeft niet meer

Minimaal een keer in de week bekruipt me dat gevoel. Dat gevoel dat me heel even stil doet staan. 'We wonen er echt. Mijn droom is echt werkelijkheid.'

Gek eigenlijk. Zo lang heb ik mij op de verhuizing voor kunnen bereiden en toch heb ik minimaal een keer in de week een trigger die me bij die realisatie weer heel even stil doet laten staan.

De trigger kan klein zijn. Echt hele simpele dingen. Een ritje naar de winkels door het landschap, een blik uit het raam. Vandaag was het nog veel simpeler. Ja, ik tel af tot we de sleutel krijgen van ons nieuwe huis. En dat was de trigger. 'Nog 64 nachtjes slapen' zei ik tegen Daryn. Nog 64 nachtjes tot we de sleutel krijgen van ons koophuis. Koophuis! Geen huurhuis meer, geen tijdelijke woning, niet meer de makkelijke mogelijkheid om een huur op te zeggen en toch weer terug te kunnen komen. Koophuis!

Ik ben trots op dat ik in dit prachtige land mag wonen. Het is hier niet perfect, dat is het nergens, maar het is perfect voor mij, voor ons. Alledrie zijn we rustiger en gelukkiger dan ooit. Of in ieder geval sinds een lange tijd nadat we Nederland achter ons hebben gelaten.

Familie missen we. De afgelopen tien dagen met onze ouders om ons heen waren heerlijk, dat hebben we echt gemist. Maar terug naar Nederland verhuizen moeten we alledrie niet aan denken. De drukte, de bekrompenheid en het egoïsme beangstigen ons. Om al niet te praten over de vrijheid, de lucht en al het groen dat je in de Randstad niet meer ziet tenzij je naar aangelegde parken of bossen gaat.

Ik ben benieuwd hoe lang ik dit gevoel blijf houden. Die triggers. Ik vind het wel leuk eigenlijk. Het houdt je gegrond, ver weg van die roze bril. Die bril heb je toch niet nodig. Iedere keer als de wereld roze lijkt te worden, krijg je toch al snel de werkelijkheid in je gezicht gedrukt. Daarom geniet ik extra van die trigger momentjes. Mijn droom is werkelijkheid, knijpen hoef ik echt niet meer...