En toen ging de telefoon...

Het is geen geheim dat 'Blåhuset' ons paleisje is. Ons echte thuis, al bijna 9 jaar. Het is onze trots en we delen deze graag zolang we al de sleutel hebben.

Vorige week waren vrienden aan de beurt om even een weekje te ontsnappen aan de stress, drukte en het alledaagse leven in de Randstad. Na de sleutels hier opgehaald te hebben en een heerlijke plak ontbijtkoek achter te hebben gelaten, gingen ze vol enthousiasme richting Nordmark.

Al weken lang heb ik alleen een vreemd gevoel. Er is daar iets aan de hand, maar omdat ik er niet heen kon, kon ik ook niet controleren of mijn voorgevoel klopte.

En dan gaat om een uur of 10 de telefoon...

Onze vrienden waren aangekomen alleen dat was niet wat ze ons wilde vertellen. Het huis stond namelijk blank en in de keuken regende het water uit het plafond. In de badkamer stroomde het uit een missende badkraam maar bij het toilet klopte het ook niet.

Dat is gelijk water afsluiten, heel snel foto's nemen en schade doorgeven en op zoek gaan naar iets anders want vakantie kon hier niet echt meer gevierd worden.

Gelukkig was een vervangend huis heel snel gevonden en kon ook Peter direct vrij krijgen van werk en maandagmiddag is hij dezelfde weg opgereden als onze vrienden twee dagen eerder.

De foto's zien deed ons al pijn. Onze trots, ons paleisje, wat heeft dat geleden. En zo te zien is het begonnen rond de tijd dat ik dat vreemde voorgevoel kreeg. Ik wist dat er iets was en ik hoopte maar dat het niet het water zou zijn. Een snelle berekening komt uit op zo'n 260.000 liter die in huis heeft staan sproeien.

Maar bij het aankomen in het huis zelf, doet je hart nog veel meer pijn. Ik geloof dat het maar goed is dat ik het zelf niet heb gezien maar alleen van Peter heb moeten horen. De keuken moet vervangen worden, het plafond in de eetkamer en de badkamer is ook niet meer bruikbaar.

Grappig maar toch gelukkig genoeg zijn de huiskamer en de slaapkamers bespaard gebleven. Zelfs de hardhouten vloer lijkt het overleefd te hebben.

De boosdoener heeft Peter snel gevonden: een beschadigde O-ring van de douchekraan is gaan sproeien. Hierdoor is er veel vocht in de muren gekomen. De houten badkamermuur is uit gaan zetten en heeft daardoor het toilet laten barsten. Resultaat: sproeifestijn met ongeveer 260.000 liter waterpret.

De eetkamertafel heeft al die weken in het regenfeest gestaan maar wonder boven wonder zit ik nu aan diezelfde tafel maar dan in Billeberga deze blog te schrijven. Ze is er nog niet, de kromgetrokken hoeken staan nog te leunen op extra versteviging maar ze heeft het beter overleefd dan we ooit konden denken.

'Maar zij zijn toch niet jarig?'

Gesprekken met collega's over de verschillen in gewoonten van land tot land zijn altijd leuk. Je leert veel over jouw nieuwe omgeving maar je brengt ook wat meer inzicht over jouw gewoonten naar anderen. Zo vandeweek de gewoonten van verjaardagen.

De verschillen beginnen al bij binnenkomst. Jij als jarige wordt gefeliciteerd... punt. Je man, vriend, lover, kids, ouder, opa, second cousin twice removed zijn niet jarig (tenzij toeval) en dus worden zij ook niet gefeliciteerd want... zij zijn toch niet jarig vandaag? Als zij jarig zijn, dan feliciteren we hun pas.

Koffie met taart slaan we nog even over. De koffie kan wel, maar de taart bewaren we nog even.

Hapjes en drankjes zijn hetzelfde, een plakje worst hier, een bakje chips daar. Ik zie de Zweden nog niet zo snel in een 'Hollands' rondje zitten met zijn allen maar daar hebben ze vast hun eigen versie van die we nu toevallig net niet hebben besproken.

Taart in de vorm van Smörgåstårta wordt als maaltijd vaak geserveerd. Vrij vertaald een broodtaart. Zoals wij de schalen huzarensalade kennen, zo is dit de Zweedse variant.

Nog een verschil is dat je in Nederland wordt uitgenodigd en vaak de tijden toch wat vrijer zijn. 'Tussen 2 en 6' of 'jullie zijn ' 's avonds van harte welkom' zijn toch wel de standaard berichtjes die je krijgt. Hier merk ik dat veel verjaardagen toch vaak overdag gevierd lijken te worden. Ze houden 'open huis' zoals ze het zelf noemen. Als die tijd 'van 2 tot 5' is, dan verwachten ze je ook netjes om 2 uur, niet pas om 3 uur tenzij duidelijk aangegeven. En om 5 uur staat ook netjes iedereen weer op.

Maar niet voordat de jarige vraagt of iemand een kopje koffie met eindelijk dat stukje taart wilt. Het teken van de jarige om aan te geven dat de viering er nu bijna op zit. Zodra de koffie op is en het gebakje verorbert, is het vaak ook ongeveer de tijd die de jarige heeft aangegeven dat het open huis zich gaat sluiten. En zoals gezegd. Iedereen staat netjes op, bedankt de jarige voor de gezellig tijd en gaat lekker op huis aan.

Ik geloof dat wij nu erg blij zijn dat wij nog niet onze buren hebben uitgenodigd voor onze verjaardagen want anders had het huis een half uur na aankomst van de gasten weer leeg geweest omdat wij gelijk begonnen met het bakje 'oploskoffie'